Ezhuthu pencil

Ezhuthu pencil Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Ezhuthu pencil, Digital creator, kakkodi, Calicut.
(2)

"എഴുത്ത് പെൻസിൽ" ഒരു നോവാണ്.. നൊമ്പരമാണ്.. കാത്തിരിപ്പാണ്.. വിരഹമാണ്.. പ്രണയമാണ്.. കിനാവാണ്‌.. പ്രതീക്ഷയാണ്.. സ്വപ്നമാണ്.. ഒപ്പം തിരമാലകളെപ്പോലുള്ള ഓർമ്മകളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഒരു തൂലികയും. "എഴുത്ത് പെൻസിൽ" എന്ന ഈ പേജിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ഒരു പക്ഷെ
എന്റെ അനുഭവങ്ങളാവാം..
വായനയിൽ നിന്നും ലഭിച്ച മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ഏടുകളാവാം..
കാഴ്ച്ചകളിൽ നിന്നും മറയാത്ത,
കേട്ട് പഴകാത്ത ഓർമ്മകളാവാം..
പഴമക്കാർ പങ്കുവച്ച കഥകളാവാം...

എന്റെ യാത്രകളിൽ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ട അപരിചിതരുടെ രോദനങ്ങളാവാം..
കലാലയത്തിൽ നിന്നും തിരിച്ചു പോരാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത മനസ്സിന്റെ ഗൃഹാതുരുത്വം ഉണര്‍ത്തുന്ന ഓർമ്മകളാവാം ..
സൗഹൃദങ്ങളിൽ നിന്നും എനിക്ക് ലഭിച്ച സ്നേഹമാവാം...
ഇനിയും തിരിച്ചു കിട്ടില്ലെന്നറിയാവുന്ന കുട്ടിക്കാലത്തെ കുറിച്ചുള്ള അയവിറക്കലുകളാവാം..
ജീവിതമാകുന്ന മരുഭൂമിയിൽ തനിച്ചായിപ്പോയവരെക്കുറിച്ചോർത്തുള്ള കണ്ണുനീരാവാം..
പ്രണയിനിയോട് മുൻപെപ്പോഴോ പറയാനാഗ്രഹിച്ചിട്ടും പറയാതെ പോയ വാക്കുകളാവാം..
അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളിൽ ഞാൻ കണ്ട വേദനകളാവാം..

ഉയരങ്ങളിലെ പരുന്തും താഴെ വീഴുന്ന കാക്കയും: പ്രകൃതി നൽകുന്ന ഒരു ജീവിതപാഠം!!പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ ജീവികളും അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ മനു...
15/06/2026

ഉയരങ്ങളിലെ പരുന്തും താഴെ വീഴുന്ന കാക്കയും: പ്രകൃതി നൽകുന്ന ഒരു ജീവിതപാഠം!!
പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ ജീവികളും അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ മനുഷ്യർക്ക് നൽകുന്നത് വലിയ ജീവിതപാഠങ്ങളാണ്. അതിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ഒന്നാണ് പരുന്തും കാക്കയും തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയം. ആകാശത്തെ രാജാവായി അറിയപ്പെടുന്ന പരുന്തിനെ, പലപ്പോഴും താഴെ പറക്കുമ്പോൾ കാക്കകൾ വന്ന് ശല്യം ചെയ്യാറുണ്ട്. പരുന്തിന്റെ മുതുകിലിരുന്ന് കൊത്താനും അതിനെ ആക്രമിക്കാനും കാക്ക ശ്രമിക്കും. എന്നാൽ ഇവിടെ പരുന്ത് സ്വീകരിക്കുന്ന തന്ത്രത്തിലാണ് നാം പഠിക്കേണ്ട ജീവിത വിജയത്തിന്റെ രഹസ്യമൊളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

പോരാട്ടമല്ല, ഉയരുകയാണ് വേണ്ടത്..

തന്നേക്കാൾ ചെറിയ ഒരു പക്ഷിയായ കാക്കയോട് തിരിച്ചു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പരുന്ത് ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കാറില്ല. കാക്കയെ കൊത്തിയോടിക്കാൻ തന്റെ വിലപ്പെട്ട ഊർജ്ജം പാഴാക്കുന്നതിന് പകരം, പരുന്ത് തന്റെ വിശാലമായ ചിറകുകൾ വിരിച്ച് ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക് കൂടുതൽ വട്ടമിട്ട് പറന്നുയരും.

ഉയരം കൂടുംതോറും അന്തരീക്ഷത്തിൽ വായുവിന്റെ അളവ് കുറഞ്ഞുവരും. പരുന്ത് മുകളിലേക്ക് പോകുംതോറും കാക്കയും വാശിയോടെ പിൻതുടരുമെങ്കിലും, വളരെ ഉയരത്തിലെത്തുമ്പോൾ കാക്കയ്ക്ക് ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവപ്പെടും, ചിറകുകൾ തളരും. ഒടുവിൽ, ആ ഉയരത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവാതെ കാക്ക തനിയെ താഴേക്ക് പതിക്കുകയോ പിന്മാറുകയോ ചെയ്യും. പരുന്താകട്ടെ, യാതൊരു പോറലുമേൽക്കാതെ തന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് രാജകീയമായി പറന്നകലുകയും ചെയ്യും.

ജീവിതത്തോട് ചേർത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ..

ഈ ചെറിയ പ്രകൃതി പ്രതിഭാസത്തിൽ നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ പകർത്താൻ വലിയൊരു സന്ദേശമുണ്ട്. നമ്മുടെ ജീവിതയാത്രയിലും ഇത്തരത്തിലുള്ള അനേകം 'കാക്കകളെ' നമുക്ക് നിരന്തരം നേരിടേണ്ടി വരും. നമ്മെ അകാരണമായി പരിഹസിക്കുന്നവർ, കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവർ, നമ്മുടെ ആത്മവിശ്വാസം കെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന നെഗറ്റീവായ മനുഷ്യർ... ഇവരോടൊക്കെ നാം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നതാണ് നമ്മുടെ വിജയം തീരുമാനിക്കുന്നത്.

ഇതിൽ നിന്നും ഉൾക്കൊള്ളേണ്ട പ്രധാന പാഠങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

തരംതാഴാതിരിക്കുക:
നിലവാരമില്ലാത്തവരോട് അവരുടെ അതേ നിലവാരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് തർക്കിക്കാൻ പോയാൽ നമ്മുടെ സമയവും സമാധാനവും മാത്രമേ നഷ്ടപ്പെടുകയുള്ളൂ. നെഗറ്റീവായ മനുഷ്യരോട് പകരം വീട്ടി മത്സരിക്കാൻ പോകരുത്.

നിങ്ങളുടെ പരിധി വർദ്ധിപ്പിക്കുക:
നിലവാരമില്ലാത്തവർക്ക് നിങ്ങളെ എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തുവാൻ പറ്റുന്ന ദൂരത്തിന് ഒരു കൃത്യമായ പരിധിയുണ്ട്. എറിയപ്പെടുന്ന കല്ലിന് എറിയുന്നവന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം വരെയേ എത്താനാകൂ. അതിനാൽ നിങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്നവർക്ക് എത്തിപ്പെടാൻ സാധിക്കാത്ത വിധം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പ്രകടനം ആ പരിധിക്കും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തുക.

അവഗണിക്കാൻ പഠിക്കുക:
വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്കാണ് നിങ്ങളുടെ യാത്രയെങ്കിൽ, വഴിയിൽ കേൾക്കുന്ന ചെറിയ പരിഹാസങ്ങളെ പാടെ അവഗണിച്ചു കളയുക. നിങ്ങളുടെ യാത്ര മുടക്കാൻ വരുന്നവരല്ല അവർ, മറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറക്കാനുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ്.

