Dimos kivotidis

Directions Website

Dimos kivotidis Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Dimos kivotidis, Music Producer, Κυριάκου Σκεπετζή 9, Heraklion.

Ο Δήμος Κιβωτίδης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο Μουσικό Κανάλι 105.1 FM, όπου παρουσιάζει την εκπομπή «Μουσικες Εκτός Λίστας». Καθημερινά, από Δευτέρα έως Παρασκευή, 18:00–20:00

01/10/2026

Η 1η Οκτωβρίου είναι η Διεθνής Ημέρα των Ηλικιωμένων.

THE KLF – Η νύχτα που έκαψαν ένα εκατομμύριο λίρεςΥπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου όπου πρέπει να αποφασίσει τι ...
01/10/2026

THE KLF – Η νύχτα που έκαψαν ένα εκατομμύριο λίρες
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου όπου πρέπει να αποφασίσει τι αξίζει περισσότερο.
Αυτό που απέκτησε.
Ή η ελευθερία του από αυτό.
Οι KLF είχαν ήδη κερδίσει το παιχνίδι.
Είχαν επιτυχία.
Χρήματα.
Φήμη.
Δύναμη.
Και μετά έκαναν κάτι που κανείς δεν περίμενε.
Αποφάσισαν να καταστρέψουν το ίδιο το σύμβολο της νίκης τους.
23 Αυγούστου 1994.
Νήσος Jura. Σκωτία.
Ένα απομονωμένο κτίριο.
Δύο άντρες.
Ο Bill Drummond και ο Jimmy Cauty.
Μπροστά τους:
ένα εκατομμύριο λίρες.
Όχι ψεύτικες.
Όχι για κάποιο βίντεο κλιπ.
Όχι για διαφήμιση.
Δικά τους χρήματα.
Χρήματα που είχαν κερδίσει από τη μουσική.
Και άρχισαν να τα ρίχνουν στη φωτιά.
Δεσμίδα μετά τη δεσμίδα.
Δεν υπάρχει τίποτα ρομαντικό σε μια φωτιά όταν καίει κάτι πραγματικό.
Δεν υπάρχει ποίηση όταν βλέπεις χαρτονομίσματα να μαυρίζουν.
Υπάρχει μόνο η πράξη.
Και η πράξη δεν παίρνεται πίσω.
Αυτό είναι το σημείο που κάνει την ιστορία των KLF τόσο δυνατή.
Δεν μίλησαν για απόρριψη του χρήματος.
Δεν έγραψαν ένα μανιφέστο.
Το έκαναν.
Δύο χρόνια πριν, είχαν ήδη κηρύξει πόλεμο στη μουσική βιομηχανία.
Στα BRIT Awards του 1992, ο Bill Drummond εμφανίστηκε στη σκηνή και πυροβόλησε με άσφαιρα προς την αίθουσα.
Λίγο αργότερα, οι KLF ανακοίνωσαν ότι αποχωρούν.
Στην κορυφή.
Όχι επειδή απέτυχαν.
Αλλά επειδή δεν ήθελαν πια να παίξουν το παιχνίδι.
Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο.
Είναι εύκολο να φύγεις όταν έχεις χάσει.
Το δύσκολο είναι να φύγεις όταν έχεις κερδίσει.
Και μετά ήρθε η φωτιά.
Ένα εκατομμύριο λίρες.
Όλα όσα ένας άνθρωπος μπορεί να αγοράσει.
Ένα σπίτι.
Μια καινούργια ζωή.
Ασφάλεια.
Χρόνο.
Ελευθερία.
Και όμως εκείνοι πήραν αυτά τα χρήματα και τα έκαναν στάχτη.
Γιατί;
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό μυστήριο.
Ήταν τέχνη;
Ήταν περιφρόνηση;
Ήταν επίθεση στη μουσική βιομηχανία;
Ή μήπως ήταν μια πράξη αυτοκαταστροφής τόσο ακραία, ώστε ούτε οι ίδιοι μπορούσαν να την εξηγήσουν;
Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση.
Και ίσως δεν πρέπει να υπάρχει.
Γιατί κάποιες πράξεις δεν γίνονται για να εξηγηθούν.
Γίνονται για να αφήσουν ένα σημάδι.
Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν τη ζωή τους προσπαθώντας να αποκτήσουν.
Οι KLF πέρασαν εκείνη τη νύχτα προσπαθώντας να αποδείξουν ότι μπορούσαν να χάσουν.
Συνειδητά.
Οριστικά.
Χωρίς επιστροφή.
Και όταν η τελευταία δεσμίδα έπεσε στη φωτιά, δεν υπήρξε χειροκρότημα.
Δεν υπήρχε κοινό.
Μόνο καπνός.
Στάχτη.
Και δύο άνθρωποι που ήξεραν ότι αυτό που μόλις είχαν κάνει δεν μπορούσε ποτέ να αναιρεθεί.
Ίσως αυτό να είναι το πιο τρομακτικό κομμάτι της ιστορίας.
Δεν έκαψαν απλώς χρήματα.
Έκαψαν την απόδειξη ότι είχαν κερδίσει.
Και μετά έμειναν εκεί να κοιτάζουν τη φωτιά.
🎵 The KLF – Madrugada Eterna
Κάπου στη Jura, για λίγες ώρες, η επιτυχία απέκτησε φωτιά.
Και μετά έγινε στάχτη.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ… Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ!
Στο Mousiko Kanali 105.1, ο Dimos Kivotidis @ακόλουθοι επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο με τραγούδια που δεν πέρασαν απλώς από τα ηχεία μας… έμειναν στην ιστορία!
Μουσικές με μυστικά, έρωτες, σκάνδαλα, ανατροπές και ιστορίες πιο δυνατές ακόμη κι από τις νότες τους.
Συντονιστείτε… γιατί η καλή μουσική δεν ακούγεται απλώς.
Έχει ιστορία — και απόψε θα την πούμε 🎤 📻 🎸🎷🪘🎼

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η Αμερική ήθελε να βλέπει την εικόνα της επιτυχίας.Τα λαμπερά σπίτια.Τα χαμόγελα.Τα όν...
30/09/2026

