Ezhuthu pencil

Ezhuthu pencil Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Ezhuthu pencil, Digital creator, kakkodi, Calicut.
(1)

"എഴുത്ത് പെൻസിൽ" ഒരു നോവാണ്.. നൊമ്പരമാണ്.. കാത്തിരിപ്പാണ്.. വിരഹമാണ്.. പ്രണയമാണ്.. കിനാവാണ്‌.. പ്രതീക്ഷയാണ്.. സ്വപ്നമാണ്.. ഒപ്പം തിരമാലകളെപ്പോലുള്ള ഓർമ്മകളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഒരു തൂലികയും. "എഴുത്ത് പെൻസിൽ" എന്ന ഈ പേജിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ഒരു പക്ഷെ
എന്റെ അനുഭവങ്ങളാവാം..
വായനയിൽ നിന്നും ലഭിച്ച മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ഏടുകളാവാം..
കാഴ്ച്ചകളിൽ നിന്നും മറയാത്ത,
കേട്ട് പഴകാത്ത ഓർമ്മകളാവാം..
പഴമക്കാർ പങ്കുവച്ച കഥകളാവാം...

എന്റെ യാത്രകളിൽ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ട അപരിചിതരുടെ രോദനങ്ങളാവാം..
കലാലയത്തിൽ നിന്നും തിരിച്ചു പോരാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത മനസ്സിന്റെ ഗൃഹാതുരുത്വം ഉണര്‍ത്തുന്ന ഓർമ്മകളാവാം ..
സൗഹൃദങ്ങളിൽ നിന്നും എനിക്ക് ലഭിച്ച സ്നേഹമാവാം...
ഇനിയും തിരിച്ചു കിട്ടില്ലെന്നറിയാവുന്ന കുട്ടിക്കാലത്തെ കുറിച്ചുള്ള അയവിറക്കലുകളാവാം..
ജീവിതമാകുന്ന മരുഭൂമിയിൽ തനിച്ചായിപ്പോയവരെക്കുറിച്ചോർത്തുള്ള കണ്ണുനീരാവാം..
പ്രണയിനിയോട് മുൻപെപ്പോഴോ പറയാനാഗ്രഹിച്ചിട്ടും പറയാതെ പോയ വാക്കുകളാവാം..
അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളിൽ ഞാൻ കണ്ട വേദനകളാവാം..

"അതെങ്ങനെയാ തന്തയെ കണ്ടല്ലേ മക്കൾ പഠിക്കാ"മണ്ണിൽ വേരുറയ്ക്കാത്ത മരത്തിന് കൊടുങ്കാറ്റിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുപോല...
18/08/2026

"അതെങ്ങനെയാ തന്തയെ കണ്ടല്ലേ
മക്കൾ പഠിക്കാ"

മണ്ണിൽ വേരുറയ്ക്കാത്ത മരത്തിന്
കൊടുങ്കാറ്റിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.
അതുപോലെ തന്നെയാണ് മാതാപിതാക്കളുടെ
സ്നേഹത്തിലും പരസ്പര ബഹുമാനത്തിലും
വേരുറയ്ക്കാത്ത കുടുംബങ്ങളിൽ
വളരുന്ന കുട്ടികളുടെ അവസ്ഥയും.
ഒരു വീട് എന്നത് വെറുമൊരു ഭവനമല്ല,
അതൊരു സംസ്കാരത്തിന്റെ ഉത്ഭവസ്ഥാനമാണ്.
അവിടെ അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം
എങ്ങനെയോ, അതായിരിക്കും
ആ വീട്ടിലെ മക്കളുടെ
ഭാവി ജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറ.

കുടുംബബന്ധങ്ങളിൽ പരസ്പര ബഹുമാനം
നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഭർത്താവിന്
അർഹമായ ആദരവും പരിഗണനയും
ലഭിക്കാത്ത അന്തരീക്ഷത്തിൽ വളരുന്ന
കുട്ടികളുടെ മനഃശാസ്ത്രപരമായ അവസ്ഥ
വളരെ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്.

1. കാഴ്ചകളിൽ നിന്ന് പതിയുന്ന ആദ്യ പാഠങ്ങളും
സംസാര ശൈലികളും..
കുട്ടികൾ കേവലം വാക്കുകൾ കൊണ്ടല്ല പഠിക്കുന്നത്;
മറിച്ച് തങ്ങൾ കാണുന്ന കാഴ്ചകളിലൂടെയും കേൾക്കുന്ന സംസാരങ്ങളിലൂടെയുമാണ്.
"അതെങ്ങനെയാ തന്തയെ കണ്ടല്ലേ മക്കൾ പഠിക്കാ"
തുടങ്ങിയ നിസ്സാരവൽക്കരിച്ചോ
കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടോ ഉള്ള സംസാരങ്ങൾ
അമ്മയിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ,
അത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിൽ
വലിയൊരു സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്.
അച്ഛൻ എന്നാൽ വീട്ടിൽ കാര്യമായ
സ്വാധീനമില്ലാത്ത,
ആരും ബഹുമാനിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത
ഒരാളാണെന്ന ചിന്ത ആ കുഞ്ഞിന്റെ
ഉപബോധമനസ്സിൽ പതിഞ്ഞുപോകുന്നു.
ഈ തെറ്റായ കാഴ്ചപ്പാടാണ് പിൽക്കാലത്ത് ആ കുട്ടിയുടെ ലോകവീക്ഷണത്തെയാകെ മാറ്റിമറിക്കുന്നത്.

2. വേറിട്ട മുറികളും കുഞ്ഞു മനസ്സിലെ നൊമ്പരങ്ങളും..
ഒരു വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം
സ്നേഹനിർഭരമാകുന്നത് അവിടെയുള്ള
പങ്കാളികൾ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പത്തിലാണ്.
എന്നാൽ, അകൽച്ചകൾ കൂടിവരുമ്പോൾ
അച്ഛനും അമ്മയും രണ്ട് മുറികളിലായി
ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നത് കുട്ടികൾ വലിയ
നിശബ്ദതയോടെ വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.
സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാരുമായുള്ള സംസാരങ്ങളിൽ
അവരുടെ വീടുകളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും
കുട്ടികളും ഒന്നിച്ച് ഒരിടത്ത് ഇരുന്ന് കഥകളും
തമാശകളും പറഞ്ഞുറങ്ങുന്ന
മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ
പങ്കുവെക്കപ്പെടുമ്പോൾ,
സ്വന്തം വീട്ടിലെ അച്ഛനും
അമ്മയ്ക്കുമുള്ള
വേറെ വേറെ മുറികൾ
ആ കുഞ്ഞു മനസ്സിനെ
വല്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്നു.

തങ്ങളുടെ കുടുംബം
ശിഥിലമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന
തോന്നൽ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ മാനസികമായി
തളർത്തുന്നു. സ്നേഹമില്ലാത്ത ഈ ഭവനം
അവർക്ക് സുരക്ഷിതമല്ലാതായി തോന്നുന്നു.