ലക്ഷ്യം ആകാശമാകട്ടെ!

മറ്റുള്ളവരുടെ വിമർശനങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ നിൽക്കാതെ, സ്വന്തം കർമ്മപഥത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും മികച്ച പ്രതികാരം. പറന്നുയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ നിരന്തരം സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ നെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം ആകാശമാണ് എന്നത് എപ്പോഴും ഓർക്കുക.

താഴെയുള്ള ചെറിയ ശബ്ദങ്ങളെയും ശല്യങ്ങളെയും അവഗണിച്ച്, പരുന്തിനെപ്പോലെ ചിറകുകൾ വിരിച്ച് ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിക്കുക. അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് തടസ്സമായി ആരും ഉണ്ടാകില്ല, നിങ്ങളുടെ വിജയം മാത്രം ശോഭിച്ചു നിൽക്കും! നിങ്ങളെ തടയാൻ വരുന്ന 'കാക്കകൾക്കൊപ്പം' ചിലവഴിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കൊരു നിമിഷം പോലുമില്ല. പരുന്തിനെപ്പോലെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ, ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് മാത്രം കണ്ണുനട്ട് മുന്നോട്ട് കുതിക്കുക. വിജയം നിങ്ങളുടേതാകും!

05/06/2026

ഹിമവദ്ഗോപാൽസ്വാമിബേട്ട

ഭൂമിയെന്ന ഇടത്താവളം: ഒരു യാത്രികന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ!!അനന്തമായ പ്രപഞ്ചത്തിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ, നാം അല്പനേരം വിശ്രമിക്ക...
03/06/2026

ഭൂമിയെന്ന ഇടത്താവളം: ഒരു യാത്രികന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ!!
അനന്തമായ പ്രപഞ്ചത്തിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ, നാം അല്പനേരം വിശ്രമിക്കാൻ ഇറങ്ങുന്ന ഒരു ഇടത്താവളം മാത്രമാണ് ഭൂമി. ജനനം എന്നത് ഈ മനോഹരമായ ഗ്രഹത്തിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ പറന്നിറങ്ങലാണ്. എന്നാൽ, ഈ വരവ് ഒരു സ്ഥിരതാമസത്തിന് വേണ്ടിയല്ല. മരണം എന്ന അടുത്ത വിളി വരുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വാഹനം മാറി ഇവിടെ നിന്നും പറന്നുയരാനുള്ള ഒരു ട്രാൻസിറ്റ് ലോഞ്ച് മാത്രമാണ് ഈ ലോകം.

ഈ വലിയ സത്യം മറക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത്.

സ്വന്തമാക്കലിന്റെ മിഥ്യ..

ഒരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലോ എയർപോർട്ടിലോ വണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു യാത്രക്കാരനെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. അയാൾ ആ കാത്തിരിപ്പുകേന്ദ്രത്തിലെ കസേരയോ, അവിടെയുള്ള അലങ്കാരങ്ങളോ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ആഗ്രഹിക്കാറില്ല. കാരണം അയാൾക്കറിയാം, താൻ വെറുമൊരു സന്ദർശകൻ മാത്രമാണെന്നും അല്പസമയത്തിനുള്ളിൽ തന്റെ വണ്ടി വരുമെന്നും.

എന്നാൽ ജീവിതമെന്ന വലിയ കാത്തിരിപ്പുകേന്ദ്രത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ നാം ഇത് മറന്നുപോകുന്നു. ഇവിടുത്തെ മണ്ണും, പണവും, അധികാരവും എന്നെന്നേക്കുമായി സ്വന്തമാക്കാൻ നാം നെട്ടോട്ടമോടുന്നു. സഹയാത്രികരെ ചവിട്ടിമെതിച്ചും, വെട്ടിപ്പിടിച്ചും നാം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന കൊട്ടാരങ്ങൾക്കൊന്നും ഒരു ശാശ്വതവിലയുമില്ല. കാരണം, തിരികെ പോകുമ്പോൾ ഇവിടെയുള്ള ഒരു തരി മണ്ണുപോലും നമുക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാകില്ല. ശൂന്യമായ കൈകളോടെ വന്ന നാം, ശൂന്യമായ കൈകളോടെ തന്നെ മടങ്ങേണ്ടവരാണ്.

യാത്രയിലെ ലഗേജ് കുറയ്ക്കാം..

നമ്മുടെ യാത്രയുടെ ഭാരം കൂട്ടുന്നത് നാം മനസ്സിൽ പേറുന്ന അനാവശ്യമായ ലഗേജുകളാണ് – അഹങ്കാരം, പക, വിദ്വേഷം, അത്യാഗ്രഹം. ഇവിടെ നിന്ന് ഒന്നും കൊണ്ടുപോകാനാകില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടായാൽ ഈ ഭാരങ്ങളെല്ലാം താനേ താഴെ വീഴും. പിന്നെ എന്തിനാണ് നാം പരസ്പരം കലഹിക്കുന്നത്? എന്തിനാണ് ഇല്ലാത്തവനെ നോക്കി മുഖം തിരിക്കുന്നത്?

നാമെല്ലാവരും ഒരേ ലോഞ്ചിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന യാത്രക്കാരാണ്. ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടേതായ ലക്ഷ്യസ്ഥാനങ്ങളുണ്ട്. വിമാനത്തിന്റെ ബോർഡിംഗ് കാൾ വരും വരെ, ലഭിക്കുന്ന ഈ ചെറിയ സമയം നമുക്ക് മനോഹരമാക്കിക്കൂടെ?

സന്ദർശകന്റെ കടമകൾ..

നമ്മൾ വെറും സന്ദർശകരാണെങ്കിൽ ഈ ഭൂമിയിൽ നമ്മുടെ കടമയെന്താണ്?

സ്നേഹം പങ്കിടുക: കൂടെയുള്ള യാത്രക്കാരോട് പുഞ്ചിരിക്കാനും, അവരുടെ സങ്കടങ്ങളിൽ ഒരു ആശ്വാസമാകാനും നമുക്ക് കഴിയണം.

ഭൂമിയെ നോവിക്കാതിരിക്കുക: നാളെയെത്തുന്ന യാത്രക്കാർക്കായി ഈ ഇടത്താവളം മലിനമാക്കാതെ, അതിന്റെ തനിമയോടെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ഓർമ്മകൾ ബാക്കിയാക്കുക: നാം ഇവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ, ബാക്കിയാകുന്നത് നാം സമ്പാദിച്ച ബാങ്ക് ബാലൻസല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ നാം അവശേഷിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ്.

പറന്നുയരാനുള്ള സമയം..

മരണം എന്നത് ഒരു അവസാനമല്ല, ഇരുട്ടുമല്ല. അതൊരു പുതിയ യാത്രയുടെ തുടക്കം മാത്രമാണ്. അടുത്ത ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്കുള്ള പറന്നുയരൽ. നമ്മുടെ ഊഴമെത്തുമ്പോൾ, നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ, ഒരുപാട് നല്ല ഓർമ്മകൾ ഇവിടെ ബാക്കിയാക്കി നമുക്ക് യാത്ര പറയാം. കാരണം, ഭൂമി എന്നത് നമ്മുടേതല്ല, നാമിവിടെ വെറും സന്ദർശകർ മാത്രമാണ്.

