01/09/2025
Αντίο, αγαπημένη μου νονά Πόλα…
Νιώθω σαν να βρίσκομαι μέσα σε ένα όνειρο από το οποίο δεν έχω ξυπνήσει. Ένα όνειρο όπου εσύ, η γαλήνια μας νονά, δεν είσαι πια κοντά μας…
Η νονά Πόλα ήταν ένας άνθρωπος μοναδικός. Δεν κάπνιζε, δεν είχε άγχη, δεν φώναζε. Είχε μέσα της μια ηρεμία σπάνια, μια ψυχή ταξιδεμένη, γεμάτη σοφία, αγάπη και φως. Λάτρευε τα ταξίδια, τον κόσμο, τη ζωή. Μα πάνω απ’ όλα, λάτρευε τον νονό, τον σύντροφό της στη ζωή και την οικογένεια που με τόση αγάπη και φροντίδα δημιούργησαν μαζί.
Ήταν πάντα νέα, όχι μόνο στο πρόσωπο, αλλά και στο πνεύμα. Αγέραστη, με εκείνο το γαλήνιο χαμόγελο που σε αγκάλιαζε πριν καν σε αγγίξει. Πάντα παρούσα, πάντα διακριτική, πάντα κοσμογυρισμένη και τόσο... αυθεντική.
Η απουσία της είναι μια σιωπή που ηχεί δυνατά. Μα όσοι τη γνωρίσαμε, τη φέρουμε για πάντα μέσα μας. Γιατί η νονά Πόλα δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος· ήταν ένα κομμάτι από το σπίτι μας, από τη θαλπωρή, από τις ρίζες μας.
Καλό σου ταξίδι, νονά… Όπου κι αν είσαι τώρα, σίγουρα φτιάχνεις έναν καινούριο παράδεισο με το χαμόγελό σου.
Υ.Γ. Η απόσταση Ελλάδα-Αυστραλία δεν μας άφησε να σε αποχαιρετήσω όπως θα ήθελα!
