10/01/2026
ਕਦੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਕਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ… ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਦੂਕ ਸੀ।
ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਮਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਰਗਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ।
ਸੰਦੂਕ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਇੱਕ ਰਸਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਮਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ—ਉਥੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਪਿਉ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਘੜੀ, ਨਾਨੀ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਚੁੰਨੀ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਗਹਿਣੇ,
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੀ।
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਯਾਦ ਜੁੜੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸੰਦੂਕ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ।
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ,
ਇਹ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ, ਪਿਉ ਦੀ ਦੁਆ,
ਅਤੇ ਪੇਕਿਆ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਧੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੀ,
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਦੂਕ ਖੋਲ੍ਹਦੀ…
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ,
ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ, ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਰ ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਅੱਜ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਦੂਕ ਨਹੀਂ… ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈਆਂ ਹਨ।
ਅੱਜ ਯਾਦਾਂ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ… ਸਿਰਫ਼ ਮੋਬਾਈਲ ਵਿੱਚ ਸਟੋਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ।
ਅੱਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨੇ… ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।
ਅੱਜ ਇਹ ਸੰਦੂਕ…
ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਠਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਫੋਟੋਸ਼ੂਟ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
Mere Lafz
ਲੋਕ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿੱਚਦੇ ਨੇ,
ਪਰ ਕੋਈ ਇਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ।
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਾਸੀ , ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੰਝੂ,
ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੰਦੂਕ ਅੱਜ ਵੀ ਉਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ…
ਚੁੱਪਚਾਪ…
ਪਰ ਉਸਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ—
“ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ… ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਰਸਾ ਹਾਂ।
ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੋ… ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ,
ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਵੋਗੇ।”
ਸੰਦੂਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ…
ਇਹ ਇੱਕ ਦੌਰ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੀ।
ਇਹ ਸਾਡੀ ਰੂਹ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।
fans