ഈ യാത്രയിൽ സ്നേഹം മാത്രം കൈമുതലാക്കാം; അതാണ് നമ്മെ എക്കാലവും ജീവിപ്പിക്കുന്നത്.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആകാശവും കൂട്ടിന്റെ തീരങ്ങളും: ജീവിതം തേടുന്ന ചില ഉത്തരങ്ങൾ!!കാലം മാറുകയാണ്. "കല്യാണം കഴിക്കണം, കുട്...
28/05/2026

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആകാശവും കൂട്ടിന്റെ തീരങ്ങളും: ജീവിതം തേടുന്ന ചില ഉത്തരങ്ങൾ!!
കാലം മാറുകയാണ്. "കല്യാണം കഴിക്കണം, കുട്ടികൾ വേണം, കുടുംബമായി ജീവിക്കണം" എന്ന പഴയ അച്ചുകളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ ഏറെക്കുറെ പുറത്തുകടന്നിരിക്കുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുക എന്നത് ഇന്നൊരു കുറവല്ല, മറിച്ച് അതൊരു വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമാണ്. ബാധ്യതകളില്ലാത്ത, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ ഭാരമില്ലാത്ത ഒരു സ്വതന്ത്ര ജീവിതം നമ്മളിൽ പലർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതായി മാറുന്നു. അത് സ്വാഭാവികവുമാണ്.

എങ്കിലും, ആകാശത്തോളം പറന്നുയരുമ്പോഴും മനുഷ്യൻ്റെ മനസ്സ് തേടുന്ന ചില അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളുണ്ട്. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ കടലാഴങ്ങളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന ആ സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരന്വേഷണമാണ് ഈ ലേഖനം.

യൗവനത്തിന്റെ വർണ്ണാഭമായ ആഘോഷങ്ങൾ:
ഇരുപതുകളിലും മുപ്പതുകളിലും ജീവിതം അതിവേഗം പായുന്ന ഒരു നദി പോലെയാണ്. അലറിക്കുതിക്കുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ പോലെ ഊർജ്ജസ്വലമാണ് ആ പ്രായം.

ലക്ഷ്യങ്ങളുടെ ലോകം:
കരിയറിലെ സ്വപ്നങ്ങൾ, പുതിയ യാത്രകൾ, സ്വന്തമായി വെട്ടിപ്പിടിക്കേണ്ട ലോകം.

സൗഹൃദങ്ങളുടെ തണൽ:
എന്തിനും കൂടെനിൽക്കുന്ന സുഹൃദ്‌വലയങ്ങൾ.

ഏകാന്തതയുടെ സൗന്ദര്യം:
അന്ന് 'ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ജീവിതം' ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു കവിതയായി അനുഭവപ്പെടും.

ആകാശത്തോളം പറന്നുയരാൻ നമ്മളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. അക്കാലത്ത് ഏകാന്തത എന്നത് നമുക്ക് ശല്യമല്ല, പകരം നാം ആസ്വദിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആഡംബരമാണ്.

കാലം മാറ്റിയെഴുതുന്ന താളങ്ങൾ:
പക്ഷേ, എക്കാലവും ജീവിതം ഒരേ വേഗത്തിൽ ഒഴുകില്ല. നാല്പതുകളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോഴേക്കും, പതിയെ ആ നദിയുടെ ഒഴുക്ക് ശാന്തമാകാൻ തുടങ്ങും. ലോകം വെട്ടിപ്പിടിക്കാനുള്ള ഓട്ടത്തിൽ നിന്ന്, സ്വയം കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു മടക്കയാത്ര നാം അറിയാതെ തന്നെ തുടങ്ങുകയാണ്.

അവിടെ ചില മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു:

സുഹൃത്തുക്കൾ അവരുടെ സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളുടെയും ജീവിതത്തിന്റെയും തിരക്കുകളിലേക്ക് മാറും.

രാത്രികളിലെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് പതിവിലും ഭാരം തോന്നിത്തുടങ്ങും. സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ പോലും അലോസരപ്പെടുത്തും വിധം നിശ്ശബ്ദത നമ്മെ പൊതിയും.

പണ്ട് ആസ്വദിച്ചിരുന്ന അതേ ഏകാന്തത, പതിയെ ഒരു ശൂന്യതയായി മാറുന്നതായി അനുഭവപ്പെടും.

എന്തിനാണ് നമുക്കൊരു കൂട്ട്?
മനുഷ്യൻ അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു സാമൂഹിക ജീവിയാണ്. ഈ ലോകത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയമാണ് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആശങ്ക.

നാം ഒരു പങ്കാളിയെ തേടുന്നത് വെറുമൊരു സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഭാഗമാകാനല്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന് ഒരു 'സാക്ഷി' വേണം എന്നുള്ളതുകൊണ്ടാണ്. നാം ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നും, നമ്മൾ സന്തോഷിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്തിരുന്നു എന്നും ലോകത്ത് ഒരാളെങ്കിലും അറിയേണ്ടതുണ്ട്.

"സ്വാതന്ത്ര്യം നമുക്ക് വലിയ സന്തോഷങ്ങൾ നൽകിയേക്കാം, പക്ഷേ ആ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായ അർത്ഥം കൈവരുന്നത് അത് മറ്റൊരാളുമായി പങ്കുവെയ്ക്കുമ്പോഴാണ്."

രോഗക്കിടക്കയിലെ ഒരു സാന്ത്വന സ്പർശം, തളർന്നിരിക്കുമ്പോഴുള്ള ഒരു കരുതൽ, ഉറങ്ങാത്ത രാത്രികളിൽ ഭയങ്ങളെ അകറ്റുന്ന ഒരു സാന്നിധ്യം — ഇതൊന്നും പണമോ പ്രശസ്തിയോ കൊണ്ടു നേടാൻ കഴിയുന്നവയല്ല.

ബന്ധങ്ങളുടെ രൂപമല്ല, ആഴമാണ് പ്രധാനം:
വിവാഹം എന്ന ചട്ടക്കൂടിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങണം എന്ന് യാതൊരു നിർബന്ധവുമില്ല. അതൊരു ലിവ്-ഇൻ (Live-in) ബന്ധമാകാം, അല്ലെങ്കിൽ പരസ്പരം ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്ന മറ്റൊരുതരം കൂട്ടുകെട്ടാവാം. ലേബലുകൾക്കപ്പുറം, നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളെയും സങ്കടങ്ങളെയും യാതൊരു മുൻവിധിയുമില്ലാതെ കേട്ടിരിക്കാൻ ഒരാൾ അരികിലുണ്ടാവുക എന്നതാണ് പ്രധാനം.

വാർദ്ധക്യം എന്നത് വെറുമൊരു ശാരീരിക മാറ്റമല്ല. അത് നമ്മുടെ അഹങ്കാരങ്ങളെല്ലാം അഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന കാലമാണ്. അവിടെ നാം നേടിയ വിജയങ്ങൾക്കോ സമ്പത്തിനോ വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ടാകില്ല. അവിടെ നമുക്ക് കൂട്ടാവുക ഒരുമിച്ചു കുടിച്ച ചായയുടെ ഓർമ്മകളും, ചേർത്തുപിടിച്ച കൈകളുടെ ചൂടും മാത്രമായിരിക്കും.

സായാഹ്നങ്ങൾക്ക് മുൻപേ തീരം അണയുക:
യുവത്വത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ "എനിക്കാരും വേണ്ട, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിച്ചോളാം" എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിന് മുൻപ് പ്രായോഗികമായി ചിന്തിക്കുക. ഏകാന്തതയുടെ മരവിപ്പ് തുടങ്ങുന്ന നാല്പതുകളിൽ എങ്കിലും നമുക്കൊരു കൂട്ട് കണ്ടെത്താൻ കഴിയണം.

ചുരുക്കത്തിൽ: യൗവനം മുഴുവൻ അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ, തികഞ്ഞ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ആസ്വദിക്കുക. എന്നാൽ ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിലേക്ക് കടക്കും മുൻപ്, സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിയുന്ന, ആത്മാവിനെ തൊട്ടറിയുന്ന ഒരു കൂട്ടിന്റെ തീരം കണ്ടെത്തുക. കാരണം, ഒടുവിൽ നമ്മൾ ബാക്കിവെക്കുന്നത് നാം പങ്കുവെച്ച സ്നേഹം മാത്രമായിരിക്കും.

