20/08/2020
Το 1982 ο Νικόλας Άσιμος πείστηκε να εκδώσει –για πρώτη φορά– τα τραγούδια του σε δίσκο. Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν το φθινόπωρο και σε αυτές συμμετείχε και η Χαρούλα Αλεξίου. Υπήρχε ένα συγκεκριμένο τραγούδι που ο Άσιμος δεν ήθελε να το ηχογραφήσει γιατί ήταν πολύ προσωπικό, αλλά η Αλεξίου του άλλαξε γνώμη. Μια μέρα καθώς το πρόβαρε με τον κιθαρίστα Θανάση Μπίκο, ο Άσιμος μπήκε στο στούντιο και πήρε ένα ζευγάρι ακουστικά, αλλά δεν κατάφερε να τα συνδέσει. Έτσι, απλά τους άκουγε. Όταν έφτασαν, όμως, στο δεύτερο μέρος του κομματιού, άρχισε κι εκείνος να τραγουδά, όπως ήταν πίσω από τη Χαρούλα, αρκετά μακριά από το μικρόφωνο. Η φωνή του σχεδόν δεν ακούγονταν, όμως ο ηχολήπτης ηχογραφούσε. Όπως είχε πει ο παραγωγός του δίσκου Ηλίας Μπενέτος στο βιβλίο “Δίχως καβάτζα καμιά – Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου” του Γιώργου Ι. Αλλαμάνη, «Να μη σου πω ότι κάποια στιγμή ο Άσιμος ήτανε και ψιλοβουρκωμένος. Είχε ‘κρυφτεί’ πίσω της. Τραγουδούσε για πάρτη του αυτό που άκουγε εκείνη τη στιγμή. Αυτό που τον φόρτιζε, αυτό που τον δονούσε. Συγκινήθηκε και η Χαρούλα. Και φαίνεται, είναι λυγμική. Ούτε γύρισε πίσω της να δει που είναι ο Νικόλας, τι κάνει. Μπήκε κι εκείνη σε αυτό που συνέβαινε. Γιατί συνέβαινε κάτι ακαριαίο και μαγικό».
Είναι κάποια (λίγα) τραγούδια τόσο εύθραυστα που θαρρείς πως θα σπάσουν αν τα αγγίξεις. Όπως το “Το παπάκι” που συνήθιζε ο Άσιμος να τραγουδά για νανούρισμα στη μικρή του κόρη. Κυκλοφόρησε όπως ηχογραφήθηκε εκείνη τη μέρα με την προσθήκη μόνο μιας ακόμα κιθάρας.
Αν ζούσε ο Νικόλας Άσιμος θα έκλεινε σήμερα τα 71 του χρόνια.
https://youtu.be/JzOV2FF9pjk