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η Αμερική ήθελε να βλέπει την εικόνα της επιτυχίας.
Τα λαμπερά σπίτια.
Τα χαμόγελα.
Τα όνειρα.
Αλλά στη Νέα Υόρκη υπήρχε ένας άλλος κόσμος.
Ένας κόσμος με ανθρώπους που ζούσαν στο περιθώριο.
Άνθρωποι διαφορετικοί.
Άνθρωποι που πολλοί αγνοούσαν.
Ο Lou Reed αποφάσισε να τους βάλει στο κέντρο της σκηνής.
Το "Walk On The Wild Side" δεν γράφτηκε για φανταστικούς χαρακτήρες.
Οι στίχοι του αναφέρονται σε πραγματικά πρόσωπα από τον κύκλο του Andy Warhol και το περίφημο Factory, το μέρος όπου συναντιόνταν καλλιτέχνες, μουσικοί, ηθοποιοί και άνθρωποι έξω από τα κοινωνικά όρια της εποχής. Βικιπαίδεια
Η Holly Woodlawn.
Η Candy Darling.
Ο Joe Dallesandro.
Η Jackie Curtis.
Άνθρωποι που έζησαν με τον δικό τους τρόπο, σε μια εποχή που η αποδοχή ήταν πολύ πιο δύσκολη. Βικιπαίδεια
Και τότε ήρθε το σοκ.
Ένα τραγούδι με απαλή μελωδία, χαλαρό ρυθμό και σχεδόν χαμογελαστή διάθεση…
που όμως έκρυβε ιστορίες που τα ραδιόφωνα δεν ήθελαν να αγγίξουν.
Η ειρωνεία ήταν τεράστια.
Ο κόσμος τραγουδούσε το ρεφρέν.
Αλλά πολλοί δεν καταλάβαιναν τι πραγματικά περιέγραφε.
Ήταν ένα τραγούδι που πέρασε από τις πόρτες της λογοκρισίας επειδή η μουσική του έμοιαζε ήρεμη, ενώ το περιεχόμενό του ήταν επαναστατικό. Βικιπαίδεια
Όμως το μεγαλύτερο σκάνδαλο δεν ήταν μόνο οι στίχοι.
Ήταν ότι ο Lou Reed ανάγκασε μια ολόκληρη κοινωνία να κοιτάξει ανθρώπους που προτιμούσε να μην βλέπει.
Δεν προσπάθησε να τους κάνει ήρωες.
Δεν προσπάθησε να τους κάνει τέλειους.
Απλώς τους έδωσε φωνή.
Και ίσως αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορούσε να κάνει ένας καλλιτέχνης.
Να πει:
«Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν».
Ο Lou Reed δεν έγραψε ένα τραγούδι για την άγρια πλευρά της ζωής.
Έγραψε ένα τραγούδι για τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα σε αυτή.
Για εκείνους που περπατούσαν σε δρόμους όπου οι περισσότεροι δεν τολμούσαν να κοιτάξουν.
🎵 Lou Reed – Walk On The Wild Side
Ένα τραγούδι που ξεκίνησε σαν πρόκληση…
και τελικά έγινε ιστορία.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ… Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ!
Στο Mousiko Kanali 105.1, ο Dimos Kivotidis @ακόλουθοι επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο με τραγούδια που δεν πέρασαν απλώς από τα ηχεία μας… έμειναν στην ιστορία!
Μουσικές με μυστικά, έρωτες, σκάνδαλα, ανατροπές και ιστορίες πιο δυνατές ακόμη κι από τις νότες τους.
Συντονιστείτε… γιατί η καλή μουσική δεν ακούγεται απλώς.
Έχει ιστορία — και απόψε θα την πούμε 🎤 📻 🎸🎷🪘🎼

Ένα βράδυ στο Λος Άντζελες, μακριά από τα φώτα της σκηνής, από τα χειροκροτήματα και από εκατομμύρια ανθρώπους που φώναζ...
29/09/2026