നിശ്ശബ്ദമാകുന്ന ഇടനാഴികൾ: സ്നേഹശൂന്യമായ ദാമ്പത്യവും സ്വയം കണ്ടെത്തലിന്റെ വഴികളും..(ചിലരുടെയെല്ലാം ജീവിത പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്...
28/05/2026

നിശ്ശബ്ദമാകുന്ന ഇടനാഴികൾ: സ്നേഹശൂന്യമായ ദാമ്പത്യവും സ്വയം കണ്ടെത്തലിന്റെ വഴികളും..
(ചിലരുടെയെല്ലാം ജീവിത പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഇടവരേണ്ടി വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും ചില നിർദ്ദേശങ്ങളുമാണ് ഇവിടെ പങ്കുവെക്കുന്നത്.)
ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ പൂർണ്ണത തോന്നുന്ന പല വീടുകളുടെയും ഉള്ളറകളിൽ, ആരും കേൾക്കാത്ത ചില നിശ്ശബ്ദ വിലാപങ്ങളുണ്ട്. ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെ, കേവലം ഒരു ഇടനാഴിയുടെ മാത്രം അകലത്തിലുള്ള രണ്ട് മുറികളിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നവർ. എന്നാൽ അവർക്കിടയിലുള്ള മാനസിക അകലം പലപ്പോഴും പ്രകാശവർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമായിരിക്കും. സ്നേഹത്തിന്റെയോ പങ്കുവെക്കലുകളുടെയോ ചൂടില്ലാതെ, ഒരേ വീട്ടിൽ വാടകക്കാരെപ്പോലെ ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന ദമ്പതികൾ ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ ഒരു അപൂർവ്വ കാഴ്ചയല്ല.

പൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന ബന്ധങ്ങൾ..

ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പെട്ടെന്ന് തകർന്നുവീഴുന്ന ഒന്നല്ല ദാമ്പത്യം. അതൊരു ചിതലെടുക്കലാണ്. ചെറിയ പിണക്കങ്ങളിൽ തുടങ്ങി, പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ മടിക്കുന്നതിലൂടെ അത് വളരുന്നു. അഹംഭാവത്തിന്റെ (Ego) പേരിൽ "ആരാണ് ആദ്യം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുക" എന്ന വാശിയിൽ പലപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെടുന്നത് സ്നേഹിക്കാൻ കിട്ടുന്ന മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളാണ്.

പഴയകാല പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മനസ്സുകൾ, ശാരീരികവും മാനസികവുമായ അകൽച്ചകൾ, സ്പർശനങ്ങൾ പോലും അന്യമാകുന്ന അവസ്ഥ—ഇവയെല്ലാം ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ വേരറുക്കുന്ന കാരണങ്ങളാണ്.

പ്രശസ്തരായ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതുപോലെ, പരസ്പരമുള്ള 'വൈകാരിക പിന്മാറ്റം' തന്നെയാണ് ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ അവസാനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരാളുടെ സങ്കടങ്ങളോ സന്തോഷങ്ങളോ മറ്റൊരാളിൽ യാതൊരു ചലനവും സൃഷ്ടിക്കാത്ത അവസ്ഥ വരുമ്പോൾ, ആ ദാമ്പത്യം അവിടെ അവസാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

സമൂഹത്തിന് മുന്നിലെ മുഖംമൂടികൾ..

ഉള്ളിൽ സ്നേഹം വറ്റിയിട്ടും, പുറമെ അഭിനയിക്കാൻ പലരും നിർബന്ധിതരാകുന്നു. സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ചിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളും, കുടുംബ ചടങ്ങുകളിലെ ഒരുമിച്ചുള്ള സാന്നിധ്യവും പലപ്പോഴും വെറും പ്രഹസനങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഇത്തരം ഒരു "പെർഫക്റ്റ് ഫാമിലി" എന്ന മിഥ്യാധാരണ നിലനിർത്താൻ പലരും വലിയ വിലയാണ് നൽകുന്നത്.

പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകൾ, സാമ്പത്തികമായ ആശ്രയത്വവും സമൂഹത്തിന്റെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും ഭയന്ന് ഈ തടവറയിൽ തുടരുന്നു. "കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി" എന്ന ഒറ്റക്കാരണം പറഞ്ഞ്, സ്വന്തം ജീവനും സന്തോഷവും ഹോമിച്ച് മരണം വരെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാതെ ജീവിക്കുന്നവരാണ് പലരും.

സ്വയം സ്നേഹിക്കുക എന്ന കല (The Art of Self-Love)

മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് സ്നേഹം ലഭിക്കാതെ വരുമ്പോൾ, മനുഷ്യർ സ്വാഭാവികമായും തകർന്നുപോകും. അവിടെയാണ് 'സെൽഫ് ലവ്' അഥവാ സ്വയം സ്നേഹിക്കുക എന്നതിന്റെ പ്രസക്തി നമ്മൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടത്.

സ്വന്തം ശരീരത്തെ അറിയുക:

നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തെയും പ്രായം വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങളെയും സ്നേഹത്തോടെ അംഗീകരിക്കുക. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തെ, അതിലെ ജീവനെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കുക.

ലൈംഗികതയുടെ അർത്ഥം:

ലൈംഗികത എന്നത് വെറുമൊരു ശാരീരിക ആവശ്യവുമല്ല; അത് ജീവിക്കാനുള്ള ചോദനയുടെ, ഊർജ്ജത്തിന്റെ പ്രതീകം കൂടിയാണ്. അത് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ കൂടുതൽ വരണ്ടവനായി മാറുന്നു. അത് മനസ്സിലാക്കി സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളെ വിലമതിക്കുക.

ആത്മാവബോധം:
മറ്റൊരാളുടെ അവഗണന നിങ്ങളുടെ വിലകുറയ്ക്കുന്നില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം ആത്മവിശ്വാസം തിരികെ വരും.

വഴികൾ പിരിയുമ്പോൾ...

എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ജീവിതാവസാനം വരെ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോകേണ്ടവയല്ല. പരസ്പരം ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഒരിടത്ത്, ഓരോ ദിവസവും മരിച്ചു ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമാണ് സത്യസന്ധമായി വേർപിരിയുന്നത്. വേർപിരിയൽ എന്നത് ഒരു പരാജയമല്ല; അത് സ്വന്തം ആത്മാവിനെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു ധീരമായ കാൽവെപ്പാണ്.

സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ച ഒരാൾക്ക് പിന്നീട് ജീവിതത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടലിനെ ഭയക്കേണ്ടി വരില്ല. ഭാവിയിൽ നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ അത് വളരെ നല്ലത്. ഇനി അതിന് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കൂടി, സ്വയം നൽകുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ തണലിൽ നിങ്ങൾക്ക് സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാം.

ഓർക്കുക: ജീവിതം എന്നത് സഹിച്ചു തീർക്കാനുള്ള ഒരു പാപഭാരമല്ല. അത് ആഘോഷിക്കാനുള്ളതാണ്. ഉചിതമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ വൈകാതിരിക്കുക. സ്വന്തം ആത്മാവിന് ശാന്തി നൽകുന്ന ഇടങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക.