3. അധികാരമില്ലായ്മയും മൂല്യങ്ങളുടെ തകർച്ചയും..
ഒരു കുടുംബത്തിൽ അച്ചടക്കം
പാലിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ അവിടെ
ഒരു മാതൃകയുണ്ടാകണം.
എന്നാൽ കുടുംബനാഥന് അവിടെ
അർഹമായ വില ലഭിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ,
പിന്നെ ആ വീട്ടിൽ നിയമങ്ങൾക്ക് എന്ത് പ്രസക്തി?

നിയമങ്ങളോടുള്ള പുച്ഛം:
വീട്ടിലെ അധികാരിയെ തന്നെ
വകവെക്കാത്ത കുട്ടിക്ക്,
പിന്നീട് സമൂഹത്തിലെ നിയമങ്ങളെയും
അധ്യാപകരെയും അംഗീകരിക്കാൻ
വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും.

സ്നേഹശൂന്യമായ അന്തരീക്ഷം:
പരസ്പരം സ്നേഹിക്കേണ്ടവരും
ആദരിക്കേണ്ടവരും തമ്മിലുള്ള അകൽച്ച
കുട്ടികളിൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

4. അനുസരണയില്ലായ്മയും തന്നിഷ്ട ജീവിതവും..
ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനുള്ള
പക്വത വരുംമുമ്പ് തന്നെ കുട്ടികൾ
തന്നിഷ്ടക്കാരായി മാറുന്നതിന്റെ
പ്രധാന കാരണം ഈ കുടുംബസാഹചര്യമാണ്.

നിയന്ത്രിക്കാൻ ആളില്ലെന്ന തോന്നൽ:
തന്നെയും തന്റെ കുടുംബത്തെയും
തിരുത്താൻ അല്ലെങ്കിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ
ആരുമില്ലെന്ന തോന്നൽ കുട്ടികളിൽ
അഹങ്കാരം വളർത്തുന്നു.

പിടിവാശിയും ദേഷ്യവും:
സ്വന്തം ഇഷ്‌ടങ്ങൾ മാത്രം നടപ്പിലാക്കാൻ
ശീലിക്കുന്ന ഇവർ, ചെറിയ പ്രതിസന്ധികളെപ്പോലും
അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാത്തവരായി മാറുന്നു.
തങ്ങളുടെ മുറിവുകളെ പുറത്തു
കാണിക്കാനാവാതെ അവർ വാശിക്കാരായി മാറുന്നു.

5. തിരുത്തലിന്റെ വഴി:
സ്നേഹവും ബഹുമാനവും വീണ്ടെടുക്കൽ
ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് മാറ്റം വരണമെങ്കിൽ,
സമൂഹം ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

പരസ്പര ആദരവ്:
അമ്മമാർ അച്ഛന് നൽകുന്ന ബഹുമാനവും
അച്ഛന് അമ്മയോട് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹവുമാണ്
മക്കൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്.

സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരിടം:
വീട് എന്നത് വഴക്കുകളുടെയും അകൽച്ചകളുടെയും
വേദിയാകാതെ, എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന
സ്നേഹത്തിന്റെ ഇടമായി മാറണം.

മക്കൾ നന്നായി വളരണമെന്ന്
ആഗ്രഹിക്കാത്ത മാതാപിതാക്കളില്ല.
എന്നാൽ ആ ആഗ്രഹം വെറുമൊരു വാക്കായാൽ പോരാ,
മക്കളുടെ കൺമുന്നിൽ മാതൃകയായി
അത് കാണിച്ചുകൊടുക്കണം.
ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയും
ആദരിക്കുകയും, ഒരേ മനസ്സോടെ
ഒരിടത്ത് ഒത്തുകൂടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ,
അത് തനിയെ ആ വീട്ടിലെ കുട്ടികളുടെ
സ്വഭാവത്തിലും പ്രതിഫലിക്കും.
നല്ലൊരു തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കാൻ
കുടുംബത്തിന്റെ അടിത്തറ
സ്നേഹത്തിലും ബഹുമാനത്തിലും
പടുത്തുയർത്തുക എന്നത് മാത്രമാണ്
ഏക പോംവഴി.
#കുടുംബം #മാതാപിതാക്കൾ #ബന്ധങ്ങൾ

അസുഖം വരുമ്പോൾ തനിച്ചായിപ്പോകുന്നത് അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?അസുഖം നമ്മെ തളർത്തുമ്പോൾ, ശരീരം മുഴുവൻ വേദനയാൽ പുളയുമ്പോൾ, നമ്...
16/08/2026

അസുഖം വരുമ്പോൾ
തനിച്ചായിപ്പോകുന്നത്
അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?

അസുഖം നമ്മെ തളർത്തുമ്പോൾ,
ശരീരം മുഴുവൻ വേദനയാൽ പുളയുമ്പോൾ,
നമ്മൾ ഓർക്കാറുള്ള
ഏറ്റവും വലിയ സത്യം എന്താണ്?
മറ്റൊന്നുമല്ല, "ഈ സമയത്ത് അരികിലൊരു കൂട്ട്
ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ..." എന്ന ചിന്ത.
ആരോഗ്യമുള്ള നാളുകളിൽ നമ്മൾ
ആരുടെയും സഹായമില്ലാതെ
ജീവിച്ചു കാണിച്ചേക്കാം;
സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ സ്വയം
ചെയ്തെന്ന് അഭിമാനിച്ചേക്കാം.
എന്നാൽ, നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ
പനിച്ചുവിറച്ച്, കട്ടിലിൽനിന്ന്
എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും
കഴിയാതെ കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഈ ലോകത്ത്
ഏകാന്തത എത്രമാത്രം ഭീകരമാണെന്ന്
നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്നത്.

കട്ടിലിന്റെ മേൽക്കൂരയിലെ നിശബ്ദത...

ശരീരം തളർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ മുറിയുടെ
മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നിട്ടുണ്ടോ?
ആ നിമിഷങ്ങളിൽ സമയം
എത്രമാത്രം പതുക്കെയാണ്
കടന്നുപോകുന്നത് എന്ന് നമുക്കറിയാം.

വരണ്ട തൊണ്ട നനയ്ക്കാൻ
ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിനായി
ആഗ്രഹിച്ചു കിടക്കേണ്ടി വരുന്നത്...

കഴിക്കാനുള്ള ഒരു ഗുളിക എടുക്കാൻ പോലും എഴുന്നേൽക്കാനാകാതെ നെടുവീർപ്പിടുന്നത്...

ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസവാക്കോ,
നെറുകയിൽ തൊടുന്ന ഒരു കൈയോ
കൊതിച്ചുപോകുന്നത്...

ഒന്ന് താങ്ങിപ്പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ
ഒരാൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ
എന്ന് മോഹിച്ചു പോവുന്നത്..

ഇവയെല്ലാമാണ് രോഗശയ്യയിലെ
ഏറ്റവും വലിയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ.
ആരോഗ്യമുള്ളപ്പോൾ നമ്മുടെ ചുറ്റും ഉണ്ടാകുന്ന
വലിയ സൗഹൃദ വലയങ്ങളും
തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതവും
അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ
എവിടെയാണ് മാഞ്ഞുപോകുന്നത്?

പണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അയല്പക്കത്തുകാർ
എന്തിനും ഏതിനും ഒരു വിളിപ്പാടകലെ
ഓടി വരാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു..
എന്നാൽ ഇന്ന്
നാം നമുക്ക് ചുറ്റും നാലുപാടും
മതിലുകൾ കെട്ടി വേർതിരിച്ചില്ലേ...

ആവശ്യപ്പെടാതെ ഒപ്പമുള്ള ആ കരുതൽ..

ജീവിതത്തിന്റെ യാത്രാമധ്യേ,
ചോദിക്കാതെ തന്നെ നമ്മുടെ
അരികിലിരിക്കുന്ന ചില മനുഷ്യരുണ്ട്.
അവരാണ് നമ്മുടെ
ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം.

"ചൂടുള്ളൊരു കട്ടൻ ചായയുമായി,
അല്ലെങ്കിൽ നെറ്റിയിൽ തണുത്ത
വെള്ളം നനച്ച തുണിയുമായി
അരികിലിരിക്കുന്ന ഒരു സാന്നിധ്യം...
അതൊരു വലിയ ജീവൻരക്ഷാ ഔഷധമാണ്."

അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ
ആരും വലിയ വാക്കുകളോ
ആശ്വാസങ്ങളോ പറയേണ്ടതില്ല.
നമ്മുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ താളം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്,
നമ്മുടെ വേദനയ്ക്കൊപ്പം
മൗനമായി ഇരിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടായാൽ മാത്രം മതി;
രോഗത്തിന്റെ പകുതി വേദനയും
അവിടെ അലിഞ്ഞു തീരും.

ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയാകുമ്പോൾ...

ആധുനികതയുടെ പകിട്ടിൽ
നാം നേടിയതെല്ലാം വലിയ വിജയങ്ങളാണെന്ന്
സ്വയം വിശ്വസിക്കുമ്പോഴും,
നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും എത്രമാത്രം ദുർബലരാണ്
എന്നതിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്
ഓരോ രോഗവും.
സമ്പാദ്യങ്ങളും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ
ബന്ധങ്ങളും നമ്മെ സമാധാനിപ്പിക്കാത്ത
ചില രാത്രികളുണ്ട്.

നാളെ നമ്മളിൽ ആർക്കെങ്കിലും
ഇതുപോലൊരു കിടപ്പുവരുമ്പോൾ,
നമ്മുടെ വിളിപ്പുറത്ത് കൈ നീട്ടാൻ
ഒരാളുണ്ടാകുമോ?
അതോ, വെറുമൊരു നിശബ്ദത മാത്രമായിരിക്കുമോ
നമ്മെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക?

ഈ ചിന്ത നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ,
അത് തന്നെയാണ് ഏകാന്തതയുടെ
ഏറ്റവും വലിയ ഭീകരത.
ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരെ ചേർത്തുപിടിക്കാനും,
വേദനിക്കുന്നവന്റെ അരികിൽ
ഒരു സാന്നിധ്യമാകാനും
ഈ ചിന്ത നമുക്ക് പ്രേരണയാകട്ടെ.

നാല് ചുവരുകളിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച കാലം: ഒരു ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ ആത്മകഥ!!മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ച ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ ഇടമേതാണെന്ന് ചോദിച...
07/08/2026

നാല് ചുവരുകളിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച കാലം: ഒരു ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ ആത്മകഥ!!

മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ച ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ ഇടമേതാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ, വലിപ്പച്ചെറുപ്പമില്ലാതെ ആർക്കും മടിയില്ലാതെ ഉത്തരം പറയാം—അത് ഒരു ക്ലാസ്സ്മുറിയാണ്. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുന്നൊരാൾക്ക് അത് വെറും സിമന്റും ചെങ്കല്ലും കൊണ്ട് തീർത്ത നാല് ചുവരുകളും, കുറച്ചു മരബെഞ്ചുകളും, ഒരു കറുത്ത ബോർഡും മാത്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ കാലം കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്നത്, ഒരു മനുഷ്യായുസ്സിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ, ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ വികാരങ്ങളുടെ മഹാസമുദ്രമാണ്.

വർഷങ്ങൾ എത്രയോ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു. എങ്കിലും, എന്നെങ്കിലും ആ പഴയ സ്കൂൾ/കോളേജ് മുറ്റത്തൂടെ നടന്ന്, പൂട്ടിക്കിടക്കുന്ന ആ ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ ജനലിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഒന്നളന്നു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? അവിടെ നിശ്ശബ്ദത മാത്രമായിരിക്കില്ല നിങ്ങളെ എതിരേൽക്കുന്നത്; പകരം, ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് പണ്ടെപ്പോഴോ നാം ചിരിച്ചുതീർത്ത പൊട്ടിച്ചിരികളുടെ പ്രകമ്പനങ്ങൾ ഉയർന്നുകേൾക്കും.

മായാത്ത പേരുകളും പൂർത്തിയാകാതെ പോയ സ്വപ്നങ്ങളും..

ഓരോ ക്ലാസ്സ്മുറിയിലെയും ബെഞ്ചുകൾക്കും ഡെസ്കുകൾക്കും പറയാൻ ആയിരം കഥകളുണ്ടാകും. കോമ്പസ്സിന്റെ മുനകൊണ്ടോ പേനയുടെ തുമ്പുകൊണ്ടോ കൊത്തിവെച്ച പേരുകൾ... തീയതികൾ... ചെറിയൊരു ഹൃദയചിഹ്നം... അതിൽ ചിലത് സൗഹൃദത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു; മറ്റു ചിലത് ആരോടും പറയാതെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച കുഞ്ഞുപ്രണയങ്ങളുടെ രഹസ്യപ്പേരുകളായിരുന്നു.

ആ ഡെസ്കുകളിൽ തലവെച്ചുറങ്ങിയ ഉച്ചനേരങ്ങൾ, പരീക്ഷാഹാളിലെ പരിഭ്രമങ്ങൾ, ഡെസ്കിൽ താളമടിച്ച പാട്ടുകൾ, സാറന്മാരുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് ബെഞ്ചിനടിയിലൂടെ പങ്കുവെച്ച ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ മണം... അങ്ങനെ എത്രയെത്ര ഓർമ്മകൾ!

അന്ന് ആ ഡെസ്കുകളിൽ കുറിച്ചിട്ട പല സ്വപ്നങ്ങളും പിന്നീട് ജീവിതത്തിൽ നാം നേടിയെടുത്തിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ മറ്റു ചില സ്വപ്നങ്ങൾ, ആ ബെഞ്ചുകളിൽത്തന്നെ ബാക്കിയായിപ്പോയിട്ടുമുണ്ടാകാം. എങ്കിലും, ആ ഡെസ്കുകൾ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത് ജീവിതത്തിൽ എവിടെയെത്തിയാലും മറക്കാനാകാത്ത ചില വലിയ പാഠങ്ങളായിരുന്നു.

കണ്ണുകൾ മാത്രം സംസാരിച്ച പ്രണയങ്ങൾ..