Ένα βράδυ στο Λος Άντζελες, μακριά από τα φώτα της σκηνής, από τα χειροκροτήματα και από εκατομμύρια ανθρώπους που φώναζαν το όνομά του, υπήρχε ένας άνθρωπος μόνος.
Ένας άνθρωπος που ο κόσμος πίστευε ότι τα είχε όλα.
Δόξα.
Χρήματα.
Αναγνώριση.
Αλλά πίσω από την εικόνα υπήρχε μια άλλη ιστορία.
Η ιστορία του David Bowie.
Ενός ανθρώπου που κατάφερε να αλλάξει τη μουσική, αλλά για ένα διάστημα δυσκολεύτηκε να σώσει τον ίδιο του τον εαυτό.
Πριν γίνει ο Bowie που γνωρίζει όλος ο κόσμος, υπήρχε ο David Jones.
Ένα παιδί από το Λονδίνο που δεν ήθελε να χωρέσει σε κανένα καλούπι.
Ήθελε να δημιουργήσει κάτι που δεν υπήρχε.
Και το έκανε.
Όμως κάθε φορά που ένας άνθρωπος δημιουργεί έναν νέο κόσμο, πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπίσει και το κόστος του.
Στη δεκαετία του ’70 εμφανίστηκε ο Ziggy Stardust.
Δεν ήταν απλώς ένας χαρακτήρας.
Ήταν μια έκρηξη.
Ένας εξωγήινος ροκ σταρ που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να αναρωτηθούν:
«Πού τελειώνει ο ρόλος και πού αρχίζει ο άνθρωπος;»
Ο Bowie είχε δημιουργήσει έναν μύθο τόσο μεγάλο, που κάποια στιγμή κινδύνευε να χαθεί μέσα σε αυτόν.
Ο κόσμος αγαπούσε τον Ziggy.
Αλλά πίσω από τον Ziggy υπήρχε ένας άνθρωπος που κουβαλούσε πίεση, φόβο και εξάντληση.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ήρθε η πιο σκοτεινή περίοδος της ζωής του.
Στο Λος Άντζελες, μέσα σε έναν κόσμο υπερβολής, απομόνωσης και εξαρτήσεων, ο Bowie άρχισε να χάνει την ισορροπία του.
Τότε γεννήθηκε ένας ακόμη χαρακτήρας.
Ο Thin White Duke.
Ψυχρός.
Απόμακρος.
Μυστηριώδης.
Αλλά αυτή τη φορά η μάσκα δεν ήταν απλά μια καλλιτεχνική επιλογή.
Ήταν ένα μέρος μιας προσωπικής μάχης.
Το 1976 ήρθε η μεγάλη καταιγίδα.
Μερικές δηλώσεις του Bowie σε συνεντεύξεις προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και κατηγορίες ότι φλέρταρε με επικίνδυνα σύμβολα και ιδέες.
Η εικόνα του δέχτηκε τεράστιο πλήγμα.
Ο ίδιος αργότερα μίλησε για εκείνη την περίοδο σαν μια χαοτική φάση της ζωής του και προσπάθησε να ξεκαθαρίσει ότι δεν αντιπροσώπευε τέτοιες ιδέες.
Ήταν μια στιγμή που ο μύθος ράγισε.
Και πίσω από τον μύθο φάνηκε ο άνθρωπος.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η πιο δυνατή πλευρά της ιστορίας του.
Ο Bowie δεν προσπάθησε να κρυφτεί από την πτώση του.
Δεν προσπάθησε να επιστρέψει απλά σε αυτό που ήταν.
Άφησε πίσω του τους παλιούς χαρακτήρες.
Άφησε πίσω του το παρελθόν.
Και ξεκίνησε ξανά.
Το 1982 κυκλοφορεί το "Cat People (Putting Out Fire)".
Ένα τραγούδι που ακούγεται σαν κάποιος που έχει περπατήσει μέσα στο σκοτάδι και πλέον ξέρει πώς μοιάζει η φωτιά.
Δεν είναι η φωνή ενός ανθρώπου που δεν γνώρισε ποτέ τον πόνο.
Είναι η φωνή κάποιου που τον γνώρισε.
Κάποιου που έπεσε.
Κάποιου που ξανασηκώθηκε.
Το "Putting out fire with gasoline" δεν είναι μόνο ένας στίχος.
Είναι μια εικόνα μιας ζωής όπου πολλές φορές προσπαθούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας με τρόπους που τελικά τα κάνουν μεγαλύτερα.
Και ο Bowie το έζησε αυτό.
Ίσως αυτό είναι που κάνει τον David Bowie τόσο ανθρώπινο.
Δεν ήταν μεγάλος επειδή ήταν αλάνθαστος.
Ήταν μεγάλος επειδή είχε το θάρρος να αλλάξει.
Να παραδεχτεί ότι κάποια κομμάτια του έπρεπε να τελειώσουν.
Να αφήσει έναν παλιό εαυτό να φύγει.
Και να δημιουργήσει έναν νέο.
Ο David Bowie δεν νίκησε επειδή δεν γνώρισε το σκοτάδι.
Νίκησε επειδή μπήκε μέσα σε αυτό.
Το κοίταξε κατάματα.
Και όταν βγήκε από την άλλη πλευρά…
δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος.
Ήταν κάτι νέο.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ… Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ!
Στο Mousiko Kanali 105.1, ο Dimos Kivotidis @ακόλουθοι επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο με τραγούδια που δεν πέρασαν απλώς από τα ηχεία μας… έμειναν στην ιστορία!
Μουσικές με μυστικά, έρωτες, σκάνδαλα, ανατροπές και ιστορίες πιο δυνατές ακόμη κι από τις νότες τους.
Συντονιστείτε… γιατί η καλή μουσική δεν ακούγεται απλώς.
Έχει ιστορία — και απόψε θα την πούμε 🎤 📻 🎸🎷🪘🎼

**Marianne Faithfull και η σοκολάτα Mars: Το πραγματικό σκάνδαλο πίσω από το μεγαλύτερο ψέμα του rock ’n’ roll**Για σχεδ...
23/09/2026

**Marianne Faithfull και η σοκολάτα Mars: Το πραγματικό σκάνδαλο πίσω από το μεγαλύτερο ψέμα του rock ’n’ roll**

Για σχεδόν εξήντα χρόνια, εκατομμύρια άνθρωποι επαναλαμβάνουν μια ιστορία που δεν συνέβη ποτέ.

Στις 12 Φεβρουαρίου 1967, η αστυνομία έκανε έφοδο στο Redlands, το εξοχικό σπίτι του Keith Richards στο Sussex. Μέσα βρίσκονταν ο Richards, ο Mick Jagger, ο έμπορος τέχνης Robert Fraser, η Marianne Faithfull και φίλοι τους.

Η Faithfull είχε μόλις κάνει μπάνιο. Όταν κατάλαβε ότι στο σπίτι είχαν μπει αστυνομικοί, άρπαξε ό,τι βρήκε κοντά της για να καλυφθεί: μια μεγάλη γούνινη κουβέρτα. Αυτό είναι το πραγματικό περιστατικό πίσω από τη διάσημη εικόνα της «γυναίκας με τη γούνα».

Στο σπίτι υπήρχαν και σοκολάτες Mars. Ο Keith Richards έγραψε αργότερα ότι βρίσκονταν επάνω στα τραπέζια επειδή, μετά τη χρήση L*D, οι παρευρισκόμενοι ήθελαν κάτι με ζάχαρη.

Από εκεί και πέρα άρχισε η κατασκευή του μύθου.

Η πιο διαδεδομένη εκδοχή ισχυριζόταν ότι οι αστυνομικοί είχαν βρει τον Mick Jagger να κάνει στοματικό σεξ στη Marianne Faithfull, χρησιμοποιώντας μια σοκολάτα Mars στο σώμα της. Σε άλλες παραλλαγές, ο τρόπος και η θέση της σοκολάτας άλλαζαν. Όσο πιο χυδαία γινόταν η διήγηση, τόσο πιο γρήγορα κυκλοφορούσε.

Τίποτε από αυτά δεν τεκμηριώθηκε. Η σεξουαλική πράξη δεν υπήρχε στις κατηγορίες της υπόθεσης και η ίδια η Faithfull τη διέψευδε σε όλη της τη ζωή. Χρόνια αργότερα περιέγραψε τη φήμη ως «φαντασίωση ενός βρόμικου γέρου» και παραδέχτηκε ότι ποτέ δεν έμαθε με βεβαιότητα ποιος την επινόησε. Κατά καιρούς υποψιάστηκε την αστυνομία, τις εφημερίδες, ακόμη και ανθρώπους από το περιβάλλον των Rolling Stones.