മെഴുകുതിരികളാകേണ്ടതില്ല; വെളിച്ചമാകാൻ സ്വയം എരിഞ്ഞുതീരരുത്നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരു രൂ...
27/05/2026

മെഴുകുതിരികളാകേണ്ടതില്ല; വെളിച്ചമാകാൻ സ്വയം എരിഞ്ഞുതീരരുത്
നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരു രൂപകമാണ് 'മെഴുകുതിരി'. സ്വയം ഉരുകിത്തീർന്ന് മറ്റുള്ളവർക്ക് വെളിച്ചം നൽകുന്നവർ. മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഈ മെഴുകുതിരിയുടെ ഉപമ നാം അഭിമാനത്തോടെ എടുത്തണിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "മക്കൾക്ക് വേണ്ടി സ്വയം ഉരുകിത്തീർന്നവർ" എന്നത് ഒരു അലങ്കാരമായി നാം കൊണ്ടുനടന്നു. എന്നാൽ ആ ഉരുകിത്തീരലിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാകുന്നത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വവും സ്വപ്നങ്ങളുമാണ് എന്ന സത്യം നാം പലപ്പോഴും സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നുകളയുന്നു.

ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ പുതിയൊരു അച്ഛനും അമ്മയും ജനിക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് സത്യമാണ്. ആ നിമിഷം മുതൽ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു ആ കുഞ്ഞായി മാറുന്നതും സ്വാഭാവികം. എന്നാൽ, അതോടെ അതുവരെ അവിടെ ജീവിച്ചിരുന്ന 'വ്യക്തികൾ' മരിക്കണം എന്ന് ശഠിക്കുന്നത് എത്രമാത്രം ക്രൂരമാണ്?

ത്യാഗമെന്ന അദൃശ്യഭാരം
തലമുറകളായി നാം കണ്ടുപഠിച്ച ഒരു രീതിയുണ്ട്. സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ഒരു പെട്ടിയിലാക്കി പൂട്ടിവെച്ച്, 'ഇനിയെല്ലാം എന്റെ കുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി' എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന രീതി. അവരുടെ ആ സ്നേഹം പൂർണ്ണമായും സത്യമാണ്, ആ ത്യാഗത്തിന് പകരം വെക്കാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ അവർ പോലുമറിയാതെ ഈ ത്യാഗം കുട്ടികളുടെ മേൽ ഒരു വലിയ ഭാരം വെച്ചുകൊടുക്കുന്നുണ്ട്. "ഞാൻ നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ് എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിവെച്ചത്" എന്ന ബോധം കുട്ടികളിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് വലിയൊരു മാനസിക സമ്മർദ്ദമാണ്. തങ്ങളുടെ സന്തോഷങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും അവരുടെ ജീവിതം ഹോമിച്ചു എന്ന കുറ്റബോധത്തോടെ വളരേണ്ടി വരുന്ന ഒരു തലമുറയെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണോ നാം ചെയ്യേണ്ടത്?

വേരുകളും ചിറകുകളും..
നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നാം അതിരുകളില്ലാതെ സ്നേഹിക്കണം. അവർക്ക് വളരാനുള്ള വേരുകളും, പറക്കാനുള്ള ചിറകുകളും നൽകണം. പക്ഷേ, അതിനുവേണ്ടി നമ്മുടെ സ്വന്തം ചിറകുകൾ നാം വെട്ടിയരിഞ്ഞു മാറ്റേണ്ടതില്ല.

സന്തോഷമുള്ള മാതാപിതാക്കൾ: മാനസികമായി തളർന്ന, സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണ സന്തോഷമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിനെ വളർത്തിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ല.

മാതൃകയാവുക: സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സമയം കണ്ടെത്തുന്ന, പാഷനുകളെ പിന്തുടരുന്ന ഒരു അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ടുവളരുന്ന കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്ന വലിയൊരു പാഠമുണ്ട്; "ജീവിതം ജീവിച്ചു തീർക്കാനുള്ളതാണ്, അല്ലാതെ ത്യജിക്കാൻ മാത്രമുള്ളതല്ല" എന്ന പാഠം.

നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് മറ്റു ചോയ്‌സുകൾ ഇല്ലാതിരുന്നിരിക്കാം. സമൂഹം വരച്ചുവെച്ച അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചിന്തിക്കാനേ അന്ന് കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ കാലം മാറുമ്പോൾ, ചിന്തകളും മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു റോബോട്ടിനെപ്പോലെ പഴയ പാറ്റേണുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് പുതിയ മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിലാണ് പുരോഗതി.

നമ്മൾ മക്കളെ സ്നേഹിക്കണം, അവർക്കായി മികച്ചൊരു ജീവിതം കരുതിവെക്കണം. എന്നാൽ അതിനൊപ്പം നമ്മൾ നമ്മളെയും സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കണം. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, മക്കൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പറന്നുപോകുമ്പോൾ, സ്വന്തം പ്രതിബിംബം നോക്കി "ഞാൻ എവിടെപ്പോയി?" എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ശൂന്യമായ ഒരു അവസ്ഥ നമുക്ക് ഉണ്ടാകരുത്.

ജീവിതം ഒരു ത്യാഗമല്ല, അതൊരു ആഘോഷമാണ്. നമ്മളും സ്വപ്നങ്ങളും വികാരങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യരാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനും ഒരു വിലയുണ്ട്. അത് മറ്റാർക്കും വേണ്ടി പൂർണ്ണമായും അടിയറവ് വെക്കാനുള്ളതല്ല.

സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി നേടുന്ന സ്നേഹത്തിന് എന്ത് വില?നമ്മളിൽ പലരും ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിക്കാൻ മറന്നുപോകുന്ന ഒരു ച...
25/05/2026

സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി നേടുന്ന സ്നേഹത്തിന് എന്ത് വില?
നമ്മളിൽ പലരും ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിക്കാൻ മറന്നുപോകുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്; "എല്ലാവരെയും പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ നെട്ടോട്ടമോടുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ എവിടെയോ മറന്നുപോകുന്നില്ലേ?"

മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിടർത്താൻ വേണ്ടി, സ്വന്തം ഉള്ളിലെ വിങ്ങലുകളെ എത്രയോ തവണ നമ്മൾ ഇരുട്ടിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവഗണനകളുടെ കയ്പ്പറിഞ്ഞിട്ടും, ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന മട്ടിൽ അഭിനയിച്ച് ചിരിച്ച നിമിഷങ്ങൾ... മറ്റുള്ളവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നമ്മൾ നമ്മളെയെത്ര തവണയാണ് രൂപമാറ്റം വരുത്തിയത്? ഇതൊക്കെയാണോ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിതം?

'നല്ലവൻ' എന്ന മുഖംമൂടിയും നഷ്ടപ്പെടുന്ന സ്വത്വവും..

"എല്ലാവർക്കും നല്ലവൻ" എന്നൊരു പട്ടം ചാർത്തിക്കിട്ടാൻ വേണ്ടി ഓടുന്ന മനുഷ്യൻ, ഒടുവിൽ ചെന്നെത്തുന്നത് സ്വന്തം മനസ്സിനോട് പോലും അപരിചിതനായ ഒരു അവസ്ഥയിലായിരിക്കും. കാരണം ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്; ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരേസമയം എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യനും കഴിയില്ല. അതിനായുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനത്തിന് ഒരിക്കൽ പോറലേറ്റാൽ, തകർന്നടിഞ്ഞ ആ വിശ്വാസത്തെ വീണ്ടും പണിതെടുക്കാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവൻ വേണ്ടിവന്നേക്കാം.

"സ്വന്തം മനസ്സിനെ ഓരോ ദിവസവും കൊന്ന് നേടിയെടുക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾക്ക് എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്?"

