18/10/2025
Thank You
ಬೆಂಗಳೂರು ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಗಳು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಯುವತಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದು ಟಿವಿ ಸ್ಟುಡಿಯೋ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಹೆಸರು — ಶೀತಲ್ ಶೆಟ್ಟಿ.
ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಹೊಳಪು ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಭಯ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅಹಂಕಾರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇತ್ತು ಕೇವಲ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ — “ನಾನು ಹೇಳಬೇಕಾದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತು ಕೇಳಬೇಕು.”
ಮಾಧ್ಯಮ ಲೋಕ ಶೀತಲ್ಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು, ಸ್ಪರ್ಧೆ, ರಾಜಕೀಯ — ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಶೀತಲ್ ತನ್ನ ಹಾದಿಯಿಂದ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ತಂದರೂ, ಆಕೆಯ ಧೈರ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾದರಿ ಆಗಿತ್ತು.
ಶೀತಲ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಅವರ ಕೆಲಸಗಳು ಇಷ್ಟ ಆದರೆ ಲೈಕ್ ಹಾಗು ಶೇರ್ ಮಾಡಿ
ಒಮ್ಮೆ ಆಕೆಗೆ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಮಹಿಳೆಯ ಹೋರಾಟದ ಕುರಿತ ವರದಿ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಬಂದಿತು. ಶೀತಲ್ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲೇ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಮಹಿಳೆಯ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆ ಆಕೆಗೆ ಹೇಳಿದಳು:
“ನಮ್ಮ ಧ್ವನಿ ಯಾರೂ ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ. ನೀನೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ.”
ಆ ಮಾತು ಶೀತಲ್ ಮನದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಆ ದಿನದಿಂದ ಆಕೆ ಕೇವಲ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುವವಳಲ್ಲ, ನಿಜ ಹುಡುಕುವವಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಳು.
ನಂತರ ಆಕೆ “ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು” ಎಂಬ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಮಾಡಿದಳು. ಅದು ಮಹಿಳೆಯ ಹಕ್ಕುಗಳು, ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯ, ಮತ್ತು ಜನರ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಟನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ — ಕೇವಲ ನಿಜವಾದ ಜನರ ಧ್ವನಿಗಳು ಮಾತ್ರ. ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬಂದವು, ಜನ ಮೆಚ್ಚಿದರು. ಆದರೆ ಶೀತಲ್ಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು, ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಆಶೆಯ ಬೆಳಕು.
ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಂತರ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ ಕೇಳಿದಳು:
“ಅಕ್ಕಾ, ನಾನೂ ನಿಮ್ಮಂತೆ ಕಥೆ ಹೇಳೋಕೆ ಕಲಿಯೋಣವೇ?”
ಶೀತಲ್ ನಗುತಾಳೆ.
“ಕಥೆ ಹೇಳೋಕೆ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಮಗಳೆ. ಕೇಳೋಕೆ ಕಲಿಯು. ಕೇಳಿದರೆ ಕಥೆ ನಿನ್ನೊಳಗೇ ಬರುತ್ತದೆ.”
ಅದು ಶೀತಲ್ ಜೀವನದ ಸತ್ಯ ಮಾತು.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಶೀತಲ್ ಈಗ ನಿರ್ದೇಶಕಿ, ಕಥೆಗಾರ್ತಿ, ಜನರ ಧ್ವನಿ. ಆಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾಳೆ, ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಯಶಸ್ಸು ಬಂದರೂ, ಮೊದಲ ದಿನದ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಆಕೆ ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಶೋ ಮುಗಿಸಿ ಸ್ಟುಡಿಯೋದ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ಆಕೆ ನಿಸ್ವಾಸ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.
“ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಕಥೆಗಳು ಬಾಕಿ ಇವೆ…” ಎಂದುಕೊಂಡು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಬ್ಯಾಗ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.
ನಗರದ ದೀಪಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆ ಬೆಳಕುಗಳ ನಡುವೆ ಶೀತಲ್ ಶೆಟ್ಟಿ — ಜನರ ಧ್ವನಿಯಾದ ಮಹಿಳೆ — ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸ ಕಥೆಯ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಮಾಹಿತಿ ಇಷ್ಟ ಆದರೆ ಲೈಕ್ ಶೇರ್ ಹಾಗು ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ
