10/09/2026
ഇന്നലെ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ മടിവാളയിലെ ഒരു മലയാളി ഹോട്ടലിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
എന്റെ എതിർവശത്തെ മേശയിൽ രണ്ട് പേർ വന്നിരുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ അച്ഛനും മകനുമാണെന്ന് തോന്നി. അച്ഛന് ഏകദേശം 70 വയസ്സ്. മകന് ഒരു 50 വയസ്സിനോടടുത്ത പ്രായം.
വന്നയുടൻ അവർ കഞ്ഞി ചോദിച്ചു. പക്ഷേ അവിടെ കഞ്ഞി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതിനിടയിൽ അച്ഛൻ എന്നോട് സമയം ചോദിച്ചു. ഞാൻ മൊബൈൽ എടുത്തുനോക്കി സമയം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.
സാധാരണ മടിവാളയിൽ മലയാളികളുടെ സംസാരം കേട്ടാൽ ആരും പ്രത്യേകിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കാറില്ല. ഇവിടെ എവിടെ നോക്കിയാലും മലയാളികളാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ “മലയാളിയാണോ?” എന്ന് ചോദിച്ച് പരിചയപ്പെടുന്ന പതിവും വലിയ തോതിൽ ഉണ്ടാകാറില്ല.
പക്ഷേ ഇവർ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.
ഒരു മലയാളിയെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ അവർ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് പരിചയപ്പെട്ടു.
അവരുടെ സംസാരത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക നിഷ്കളങ്കത ഉണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യം മനസ്സിലായത്.
മൊബൈൽ കയ്യിലില്ല.
ബാഗിൽ വച്ചിരിക്കുകയാണ്.
മൊബൈലിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട്, ലോകത്തോട് അകന്ന് നടക്കുന്ന ഇന്നത്തെ പതിവ് ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മാറി... വളരെ സാധാരണക്കാരായി, നാട്ടിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് വന്നതുപോലെ.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് അച്ഛൻ എഴുന്നേറ്റ് പോയി.
അതിനുശേഷം മകൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു:
“ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുകയാണോ?”
“അതെ, ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുകയാണ്.”
ഞാൻ തിരിച്ച് ചോദിച്ചു:
“നിങ്ങളോ?”
അയാൾ പറഞ്ഞു:
“ഞങ്ങൾ നാട്ടിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. എന്റെ കുട്ടിയെ നഴ്സിങ്ങിന് ചേർക്കാൻ വന്നതാണ്. ഇപ്പോൾ തിരിച്ച് പോകാനുള്ള ബസ് കാത്തിരിക്കുകയാണ്.”
അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ആ മനുഷ്യരോട് എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത അടുപ്പം തോന്നി.
എവിടെ നിന്നാണ് വന്നതെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ നാട്ടിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു. ഇടുക്കിയിലെ മലയോര മേഖലയിലെ ഏതോ ഒരു ചെറിയ നാട്.
അവരുടെ സംസാരത്തിൽ ഒരു ജാഡയുമില്ലായിരുന്നു.
ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കിനിടയിൽ, വലിയ നഗരത്തിന്റെ രീതികളൊന്നും അറിയാത്തതുപോലെ തോന്നിയെങ്കിലും, അതിൽ ഒരു കുറവും എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.
മറിച്ച്...
**അത് തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സൗന്ദര്യം.**
നമ്മുടെ നാട്ടിൻപുറങ്ങളിൽ നിന്ന്, പ്രത്യേകിച്ച് മലയോര മേഖലകളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ചില മനുഷ്യർക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.
അവർക്ക് കാണിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല.
അവർ എന്താണോ, അതുപോലെ തന്നെയാണ്.
സംസാരത്തിൽ നിഷ്കളങ്കത.
പെരുമാറ്റത്തിൽ സ്നേഹം.
കയ്യിൽ മൊബൈലിന് പകരം ഒരു ചെറിയ ബാഗ്.
മനസ്സിൽ കൃത്രിമത്വമില്ല.
മമ്മൂട്ടിയുടെ ആ സിനിമയിലെ തോപ്രാംകുടിക്കാരെ ഓർമ്മ വന്നു.
ചില മനുഷ്യരെ നമ്മൾ വർഷങ്ങളായി പരിചയമുള്ളവരായിരിക്കണമെന്നില്ല.
അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റ് സംസാരിച്ചാൽ മതി...
അവർ നമ്മളെ പരിചയപ്പെട്ടതല്ല,
**നമ്മുടെ മനസ്സിലാണ് അവർ പരിചയക്കാരായി മാറുന്നത്. ❤️**
ഇന്നലെ മടിവാളയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ബാക്കിയായത് ആ രണ്ട് മനുഷ്യരായിരുന്നു.
ബാംഗ്ലൂർ പോലൊരു വലിയ നഗരത്തിൽ, പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളെ പോലും ഒരു മലയാളിയെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് പരിചയപ്പെടാൻ തോന്നുന്ന ആ മനസ്സ്...
**അതൊക്കെ ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ബാക്കിയുണ്ടല്ലോ എന്നൊരു സന്തോഷം കൂടി തോന്നി. ❤️