ചിലരെങ്കിലും ചോദിച്ചേക്കാം, "ഇങ്ങനെയൊക്കെ സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കിയാൽ നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ അകന്നുപോകില്ലേ?" എന്ന്. എന്നാൽ അവരോട് തിരിച്ച് ചോദിക്കാൻ ഒരു ചോദ്യമേയുള്ളൂ; സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം അടിയറവുവെച്ച് നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന ബന്ധങ്ങളുടെ അടിത്തറയ്ക്ക് എന്ത് ഉറപ്പാണുള്ളത്? ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും 'അതെ' എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് ശീലിച്ചവർ, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും 'ഇല്ല' എന്ന് പറയാൻ കൂടി പഠിക്കണം.

ആത്മാഭിമാനം അഹങ്കാരമല്ല; അത് ജീവവായുവാണ്..

എല്ലാം മിണ്ടാതെ സഹിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം വില മനസ്സിലാക്കി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ധൈര്യം. ആത്മാഭിമാനം ഒരിക്കലും അഹങ്കാരമല്ല; അത് നമ്മളെ നമ്മളായി നിലനിർത്തുന്ന അവസാനത്തെ ശ്വാസമാണ്.

നമ്മളെ അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിച്ച് തീർത്തവർ, നമ്മൾ പ്രതികരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം മുതൽ നമ്മളെ തെറ്റായി ചിത്രീകരിക്കും. "നീ ആകെ മാറിപ്പോയി, നിനക്കിപ്പോൾ അഹങ്കാരമാണ്" എന്ന് പഴിചാരും. എന്നാൽ സത്യമെന്താണ്? നമ്മൾ മാറിയതല്ല, മറിച്ച് നമ്മളെ വീണ്ടും തകർക്കാൻ ഇനി ആരെയും അനുവദിക്കില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്ക് നമ്മൾ എത്തിയതാണ്.

തിരിച്ചറിവുകളുടെ സൗന്ദര്യം..

എല്ലാവരെയും പ്രീതിപ്പെടുത്തി, സ്വയം ഉരുകിത്തീരുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമാണ് സ്വന്തം മനസ്സിനെയും ആത്മാഭിമാനത്തെയും പണയപ്പെടുത്താതെ ജീവിക്കുന്നത്!

കാരണം ഒന്നുമാത്രം... ഒരിക്കൽ നമ്മളിൽ നിന്ന് 'നമ്മൾ' തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, പിന്നെ ഈ ലോകം മുഴുവൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് കയ്യടിച്ചാലും, ആ വലിയ ശൂന്യത നികത്താൻ ഒരാൾക്കും കഴിയില്ല. നമ്മളെ സ്നേഹിക്കാൻ നമ്മൾ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം.

സ്നേഹത്തേക്കാൾ വലുതാണോ വീടിന്റെ വൃത്തി? ബന്ധങ്ങളെ ഉലയ്ക്കുന്ന അമിത ശാഠ്യങ്ങൾ..വീടെന്നത് സമാധാനത്തിന്റെ തണൽമരമാണ്; ഓരോ പക...
21/05/2026

സ്നേഹത്തേക്കാൾ വലുതാണോ വീടിന്റെ വൃത്തി? ബന്ധങ്ങളെ ഉലയ്ക്കുന്ന അമിത ശാഠ്യങ്ങൾ..

വീടെന്നത് സമാധാനത്തിന്റെ തണൽമരമാണ്; ഓരോ പകലിന്റെയും നെട്ടോട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിൽ നമ്മൾ ചേക്കേറുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഇടം. അവിടെ വൃത്തിയും അടുക്കും ചിട്ടയും തീർച്ചയായും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ, ആ വൃത്തി ഒരു ശാഠ്യമായി മാറുമ്പോൾ, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ആ വീട് ഒരു പോർക്കളമായി മാറുന്നു. സ്നേഹത്തേക്കാളും വലുത് വീടിന്റെ അടുക്കും ചിട്ടയുമാണെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നിടത്താണ് കുടുംബബന്ധങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും വിള്ളലുകൾ വീഴാൻ തുടങ്ങുന്നത്.

നിസ്സാര കാരണങ്ങളും വലിയ കലഹങ്ങളും..

എടുത്ത വസ്തുവൊന്ന് മാറ്റി വെക്കാൻ മറന്നുപോയതിന്റെ പേരിൽ, ഡൈനിങ്ങ് ടേബിൾ അല്പം അലങ്കോലമായതിന്റെ പേരിൽ തുടങ്ങുന്ന തർക്കങ്ങൾ പല വീടുകളിലെയും പതിവ് കാഴ്ചയാണ്. അലക്കാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ലോൺട്രി ബാസ്ക്കെറ്റിൽ ഇടാൻ മറന്നാലോ, ഉറക്കമുണർന്നയുടനെ പുതപ്പ് മടക്കിവെച്ചില്ലെങ്കിലോ വലിയ കോലാഹലങ്ങൾ തന്നെ ചിലയിടങ്ങളിൽ ഉണ്ടായേക്കാം. മുഖം കഴുകുമ്പോൾ വാഷ് ബേസിനു പുറത്ത് അല്പം വെള്ളം തെറിച്ചതിന്റെ പേരിലോ, തറ തുടച്ചതിന് ശേഷം അത് ഉണങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് അറിയാതെ ചവിട്ടിപ്പോയതിന്റെ പേരിലോ പരസ്പരം പഴിചാരുന്നവർ നമുക്കിടയിലുണ്ട്. കേൾക്കുമ്പോൾ വളരെ നിസ്സാരമെന്ന് തോന്നാവുന്ന ഈ കാരണങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും പങ്കാളികൾക്കിടയിൽ വലിയ മാനസിക അകലം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

ബന്ധങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പിരിമുറുക്കം..

ഒരു വീട് മ്യൂസിയമല്ല, അതൊരു ജീവനുള്ള ഇടമാണ്. അവിടെ മനുഷ്യർ ജീവിക്കുമ്പോൾ ചിലതൊക്കെ അലങ്കോലമാകും. ഒരു ദീർഘകാല ബന്ധത്തിൽ ഏറ്റവും നിർണായകമായത് പരസ്പരമുള്ള ആശയവിനിമയവും വൈകാരിക പിന്തുണയുമാണ്. എന്നാൽ, സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കേണ്ട നേരങ്ങളിൽ ഇത്തരം നിസ്സാര കാര്യങ്ങളുടെ പേരിൽ നിരന്തരമായ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ മാത്രമാകുമ്പോൾ, അവിടെ ഒരുതരം പിരിമുറുക്കം (Stress) രൂപപ്പെടുന്നു.

വീട്ടിലെത്തിയാൽ എപ്പോഴാണ് ഒരു വഴക്ക് തുടങ്ങുക എന്ന ഭയം പങ്കാളിയിൽ ഉണ്ടാകുന്നത് ബന്ധത്തിന്റെ സ്വാഭാവികതയെ ഇല്ലാതാക്കും. ഇത് പങ്കാളിയെ മാത്രമല്ല, കുട്ടികളെയും സാരമായി ബാധിക്കും. കളിച്ചു ചിരിച്ചു നടക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ, താൻ കാരണം വീട് അഴുക്കാകുമോ എന്ന ഭയത്തോടെ കുട്ടികൾക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നത് അവരുടെ മാനസിക വളർച്ചയെയും സന്തോഷത്തെയും കെടുത്തിക്കളയും.

കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് പകരം സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ..

ദാമ്പത്യം പോലൊരു ദീർഘകാല ബന്ധത്തിൽ പരസ്പരമുള്ള ആശയവിനിമയത്തിനും വൈകാരിക പിന്തുണയ്ക്കും വളരെ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. പലപ്പോഴും നമ്മൾ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുടെയും പിറുപിറുക്കലുകളുടെയും വഴിയാണ്. ഇതിനുപകരം, പറയാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ ദേഷ്യം ഒഴിവാക്കി സ്നേഹത്തോടെ പങ്കാളിയോട് പറയാൻ സാധിച്ചാൽ അവർ തീർച്ചയായും അതനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കും. എന്നാൽ അധികാരഭാവത്തിൽ ദേഷ്യത്തോടെ ആക്രോശിക്കുമ്പോൾ, തെറ്റ് തിരുത്താനുള്ള മനസ്സിനേക്കാളുപരി ഒരുതരം വെറുപ്പും അമർഷവുമാണ് അവിടെ രൂപപ്പെടുന്നത്. സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഒരു വാക്ക് കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ ഇത്തരം വീട്ടുവിശേഷങ്ങളിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ.

