27/12/2025
Judul: Dijalan Waktu Berangkat Kerja (Part 2: Jaket Anti Angin, Anti Malu)
Tokoh:
Kipli: Wong sing rada telmi (telat mikir) lan gampang panik.
Paijo: Kancane Kipli sing luwih santai lan seneng maido.
Pak RT: Wong sing rada nggaya, sok paling ngerti.
Jalan desa sing rada sepi, sawah ngiwa nengen. Isih gerimis sithik.
(Kipli lagi numpak motor GL Pro lawase, nganggo jas hujan seadanya sing kebesaran, raine ketok kesel tapi esih ana sisa-sisa isin. Paijo esih nang ngarep umahe, nyruput kopi karo ngguyu delok Kipli mangkat.)
Paijo: (Ngilani Kipli) "Aja lali helm-e diencengna, Lip! Mbok menawa mabur digawa angin!"
Kipli: (Mung ngacungna jempol tanpa noleh, terus mlaku alon-alon merga dalane lunyu. Ora let suwe, Kipli mandeg neng tengah dalan, ngreweli jaket jas hujane.)
Kipli: "Duh, jan... kiye jas hujan apa kemul ya? Gede nemen! Angin bae mlebu kabeh. Malah kerasa adem njero jas hujan!"
(Ora sengaja, Pak RT lewat nganggo sepeda ontel anyare. Mandeg nyedaki Kipli.)
Pak RT: "Lho, Kipli. Arep mangkat kerja apa arep ngarit pari, kok nganggo jas hujan kaya kuwe?"
Kipli: "Hehe, Pak RT. Nggih niki, ajeng mangkat kerja. Niki jas hujan anyar, multifungsi. Bisa nggo jas hujan, bisa nggo selimut nek kemalaman nang kantor."
Pak RT: "Lah, mosok jas hujan kok bolong-bolong ngarepe? Kuwe rak jas hujan nggo wong mbonceng motor sing nganggo ransel? Dadine nggo nutupi tasmu, dudu nggo badanmu."
Kipli: (Nggumun, delok jas hujane. Jebule jas hujan sing ana bolongan nggo nglebokake tas nang ngarep.) "Lho, nggih ta, Pak RT? Ya Allah... pantesan mau kok kroso kaya ana angin seger mlebu terus. Malah nyong wis nyemprot minyak wangi sak botol nang njero jas hujan ben anget."
Pak RT: (Ngguyu ngakak) "Kipli-Kipli... ana-ana bae. Wis kana mangkat, selak telat maning. Ngati-ati nang dalan, aja ngebut! Dalane lunyu!"
Kipli: "Nggih, matur nuwun, Pak RT. Niki tak balik jas hujane, ben bolongane nang buri." (Kipli muter jas hujane, saiki bolongan tas ana nang buri, nutupi awake.)
(Kipli nerusake perjalanane, esih rada kisinan. Ora let suwe, motor GL Pro-ne mlebu nang dalan sing wis aspal mulus. Kipli rada ngebut.)
Kipli: "Nah, nek ngene kan lumayan. Ora telat-telat banget."
(Tiba-tiba, Kipli kaget. Ana ibu-ibu lagi nyabrang dalan karo nggendong keranjang sayuran. Kipli ngerem mendadak.)
Kipli: "Waaa! Mak-e! Ngati-ati to, Mak! Kaget nyong!"
Ibu-ibu: "Kaget piye, Le? Wong kowe sing ngebut! Mripatmu nang endi? Nang dengkul?"
Kipli: "Lha nggih niki, Bu. Lagi konsentrasi. Niki saking konsentrasine, dadi ora ndeleng ngarep."
Ibu-ibu: "Konsentrasi kok ora ndeleng ngarep? Konsentrasi apa nglamun? Ndak kowe nglamun mikir utang ya?"
Kipli: "Hehe, mboten, Bu. Niki saking pengin cepet tekan kantor. Nek telat, gaji dipotong. Nek gaji dipotong, ora iso nyicil motor, Bu."
Ibu-ibu: "Wis lah, Le. Ati-ati bae. Ojo kesusu. Selamet tekan tujuan kuwi luwih penting. Wis kana mangkat. Sing genah nek nyetir!"
Kipli: "Nggih, Bu. Matur nuwun nasihatipun."
(Kipli nerusake perjalanane, saiki luwih ati-ati. Saking atine, Kipli mlaku alon banget, persis kaya lagi belajar numpak motor.)
Kipli: (Mung gumam dhewe) "Jarene kon ati-ati. Ya wis tak ati-ati tenan. Pokoke selamet. Urusan telat, mengko tak njaluk ngapura nang bos."
(Pungkasan, Kipli tekan kantor. Nanging, pas arep parkir, Kipli kaget maning. Kuncine ilang.)
Kipli: "Lah, jan... kunci motor kok ora ana nang sak? Mau tak deleh nang endi ya? Apa keceplung nang jas hujan bolong-bolong mau?"