Η βιβλιοθήκη μας άλλοτε περιλαμβάνει
όλα τα βιβλία που έχουμε διαβάσει,
μαζί κι εκείνα που έχουν διαβάσει οι φίλοι μας,
και άλλοτε δεν είναι παρά δυο στίχοι
που θυμόμαστε απ’ έξω όταν συναντιόμαστε
στον δρόμο και στα στέκια που διαλέγουμε.
Άλλοτε είναι ένα σπίτι ασφυκτικά γεμάτο με βιβλία
– στα ράφια και στα κομοδίνα, σε τραπεζάκια και σε ντουλάπια –
και άλλοτε ένα σακίδιο που δεν έχει μέσα τίποτε άλλο
εκτός απ’ τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες
και τον Συμβιβασμό του Καζάν.
Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό,να γράφουμε και τα δικά μας. Ποιήματα, ιστορίες, δοκίμια, αφορισμούς, σχόλια και εντυπώσεις, οτιδήποτε γεννιέται από την επαφή μας με τον κόσμο γύρω μας και με τον κόσμο μέσα μας ή, καμιά φορά, και λόγω της έλλειψης οποιασδήποτε τέτοιας επαφής.
Είμαστε λίγοι. Αλλά έχουμε διαρκώς την πόρτα μας ανοιχτή, για να μπαίνει και να βγαίνει όποιος θέλει. Είμαστε εξαρτημένοι. Από τις λέξεις, τους ήχους, τις εικόνες (τις μυρωδιές). Και ποτέ δεν χορταίνουμε.
