Ράδιο Ταξιδευτές

05/01/2026

Αυτή τη στιγμή παίζει… μόνο στο Travellers Web Radio! www.travellerswebradio.weebly.com

05/01/2026

Οι Poe, γνωστοί και ως Playboys of Edinburg, κυκλοφόρησαν το “Sons of Belial” το 1971, σε ένα από τα πιο δυσεύρετα heavy‑psych άλμπουμ της αμερικανικής σκηνής.

Το “Sons of Belial” αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του άλμπουμ Up Through the Spiral (1971), της αμερικανικής μπάντας Poe, γνωστής επίσης ως Playboys of Edinburg. Το συγκρότημα προερχόταν από το Τέξας και δραστηριοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές του ’70, σε μια περίοδο όπου το heavy‑psych και το acid rock γνώριζαν μεγάλη άνθηση στις ΗΠΑ.

Ο τίτλος “Sons of Belial” αντλεί έμπνευση από βιβλικές και αποκρυφιστικές αναφορές, κάτι που ήταν συνηθισμένο στο psych rock των early ’70s.

Το άλμπουμ Up Through the Spiral θεωρείται σήμερα σπάνιο και συλλεκτικό, με περιορισμένη αρχική κυκλοφορία. Η μουσική του κινείται ανάμεσα στο heavy psych, το garage rock και το proto‑metal, με ωμή παραγωγή και έντονη ενέργεια, χαρακτηριστικά της underground σκηνής του Τέξας.
#1971

Poe – Sons of Belial: heavy‑psych κομμάτι του 1971 από το σπάνιο άλμπουμ Up Through the Spiral, με σκοτεινή ατμόσφαιρα και cult status.

04/01/2026

Στο https://travellerswebradio.weebly.com/ συνεχίζουμε το ταξίδι στη ροκ μουσική χωρίς όρια. Από τις κλασικές μελωδίες μέχρι τον πιο βαρύ ήχο, δίνουμε φωνή σε όλα όσα κρατούν τη φωτιά ζωντανή. Μείνετε συντονισμένοι – γιατί το ροκ δεν σταματά ποτέ.

04/01/2026

04/01/2026

Το “Take Me Away” αποτελεί το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ Cardiff Rose (1976), ενός από τους σημαντικότερους δίσκους της σόλο καριέρας του Roger McGuinn
Το τραγούδι σηματοδοτεί μια περίοδο καλλιτεχνικής αναζήτησης για τον McGuinn, λίγα χρόνια μετά τη διάλυση των The Byrds, του συγκροτήματος που καθόρισε τον folk‑rock ήχο της δεκαετίας του ’60.

Το Cardiff Rose ηχογραφήθηκε το 1976, αμέσως μετά την περιοδεία του McGuinn με τον Bob Dylan στο Rolling Thunder R***e. Η επιρροή αυτής της εμπειρίας είναι εμφανής: το “Take Me Away” συνδυάζει αφηγηματικό στίχο, folk‑rock ρίζες και μια πιο ηλεκτρισμένη, σχεδόν θεατρική προσέγγιση στην ενορχήστρωση.

Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο Mick Ronson, γνωστός από τη συνεργασία του με τον David Bowie και τους Spiders From Mars. Η παρουσία του Ronson δίνει στο κομμάτι μια πιο δυναμική και rock αισθητική, με κιθάρες που ξεφεύγουν από τον παραδοσιακό jangle‑folk ήχο του McGuinn.

Στιχουργικά, το “Take Me Away” λειτουργεί ως αναδρομή σε μια εποχή περιπλάνησης, μουσικών ταξιδιών και εμπειριών που θυμίζουν περιοδεύοντα θίασο. Η αφήγηση είναι χαρακτηριστική του McGuinn: εικόνες δρόμου, περιπέτειες, μουσικοί, παραστάσεις και μια αίσθηση ελευθερίας που διατρέχει ολόκληρο το κομμάτι.

Το “Take Me Away” παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια της σόλο περιόδου του McGuinn, ανοίγοντας ιδανικά έναν δίσκο που θεωρείται από τους πιο ολοκληρωμένους της καριέρας του.
#1976

Το “Take Me Away” ανοίγει το Cardiff Rose (1976) του Roger McGuinn, με παραγωγή Mick Ronson και έντονη folk‑rock αφήγηση μετά τη Rolling Thunder R***e

31/12/2025

Η τελευταία νύχτα του χρόνου έχει πάντα κάτι μαγικό.
Μια στιγμή ανάμεσα σε όσα αφήνουμε πίσω και σε όσα έρχονται.
Κι εμείς, στο Travellers Web Radio, συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε:
να ντύνουμε αυτές τις στιγμές με μουσική που ενώνει, που ταξιδεύει, που μένει.

