28/09/2026
Part 2 Maan ki baat
সম্পূৰ্ণ পাঠ্যাংশৰ অসমীয়া অনুবাদ তলত আগবঢ়োৱা হ’ল:
বন্ধুসকল,
অতীতৰ সৈতে আমাৰ সম্পৰ্ক আজিও অতি জীৱন্ত হৈ আছে। ইয়াৰ আঁৰত সেইসকল লোকৰ সমৰ্পণ আৰু পৰিশ্ৰম আছে, যিসকলে এই সম্পৰ্কক আৰু অধিক গভীৰ কৰি তুলিছে। তামিলনাডুৰ তিৰুচিৰাপল্লীৰ মনপ্পাৰাইত এনে এক অনন্য প্ৰচেষ্টা চলাই থকা হৈছে। এখন মহাবিদ্যালয়ৰ 'ডিপাৰ্টমেণ্ট অৱ তামিল ষ্টাদীজ' (Department of Tamil Studies)ৰ সৈতে জড়িত এ. চেলভাৰাজু ডাঙৰীয়াই ইয়াক আগবঢ়াই লৈ গৈছে। এটা বক্তৃতাৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ এজন ছাত্ৰৰ পৰা কিছুমান প্ৰাচীন প্ৰতিমাৰ বিষয়ে জানিবলৈ পাইছিল। এই বিষয়ত আলোচনা কৰাৰ পিছত তেওঁ ক্ষেত্ৰভিত্তিক ভ্ৰমণৰ (field visit) সিদ্ধান্ত লয়। এই ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ বিভিন্ন স্থানত বহুতো প্ৰতিমা আৰু প্ৰাচীন মন্দিৰৰ সন্ধান পায়। অতীতৰ সৈতে সংযোগ স্থাপনৰ ই এক অতি আমোদজনক প্ৰচেষ্টা। এনেদৰে আমি আমাৰ ঐতিহ্যক আৰু অধিক ভালদৰে জানিব পাৰোঁ। দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্ততো এনে প্ৰচেষ্টা চলাব পাৰি। এইবোৰে আমাক নিজৰ ইতিহাসক ওচৰৰ পৰা চোৱা আৰু বুজি পোৱাৰ সুযোগ দিয়ে।
মোৰ মৰমৰ দেশবাসীসকল,
অহা কেইটামান দিনৰ পিছতে ২ অক্টোবৰ – পূজ্য বাপুৰ জয়ন্তী। বাপুৱে আমাক জীৱনৰ বহুতো মন্ত্ৰ দি গৈছে। পৰিচ্ছন্নতাও তাৰেই অন্যতম। আমি প্ৰায়েই আমাৰ চৌপাশে পৰিচ্ছন্নতা সংক্ৰান্তীয় বিভিন্ন প্ৰচেষ্টা দেখিবলৈ পাওঁ। এই প্ৰচেষ্টাবোৰ অতি প্ৰেৰণাদায়ক আৰু উৎসাহজনক। ছ’চিয়েল মিডিয়াতো এনে ছবি, এনে ভিডিঅ’ আৰু ৰীলসমূহে বাৰে বাৰে আমাৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। সাম্প্ৰতিক দিনবোৰত মই এনে ধৰণৰ কেইবাটাও প্ৰচেষ্টা লক্ষ্য কৰিছোঁ। ক’ৰবাত যদি মধ্যপ্ৰদেশৰ কিছু ডেকা ল’ৰাই নদী পৰিষ্কাৰৰ কাম কৰিছে, তেওঁলোকৰ সেই ক্ষুদ্ৰ প্ৰচেষ্টাত সমগ্ৰ সমাজেই জড়িত হৈ পৰিছে। ঠিক তেনেদৰে, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত যুৱক-যুৱতীসকলে পুৰণি বাওলী (খুলা কুঁৱা) আৰু কুঁৱাবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰিছে। ইয়াৰ দ্বাৰা আমাৰ পুৰণি ঐতিহ্যসমূহ পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ কাম হৈছে। মুম্বাইত কিছুমান যুৱকে সাগৰীয় তীৰসমূহ পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখাৰ উদ্যোগ লৈছে। প্ৰতি সপ্তাহতে কিবা না কিবা সাগৰ সৈকতত শ শ যুৱ-সংগী একত্ৰিত হৈ পৰিচ্ছন্নতাৰ জৰিয়তে সেৱা আগবঢ়াইছে। ইয়াত দিল্লীত শিশু আৰু যুৱক-যুৱতীসকলে লোকসকলক জাৰুৱা-জাবৰ পৃথককৈ ৰাখিবলৈ আৰু চৌপাশ পৰিষ্কাৰ কৰি ৰাখিবলৈ সচেতন কৰি তুলিছে। পশ্চিম বংগত যুৱ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে স্থানীয় লোকসকলৰ সৈতে লগ হৈ পিকনিক স্থলী আৰু বজাৰসমূহ পৰিষ্কাৰ কৰিছে।
