02/07/2025
Veettamma – വാസ്തവത്തിൽ അതൊരു പേര് അല്ല,
ഒരു പദം മാത്രം.
പക്ഷേ ആ പദം വിളിച്ചാൽ പലരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറയും.
അവൾ പലർക്കും അമ്മ ആയിരുന്നില്ല,
പക്ഷേ അമ്മ പോലെ ആയിരുന്നു.
---
വീടിന്റെ ഗതി മാറുമ്പോഴും,
പുതിയ ചുമരും പേയിന്റും, ACയും Smart TVയുമാകുമ്പോഴും
Veettammaയുടെ സ്ഥാനം ആരും മാറ്റിയില്ല.
കത്തികൊണ്ടിരുന്ന അടുപ്പിനു മുന്നിലായിരുന്നു അവളുടെ സ്ഥാനമെന്ന് നമ്മളെല്ലാവർക്കും അറിയാം.
അവളുടെ ഓരോ ദിവസം ഒന്ന് പോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
രാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ്,
പച്ചമുളക് അരയ്ക്കുകയും, കുട്ടികൾക്ക് കുഴിയിരട്ടി ചായ നൽകുകയും,
തുടർന്ന് ദൈവത്തിനു ദീപം തെളിയിക്കുകയും.
ഒരു കുനിഞ്ഞു നടക്കുന്ന കടി,
കയ്യിൽ ഒരടി പഴയ തുണികഷ്ണം,
കണ്ടാൽ നമ്മുക്ക് സംശയം വരും —
ഈ മനുഷ്യന് എന്താണ് ഇത്രയും പ്രവർത്തനശേഷി?
പക്ഷേ അവൾക്ക് മാത്രം അറിയാം:
ഈ വീടാണ് അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ്.
---
Veettammaയ്ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം ഇല്ല,
പക്ഷേ ജീവിതപാഠങ്ങൾക്കുള്ള അതിജീവനം പഠിപ്പിക്കാൻ അവളെ അപേക്ഷിച്ച് ആരുമില്ല.
കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പാടിപ്പിച്ച് ഉറക്കമുവരുത്താൻ അവളെപ്പോലെ ആരുമില്ല.
വീട് സ്നേഹിച്ച് പരിപാലിക്കാൻ വിതെരെ പ്രേമം ഉള്ളവളെപ്പോലും കാണില്ല.
---
ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
പുതിയ വീട്, പുതിയ job, പുതിയ phone, പുതിയ camera…
പക്ഷേ ആരും ആ ചായക്കിണ്ണം പോലെ Veettammaയെ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയില്ല.
അവൾ പിന്നെയും അതേപോലെ ദിവസം ആരംഭിച്ചു:
ചായ തയാറാക്കി, തടി തുടച്ച്, ദീപം തെളിച്ചു.
വാതിലുകൾ തുറന്നില്ല, കുട്ടികൾ വിളിച്ചില്ല…
പക്ഷേ അവൾ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി…
ഇന്ന് ഒരു ദിവസം വരും, അവർ മടങ്ങിയെത്തും.
---
ഒരു ദിവസം Veettammaയില്ലായിരുന്നു.
അവളുടെ സാരി കയറിൽ കാറ്റിൽ വിറയുന്നു.
അവളുടെ കിടക്ക ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നു.
അവളുടെ കഴകിട്ട് തിളപ്പിച്ച ചായക്കിണ്ണം പഴയ ഇരുമ്പുതളികയിൽ തീർന്നു.
ആ ദിവസം വീട് പാടില്ല…
പക്ഷേ അതിൽ ഒരു ശബ്ദം പുളകമായി മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്:
"Veettamma പോയി… പക്ഷേ അവളുടെ ചായയിലും ചന്തയിൽ അടയാളങ്ങൾ എങ്കിലും ബാക്കി ആണ്."
Veettamma ഒരിക്കലും ആരുടെയും ഹീറോ ആയില്ല.
പക്ഷേ അവൾ ഇല്ലാതായപ്പോൾ,
ഈ വീട് itself orphan ആയിരിക്കുന്നു.
