01/08/2026
Οι αφορμές πολλές να θυμηθούμε τη ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα συνθέτη και καθηγητή Δημήτρη Δραγατάκη.
Η αιτία όμως παραμένει μία: ο θαυμασμός!
Οι συντοπίτες του τον τιμούν 2/8/2026 στο ετήσιο αντάμωμά τους.
Ο Σύλλογος Φίλων Δημήτρη Δραγατάκη έστειλε προς την Irida Music την παρακάτω ευχαριστήρια επιστολή.
Μια στενή συνεργάτιδα και φίλη της εταιρείας, διευθύντρια του Εθνικού Ωδείου Σπάρτης κα. Κυριακή Χελιώτη ακούγοντας τον πρώτο δίσκο ακτίνας που εξέδωσε η Irida Music «Δημήτρης Δραγατάκης. Μουσική Δωματίου Ι» με αριθμό καταλόγου Irida 001 έγραψε το παρακάτω κείμενο...........
«Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικές προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις για έναν άνθρωπο που σφράγισε τη ζωή μου: τον μεγάλο μας συνθέτη και δάσκαλο, Δημήτρη Δραγατάκη. Το κείμενο αυτό αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον ίδιο, αλλά και μια επιβράβευση στην Irida Music και τον καλό φίλο Άλκη Παπαδόπουλο, οι οποίοι ξεκίνησαν το εκδοτικό τους ταξίδι τιμώντας το έργο του. Η αφορμή δίνεται από το 5ο Πανμπουκοριώτικο Αντάμωμα στο Μπουκόρι Πλατανούσσας στις 2 Αυγούστου 2026, καθώς η φετινή διοργάνωση είναι αφιερωμένη στον δικό μας σπουδαίο συνθέτη, Δημήτρη Δραγατάκη.
Κυριακή Χελιώτη»
«Ο Δάσκαλος, ο Πατέρας και το Πρώτο Φως της Ίριδας»
Μέχρι τώρα δεν είχα μιλήσει δημόσια για τον Δημήτρη Δραγατάκη. Στην ουσία, δεν έχω ξεπεράσει ακόμα τη μετάβασή του· η απουσία του παραμένει ένα ζωντανό και βαρύ κενό μέσα μου. Όμως, όταν ο αγαπημένος φίλος Άλκης Παπαδόπουλος μου ζήτησε να γράψω για τον Δάσκαλο και το ξεκίνημα της Ίριδας, ένιωσα ότι ήταν η στιγμή να μοιραστώ αυτή την αλήθεια. Γιατί η ιστορία αυτού του δίσκου είναι και μια ιστορία δική μας.
Η σχέση μου με τον Δημήτρη Δραγατάκη δεν ξεκίνησε από μια τυπική μαθητεία, αλλά από τη ζωή την ίδια. Συνδεθήκαμε από το 1980, όταν πρωτοπήγα στο Εθνικό Ωδείο. Κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας με την αρρώστια της συζύγου του και, λίγο αργότερα, με τον θάνατό της, δεθήκαμε πραγματικά και ουσιαστικά. Μέσα σε εκείνο το βαρύ πένθος και την ανθρώπινη ευαλωτότητα, γεννήθηκε ανάμεσά μας ένας ισχυρός, αδιάρρηκτος δεσμός. Από τότε και μετά, η φιγούρα του δεν υπήρξε για μένα απλώς εκείνη ενός κορυφαίου συνθέτη ή ενός σοφού καθηγητή στο Εθνικό Ωδείο· έγινε ο πατέρας μου.
Η καθημερινή μας επαφή —είτε στα γραφεία του Ωδείου, είτε στην τάξη του ως δάσκαλος, είτε στο τηλέφωνο— ήταν μια σταθερά ζωής. Μιλούσαμε για τα πάντα: για τη μουσική, για τις μοναδικές ηπειρώτικες ρίζες του, για τα έργα του και την βιβλιοθήκη του , για το Εθνικό Ωδείο και τον Μανώλη Καλομοίρη, για τον Μάνο Χατζιδάκι και την ιδιαίτερη σχέση του, για τον Θόδωρο Αντωνίου και τον Περικλή Κούκο, για όλες τις ανησυχίες του, για το μυστήριο της μουσικής δημιουργίας.
Θυμάμαι με βαθιά συγκίνηση τις εβδομαδιαίες μου επισκέψεις στο σπίτι του. Έφτιαχνα φαγητό, πήγαινα, στρώναμε το τραπέζι, καθόμασταν μαζί και ο χρόνος σταματούσε. Εκεί, ανάμεσα σε απλές ανθρώπινες κουβέντες, ξετυλιγόταν η ιστορία της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Κάποιες φορές, με την άδειά του, πατούσα το κουμπί της ηχογράφησης, ξέροντας ότι κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα αυτού του δωρικού ανθρώπου ήταν παρακαταθήκη.
Αυτή η παρακαταθήκη χρειαζόταν ένα όχημα για να ταξιδέψει στο μέλλον. Και το όχημα αυτό γεννήθηκε από το όραμα ενός άλλου αγαπημένου φίλου, του Άλκη Παπαδόπουλου.
Όταν ο Άλκης ίδρυσε την Irida Music, επέλεξε ως πρώτο της βήμα, ως κωδικό IRIDA 001, τα έργα Μουσικής Δωματίου του Δραγατάκη.
Αυτός ο πρώτος δίσκος δεν ήταν απλώς μια ηχογράφηση· ήταν μια ιστορική καταγραφή ανεκτίμητης αξίας. Μέσα από τις εκτελέσεις του, αποτυπώθηκε ανάγλυφα η ιδιοφυής συνθετική σκέψη του Δασκάλου, η δωρική του λιτότητα και η μοναδική του ικανότητα να παντρεύει την ηπειρώτικη παράδοση με την παγκόσμια πρωτοπορία. Για την ελληνική δισκογραφία, ο δίσκος αυτός αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, έναν φωτεινό φάρο που διέσωσε και πρόβαλε το πνευματικό του κεφάλαιο με τον πιο υποδειγματικό τρόπο.
Αυτή η επιλογή δεν ήταν απλώς μια εκδοτική πράξη· ήταν μια πράξη βαθιάς πνευματικής δικαιοσύνης και ύψιστης τιμής προς τον Δάσκαλό μας.
Θέλω να επιβραβεύσω και να ευχαριστήσω από καρδιάς την Irida Music και τον Άλκη Παπαδόπουλο, τον Νίκο Δημοσθένους και την Δήμητρα Καραμπεροπούλου. Γιατί το ξεκίνημά τους δεν βασίστηκε στο εύκολο κέρδος, αλλά στο χρέος απέναντι στην αληθινή τέχνη. Τιμώντας τον @Δημήτρη Δραγατάκη στο ξεκίνημά της, η Irida Music απέκτησε αμέσως ταυτότητα, ποιότητα και ψυχή.
Ο Δάσκαλος δεν είναι πια εδώ μαζί μας, αλλά η μουσική του, χάρη σε αυτόν τον εμβληματικό πρώτο δίσκο, παραμένει ζωντανή, φωτεινή και αιώνια.