বন্ধুসকল,
এই সকলোবোৰ প্ৰচেষ্টাত এটা কথা অতি সহজভাৱে স্পষ্ট হৈ পৰে। ক’ৰবাত হয়তো এজন ব্যক্তিয়ে আৰম্ভণি কৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁৰ সৈতে আৰু কিছুমান লোক যোগ হ’ল, আৰু এনেদৰেই কাৰাভান আগবাঢ়ি গ’ল – এয়াই হৈছে জনভাগীদাৰী (জনঅংশগ্ৰহণ)। বাপুৰ প্ৰতি আমাৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলিও হ’ল পৰিচ্ছন্নতা।
মোৰ মৰমৰ দেশবাসীসকল,
আমি যেতিয়া পৰিৱেশ ৰক্ষা কৰোঁ, তেতিয়া আমি কেৱল গছ-গছনি বা জীৱ-জন্তুকেই ৰক্ষা নকৰোঁ, আমি সেই সমগ্ৰ জীৱন-ব্যৱস্থাক শক্তিশালী কৰি তুলোঁ। দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত চলি থকা কিছুমান প্ৰচেষ্টাই এই ভাৱনাক অতি সুন্দৰভাৱে তুলি ধৰিছে।
বন্ধুসকল,
অসমত সোণাই ৰূপাই অভয়াৰণ্য (Wildlife Sanctuary) আছে। এসময়ত ইয়াত হাতীৰ বাসস্থান আছিল, কিন্তু লাহে লাহে বনাঞ্চলৰ মাটিত মানুহৰ বেদখল বৃদ্ধি পালে, যাৰ ফলত হাতীবোৰে এই এলেকাৰ পৰা আঁতৰি গ’ল। তিনি বছৰ পূৰ্বে এই মাটি বেদখলমুক্ত কৰা হৈছিল, আৰু এতিয়া ইয়াৰ চমকপ্ৰদ ফলাফল সমুখলৈ আহিছে। হাতীবোৰ পুনৰ ইয়ালৈ ঘূৰি আহিছে। যিটো অঞ্চলত বহু বছৰ ধৰি সিহঁতৰ আহ-যাহ নাছিল, আজি তাত পুনৰ হাতীৰ জাক দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।
বন্ধুসকল,
অসমতেই আন এক সুন্দৰ প্ৰচেষ্টা হাতত লোৱা হৈছে। এই প্ৰচেষ্টাটো হৈছে এটা অতি সৰু জীৱ, 'পিগ্মী হগ' (নল-গাহৰি)ক বচোৱাৰ। এসময়ত ইয়াৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি সংকট নামি আহিছিল, তেতিয়া কেৱল ৬ টা পিগ্মী হগৰ সৈতে এক সংৰক্ষণ কাৰ্যসূচী (Conservation Program) আৰম্ভ কৰা হৈছিল, আৰু সিহঁতক পুনৰ বনাঞ্চলত সংস্থাপিত কৰা হৈছিল। সিহঁতৰ থকাৰ বাবে ঘাঁহনিসমূহো (Grasslands) সংৰক্ষণ আৰু সম্প্ৰসাৰণ কৰা হৈছিল। আজি এই কাৰ্যসূচীৰ বাবেই পিগ্মী হগৰ সংখ্যা ১৯০ তকৈও অধিক হৈছেগৈ।
বন্ধুসকল,
প্ৰকৃতিৰ সৈতে আমাৰ সম্পৰ্ক কেৱল তাক সজাই-পৰাই ৰখাৰ মাজতেই সীমিত নহয়। বহু সময়ত আমি প্ৰকৃতিক যত্ন লওঁ, আৰু সেই একেখন প্ৰকৃতিয়েই আমাৰ জীৱনৰ অৱলম্বন হৈ পৰে। পশ্চিম বংগৰ সুন্দৰবনত কিছুমান মহিলাই এই সম্পৰ্কৰ এক প্ৰেৰণাদায়ক উদাহৰণ দাঙি ধৰিছে। ঝাৰখালীৰ এই মহিলাসকলে মেংগ্ৰ’ভ (Mangrove) অৰণ্য গঢ়ি তুলিছে। ইয়াৰে বেছিভাগেই সেইসকল মহিলা, যাৰ স্বামীয়ে বাঘৰ আক্ৰমণত প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল। স্বামীক হেৰুওৱাৰ পিছত তেওঁলোকে সুন্দৰবনৰ পৰাই জীৱিকাৰ উপায় বিচাৰি পালে। তেওঁলোকে ৰোপণ কৰা মেংগ্ৰ’ভ গছবোৰ আজি গাঁওসমূহৰ বাবে এক প্ৰাকৃতিক সুৰক্ষা-কবচ হৈ পৰিছে, আৰু এইবোৰ ৰোপণ কৰি মহিলাসকলে উপাৰ্জনো কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। বন্ধুসকল, আমি পৰিৱেশ সংৰক্ষণ কৰোঁহঁক, প্ৰকৃতিৰ ভাৰসাম্যক শ্ৰদ্ধা কৰোঁহঁক, আৰু ইয়াৰ জৈৱ-বৈচিত্ৰ্যক সুৰক্ষিত ৰাখোঁহঁক। আমাৰ এনে প্ৰতিটো প্ৰচেষ্টাই ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ প্ৰতি আমাৰ দায়বদ্ধতা।