സമാധാനത്തിന് മീതെയാകരുത് വൃത്തിയുടെ സ്ഥാനം..

എപ്പോഴും ഓർക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന കാര്യമുണ്ട്: വീടിന്റെ വൃത്തിക്ക് ഒരിക്കലും കുടുംബത്തിലെ സ്നേഹത്തിനും സമാധാനത്തിനും അപ്പുറത്തുള്ള ഒരു മേൽക്കോയ്മ നൽകരുത്. വൃത്തിയും ചിട്ടയും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം, പക്ഷേ അത് ബന്ധങ്ങളെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്നതാകരുത്.

മറന്നുപോകുന്ന ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ..

വീട് വൃത്തിയാക്കിവെക്കുന്നത് തീർച്ചയായും ഒരു നല്ല ശീലമാണ്. എന്നാൽ, വീട് നമുക്ക് വേണ്ടിയാണെന്നും നമ്മൾ വീടിനു വേണ്ടിയല്ലെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവാണ് ആദ്യം വേണ്ടത്. ഒരു കറ മായ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അറിയാതെ നമ്മൾ മായ്ച്ചു കളയുന്നത് നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മുഖത്തെ ചിരിയാണോ എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അലങ്കോലമായ ഒരു മുറിയേക്കാൾ ഭയാനകമാണ് പരസ്പരം മിണ്ടാത്ത, വൈകാരികമായി അകന്നുപോയ മനുഷ്യരുള്ള ഒരു വീട്.

സന്തുലിതാവസ്ഥ കണ്ടെത്താം..

വൃത്തി വേണം, പക്ഷേ അത് ബന്ധങ്ങളുടെ വേരറുക്കുന്നതാകരുത്. അല്പം അലങ്കോലമായ വീടിനെ ഒന്നിച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വൃത്തിയാക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് കുടുംബത്തിന്റെ വിജയം. ചെറിയ തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് പകരം സ്നേഹത്തോടെയുള്ള വാക്കുകൾക്ക് കഴിയും. വീടിന്റെ ഭിത്തികൾക്ക് തിളക്കമില്ലെങ്കിലും, അവിടെ ജീവിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സുകൾക്കിടയിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടെങ്കിൽ ആ വീട് തന്നെയാണ് ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഇടം. കാരണം, ഒരു വീടിനെ മനോഹരമാക്കുന്നത് അടുക്കിവെച്ച ഫർണിച്ചറുകളല്ല, മറിച്ച് അവിടെ നിറയുന്ന ചിരികളും പരസ്പരമുള്ള സ്നേഹവും തന്നെയാണ്.

മണ്ണുപിടിച്ച മോഹങ്ങളും മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങളും!!നമ്മുടെ വീടുകളിലെ അലമാരകൾക്കും തട്ടിൻപുറങ്ങൾക്കും പറയാൻ കഥകളേറെയു...
20/05/2026

മണ്ണുപിടിച്ച മോഹങ്ങളും മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങളും!!
നമ്മുടെ വീടുകളിലെ അലമാരകൾക്കും തട്ടിൻപുറങ്ങൾക്കും പറയാൻ കഥകളേറെയുണ്ടാകും. വലിയ വിലകൊടുത്തു വാങ്ങി, കൊതിയോടെ നോക്കിക്കണ്ട്, 'ഇത് ഒരു പ്രത്യേക ദിവസത്തേക്ക് എടുക്കാം' എന്ന് കരുതി ഭദ്രമായി പൂട്ടിവെച്ച എത്രയെത്ര സാധനങ്ങളാണ് അവിടെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്! കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വിലയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ, മനോഹരമായ പാത്രങ്ങൾ, ഷൂസുകൾ... അങ്ങനെ പലതും. എപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു ആവശ്യം വരുമ്പോൾ അവ അലമാരയിൽ നിന്നും പുറത്തെടുക്കാനും, പൊടിതട്ടി വൃത്തിയാക്കാനുമുള്ള മടികൊണ്ട് വീണ്ടും അവയെ നമ്മൾ അവിടെത്തന്നെ വിശ്രമിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു.

"പിന്നീടൊരിക്കൽ ഉപയോഗിക്കാം" എന്ന ഒരൊറ്റ ചിന്തയാണ് നമ്മളെക്കൊണ്ട് ഇതെല്ലാം ചെയ്യിക്കുന്നത്. എന്നാൽ എപ്പോഴാണ് ആ 'പിന്നീട്' വരുന്നത്? മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം എത്രത്തോളം അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് നാം പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു. ശ്വാസകോശത്തിൽ നിറയുന്ന ഒരുപിടി വായുവിന് അപ്പുറം യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ലാത്ത ഈ ജീവിതത്തിൽ, എന്നോ വരാനിരിക്കുന്ന ഏതോ ഒരു സുവർണ്ണാവസരത്തിനായി നമ്മൾ മോഹങ്ങളെ മണമുള്ള പാറ്റഗുളികകൾക്കൊപ്പം അലമാരകളിൽ പൂട്ടിവെക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ, കാലം നമ്മെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, നമ്മൾ ജീവനേക്കാളേറെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച പലതും ഉപയോഗശൂന്യമായി മാറിയിട്ടുണ്ടാകും. ഒന്നോർത്തു നോക്കൂ... നാം ഇല്ലാതെയാകുന്ന ഒരു ദിവസം, ഈ കരുതിവെപ്പുകൾക്കൊന്നും യാതൊരു അർത്ഥവുമില്ലാതെ വരും. വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്തുക്കൾ വാങ്ങി അലമാരയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നത്, സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങളെ ഒരു ഇരുട്ടുമുറിയിൽ തടവിലാക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

അതുകൊണ്ട്, ഒന്നും നാളേക്കായി മാറ്റിവെക്കാതിരിക്കുക. ആ വിലകൂടിയ വസ്ത്രം ഒരു പ്രത്യേക ദിവസത്തിനായി കാത്തുവെക്കാതെ ഇന്നണിഞ്ഞ് കണ്ണാടി നോക്കുക. ആ പുതിയ പാത്രത്തിൽ ഇന്ന് തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുക. സ്വന്തമായുള്ളത് അനുഭവിച്ചറിയാൻ നാളെയുടെ ഔദാര്യത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കാതിരിക്കുക.

ഇനി അതല്ല, നിങ്ങൾക്ക് അവ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് ആവശ്യമുള്ള മറ്റാർക്കെങ്കിലും നൽകാൻ തയ്യാറാവുക. കാരണം, നിങ്ങളുടെ അലമാരയിലിരുന്ന് ഒരു വസ്ത്രം ചിതലരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമാണ്, അത് മറ്റൊരാൾ അണിയുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരി! ഉപയോഗിക്കാതെ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു വസ്തുവിനും ജീവനില്ല. അത് ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴാണ്, അല്ലെങ്കിൽ അത് മറ്റൊരാൾക്ക് ഉപകാരപ്പെടുമ്പോഴാണ് അതിന് അർത്ഥമുണ്ടാകുന്നത്.

