12/08/2025
Η επιθετικότητα της αδιαφορίας
Σήμερα το πρωί περίμενα σε μια καφετέρια, μέχρι να έρθει η ώρα του ραντεβού μου στην τράπεζα για το δάνειο του αυτοκινήτου. Ο χώρος ήταν ήσυχος και σχεδόν άδειος. Κάθισα σε μια άκρη, άνοιξα το laptop και πέρασα λίγο χρόνο προσπαθώντας να προσαρμοστώ. Δεν είναι πάντα εύκολο να συνηθίζεις νέα περιβάλλοντα. Καμιά φορά, χρειάζεται λίγο περισσότερος χρόνος για να βρεις τον ρυθμό σου.
Κάποια στιγμή μπήκε ένας κύριος. Φαινόταν άνετος. Παρόλο που υπήρχαν πολλά άδεια τραπέζια, διάλεξε να καθίσει σχεδόν δίπλα μου - η απόσταση μεταξύ μας δεν πρέπει να ξεπερνούσε τα τριάντα εκατοστά. Δεν είπα τίποτα. Απλώς παραξενεύτηκα.
Ξεκίνησε να τρώει μια τυρόπιτα, και κάθε τόσο ανακάτευε νευρικά το σακουλάκι για να βολέψει το φαγητό του. Ο ήχος με τρυπούσε, όχι γιατί ήταν υπερβολικός, αλλά γιατί επαναλαμβανόταν μηχανικά, αδιάφορα. Ύστερα άρχισε να μιλά στο τηλέφωνο. Με σταθερή, δυνατή φωνή, χωρίς κανένα δισταγμό. Θα έλεγες πως πίστευε ότι βρισκόταν μόνος του στο σαλόνι του σπιτιού του.
Κάθισα εκεί για περίπου μισή ώρα. Κάθε λεπτό μου φαινόταν βαρύτερο απ’ το προηγούμενο. Όχι εξαιτίας του φαγητού ή των τηλεφωνημάτων. Αλλά εξαιτίας της απουσίας ενσυναίσθησης. Αυτή είναι που πονά περισσότερο — η σιωπηλή αδιαφορία.
Δεν με ενόχλησε απλά η φωνή του. Με στενοχώρεσε που δεν γύρισε να δει αν ενοχλεί. Που δεν φάνηκε να υποψιάζεται καν ότι δίπλα του καθόταν κάποιος άλλος. Είναι σαν να σου λέει, χωρίς λόγια: «Εγώ υπάρχω, εσύ προσαρμόσου». Κι αυτή η άνεση, όταν δεν συνοδεύεται από λεπτότητα, γίνεται κάτι βαρύ. Σαν να πιέζει όλο τον χώρο και να μην αφήνει ανάσα για κανέναν άλλον.
Δεν χρειάζεται να φωνάξει κάποιος για να είναι ενοχλητικός. Αρκεί να μη σε βλέπει. Να μη σε νοιάζεται. Η αδιαφορία δεν είναι πάντα ηθελημένη. Πολλές φορές είναι ασυνείδητη. Αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο σκληρή.
Για κάποιους ανθρώπους, η παραμικρή ενόχληση στον χώρο, ένα βλέμμα, ένας ήχος, μια μικρή μετατόπιση, φτάνει κατευθείαν στην ψυχή. Όχι γιατί είναι αδύναμοι, αλλά γιατί είναι ευαίσθητοι. Νιώθουν πιο βαθιά. Κι όταν γύρω τους επικρατεί ένας κόσμος που λειτουργεί σαν να μην υπάρχουν, μαζεύουν μικρούς, ανεπαίσθητους πόνους που δύσκολα περιγράφονται, αλλά αθροίζονται μέσα τους.
Η ενσυναίσθηση δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι κάτι περίπλοκο. Είναι απλώς η συνήθεια να κοιτάς γύρω σου. Να αναγνωρίζεις ότι ο άλλος υπάρχει, ακόμα κι αν δεν τον ξέρεις. Να μην πιάνεις όλον τον χώρο, ούτε κυριολεκτικά, ούτε συμβολικά. Γιατί το να υπάρχουμε μαζί, δίπλα-δίπλα, προϋποθέτει λίγο χώρο ο ένας για τον άλλον. Λίγη σιωπή. Λίγη προσοχή.
Στη φώτο
ο συγκεκριμένος κύριος.
Δεν αποκαλύπτονται τα χαρακτηριστικά του. Σήκωσα το χέρι μου για να φανεί η κοντινότητα. Σίγουρα αυτό που μας ενδιαφέρει δεν είναι η συμπεριφορά του συγκεκριμένου ανθρώπου αλλά εν γένει η επιθετικότητα της αδιαφορίας και ο τρόπος που τραυματίζει την ευαλωτότητα.