Σας ευχόμαστε μια Καλή Πρωτοχρονιά, γεμάτη υγεία, φως, δύναμη και ανθρώπους που κάνουν τη ζωή πιο όμορφη.
Να είναι μια χρονιά με νέες ιστορίες, νέες αρχές και μελωδίες που θα σας συνοδεύουν σε κάθε βήμα.

Και για απόψε…η μουσική πρόταση για την αλλαγή του χρόνου: Eric Burdon and The Animals - As the Years Go Passing By
#1968

Η εκδοχή των Eric Burdon & The Animals στο “As the Years Go Passing By” κυκλοφόρησε στο άλμπουμ Love Is (1968), αποκαλύπτοντας τη βαθιά blues πλευρά τ

30/12/2025

Το “One Last Alley” είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια της Megan Sue Hicks, της Αμερικανίδας τραγουδοποιού που εγκαταστάθηκε στην Αυστραλία στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Το τραγούδι περιλαμβάνεται στο άλμπουμ Maranatha, που κυκλοφόρησε το 1972 από το αυστραλιανό παράρτημα της Warner Bros. Records

Η Hicks υπογράφει η ίδια τη σύνθεση του κομματιού, το οποίο ξεχωρίζει για τον ήρεμο, σχεδόν υπνωτιστικό folk‑psych χαρακτήρα του. Η ερμηνεία της είναι λιτή, καθαρή και συναισθηματική, με μια αίσθηση προσωπικής εξομολόγησης που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος του άλμπουμ.

Το Maranatha ηχογραφήθηκε σε μια περίοδο όπου η αυστραλιανή folk σκηνή αναζητούσε νέα πρόσωπα και νέους ήχους. Η Hicks, αν και δεν γνώρισε εμπορική επιτυχία, άφησε πίσω της ένα έργο που αργότερα απέκτησε cult status, κυρίως λόγω της σπανιότητας της κυκλοφορίας και της ιδιαίτερης αισθητικής του.

Το “One Last Alley” είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια του δίσκου

Το “One Last Alley” της Megan Sue Hicks από το σπάνιο άλμπουμ Maranatha (1972) είναι μια ξεχασμένη folk‑psych στιγμή που απέκτησε cult status.

29/12/2025

Η σφαγή στο Wounded Knee Creek, στη Νότια Ντακότα, στις 29 Δεκεμβρίου 1890, αποτελεί ένα από τα πιο σκοτεινά και καθοριστικά γεγονότα στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Περίπου 150–300 Λακότα (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) σκοτώθηκαν από το 7ο Σύνταγμα Ιππικού του Αμερικανικού Στρατού, σε ένα περιστατικό που σηματοδότησε το οριστικό τέλος των Ινδιανικών Πολέμων και την κατάρρευση της αντίστασης των ιθαγενών πληθυσμών των Μεγάλων Πεδιάδων

Η κατάσταση των Λακότα πριν το 1890

Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Λακότα Σιού είχαν ήδη υποστεί:

Συνεχείς παραβιάσεις συνθηκών από την κυβέρνηση των ΗΠΑ

Απώλεια εδαφών και μεταφορά σε καταυλισμούς

Καταστροφή των βισώνων, βασικής πηγής τροφής

Πείνα, ασθένειες και κοινωνική κατάρρευση

Η κατάσταση ήταν τόσο δραματική ώστε πολλοί Λακότα στράφηκαν στο πνευματικό κίνημα Ghost Dance, πιστεύοντας ότι θα έφερνε την αναγέννηση του κόσμου τους και την αποχώρηση των λευκών εποίκων

Το Ghost Dance και ο φόβος των Αμερικανικών Αρχών
Το Ghost Dance, μια ειρηνική θρησκευτική τελετουργία, θεωρήθηκε από τις αμερικανικές αρχές ως πιθανή απειλή εξέγερσης. Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο αρχηγός Sitting Bull σκοτώθηκε κατά τη σύλληψή του στις 15 Δεκεμβρίου 1890, γεγονός που οδήγησε πολλούς Λακότα να αναζητήσουν καταφύγιο υπό τον αρχηγό Spotted Elk (Big Foot)