ജീവിതം വളരെ ചെറുതാണ്... അത് ആഘോഷിക്കാനുള്ളതാണ്, അല്ലാതെ അലമാരകളിൽ ഭദ്രമായി പൂട്ടിവെക്കാനുള്ളതല്ല. കാത്തുനിൽക്കാതെ, ഉള്ളത് ഉപയോഗിച്ച്, കൊടുക്കാൻ കഴിയുന്നത് കൊടുത്ത്, ഓരോ നിമിഷവും ജീവിച്ചു തീർക്കുക. കാരണം, ഉപയോഗിക്കാത്ത വസ്തുക്കൾ മാത്രമല്ല, ആസ്വദിക്കാത്ത ജീവിതവും വലിയൊരു നഷ്ടം തന്നെയാണ്.

പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വളരെ സാധാരണക്കാരനായി, എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചുല്ലസിച്ച് നടക്കുന്നവനാണ് പല പുരുഷന്മാരും. "എങ്ങനെയുണ...
19/05/2026

പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വളരെ സാധാരണക്കാരനായി, എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചുല്ലസിച്ച് നടക്കുന്നവനാണ് പല പുരുഷന്മാരും. "എങ്ങനെയുണ്ട് ജീവിതം?" എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, "അടിപൊളിയാണളിയാ..." എന്ന് ഒറ്റവാക്കിൽ പറഞ്ഞ് അവൻ നടന്നുനീങ്ങും. പക്ഷേ, ആ ചിരിയുടെ മുഖംമൂടിക്കുള്ളിൽ വെന്തുരുകുന്ന ഒരു ഹൃദയമുണ്ടെന്ന്, ആളിപ്പടരുന്ന ഒരു തീക്കുണ്ടമുണ്ടെന്ന് എത്രപേർക്കറിയാം?

ഓരോ പുലരിയും അവൻ തുടങ്ങുന്നത് പുതിയൊരു യുദ്ധത്തിലേക്കാണ്. കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരവും ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമലിലേറ്റി, സ്വയം എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നവന്റെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾക്ക് എന്ത് പേരാണ് നൽകേണ്ടത്? മക്കളുടെ ഭാവി, മാതാപിതാക്കളുടെ മരുന്നിന്റെ കണക്കുകൾ, പെങ്ങളുടെയോ മകളുടെയോ കല്യാണം, കഴുത്തറ്റം നിൽക്കുന്ന കടങ്ങൾ, തൊഴിലിടങ്ങളിലെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന സമ്മർദ്ദങ്ങൾ... ഇതൊക്കെയും ചേർന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലെ അസ്ഥികളെപ്പോലും നിശ്ശബ്ദമായി നുറുക്കുന്നുണ്ട്.

എത്രയോ രാത്രികളിൽ വയറുനിറയെ ഉണ്ണാതെ, ഒരു പോള കണ്ണടയ്ക്കാതെ അവൻ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടുണ്ടാകും. എങ്കിലും പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ, തന്റെ ഉള്ള് വെന്തുരുകുകയാണെങ്കിലും കുടുംബത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ വീണ്ടും ചിരിക്കും. തന്റെ കണ്ണുനീർ വീണ് ആ വീടിന്റെ സന്തോഷം കെട്ടുപോകരുതെന്ന് അവന് നിർബന്ധമുണ്ട്.

തന്റെ വേദനകൾ തുറന്നുപറഞ്ഞാൽ, അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ ലോകത്ത് പലർക്കും കഴിയില്ലെന്ന് അവന് നന്നായി അറിയാം. ചിലപ്പോൾ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന സ്വന്തം വീട്ടുകാരിൽ നിന്നുപോലും നെഞ്ചിൽ തറയ്ക്കുന്ന വാക്കുകൾ അവന് കേൾക്കേണ്ടി വരും. "നീ ഇത്രകാലം ജീവിച്ചിട്ട് എന്തുണ്ടാക്കി?", "അവനെ കണ്ടുപഠിക്ക്..." ഈ വാക്കുകൾ ഇരുതലമൂർച്ചയുള്ള വാളുകളായി അവന്റെ ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിക്കുമ്പോഴും, ശബ്ദമില്ലാതെ അവൻ അത് സഹിക്കും. വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് ഓടാൻ അവനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ഒരൊറ്റ ചിന്ത മാത്രമാണ്; 'എന്റെ കുടുംബം തകരരുത്'.

പുരുഷൻ കരയാത്തത് അവന് വേദനയില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ കണ്ണീരിന് അവിടെ ഒരു വിലയുമില്ലെന്ന് അവന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ്. കരഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഒരു കടവും തീരില്ലെന്നും, ആരും സഹായിക്കാൻ വരില്ലെന്നും അവനെക്കാൾ നന്നായി ആർക്കുമറിയില്ല.!

യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പുരുഷൻ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? വലിയ ആർഭാടങ്ങളോ സമ്പത്തോ ഒന്നുമല്ല. തളർന്നുവീഴാൻ പോകുമ്പോൾ താങ്ങാൻ ഒരു കരം, അത്രമാത്രം. "വിഷമിക്കേണ്ട, എന്തായാലും ഞാൻ കൂടെയില്ലേ" എന്ന് പറയാൻ ഒരാൾ. ആ ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ, ആ ഒരു തലോടലിൽ ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കാനുള്ള ഊർജ്ജം അവൻ സംഭരിക്കും. സ്നേഹവും അംഗീകാരവുമാണ് തളർന്നുപോയ ഒരു പുരുഷന് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ മരുന്ന്.

എന്നാൽ ഇന്നത്തെ പല വീടുകളുടെയും അവസ്ഥയെന്താണ്? ചോരനീരാക്കി, കുടുംബത്തിനൊപ്പം സമാധാനമായി ഒരുനേരം ഉണ്ണാൻ വരുന്നവനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് മൊബൈൽ ഫോണുകളിലും അവരവരുടെ ലോകത്തും ഒതുങ്ങിപ്പോയ ഭാര്യയും മക്കളുമാണ്. ഇന്ന് ജോലിസ്ഥലത്ത് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് ചോദിക്കാൻ പോലുമൊരാളില്ലാതെ, അവഗണനയുടെ തണുത്ത ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ അവൻ വീണ്ടും ഏകാകിയാകുന്നു. ആരോടും പങ്കുവെക്കാൻ കഴിയാത്ത സങ്കടങ്ങൾ നെഞ്ചിൽ വന്ന് നിറഞ്ഞ്, ശ്വാസം മുട്ടി, പരിധിയിലധികം കാറ്റ് നിറച്ചൊരു ബലൂൺ പോലെ ഒരുനാൾ ഹൃദയം പൊട്ടി അവൻ ഇല്ലാതാകും... അതുവരെ അവനനുഭവിച്ച നരകം ആരും അറിയില്ല.

"അയാൾക്ക് എന്ത് കുഴപ്പമാ, എപ്പോഴും ഹാപ്പിയല്ലേ, എപ്പോഴും കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെയല്ലേ..." എന്ന് പുറംമോടി കണ്ട് വിലയിരുത്തുന്നവർ ഓർക്കുക; ഈ ലോകത്ത് കാണുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ ഉദാഹരണങ്ങൾ വെച്ച് മുഴുവൻ പുരുഷന്മാരെയും അളക്കരുത്.

കരുത്തിന്റെ പ്രതീകമായി നിങ്ങൾ കാണുന്ന ഓരോ പുരുഷന്റെയും ഉള്ളിൽ, ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് കുഴിച്ചുമൂടി, പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന, നിശ്ശബ്ദമായി ചോരയൊലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പോരാളിയുണ്ട്. അവനെ മനസ്സിലാക്കുക, ഒരു നോക്കുകൊണ്ടെങ്കിലും ചേർത്തുപിടിക്കുക...!

Address

Kakkodi
Calicut
673611

Telephone

+917012435457

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Ezhuthu pencil posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Ezhuthu pencil:

Share