സൗഹൃദത്തിനും പഠനത്തിനുമപ്പുറം, ഒരു ക്ലാസ്സ്മുറിയോളം പ്രണയത്തെ ഇത്രമേൽ നിഷ്കളങ്കമായി അടുത്തറിഞ്ഞ മറ്റൊരു ഇടമില്ല. വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ ആർഭാടങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത, തികച്ചും ശുദ്ധമായ പ്രണയങ്ങൾ. അധ്യാപകർ ചോക്കുമായി ബോർഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ ഏതാനും സെക്കൻഡുകളിൽ ബെഞ്ചുകളുടെ ഇടനാഴികൾക്കിടയിലൂടെ കൈമാറപ്പെട്ട പ്രണയലേഖനങ്ങൾ... അല്ലെങ്കിൽ, അരികിലെ ബെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന ആളിലേക്ക് നീളുന്ന, കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു മാത്രം കൈമാറിയ ആയിരം അർത്ഥങ്ങളുള്ള കുഞ്ഞുനോട്ടങ്ങൾ.

തുറന്നു പറയാൻ ധൈര്യമില്ലാതെ, ഹൃദയത്തിന്റെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ കോണിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച ആ പ്രണയങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും പിന്നീട് ഓർമ്മകളുടെ താളുകളിലേക്ക് മറഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ടാകാം. എങ്കിലും, ഇന്നും ആ ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ നാല് ചുവരുകൾക്ക് ആ രഹസ്യങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി അറിയാം.

രക്തബന്ധങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള തണലുകൾ..

വീടിന് പുറത്ത്, സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പിറക്കാത്ത ചിലരെ 'എന്റേത്' എന്ന് വിളിച്ച് നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ നാം പഠിച്ചത് ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നാണ്. ഒരേ ബെഞ്ചിൽ ഒപ്പമിരുന്ന്, ഒരേ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, പരസ്പരം വഴക്കിട്ടും പിണങ്ങിയുമൊക്കെ വളർന്ന ആ സൗഹൃദങ്ങൾക്കാണ് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ആഴമുള്ളത്.

അതുപോലെത്തന്നെ, സ്വന്തം വീടിന് പുറത്ത് അമ്മയുടെ വാത്സല്യവും അച്ഛന്റെ കരുതലും തന്ന അധ്യാപകർ...
പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്കപ്പുറം ജീവിതം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് സ്വന്തം പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയും സ്നേഹപൂർവ്വമായ കാർക്കശ്യത്തിലൂടെയും കാണിച്ചുതന്ന ഗുരുനാഥന്മാർ... അവരായിരുന്നു നമ്മളിലെ മനുഷ്യനെ രൂപപ്പെടുത്തിയ ശില്പികൾ.

കാലത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ..

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, മുടിയിൽ അല്പം നരവീണ്, മുഖത്ത് ജീവിതത്തിന്റെ അനുഭവമുദ്രകളുമായി നാം വീണ്ടും ആ പഴയ ക്ലാസ്സ്മുറിയിലേക്ക് ഒന്ന് കയറിപ്പുറപ്പെട്ടാൽ ഒരു അത്ഭുതം നടക്കുന്നത് കാണാം: നമ്മളേക്കാൾ മുൻപേ, നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാലം അവിടെ ഓടിയെത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടാകും!

കാലം നമ്മുടെ വയസ്സും രൂപവും സ്ഥാനമാനങ്ങളും മാറ്റിയേക്കാം. എങ്കിലും, ആ ചുവരുകൾക്ക് നമ്മൾ ഇപ്പോഴും അന്ന് ബെഞ്ചിലിരുന്ന് കുസൃതി കാട്ടിയ, സ്വപ്നം കണ്ട ആ പഴയ കുട്ടികൾ തന്നെയാണ്.

കാരണം, ചില സ്ഥലങ്ങൾ വെറും കെട്ടിടങ്ങളോ കല്ലും മണ്ണും കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ നിർമ്മിതികളോ അല്ല... അവ നമ്മൾ ജീവിച്ചുതീർത്ത ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായങ്ങളാണ്!

അവസാനിക്കാത്ത താളുകൾ: കറുത്ത പേജിനപ്പുറത്തെ പുതിയ പുലരി!!ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചുതീർക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അവസാന താളിൽ 'The End' ...
04/08/2026

അവസാനിക്കാത്ത താളുകൾ: കറുത്ത പേജിനപ്പുറത്തെ പുതിയ പുലരി!!

ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചുതീർക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അവസാന താളിൽ 'The End' എന്ന് കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ അത് അടച്ചുവെക്കും. എന്നാൽ ജീവിതം അങ്ങനെയല്ല. പലപ്പോഴും നമ്മൾ "എല്ലാം കഴിഞ്ഞു" എന്ന് കരുതി പ്രതീക്ഷയുടെ പുസ്തകം അടച്ചുവെക്കാൻ തുനിയുന്നിടത്താണ്, കാലം അതിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അടുത്ത അധ്യായം എഴുതിത്തുടങ്ങുന്നത്.

ആഗ്രഹിച്ച വഴികൾ ഒന്നൊന്നായി അടയുമ്പോഴും, ജീവന് തുല്യം വിശ്വസിച്ചവർ പെട്ടെന്ന് അകന്നുപോകുമ്പോഴും, കാത്തിരുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ കൈയെത്തും ദൂരത്തുനിന്ന് വഴുതിവീഴുമ്പോഴും മനസ്സിനുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. "ഇനി എന്ത്?" എന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ നിശബ്ദത മാത്രം ഉത്തരമായി ശേഷിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. മനുഷ്യസഹജമായ നിരാശയുടെ ഇരുട്ടിൽ, ഇനി മുന്നോട്ട് ഒരു വഴിയുമില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്ന അവസ്ഥ സ്വാഭാവികമാണ്.

എന്നാൽ പ്രകൃതിയിലേക്കും ലോകചരിത്രത്തിലേക്കും ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചാൽ കൗതുകകരമായ ഒരു സത്യം കാണാം: ഏതൊരു വലിയ തുടക്കത്തിനും മുന്നോടിയായി വലിയൊരു തകർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ചിത്രശലഭത്തിന്റെ ജീവിതം തന്നെ നോക്കൂ. പുഴു ആയിരിക്കുമ്പോൾ, ഇരുണ്ട ഇടുങ്ങിയ കൂട്ടിനുള്ളിൽ (Cocoon) അടയ്ക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാകാം, "എന്റെ ലോകം ഇവിടെ അവസാനിച്ചു" എന്ന്. എന്നാൽ ആ ഇടുങ്ങിയ മുറിക്കുള്ളിലെ സഹനമാണ് അതിന് മനോഹരമായ ചിറകു

അതുപോലെ ജപ്പാനിലെ 'കിൻത്സുഗി' (Kintsugi) എന്ന പരമ്പരാഗത കലയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ. ഉടഞ്ഞുപോയ മൺപാത്രങ്ങൾ അവർ എറിഞ്ഞുകളയില്ല; പകരം സ്വർണം ഉപയോഗിച്ച് ആ വിടവുകൾ തിരികെ ഒട്ടിച്ചുചേർക്കും. ഒടുവിൽ, ആ പാത്രം മുൻപുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ മൂല്യമുള്ളതും മനോഹരവുമായ ഒന്നായി മാറും.

നമ്മുടെ ഹൃദയം തകരുമ്പോഴും, സ്വപ്നങ്ങൾ തകർന്നടിയുമ്പോഴും നമ്മളിൽ സംഭവിക്കുന്നത് ഇതാണ്. ആ മുറിവുകളിലൂടെയാണ് അനുഭവങ്ങളുടെ സ്വർണം നിറയുന്നതും, നമ്മൾ കൂടുതൽ കരുത്തുള്ള മനുഷ്യരായി പുനർജനിക്കുന്നതും.