Η αλήθεια είναι πιο απλή: υπήρχε μια γυμνή γυναίκα που είχε μόλις βγει από το μπάνιο, μια γούνινη κουβέρτα και μερικές σοκολάτες μέσα στο σπίτι. Ο σκανδαλοθηρικός Τύπος ένωσε αυτά τα τρία πραγματικά στοιχεία και δημιούργησε μία ανύπαρκτη σεξουαλική σκηνή.

Η Marianne Faithfull δεν κατηγορήθηκε στην υπόθεση. Ο Jagger καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών μηνών για τέσσερα χάπια αμφεταμίνης και ο Richards σε έναν χρόνο επειδή επέτρεψε τη χρήση κάνναβης στο σπίτι του. Οι ποινές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και τελικά ανατράπηκαν ή ακυρώθηκαν στο εφετείο.

Για τους δύο άνδρες, η υπόθεση ενίσχυσε την εικόνα των επικίνδυνων και ανυπότακτων rock stars. Για την εικοσάχρονη Faithfull, όμως, το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό. Οι εφημερίδες την ονόμασαν «το κορίτσι με τη γούνινη κουβέρτα» και για χρόνια αντιμετωπιζόταν περισσότερο ως πρόσωπο ενός σεξουαλικού σκανδάλου παρά ως τραγουδίστρια, ηθοποιός και δημιουργός.

Η ίδια επισήμανε αργότερα αυτή τη διαφορά: η παραβατικότητα έκανε τους άνδρες περισσότερο μυστηριώδεις και ελκυστικούς, ενώ τη γυναίκα τη μετέτρεπε σε «ανήθικη», ανεπαρκή μητέρα και δημόσιο θέαμα.

Ακολούθησαν δύσκολα χρόνια: εξάρτηση από την ηρωίνη, μια σχεδόν θανατηφόρα υπερβολική δόση και περίοδοι αστεγίας. Για ένα διάστημα έζησε σε ένα ερειπωμένο κτίριο στο Soho, χωρίς σταθερή κατοικία και με τη μουσική βιομηχανία να τη θεωρεί τελειωμένη.

Το 1979 επέστρεψε με το **“Broken English”**.

Δεν ήταν πια το κορίτσι με την καθαρή, εύθραυστη φωνή του **“As Tears Go By”**. Η φωνή της είχε γίνει βαθιά, βραχνή και σκληρή. Δεν προσπαθούσε να κρύψει όσα είχαν συμβεί. Τα μετέτρεψε σε τέχνη.

Το άλμπουμ δεν ήταν μια προσπάθεια να ξανακερδίσει την παλιά της εικόνα. Ήταν η δήλωση μιας γυναίκας που είχε επιβιώσει από τη διασημότητα, την εξάρτηση, την αστεγία και τη δημόσια διαπόμπευση — και επέστρεφε για να μιλήσει με τη δική της φωνή.

Τελικά, το πραγματικό σκάνδαλο δεν ήταν μια σοκολάτα Mars.

Ήταν ότι ένα κατασκευασμένο σεξουαλικό κουτσομπολιό ακολούθησε μια γυναίκα για ολόκληρη τη ζωή της, ενώ οι άνδρες που βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο έγιναν ακόμη μεγαλύτεροι θρύλοι.

Το **“Broken English”** ήταν η απάντησή της.

Όχι μια απολογία.

Μια επιστροφή.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ… Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ!
Στο @ακόλουθοι Mousiko Kanali 105.1 , ο Dimos Kivotidis επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο με τραγούδια που δεν πέρασαν απλώς από τα ηχεία μας… έμειναν στην ιστορία!
Μουσικές με μυστικά, έρωτες, σκάνδαλα, ανατροπές και ιστορίες πιο δυνατές ακόμη κι από τις νότες τους.
Συντονιστείτε… γιατί η καλή μουσική δεν ακούγεται απλώς.
Έχει ιστορία — και απόψε θα την πούμε 🎤 📻 🎸🎷🪘🎼

 # # # Chris Rea — Ο άνθρωπος που κέρδισε μια δεύτερη ζωήΤο  Looking for the summer  κυκλοφόρησε το 1991, μέσα από το άλ...
22/09/2026

# # # Chris Rea — Ο άνθρωπος που κέρδισε μια δεύτερη ζωή

Το Looking for the summer κυκλοφόρησε το 1991, μέσα από το άλμπουμ Auberge

Ο Chris Rea είχε εξηγήσει ότι η ιδέα γεννήθηκε παρατηρώντας την κόρη του να περνά στην εφηβεία. Εκείνη άφηνε πίσω την «άνοιξη» της παιδικής ηλικίας και αναζητούσε το δικό της «καλοκαίρι». Ο ίδιος, μεγαλύτερος πλέον, κοιτούσε προς τα πίσω και θυμόταν τη δική του αναζήτηση.

Ήταν ένα τραγούδι για τον χρόνο, την αλλαγή και τις διαφορετικές εποχές της ζωής. Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο διαφορετικό νόημα θα αποκτούσε αργότερα για τον ίδιο τον δημιουργό του.

Από το 1994 ο Chris Rea αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Το 2000 διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και τον επόμενο χρόνο οδηγήθηκε σε μια εξαιρετικά δύσκολη εγχείρηση, η οποία διήρκεσε περίπου 14 ώρες.

Του αφαιρέθηκαν το πάγκρεας, το δωδεκαδάκτυλο και μέρος του στομάχου. Οι γιατροί φοβούνταν ότι ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί και οι πιθανότητες να επιβιώσει από την επέμβαση ήταν περιορισμένες.

Πριν μπει στο χειρουργείο αποχαιρέτησε τη Joan, τη γυναίκα που γνώριζε από την ηλικία των 16 ετών και με την οποία είχε δημιουργήσει την οικογένειά του.