মোৰ মৰমৰ দেশবাসীসকল,
শেহতীয়াকৈ দেশৰ লাখ লাখ যুৱকে নিচা আৰু ড্ৰাগছৰ বিৰুদ্ধে এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ সংকল্প গ্ৰহণ কৰিছে। যুৱক-যুৱতীসকলে নিজে নিচাজাতীয় দ্ৰব্যৰ পৰা আঁতৰত থকাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰাৰ লগতে এই বাৰ্তা আনলৈ প্ৰেৰণ কৰাৰ দায়িত্বও লৈছে – এই সকলোবোৰ হৈছে ‘নশামুক্ত যুৱ অভিযান’ৰ অধীনত। এই অভিযান ১০০ সপ্তাহ ধৰি চলিব। ইয়াত 'MY Bharat'ৰ স্বেচ্ছাসেৱকসকল (Volunteers) অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে। 'NSS'ৰ সৈতে জড়িত আমাৰ যুৱসকল ইয়াৰ অংশ হৈ পৰিছে, স্কুল-কলেজ আৰু বিশ্ববিদ্যালয়সমূহো আগবাঢ়ি আহিছে, আৰু বহুতো সামাজিক তথা আধ্যাত্মিক অনুষ্ঠানেও ইয়াৰ সৈতে যোগ দিছে। যোৱা কেইটামান দিনত সমগ্ৰ দেশতে হাজাৰ হাজাৰ সংকল্প সমাৰোহ আৰু সচেতনতামূলক কাৰ্যসূচী অনুষ্ঠিত হৈ গৈছে।
বন্ধুসকল,
এই অভিযানত এটা কথা মোৰ বিশেষভাৱে ভাল লাগিছে – সেয়া হৈছে ‘নিচামুক্তিৰ বাৰ্তা’। আমাৰ যুৱক-যুৱতীসকলে নিজৰ ভাষাত, নিজৰ শৈলীৰে এই বাৰ্তাক আগবঢ়াই লৈ গৈছে। মই ‘মন কী বাত’তো যুৱ সংগীসকলক তেওঁলোকৰ সৃজনশীলতাৰ (Creativity) জৰিয়তে এই অভিযানৰ সৈতে জড়িত হ’বলৈ আহ্বান জনাইছিলোঁ, আৰু মই আনন্দিত যে হাজাৰ হাজাৰ যুৱকে এই আহ্বানত সঁহাৰি জনাই আগবাঢ়ি আহিছে। 'MY Bharat'ত এন্থেম (Anthem), শ্লোগান লিখন (Slogan Writing) আৰু বাটৰ নাটৰ দৰে বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈছে। ঠিক তেনেদৰে, ছ’চিয়েল মিডিয়াত আমাৰ যুৱক-যুৱতীসকলে #नशामुक्तयुवा ( ) হেছটেগৰ সৈতে নিজৰ সৃজনশীল বিষয়বস্তু (Creative Content) শ্বেয়াৰ কৰিছে; অৰ্থাৎ বাৰ্তাও যুৱসকলৰ, মাধ্যমটোও যুৱসকলৰ আৰু ইয়াক আগবঢ়াই নিয়াৰ শক্তিও যুৱসকলৰেই। অনাগত দিনবোৰত এই অভিযানৰ অধীনত স্বাস্থ্য পৰীক্ষা (Health Check-Up) আৰু ধ্যান শিবিৰৰ দৰে কাৰ্যসূচীও গ্ৰহণ কৰা হ’ব।
বন্ধুসকল,
শীঘ্ৰেই আমাৰ বহুতো উৎসৱ আৰু পৰ্ব আহি আছে। এইবাৰ উৎসৱৰ আনন্দ-উল্লাসৰ মাজত আমি আমাৰ চৌপাশতো চকু ৰখা প্ৰয়োজন। যদি কোনো যুৱক-যুৱতীয়ে কোনো বেয়া অভ্যাসৰ দিশে ধাৱমান হৈছে, তেন্তে তেওঁলোকৰ সৈতে কথা পাতক। যদি কোনোবাই নিচাগ্ৰস্ততাৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ চেষ্টা কৰিছে, তেন্তে তেওঁক সহায় কৰক। নিচামুক্ত যুৱকৰ জৰিয়তে 'বিকশিত ভাৰত'ৰ এই সংকল্পক আমি সকলোৱে মিলি আগবঢ়াই লৈ যাওঁহঁক।
মোৰ মৰমৰ দেশবাসীসকল,
লালকিল্লাৰ পৰা মই এইবাৰ ক্ৰীড়াৰ বাবে 'টেলেণ্ট হান্ট' (Talent Hunt) অভিযানৰ কথা ঘোষণা কৰিছিলোঁ। ভাৰতে যাতে ক্ৰমাগতভাৱে শ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন অব্যাহত ৰাখিব পাৰে, তাৰ বাবে গাঁৱে-ভূঞে আৰু সৰু সৰু চহৰলৈ গৈ ক্ৰীড়া প্ৰতিভাