22/09/2026
Baheula, hususna di lembur-lembur Jawa Barat, ngumbah baju di walungan téh lain saukur pagawean sapopoé. Éta ogé jadi waktu pikeun ngariung, ngobrol, heureuy, jeung silih tulungan jeung tatangga atawa dulur.
Isuk-isuk, para wanoja lembur sok mawa baskom, boboko, atawa karanjang baju, tuluy ngariung di sisi walungan anu caina masih hérang jeung beresih. Bari ngumbah jeung ngagabrug baju kana batu, obrolan téh ngalir ti mimiti urusan dapur, barudak, nepi ka carita-carita lucu di lembur.
Pikeun urang Sunda, suasana saperti kitu téh matak karasa someah, akrab, jeung pinuh ku kabagjaan basajan. Teu kudu aya tempat mewah, teu kudu aya hiburan mahal. Cukup ku cai walungan anu hérang, sora cai ngocor, héjo tatangkalan, jeung babaturan anu sarua keur ngumbah.
Ayeuna mah jaman geus robah. Mesin cuci jeung kahirupan modéren geus ngajadikeun sagalana leuwih praktis. Tapi kenangan ngumbah di walungan tetep jadi bagian tina carita kahirupan baheula—jaman nalika kabagjaan téh sok kapanggih dina hal-hal anu sederhana.
Lamun ningali poto jaman baheula saperti kieu, sok aya rasa siga rék nyebut: “Ah, éndahna jaman baheula... basajan, tapi pinuh ku carita jeung kenangan.” ❤️