Εκείνες τις ώρες ο Chris Rea δεν σκεφτόταν τις πωλήσεις, τις επιτυχίες ή τη φήμη. Σκεφτόταν τη μουσική που αγαπούσε πραγματικά και την οποία, όπως ένιωθε, δεν είχε ακόμη καταφέρει να υπηρετήσει όπως ήθελε.

Έδωσε λοιπόν μια υπόσχεση στον εαυτό του: αν έβγαινε ζωντανός από το χειρουργείο, θα σταματούσε να δημιουργεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις της μουσικής βιομηχανίας και θα επέστρεφε στις ρίζες του — στα blues.

Η εγχείρηση πέτυχε, αλλά η αποκατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Παρέμεινε για εβδομάδες υπό βαριά καταστολή και αντιμετώπισε έντονες παραισθήσεις. Επειδή δεν είχε πλέον πάγκρεας, εμφάνισε διαβήτη και αναγκάστηκε να ακολουθεί καθημερινά μια απαιτητική θεραπεία με πολλαπλές ενέσεις ινσουλίνης.

Όταν στάθηκε ξανά στα πόδια του, κράτησε την υπόσχεσή του.

Ηχογράφησε το **“Dancing Down the Stony Road”**, έναν δίσκο βαθιά επηρεασμένο από τα Delta blues που αγαπούσε από νεαρή ηλικία. Όταν η δισκογραφική του εταιρεία δεν θέλησε να τον κυκλοφορήσει, δημιούργησε τη δική του εταιρεία, την **Jazzee Blue**, και προχώρησε μόνος του.

Ο δίσκος τελικά έγινε χρυσός.

Ο Chris Rea είχε αποκτήσει τη δεύτερη ζωή που ζητούσε. Όχι μια εύκολη ζωή, αλλά μια ζωή περισσότερο δική του.

Το 2016 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο επηρέασε την ομιλία του και την κίνηση στα χέρια και στα δάχτυλά του. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε να γράφει, να ηχογραφεί και να επιστρέφει στη σκηνή. Το 2017 κατέρρευσε κατά τη διάρκεια συναυλίας, όμως ούτε αυτό τον έκανε να εγκαταλείψει οριστικά τη μουσική.

Στις 22 Δεκεμβρίου 2025 ο Chris Rea πέθανε σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από σύντομη ασθένεια. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του Joan, τις δύο κόρες τους και περισσότερα από σαράντα εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων.

Γι’ αυτό το **“Looking for the Summer”** ακούγεται σήμερα διαφορετικά.

Δεν γράφτηκε για την ασθένεια ούτε για την περιπέτεια που ακολούθησε. Ήταν από την αρχή ένα τραγούδι για το πέρασμα του χρόνου και για όσα εξακολουθούμε να αναζητούμε, ακόμη κι όταν μια εποχή της ζωής μας τελειώνει.

Ο Chris Rea βρήκε τελικά το δικό του «καλοκαίρι» όχι στη μεγάλη επιτυχία, αλλά στη δεύτερη ευκαιρία που του δόθηκε να ζήσει και να δημιουργήσει με τους δικούς του όρους.

**Chris Rea — “Looking for the Summer”**
Μερικές φορές η δεύτερη ζωή αρχίζει όταν αποφασίζεις επιτέλους να γίνεις αυτό που πραγματικά ήθελες.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ… Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ!
Στο Mousiko Kanali 105.1 @ακόλουθοι , ο Dimos Kivotidis επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο με τραγούδια που δεν πέρασαν απλώς από τα ηχεία μας… έμειναν στην ιστορία!
Μουσικές με μυστικά, έρωτες, σκάνδαλα, ανατροπές και ιστορίες πιο δυνατές ακόμη κι από τις νότες τους.
📻 18:00–20:00 |
Συντονιστείτε… γιατί η καλή μουσική δεν ακούγεται απλώς.
Έχει ιστορία — και απόψε θα την πούμε! 🎶🔥

BRIAN JONESTOWN MASSACRE — ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΠ’ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΕΙΣΥπάρχουν συγκροτήματα που διαλ...
21/09/2026

BRIAN JONESTOWN MASSACRE — ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΠ’ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΕΙΣ

Υπάρχουν συγκροτήματα που διαλέγουν ένα όνομα επειδή ακούγεται ωραία. Άλλα επειδή γράφει καλά σε μια αφίσα. Κι άλλα επειδή κάποιος πέταξε μια κουβέντα σε μια πρόβα και τελικά έμεινε.

Και υπάρχουν και οι Brian Jonestown Massacre.

Εδώ, μόνο το όνομα αρκεί για μια ολόκληρη ιστορία.

Γιατί αν το σπάσεις στα δύο, βρίσκεις πίσω του δύο πραγματικές ιστορίες. Και καμία από τις δύο δεν είναι ιδιαίτερα χαρούμενη.

Το πρώτο κομμάτι παραπέμπει στον Brian Jones, ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones.

Ο Brian Jones ήταν κάτι περισσότερο από ένας κιθαρίστας. Ήταν από εκείνους τους μουσικούς που ήθελαν να δοκιμάζουν τα πάντα. Κιθάρες, sitar, marimba, όργανα που τότε δεν ήταν καθόλου αυτονόητο ότι θα τα άκουγες σε ένα rock συγκρότημα. Στα πρώτα χρόνια των Rolling Stones ήταν από τις βασικές δημιουργικές δυνάμεις της μπάντας.

Μόνο που όσο οι Rolling Stones μεγάλωναν, ο ίδιος άρχισε να χάνεται.

Οι σχέσεις του με τα υπόλοιπα μέλη χειροτέρευαν, τα προβλήματα με ουσίες και τον νόμο πλήθαιναν και τον Ιούνιο του 1969 έφυγε από το συγκρότημα.

Λίγες εβδομάδες μετά, στις 3 Ιουλίου 1969, βρέθηκε νεκρός στην πισίνα του σπιτιού του στο Sussex.

Ήταν μόλις 27 ετών.

Η επίσημη εκδοχή μίλησε για death by misadventure. Στα ελληνικά, ανάλογα με τα συμφραζόμενα, θα το απέδιδες ως «θάνατος από ατύχημα», «θάνατος λόγω ατυχούς περιστατικού» ή «θανατηφόρο ατύχημα λόγω ριψοκίνδυνης πράξης».
Αργότερα εμφανίστηκαν θεωρίες ότι ίσως ο θάνατός του να μην ήταν ατύχημα. Θεωρίες που συζητήθηκαν πολύ, χωρίς όμως να αλλάξουν την επίσημη εκδοχή.

Αν το συγκρότημα είχε σταματήσει στο «Brian», θα είχαμε ήδη αρκετή σκοτεινή ιστορία.

Δεν σταμάτησε.

Γιατί το δεύτερο μισό του ονόματος είναι το Jonestown Massacre.

Και εδώ τα πράγματα γίνονται πολύ πιο βαριά.

Το Jonestown ήταν η απομονωμένη κοινότητα που δημιούργησε στη Guyana ο Jim Jones, ο ηγέτης του Peoples Temple.

Ο Jones είχε καταφέρει να συγκεντρώσει γύρω του εκατοντάδες ανθρώπους που τον ακολουθούσαν σχεδόν απόλυτα. Στη Guyana υποσχόταν μια διαφορετική κοινωνία, μακριά από τον κόσμο που θεωρούσε διεφθαρμένο.

Μόνο που πίσω από την εικόνα της «ιδανικής κοινότητας» υπήρχαν ολοένα και περισσότερες καταγγελίες.

Έλεγχος.

Τιμωρίες.

Φόβος.

Άνθρωποι που ήθελαν να φύγουν και υποστήριζαν ότι δεν μπορούσαν.

Και ένας Jim Jones που γινόταν όλο και πιο παρανοϊκός και αυταρχικός.

Οι καταγγελίες έφτασαν τελικά μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Αμερικανός βουλευτής Leo Ryan αποφάσισε να πάει ο ίδιος στη Guyana για να δει τι ακριβώς συνέβαινε.

Έφτασε στο Jonestown τον Νοέμβριο του 1978, συνοδευόμενος από δημοσιογράφους και συνεργάτες.

Στην αρχή, μάλιστα, όλα έδειχναν σχετικά ήρεμα.

Μέχρι που κάποιοι κάτοικοι πλησίασαν κρυφά την ομάδα του και είπαν ότι ήθελαν να φύγουν μαζί τους.

Και τότε άρχισε η πραγματική φρίκη.

Στις 18 Νοεμβρίου 1978, ο Leo Ryan και η ομάδα του πήγαν στο κοντινό αεροδρόμιο του Port Kaituma για να φύγουν μαζί με ανθρώπους που είχαν αποφασίσει να εγκαταλείψουν την κοινότητα.

Ένοπλοι από το Jonestown εμφανίστηκαν στο αεροδρόμιο και άνοιξαν πυρ.

Ο Ryan και άλλοι σκοτώθηκαν.

Πίσω στην κοινότητα, ο Jim Jones συγκέντρωσε τους ανθρώπους του.

Ακολούθησε ένα από τα πιο ανατριχιαστικά γεγονότα του 20ού αιώνα.

Στα γεγονότα του Jonestown έχασαν τη ζωή τους 918 άνθρωποι συνολικά. Στην ίδια την κοινότητα βρέθηκαν περισσότεροι από 900 νεκροί.

Ανάμεσά τους ήταν εκατοντάδες παιδιά.

Οι περισσότεροι πέθαναν από δηλητηρίαση με cyanide.

Και εδώ υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια: για χρόνια το Jonestown περιγραφόταν απλώς ως «μαζική αυτοκτονία». Στην πραγματικότητα η ιστορία είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύ πιο σκοτεινή. Παιδιά δεν μπορούν να θεωρηθούν άνθρωποι που «επέλεξαν» να πεθάνουν, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις εξαναγκασμού και δολοφονιών.

Γι’ αυτό και σήμερα χρησιμοποιείται συχνά η διατύπωση mass murder-suicide.Ο όρος χρησιμοποιείται όταν ένα άτομο σκοτώνει πολλούς ανθρώπους και στη συνέχεια αυτοκτονεί, συνήθως στο ίδιο περιστατικό ή στο πλαίσιο της ίδιας ενέργειας.

Και τώρα ξανακοίτα το όνομα του συγκροτήματος:

Brian Jones.
Jonestown Massacre.
Brian Jonestown Massacre.

Δεν είναι ακριβώς όνομα που διαλέγεις για να παίζεις σε γάμους και βαφτίσια.

Και το ακόμη πιο παράξενο είναι ότι η ταραχή δεν έμεινε μόνο στο όνομα.

Οι Brian Jonestown Massacre δημιουργήθηκαν στο San Francisco στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με κεντρική μορφή τον Anton Newcombe.

Και πολύ γρήγορα απέκτησαν δύο φήμες ταυτόχρονα.

Η πρώτη ήταν ότι μπορούσαν να φτιάξουν εκπληκτική psychedelic rock μουσική.

Η δεύτερη ήταν ότι μπορούσαν να διαλυθούν πάνω στη σκηνή πριν προλάβεις να τελειώσεις το ποτό σου.

Ο Anton Newcombe έγινε γνωστός για τον απόλυτο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη μουσική του, αλλά και για τις συγκρούσεις του με μουσικούς, συνεργάτες και μερικές φορές ακόμη και με το ίδιο του το κοινό.

Όλο αυτό αποτυπώθηκε περίφημα στο documentary Dig!, που παρακολουθούσε για χρόνια τους Brian Jonestown Massacre και τους The Dandy Warhols.

Το εντυπωσιακό είναι ότι πολλά από όσα βλέπει κανείς στο Dig! μοιάζουν τόσο ακραία, που θα μπορούσες να πιστέψεις ότι έχουν μονταριστεί επίτηδες για να γίνει η ταινία πιο θεαματική.

Μόνο που άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί έχουν πει ότι υπήρξαν ακόμη περισσότεροι καβγάδες που δεν χώρεσαν ποτέ στην ταινία.

Και αν κάποιος πίστεψε ότι αυτά ήταν ιστορίες από τα νεανικά χρόνια του συγκροτήματος, η Melbourne το 2023 ήρθε να του θυμίσει ότι ορισμένες συνήθειες δεν χάνονται εύκολα.

Σε συναυλία στο Forum Theatre, ο Anton Newcombe άρχισε να λογομαχεί με τον κιθαρίστα Ryan Van Kriedt.

Η λογομαχία έγινε έντονη.

Μετά έγινε σωματική.

Άνθρωποι της παραγωγής χρειάστηκε να μπουν στη μέση, η συναυλία σταμάτησε και οι επόμενες εμφανίσεις της περιοδείας ακυρώθηκαν.

Και κάπου μέσα σε όλο αυτό το χάος υπάρχει το Anemone.

Και εδώ βρίσκεται το ωραίο παράδοξο.

Γιατί το Anemone δεν ακούγεται καθόλου σαν τη βιογραφία του συγκροτήματος.

Δεν έχει καβγά.

Δεν έχει έκρηξη.

Δεν έχει πανικό.

Είναι αργό, υπνωτικό, σχεδόν τεμπέλικο.

Έχει αυτή την περίεργη αίσθηση ότι δεν πηγαίνει κάπου συγκεκριμένα και παρ’ όλα αυτά δεν θέλεις να τελειώσει.

Κυκλοφόρησε το 1996 στο album Their Satanic Majesties’ Second Request.

Και ναι, ούτε αυτός ο τίτλος είναι τυχαίος.

Είναι ένα ξεκάθαρο κλείσιμο του ματιού στο Their Satanic Majesties Request των Rolling Stones.

Οι Rolling Stones είναι παντού μέσα στην ιστορία των Brian Jonestown Massacre.

Ακόμη και όταν δεν ακούγονται, κάπου παραμονεύουν.

Υπάρχει μάλιστα και μια υπέροχη ιστορία για τη γέννηση του Anemone.

Ο Anton Newcombe έχει περιγράψει ότι βρισκόταν σε ένα δωμάτιο με τη Mara Keagle και αποφάσισε ουσιαστικά να γράψει ένα τραγούδι γύρω από τη φωνή της.

Χωρίς κάποιο τεράστιο studio.

Χωρίς εκατό παραγωγούς.

Χωρίς κάποιο μεγαλεπήβολο σχέδιο.

Μια κιθάρα, μια ιδέα, μια φωνή και, σύμφωνα με την αφήγηση του Newcombe, ακόμη και μια βαλίτσα που χρησιμοποιήθηκε σαν κρουστό.

Και από αυτή την απλότητα βγήκε ένα από τα τραγούδια που τελικά ταυτίστηκαν περισσότερο με το συγκρότημα.

Ίσως τελικά αυτή να είναι και όλη η ιστορία των Brian Jonestown Massacre.

Από τη μία, χάος.

Καβγάδες.

Υπερβολές.

Ένα όνομα που ενώνει έναν νεκρό Rolling Stone με μία από τις πιο σκοτεινές ανθρώπινες τραγωδίες του 20ού αιώνα.

Και από την άλλη, μουσική που μερικές φορές είναι τόσο όμορφη και τόσο ήρεμη, που σχεδόν σε κάνει να ξεχνάς ποιος την έφτιαξε.

Και μετά έρχεται το Anemone.

Δεν σε αρπάζει από τον λαιμό.

Δεν σου φωνάζει «άκουσέ με».

Μπαίνει σιγά σιγά.

Κάθεται κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου.

Και μένει.

Ίσως γι’ αυτό, όταν μάθεις όλη την ιστορία πίσω από το όνομα Brian Jonestown Massacre, το Anemone δεν ακούγεται ποτέ ξανά ακριβώς το ίδιο.

Γιατί καμιά φορά τα πιο σκοτεινά πράγματα δεν κάνουν θόρυβο.

Ψιθυρίζουν.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ… Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ!
Στο Mousiko Kanali 105.1 @ακόλουθοι , ο Dimos Kivotidis επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο με τραγούδια που δεν πέρασαν απλώς από τα ηχεία μας… έμειναν στην ιστορία!
Μουσικές με μυστικά, έρωτες, σκάνδαλα, ανατροπές και ιστορίες πιο δυνατές ακόμη κι από τις νότες τους.
📻 18:00–20:00 |
Συντονιστείτε… γιατί η καλή μουσική δεν ακούγεται απλώς.
Έχει ιστορία — και απόψε θα την πούμε! 🎶🔥

🎧 The Brian Jonestown Massacre – “Anemone”

#ΜουσικέςΙστορίες #ΙστορίεςΠίσωΑπόΤαΤραγούδια

Μερικές φορές δεν φεύγεις επειδή όλα πήγαν στραβά. Φεύγεις επειδή καταλαβαίνεις ότι, αν μείνεις, θα αρχίσεις σιγά σιγά ν...
16/09/2026

Μερικές φορές δεν φεύγεις επειδή όλα πήγαν στραβά. Φεύγεις επειδή καταλαβαίνεις ότι, αν μείνεις, θα αρχίσεις σιγά σιγά να χάνεις τον εαυτό σου.

Κάπως έτσι γεννήθηκε το **“Solsbury Hill”**.

Το τραγούδι γράφτηκε μετά την αποχώρηση του Peter Gabriel από τους **Genesis**. Μια απόφαση καθόλου εύκολη, αφού δεν εγκατέλειπε απλώς ένα συγκρότημα. Άφηνε πίσω του ανθρώπους με τους οποίους είχε μεγαλώσει μουσικά, ένα κοινό που τον λάτρευε και μια καριέρα που εκείνη την εποχή ανέβαινε συνεχώς.

Ο Peter Gabriel ήταν η φωνή και το πρόσωπο των Genesis. Με τις μεταμφιέσεις, τις ιστορίες και τη θεατρική παρουσία του είχε γίνει το κέντρο των εμφανίσεών τους. Όμως πίσω από τη σκηνή τα πράγματα είχαν αρχίσει να δυσκολεύουν.

Κατά τη δημιουργία του **“The Lamb Lies Down on Broadway”**, οι εντάσεις μέσα στο συγκρότημα αυξήθηκαν. Ο Gabriel ήθελε μεγαλύτερο έλεγχο στην ιστορία και στους στίχους, ενώ την ίδια περίοδο συνέβαινε κάτι πολύ σοβαρό στην προσωπική του ζωή.