നമ്മൾ കാത്തിരുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ വൈകുന്നത് അത് നമുക്ക് ലഭിക്കാതിരിക്കാനല്ല, മറിച്ച് അതിനേക്കാൾ മികച്ച മറ്റൊന്ന് ശരിയായ സമയത്ത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് വേണ്ടിയാകാം. ഒരു വാതിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെടുമ്പോൾ മറ്റൊരു ജനൽപ്പാളി തുറക്കപ്പെടുന്നത് പലപ്പോഴും നമ്മൾ കാണാറില്ല; കാരണം നമ്മൾ അടഞ്ഞ വാതിലിലേക്ക് തന്നെ നിരാശയോടെ നോക്കിയിരിക്കുകയാവും.

"അവസാനം" എന്നത് ഒരു പൂർണ്ണവിരാമമല്ല (Full stop), മറിച്ച് അടുത്ത വരിയിലേക്കുള്ള ഒരു 'കോമ' (Comma) മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഇന്നിന്റെ നിരാശകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞുപോകരുത്. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന താൾ എത്ര ഇരുണ്ടതാണെങ്കിലും ശരി, ധൈര്യത്തോടെ ആ പേജ് മറിക്കുക... കാരണം, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വരികൾ കാത്തിരിക്കുന്നത്, നിങ്ങൾ എല്ലാം അവസാനിച്ചുവെന്ന് കരുതിയ ആ താളിനപ്പുറത്താണ്.

അതിരുകളേക്കാൾ വലിയ വിടവുകൾ: മനുഷ്യൻ തീർത്ത അദൃശ്യ മതിലുകൾ!!ആകാശത്തിലേക്കൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു നോക്കൂ... അവിടെ ഏതെങ്കിലും രാജ...
03/08/2026

അതിരുകളേക്കാൾ വലിയ വിടവുകൾ: മനുഷ്യൻ തീർത്ത അദൃശ്യ മതിലുകൾ!!

ആകാശത്തിലേക്കൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു നോക്കൂ... അവിടെ ഏതെങ്കിലും രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിരേഖകൾ നിങ്ങള്‍ക്ക് കാണാൻ സാധിക്കുമോ?

ഇല്ല. ഒരു പക്ഷിയെങ്കിലും 'വിസ' വേണമെന്നോർത്ത് അതിർത്തിയിൽ ചിറകടിച്ച് നിൽക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

മഴ പെയ്യുന്നത് ജാതിയോ മതമോ നോക്കിയാണോ?

ഭൂമി അതിന്റെ സർവ്വ സമൃദ്ധിയും നമ്മിലേക്ക് തരുന്നത് ഒരു അതിരുകളുമില്ലാതെയാണ്.

എന്നാൽ, ഈ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിശാലിയായ ജീവിയെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്ന മനുഷ്യനോ?

നമ്മൾ കമ്പിവേലികളും വൻമതിലുകളും കെട്ടി ഭൂമിയെ വീതിച്ചെടുത്തു. പക്ഷേ, അതിനേക്കാൾ ഭയാനകമായ മറ്റൊരു കാര്യം നമ്മൾ ചെയ്തു:

നമ്മൾ മനസ്സുകൾക്കിടയിൽ അളക്കാനാവാത്ത വിടവുകൾ (Gaps) സൃഷ്ടിച്ചു! 💔

വേലികൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള ശൂന്യത!!

ഭൂപടത്തിലെ അതിർത്തികൾ ഭൂപടത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നവയാണ്. ഒരു പാസ്‌പോർട്ടോ വിസയോ ഉണ്ടെങ്കിൽ ആ അതിരുകൾ ലംഘിച്ച് നമുക്ക് മറുനാട്ടിലെത്താം. എന്നാൽ, മനസ്സുകൾക്കിടയിൽ വീണുപോയ വിടവുകളോ? അവ നികത്താൻ ലോകത്തിലെ ഒരു പാസ്‌പോർട്ടിനും കഴിയില്ല.

ഒരേ മേശയ്ക്കിരുവശത്തുമിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന രണ്ടുപേർ, ഒരേ വീട്ടിൽ വസിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവർ, തൊട്ടടുത്തിരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യുന്ന അപരിചിതർ... ഇവർക്കിടയിലെ അകലം പലപ്പോഴും ആയിരം കിലോമീറ്ററുകളേക്കാൾ വലുതാണ്.

നമ്മൾ വൻമതിലുകൾ തീർക്കുന്നത് കല്ലുകൾ കൊണ്ടല്ല; അഹംഭാവം, തെറ്റിദ്ധാരണകൾ, മിണ്ടാതിരിക്കലുകൾ, കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സില്ലായ്മ എന്നിവ കൊണ്ടാണ്.

പറയാതെ പോയ ഒരു വാക്ക്, തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവാത്ത ഒരു മൗനം, വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറാവാത്ത ഒരു വാശി—ഇവ ഓരോന്നും നമ്മെ പരസ്പരം അകറ്റുന്ന വലിയൊരഗാധത തീർക്കുന്നു.

കാടുകളിലെ അത്ഭുതം: നമ്മൾ പഠിക്കേണ്ട പാഠം!!
കൗതുകകരമായ ഒരു വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

മരങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം സംസാരിക്കാറുണ്ട്! ശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്:
ഒരു കാട്ടിലെ മരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ വേരുകളിലൂടെയും 'മൈക്കോറൈസൽ' (Mycorrhizal network) എന്ന ഫംഗസ് ശൃംഖലയിലൂടെയും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു മരത്തിന് രോഗം വന്നാൽ, തൊട്ടടുത്തുള്ള മരങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് പോഷകങ്ങൾ എത്തിച്ചുനൽകും! ഒരപകടം വരുന്നുണ്ടെന്ന് മറ്റ് മരങ്ങളെ അറിയിക്കും.

പ്രകൃതിപോലും ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അതിരുകളില്ലാതെ, വിടവുകളില്ലാതെ പരസ്പരം താങ്ങാവുമ്പോൾ, കോടിക്കണക്കിന് വാഗ്ദാരണികളും വാക്കുകളും സാങ്കേതികവിദ്യയുമുള്ള നമ്മൾ മനുഷ്യർ മാറ്റിനിർത്തലുകളുടെയും ഒറ്റപ്പെടുത്തലുകളുടെയും വലിയ വേലികൾ നിർമ്മിക്കുകയാണ്!

വിടവുകൾ വീഴുന്നത് എവിടെയാണ്? ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ 'ഏകാന്തത':

ആയിരക്കണക്കിന് ഫോളോവേഴ്‌സും 'ഫ്രണ്ട്സും' ഉള്ള സ്മാർട്ട്‌ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴും, അടുത്തുള്ള മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ നമുക്ക് സമയമില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മെ ലോകത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ളവരുമായി അടുപ്പിച്ചു, പക്ഷേ തൊട്ടടുത്തുള്ളവരിൽ നിന്ന് അകറ്റി!

