03/05/2026
"Ο κινηματογράφος χρησιμοποίησε, πολλές φορές και από πολύ νωρίς, το χαρακτήρα του ατόμου με αναπηρία, του ατόμου δηλαδή με ειδικές εκπαιδευτικές, σωματικές, πνευματικές και ψυχιατρικές ανάγκες, ως βασικό ήρωα του μύθου που αφηγείται. Ο Riley (2005) αναφέρει πως το ενδιαφέρον του κοινού για την αναπηρία δικαιολογείται από το γεγονός ότι ένας στους 5 είναι άτομο με αναπηρία και ότι ο κινηματογράφος ως τέχνη με ευρεία απήχηση στο κοινό δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με τους χαρακτήρες των ατόμων αυτών. Οι ταινίες είναι ένα δυνατό πολιτιστικό εργαλείο και έχουν παίξει βασικό ρόλο στη διαιώνιση της επι-
κρατούσας τάση της κοινωνίας απέναντι στα άτομα με αναπηρία (Norden, 1994).
Στο Hollywood η ασφαλέστερη οδός που μπορεί να οδηγήσει στην απόκτηση του χρυσού αγαλματιδίου περνά μέσα από την αναπηρία. Οι κινηματογραφικές απεικονίσεις ατόμων με ειδικές ανάγκες οδήγησαν στην απόκτηση μεγάλων βραβείων, μεγάλα κινηματογραφικά ονόματα όπως οι ταινίες Rain Man (1988), Scent of a Woman (1992), Forrest Gump (1994), Shine (1996), A Beautiful Mind (2001), Radio (2003) (Riley, 2005)...
Στην πρώτη περίοδο, πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο κινηματογράφος απεικονίζει την αναπηρία ως κάτι μη φυσιολογικό. Για παράδειγμα, πολλοί ηθοποιοί υιοθετούσαν κάποια αναπηρία για να ενσαρκώσουν στην ταινία που θα έπαιζαν, ένα χαρακτήρα βίαιο, όπως ο ηθοποιός Lon Chaney στην ταινία The Unknown (1927). Στη δεύτερη περίοδο, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η στάση των κινηματογραφικών ηρώων έναντι των ατόμων με αναπηρία βελτιώνεται, κυρίως ως άμεση αντίδραση στην επιστροφή των τραυματιών και των βετεράνων, οι οποίοι παλεύουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους.", απόσπασμα από το άρθρο "Κινηματογράφος και αναπηρία" της Μαρίας Παπαδοπούλου, Τεύχος 10/2016
!["Σύμφωνα με τον Jean-Léon Beauvois [1], οι ατομικιστικοί πολιτισμοί προτάσσουν μια μετουσίωση του ανθρώπινου όντος, «το ...](https://img5.medioq.com/731/406/1514818107314065.jpg)
