04/06/2025
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦੋਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ — ਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਰਾਂਝਾ। ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਮਾ ਇੱਕ ਮਲਟੀਨੇਸ਼ਨਲ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦਿਨ ਦੇ 9 ਵਜੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ 6 ਵਜੇ ਤੱਕ ਲੈਪਟਾਪ, ਮੀਟਿੰਗਾਂ, ਤੇ ਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇੱਕ ਖਾਸ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਸੀ ਮੀਤਲ ਨੇ — ਜੋ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ HR ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਮੀਤਲ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਢੰਗ, ਤੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼, ਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿਨ ਭਰ ਚੁਸਤ ਰੱਖਦਾ। ਕਾਫੀ ਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਕੈਫੇ 'ਚ ਮਿਲਦੇ, ਜਾਂ ਲੰਚ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਕੁਝ special ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਦਫ਼ਤਰ ਵਾਲੀ setting ਸੀ, ਪਰ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛ ਲਿਆ,
> "ਮੀਤਲ, ਜੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣੇ, ਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇਗਾ?"
ਮੀਤਲ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ,
"ਰਿਸ਼ਤਾ ਕੰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਦਿਲ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ।"
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰਾਂਝਾ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਮਾਸਟਰਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਜਿਹਾ, ਪਰ ਦਿਲੋਂ ਸ਼ਾਇਰ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਰਾਂਝੇ ਨੂੰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸੀ ਇੱਕ ਲਾਜਵਾਬ ਕੁੜੀ — ਰੂਹੀ। ਰੂਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਸੀ, ਤੇ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ। ਦੋਵੇਂ ਅਕਸਰ ਇੱਕੋ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਰੋਜ਼ ਗਾਰਡਨ ਜਾਂ ਸੂਖਨਾ ਲੇਕ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਂਝਾ ਨੇ ਰੂਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਸੁਣਾਈ:
"ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆਂ ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਵੀ ਕੰਬਦੀ ਏ,
ਲੱਗਦਾ ਏ ਦਿਲ ਨਹੀਂ, ਰੂਹ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਰੂਹੀ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਆਨ ਕਰ ਗਈਆਂ।