കേൾക്കാൻ മറന്നുപോയ മനസ്സുകൾ:

മറ്റൊരാൾ പറയുന്നത് 'മനസ്സിലാക്കാൻ' വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് 'മറുപടി പറയാൻ' വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഇന്ന് പലരും കേൾക്കുന്നത്. കേൾവിയും ശ്രദ്ധയും കുറയുമ്പോൾ അവിടെ വിടവുകൾ രൂപപ്പെടുന്നു.

സംസാരിക്കാത്ത മൗനങ്ങൾ:

"അവൻ ആദ്യം സംസാരിക്കട്ടെ", "അവൾ എന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കട്ടെ" എന്ന അഹങ്കാരത്തിന്റെ ചെറിയ ചുവടുകളാണ് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ വൻ ഗർത്തങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത്.

ആ അദൃശ്യ മതിലുകൾ എങ്ങനെ പൊളിക്കാം?

നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കിയ വിടവുകൾ നികത്താൻ വലിയ പരിശ്രമങ്ങളൊന്നും ആവശ്യമില്ല. അതിന് ചില കുഞ്ഞു കാര്യങ്ങൾ മതിയാകും:

കേൾക്കുക, ഹൃദയം കൊണ്ട്:

വിധി എഴുതാതെ, മറ്റൊരാളുടെ വേദനയെയോ സന്തോഷത്തെയോ സമാധാനത്തോടെ കേട്ടിരിക്കുക.

അഹംഭാവം മാറ്റി വെക്കുക:

ഒരു സ്നേഹപൂർവ്വമായ "സോറി" അല്ലെങ്കിൽ "എനിക്ക് നിന്നെ മനസ്സിലാകും" എന്ന വാക്കിന് വലിയ വിടവുകളെപ്പോലും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയും.

മൗനത്തെ വാക്കാക്കുക:

പറയാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ വെച്ച് വിടവുകൾ വലുതാക്കാതെ, തുറന്നു സംസാരിക്കുക.

ഭൂമിക്കും ആകാശത്തിനും അതിരുകളില്ലാത്തത് അവ പ്രകൃതിയുടെ നിയമം അനുസരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. മനുഷ്യന് മാത്രം അതിരുകളും വിടവുകളുമുള്ളത് നമ്മൾ വിദ്വേഷത്തിന്റെയും അഹന്തയുടെയും ഭിത്തികൾ സ്വയം പണിയുന്നത് കൊണ്ടാണ്.

മനസ്സുകൾക്കിടയിലെ വിടവുകൾ നികത്തുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ 'മനുഷ്യൻ' ആകുന്നത്. ഇന്നുതന്നെ, നമ്മൾ തീർത്ത അദൃശ്യമായ ആ വിടവുകളിലേക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെയും അനുകമ്പയുടെയും ഒരു ചെറിയ പാലമിട്ടു നോക്കാം... കാരണം, ജീവിതം എന്നത് അതിരുകൾ വരയ്ക്കാനുള്ളതല്ല, വിടവുകളില്ലാതെ പരസ്പരം ചേർത്തുവെക്കാനുള്ളതാണ്! 🌿

02/08/2026

ഒരു ബന്ധത്തിൽ ഒരാൾ മാത്രം ശ്രമിക്കുമ്പോൾ... | ഹൃദയത്തെ തൊടുന്ന മലയാളം ജീവിതവരികൾ ❤️

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മകൾ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ!!സ്നേഹത്തിന്റെ താഴ്വരകളിൽനിന്ന്, താൻ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വളർത്തിയെടുത്ത ഒരു പൂച്ചെടിയെ മ...
02/08/2026

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മകൾ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ!!
സ്നേഹത്തിന്റെ താഴ്വരകളിൽനിന്ന്, താൻ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വളർത്തിയെടുത്ത ഒരു പൂച്ചെടിയെ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പറിച്ചുനടേണ്ടി വരുന്ന ഒരു തോട്ടക്കാരന്റെ വ്യാകുലതയോളം പോന്ന മറ്റെന്തുണ്ട് ഈ ഭൂമിയിൽ? "മകൾ പടിയിറങ്ങിപ്പോയാൽ, പറിച്ചുനട്ട ചെടി പുതുമണ്ണിൽ വേരുപിടിക്കുമോ?" എന്ന ആവലാതി ഓരോ അച്ഛന്റെയും ഹൃദയത്തിൽ നിശബ്ദമായി മുഴങ്ങുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്. വാത്സല്യവും ഭയവും കരുതലും ഒക്കെ ചേർന്നു നെയ്തെടുത്ത ഒരു വികാരവായ്പാണത്.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മകൾ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നോക്കിനിൽക്കുന്ന അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയാൽ കാണാം—അവിടെ ദുഃഖത്തിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരജ്ഞാത ഭയമായിരിക്കും.

സ്നേഹത്തിന്റെ വേരുകൾ:
ഒരു തോട്ടക്കാരൻ തന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു ചെടിയെ പരിചരിക്കുന്നത് എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധയോടെയാണ്!

എത്ര വെയിൽ വേണം?

എത്ര വെള്ളമൊഴിക്കണം?

ഏതു കാറ്റിലാണ് അത് ഉലഞ്ഞുപോകുന്നത്?

ഇതെല്ലാം അവന് കാണാപാഠമാണ്. ഇതുപോലെത്തന്നെയാണ് ഒരു അച്ഛന് തന്റെ മകളും. അവളുടെ ആദ്യത്തെ പുഞ്ചിരി, ആദ്യമായി വച്ച ചുവടുകൾ, കുണുങ്ങിപ്പറ്റിയ കുഞ്ഞുസങ്കടങ്ങൾ... അങ്ങനെ അവളുടെ ലോകത്തിലെ സർവ്വതും ഒരു തോട്ടക്കാരനെപ്പോലെ ആ അച്ഛൻ നിരീക്ഷിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ, പ്രകൃതിയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും ഒരു നിയമമുണ്ട്—ചില ചെടികൾ നാം വളർത്തിയ മണ്ണിൽത്തന്നെ എന്നും നിലനിൽക്കില്ല. അവയെ മറ്റൊരു മണ്ണിലേക്ക് മാറ്റിനടേണ്ടി വരും. ആ പടിയിറക്കത്തിന്റെ നിമിഷത്തിലാണ് അച്ഛന്റെ ഉള്ളിലെ 'തോട്ടക്കാരൻ' പരിഭ്രാന്തനാകുന്നത്.

പുതുമണ്ണും അജ്ഞാത കാലാവസ്ഥയും:

തന്റെ മുറ്റത്തുനിന്നും പറിച്ചെടുത്ത്, വേരുകൾ അൽപ്പം പോലും മുറിയാതെ, വേറൊരു വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ മനസ്സ് ചോദിക്കുകയാണ്:

"അവിടുത്തെ മണ്ണ് എന്റെ കുഞ്ഞിന് പാകമായിരിക്കുമോ? ഞാൻ കൊടുത്ത അത്രയും വെളിച്ചവും വായുവും സ്നേഹവും അവിടുത്തെ കാലാവസ്ഥ അവൾക്ക് നൽകുമോ? കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ താങ്ങാനൊരു തണൽ അവിടെയുണ്ടാകുമോ?"