Η σύζυγός του είχε έναν δύσκολο τοκετό και η πρώτη τους κόρη χρειάστηκε να μείνει για εβδομάδες σε θερμοκοιτίδα. Εκείνος ήθελε να είναι δίπλα στην οικογένειά του. Το συγκρότημα, όμως, βρισκόταν κάτω από πίεση για να ολοκληρώσει το album και να επιστρέψει στις περιοδείες.

Ήταν η στιγμή που η προσωπική ζωή συγκρούστηκε με τη δουλειά. Και ο Gabriel άρχισε να αναρωτιέται αν η επιτυχία άξιζε πραγματικά όσα του ζητούσε να θυσιάσει.

Το 1975 αποχώρησε από τους Genesis.

Σήμερα, γνωρίζοντας την πορεία που ακολούθησε, η απόφαση μοιάζει σχεδόν αυτονόητη. Τότε, όμως, δεν υπήρχε καμία εγγύηση. Δεν ήξερε αν το κοινό θα τον ακολουθούσε ούτε αν θα μπορούσε να δημιουργήσει κάτι εξίσου σημαντικό μόνος του.

Λίγο αργότερα ανέβηκε στο **Little Solsbury Hill**, έναν πραγματικό λόφο κοντά στο Bath της Αγγλίας. Είναι ένας επίπεδος λόφος ύψους περίπου 191 μέτρων, με τα ερείπια ενός αρχαίου οχυρού της Εποχής του Σιδήρου και θέα προς την πόλη και τη γύρω περιοχή.

Εκεί, κοιτάζοντας τα πάντα από ψηλά, ένιωσε ότι έπρεπε να εμπιστευτεί την απόφασή του.

Το **“Solsbury Hill”** δεν μιλά απλώς για την αποχώρησή του από τους Genesis. Μιλά για τον φόβο που αισθάνεται κάθε άνθρωπος όταν πρέπει να αφήσει κάτι γνώριμο, χωρίς να ξέρει αν αυτό που ακολουθεί θα είναι καλύτερο.

Ο ίδιος το περιέγραψε ως την προθυμία να χάσεις αυτό που έχεις, για χάρη αυτού που ίσως μπορέσεις να αποκτήσεις.

Κι αυτή είναι ίσως η πιο τίμια περιγραφή μιας μεγάλης απόφασης.

Γνωρίζεις ακριβώς τι αφήνεις. Δεν γνωρίζεις, όμως, τι σε περιμένει.

Ακόμη και ο ρυθμός του τραγουδιού μοιάζει να ακολουθεί αυτή την αβεβαιότητα. Είναι γραμμένο κυρίως σε **7/4**. Κυλά φυσικά, αλλά όχι εντελώς προβλέψιμα. Σαν το βήμα ενός ανθρώπου που προχωρά, ενώ ακόμη προσπαθεί να βρει την ισορροπία του.

Η ηχογράφηση έγινε το 1976 στο Toronto, με παραγωγό τον Bob Ezrin. Ο Steve Hunter έπαιξε όλα τα μέρη της κιθάρας, ενώ για τον ιδιαίτερο ρυθμικό ήχο χρησιμοποιήθηκαν ένα shaker και ακόμη κι ένας τηλεφωνικός κατάλογος.

Και όμως, το τραγούδι παραλίγο να μείνει έξω από το album.

Αρχικά είχε επτά διαφορετικά μουσικά μέρη και διαφορετικό κλείσιμο. Ο Bob Ezrin πίστευε ότι η τελευταία φράση δεν ήταν αρκετά δυνατή. Η τελική εκδοχή βρέθηκε μόλις την τελευταία ημέρα της μίξης και έδωσε στο τραγούδι αυτό που του έλειπε: την αίσθηση ότι κάποιος έρχεται να σε πάρει και να σε οδηγήσει πίσω στο σπίτι.

Μόνο που το «σπίτι» εδώ δεν είναι απαραίτητα ένας τόπος. Είναι το σημείο όπου ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου.

Το **“Solsbury Hill”** κυκλοφόρησε το 1977 ως το πρώτο προσωπικό single του Peter Gabriel και έφτασε στο νούμερο 13 στη Μεγάλη Βρετανία.

Για χρόνια κυκλοφορούσε η ιστορία ότι ο Gabriel αποφάσισε να εγκαταλείψει τους Genesis αφού παρακολούθησε μια συναυλία του Bruce Springsteen. Ο ίδιος το έχει διαψεύσει. Δεν υπήρξε κάποια ξαφνική επιφοίτηση μπροστά σε μια σκηνή.

Υπήρξε ένας άνθρωπος που ανέβηκε μόνος σε έναν λόφο και προσπάθησε να ακούσει καθαρά τι του έλεγε ο εαυτός του.

Το δύσκολο δεν ήταν να φύγει από τους Genesis.

Το δύσκολο ήταν να αποδεχτεί ότι κανείς δεν μπορούσε να του υποσχεθεί πως η απόφασή του θα είχε καλό τέλος.

Προχώρησε παρ’ όλα αυτά.

Και κάπως έτσι, ένα τραγούδι για τον φόβο της αλλαγής έγινε για εκατομμύρια ανθρώπους ένα τραγούδι ελευθερίας.

🎧 **Peter Gabriel — “Solsbury Hill”**

#ΙστορίεςΤραγουδιών #ΜουσικόΚανάλι1051

ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ… Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ!
Στο Mousiko Kanali 105.1 @ακόλουθοι , ο Dimos Kivotidis επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο με τραγούδια που δεν πέρασαν απλώς από τα ηχεία μας… έμειναν στην ιστορία!
Μουσικές με μυστικά, έρωτες, σκάνδαλα, ανατροπές και ιστορίες πιο δυνατές ακόμη κι από τις νότες τους.
📻 18:00–20:00 |
Συντονιστείτε… γιατί η καλή μουσική δεν ακούγεται απλώς.
Έχει ιστορία — και απόψε θα την πούμε! 🎶🔥

Address

Κυριάκου Σκεπετζή 9
Heraklion
71409

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Dimos kivotidis posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category