Η Πορεία προς το Wounded Knee
Ο Big Foot, άρρωστος και αποδυναμωμένος, οδηγούσε περίπου 350 Λακότα, κυρίως γυναίκες και παιδιά, προς το Pine Ridge Reservation. Στις 28 Δεκεμβρίου, περικυκλώθηκαν από το 7ο Ιππικό και οδηγήθηκαν στο Wounded Knee Creek για «αφοπλισμό»

Η Σφαγή – 29 Δεκεμβρίου 1890
Το πρωί της 29ης Δεκεμβρίου, οι στρατιώτες προσπάθησαν να αφοπλίσουν τους Λακότα. Ένας πυροβολισμός —πιθανότατα τυχαίος— προκάλεσε χάος. Οι στρατιώτες άνοιξαν πυρ με:

Όπλα Springfield

Πολυβόλα Hotchkiss, που έπληξαν ακόμη και όσους προσπαθούσαν να διαφύγουν

Απολογισμός

150–300 Λακότα νεκροί (πολλοί άμαχοι)
25 Αμερικανοί στρατιώτες νεκροί, κυρίως από φίλια πυρά
Η σφαγή θεωρείται από ιστορικούς ως μαζική εκτέλεση και όχι μάχη.

Μετά τη Σφαγή
Οι νεκροί Λακότα θάφτηκαν σε μαζικό τάφο μέσα στο χιόνι.
Παρά την αγριότητα του γεγονότος, 20 στρατιώτες έλαβαν το Medal of Honor, προκαλώντας διαχρονική κατακραυγή και αιτήματα για ανάκληση των μεταλλίων

Η σφαγή στο Wounded Knee σηματοδότησε:

Το τέλος των Ινδιανικών Πολέμων
Την οριστική υποταγή των ιθαγενών των Μεγάλων Πεδιάδων
Ένα ιστορικό τραύμα που παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα

«Η σφαγή στο Wounded Knee (1890), το ιστορικό της βάρος και τα τραγούδια που κρατούν ζωντανή τη μνήμη των Λακότα.»

26/12/2025

Το “Not For Sale (Polar Bear)” αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αρχειακές αποκαλύψεις των Queen των τελευταίων ετών. Το τραγούδι, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 22 Δεκεμβρίου 2025 στο Planet Rock Christmas Special του Brian May, είναι μια ανέκδοτη ηχογράφηση του 1974 από τις sessions του άλμπουμ Queen II.
Σύμφωνα με το Billboard, το κομμάτι ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του δεύτερου άλμπουμ της μπάντας, αλλά δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ στο τελικό tracklist και παρέμεινε στο αρχείο για πάνω από πέντε δεκαετίες. Η εκδοχή που ακούστηκε το 2025 είναι ένα “work in progress”, όπως τόνισε ο Brian May, μια ημιτελής αλλά αυθεντική ματιά στη δημιουργική διαδικασία της εποχής

Το τραγούδι έχει ακόμη βαθύτερες ρίζες: όπως αναφέρει το Rolling Stone, η πρώτη μορφή του Polar Bear γράφτηκε στα τέλη των 60s για τους Smile, το προ‑Queen τρίο των May–Taylor–Tim Staffell. Η εκδοχή του 1974, όμως, είναι η πρώτη με φωνητικά του Freddie Mercury, τα οποία —σύμφωνα με τη Yahoo Entertainment— δεν είχαν ακουστεί ποτέ δημόσια μέχρι το 2025.

Η ηχογράφηση που παρουσιάστηκε στο Planet Rock περιλαμβάνει αρχειακή φωνή του Freddie, κιθάρες του Brian May και μια παραγωγή που διατηρεί την ακατέργαστη αισθητική των πρώτων Queen. Ο May δήλωσε ότι “κανείς δεν έχει ακούσει αυτή την εκδοχή”, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για υλικό που παρέμενε ανέγγιχτο για δεκαετίες.

Το τραγούδι θα συμπεριληφθεί στο Queen II Rebuilt / Reissue του 2026, αποτελώντας μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας ανανέωσης και επανακυκλοφορίας του ιστορικού άλμπουμ

Queen – Not For Sale (Polar Bear): ανέκδοτη ηχογράφηση του 1974 με Freddie Mercury, αποκαλυμμένη το 2025 από τον Brian May στο Planet Rock.