താൻ വളർത്തിയ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ജീവിതരീതിയിലേക്കാണ് മകൾ കാലെടുത്തുവെക്കുന്നത്. അവിടെ ചിലപ്പോൾ വെയിൽ കൂടുതലായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ തണൽ കുറവായിരിക്കാം. അവിടെ അവൾ വാടിപ്പോകുമോ, അതോ അതിജീവിച്ച് പൂത്തുലയുമോ എന്ന ആശങ്ക ഏതൊരു അച്ഛന്റെയും ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന ഒന്നാണ്.

പെൺകുട്ടികൾ: അതിജീവനത്തിന്റെ വേരുകൾ..
പെൺകുട്ടികൾ വെറുമൊരു സാധാരണ ചെടിയല്ല!
തോട്ടക്കാരൻ കരുതുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ ആഴത്തിൽ വേരുകൾ പടർത്താൻ ശേഷിയുള്ളവരാണ് അവർ. പെൺകുട്ടികൾക്ക് തങ്ങൾ പോകുന്ന പുതിയ മണ്ണിനെയും അന്തരീക്ഷത്തിനെയും സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ഒരപൂർവ്വ സിദ്ധിയുണ്ട്.

അവർ മാതൃവൃക്ഷത്തിന്റെ തണലിൽനിന്നും വിട്ടുപോകുമ്പോൾ കരയുമെങ്കിലും, പുതിയ മണ്ണിൽ വേരുകൾ ആഴ്ത്തിയിറക്കാൻ വൈകാതെ പഠിക്കും.

അവിടെ അവർ പുതിയ പൂക്കൾ വിടർത്തും, പുതിയൊരു തോട്ടത്തിന് ജീവൻ നൽകും.

അച്ഛൻ പേടിച്ചതുപോലെ അവൾ വാടിപ്പോകുകയല്ല, മറിച്ച് ആ പുതുമണ്ണിന് പുതിയൊരു സൗന്ദര്യവും സുഗന്ധവും നൽകി അവിടെത്തന്നെ ഒരു വലിയ വൃക്ഷമായി അവൾ വളരും.

ഒടുവിൽ, ആ തോട്ടക്കാരൻ കാണുന്ന കാഴ്ച:

കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ അച്ഛൻ മകളുടെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു വിരുന്നുകാരനായി ചെല്ലും. അന്ന് അയാൾ കാണുന്ന കാഴ്ച അയാളുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിക്കും.

താൻ ഭയന്നതുപോലെ അവൾ വാടിപ്പോയിട്ടില്ല! പകരം, ആ പുതുമണ്ണിൽ അവൾ ആഴത്തിൽ വേരുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടെ പുതിയ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അവൾ ആ വീടിന് മുഴുവൻ തണലേകുന്ന ഒരു വടവൃക്ഷമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അന്ന് ആ തോട്ടക്കാരൻ ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ, അഭിമാനത്തോടെ മനസ്സിൽ പറയും: "എന്റെ ചെടി പുതുമണ്ണിലും പച്ചപിടിച്ചിരിക്കുന്നു... കൂടുതൽ മനോഹരമായി, കൂടുതൽ ശക്തമായി!"

പടിയിറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഓരോ മകളും അച്ഛന് ഒരു നൊമ്പരമാണ്. എന്നാൽ ആ മകൾ പുതിയ ജീവിതത്തിൽ വിടർത്തുന്ന ഓരോ പുഞ്ചിരിയും, ആ അച്ഛൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നേടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വിജയവുമാണ്.

തെളിവുകൾ ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം: "അവഗണിക്കപ്പെട്ടതിനും കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിനും തെളിവ് ചോദിച്ചാൽ നൂറെണ്ണം തരാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും, സ്ന...
01/08/2026

തെളിവുകൾ ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം:
"അവഗണിക്കപ്പെട്ടതിനും കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിനും തെളിവ് ചോദിച്ചാൽ നൂറെണ്ണം തരാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും, സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്നതിന് മാത്രം തെളിവ് ചോദിക്കരുത്; നിരത്താൻ പാകത്തിൽ ഒന്നുമില്ലാതെ ഹൃദയം കൈമലർത്തി നിന്ന് പോകും."

മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും സങ്കീർണ്ണതകളെ എത്ര ലളിതമായി, എന്നാൽ കരളലിയിക്കും വിധമാണ്
ഈ വരികൾ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്!
ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ നേരിടുന്ന ചതികൾക്കും അവഗണനകൾക്കും എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത തെളിവുകൾ നമ്മുടെ കയ്യിൽ കാണും. വാക്ക് തെറ്റിച്ചതിന്റെ സ്ക്രീൻഷോട്ടുകളോ, മുറിവേൽപ്പിച്ച വാക്കുകളുടെ ഓർമ്മകളോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയ നിമിഷങ്ങളുടെ കനത്ത മൗനമോ നമുക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഒരു കോടതി മുറിയിൽ വാദങ്ങൾ തൊടുത്തുവിട്ടതുപോലെ നിരത്താം. എന്നാൽ, ആത്മാർത്ഥമായി ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചു എന്ന് തെളിയിക്കാൻ മാത്രം നമ്മുടെ പക്കൽ യാതൊരു രേഖയുമുണ്ടാകില്ല.

കണക്കില്ലാത്ത സ്നേഹവും, കണക്കു കൂട്ടുന്ന ലോകവും!

ഈ ലോകം എപ്പോഴും കണക്കുകൾക്ക് പുറത്താണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. കൊടുത്തതിനും എടുത്തതിനും, സഹായിച്ചതിനും തിരികെ കിട്ടിയതിനും ഒക്കെ ഇവിടെ വലിയ തെളിവുകളും കണക്കുപുസ്തകങ്ങളുമുണ്ട്. എന്നാൽ, സ്നേഹം എന്നത് അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കണക്കെടുപ്പല്ല. അതൊരു വികാരമാണ്, അളവുകളില്ലാത്ത ആഴമാണ്.

ഒരാളെ ജീവനേക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, ആ സ്നേഹത്തിന്മേൽ നമ്മൾ മുദ്രപ്പത്രങ്ങളോ കരാറുകളോ ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങാറില്ല. രാത്രി വൈകിയുള്ള സംഭാഷണങ്ങളോ, കരുതലിന്റെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷത്തിൽ സ്വന്തം സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയ ആന്തരിക നിമിഷങ്ങളോ ഒന്നും തന്നെ ആർക്കും പ്രിന്റ് ചെയ്ത് നൽകാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ സ്നേഹം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിൽക്കുന്നത് തെറ്റ് ചെയ്തവനല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹിച്ചവനാണ്.

ഹൃദയം കൈമലർത്തി നിൽക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ!

"നീയെനിക്ക് എന്ത് തന്നു?" എന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ, സ്നേഹിച്ചവർക്ക് മുന്നിൽ നൽകാൻ വലിയൊരു ശൂന്യത മാത്രമായിരിക്കും ബാക്കി വരിക. കാരണം, അവർ തന്നത് ഭൗതികമായ വസ്തുക്കളല്ല, പകരം സ്വന്തം ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു തുണ്ടായിരുന്നു.

വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിച്ചവരുടെ മുന്നിൽ മൗനമായി നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

തങ്ങൾ എത്രമാത്രം ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു എന്ന് വാക്കുകളിലൂടെ സമർത്ഥിക്കാൻ കഴിയാതെ വിഷമിക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

സ്നേഹം എന്നത് അനുഭവിക്കാൻ മാത്രമുള്ള ഒന്നാണ്, അത് കാണിച്ചുതരാൻ ഒരു ഗ്രാഫിക്സോ ഡോക്യുമെന്റോ ഉണ്ടാക്കാൻ മനുഷ്യർക്ക് സാധിച്ചിട്ടില്ല.

ആഴമുള്ള ചിന്തകളിലേക്ക്...
ഈ വരികൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ സത്യമാണ്—ചില സ്നേഹങ്ങൾ തിരിച്ചുകിട്ടാത്തതാണ്, ചില കരുതലുകൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്തതാണ്. എങ്കിലും, തെളിവുകളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ സ്നേഹത്തിന് ആഴം കുറയുന്നില്ല. അത് തെളിയിക്കേണ്ട ബാധ്യതയും ആർക്കുമില്ല.

ചിലപ്പോൾ, തെളിവുകൾ നിരത്താൻ കഴിയാതെ കൈമലർത്തി നിൽക്കുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിലാണ് ആ സ്നേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പരിശുദ്ധി നിലകൊള്ളുന്നത്. കാരണം, യാതൊരുവിധ നിബന്ധനകളും മുൻകൂർ ജാമ്യങ്ങളും ഇല്ലാതെ, സർവ്വവും സമർപ്പിച്ച് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് തന്നെയാണ് ആ മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം. വിശ്വസിച്ചവരാൽ കബളിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, പകരം ചോദിക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാതെ സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ മാത്രം തോറ്റു കൊടുക്കുന്ന ചില മനസ്സുകളുണ്ട്; ലോകം എത്ര തള്ളിപ്പറഞ്ഞാലും അവരാണ് ഈ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധനികർ.

ഓർമ്മകളുടെ ഏകപക്ഷീയമായ ഭാരം: നിശ്ശബ്ദമായ സ്നേഹവേദനകൾ!!മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭംഗിയും കൗതുകവും നിലകൊള്ളുന്നത് അത്...
01/08/2026

ഓർമ്മകളുടെ ഏകപക്ഷീയമായ ഭാരം: നിശ്ശബ്ദമായ സ്നേഹവേദനകൾ!!
മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭംഗിയും കൗതുകവും നിലകൊള്ളുന്നത് അത് സമ്മാനിക്കുന്ന വൈകാരികമായ അനുഭവങ്ങളിലാണ്. എന്നാൽ അതിൽ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ ഒന്ന് ഏതാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അത് "ഏകപക്ഷീയമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ" ആയിരിക്കും. നമ്മൾ ഒരാൾക്കായി നമ്മളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു പ്രപഞ്ചം തന്നെ തീർത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ ഒരു ചെറിയ അക്ഷരം പോലും ആകണമെന്നില്ല.

ഒരു നിമിഷം കൗതുകത്തോടെ ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ... മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് എത്ര വിചിത്രമാണ്! നമ്മൾ ഒരാളെ നിരന്തരം ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ പ്രിയപ്പെട്ട കരുതലിന്റെ അടയാളമാണ്. എന്നാൽ, മറുഭാഗത്തുള്ള വ്യക്തി അവരുടെ തിരക്കുകളിലോ, പുതിയ ബന്ധങ്ങളിലോ, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മെക്കാൾ പ്രാധാന്യമുള്ള മറ്റെന്തിലെങ്കിലുമോ വ്യാപൃതരായിരിക്കാം. നമ്മൾ കാത്തിരിക്കുന്ന ഫോൺ കോളുകൾ, പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശം, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ നെഞ്ചിലേറ്റുന്ന ഓർമ്മകൾ—ഇവയ്ക്കൊന്നും മറുപക്ഷത്ത് അതുപോലെയൊരു മൂല്യം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.

2. അദൃശ്യമായ മുറിവുകൾ..
ഒരു യുദ്ധവും നടത്താതെ, ഒരു വാക്കുപോലും ആരും പരുക്കനായി പറയാതെ തന്നെ ചില ബന്ധങ്ങൾ നമ്മളെ തകർത്തു കളയാറുണ്ട്. അതാണ് "നിശ്ശബ്ദമായ വേദന".

നമ്മൾ നിരന്തരം ഓർക്കുന്ന ഒരാളുടെ ചിന്തകളിൽ നമ്മൾ ഇല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് തരുന്ന വേദനയ്ക്ക് ശബ്ദമില്ല.

അതിന് കണ്ണീരിന്റെ ആരവമില്ല.

എന്നാൽ, അത് ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശൂന്യത വളരെ വലുതാണ്.

നമ്മെ സ്നേഹിക്കാത്തവരെ ഓർത്ത് സമയം കളയുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ, നമ്മുടെ സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും അർഹിക്കാത്ത ഒരിടത്ത് നമ്മൾ നിശ്ശബ്ദം നിക്ഷേപിക്കുന്നു എന്നതാണ് അതിലെ യഥാർത്ഥ വേദന.

3. തിരിച്ചറിവും സ്വയം വീണ്ടെടുപ്പും..
ഈ കയ്പ്പുള്ള സത്യം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ പാഠമാണ്. സ്നേഹം എന്നത് പരസ്പരം പങ്കുവെക്കപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമാണ് മനോഹരമാകുന്നത്. ഒരു വശത്തുനിന്നു മാത്രം ഒഴുകുന്ന നദി ആത്യന്തികമായി വറ്റിപ്പോകും.

മുൻഗണനകൾ തിരിച്ചറിയുക: നമ്മെ തിരികെ ഓർക്കാത്തവർക്കായി നമ്മുടെ ഓരോ നിമിഷവും മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ, നമ്മെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവരെ അല്ലെങ്കിൽ നമ്മളെത്തന്നെയാണ് നമ്മൾ മറന്നുപോകുന്നത്.

സ്വയം സ്നേഹിക്കുക: നമ്മൾ നൽകുന്ന സ്നേഹത്തിന് അതേ അളവിൽ തിരികെ മൂല്യം നൽകുന്ന ഇടങ്ങളിൽ മാത്രം നമ്മുടെ ഓർമ്മകളെയും ചിന്തകളെയും നിക്ഷേപിക്കുക.

ഓർക്കുക, നിങ്ങളെ ഓർക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്താത്തവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി നിൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, നിങ്ങളെയും നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തെയും വാനോളം വിലമതിക്കുന്നവർക്കായി നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം തുറന്നുകൊടുക്കുന്നതാണ്. സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനത്തെക്കാൾ വലുതല്ല മറ്റൊരാളോടുള്ള അതിരറ്റ പ്രതീക്ഷകളും.

31/07/2026

മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നത് വാക്കുകളല്ല... അത് ഏറ്റുവാങ്ങിയ മനസ്സാണ് വേദനിക്കുന്നത്. 💔

Address

Kakkodi
Calicut
673611

Telephone

+917012435457

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Ezhuthu pencil posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Ezhuthu pencil:

Shortcuts

Share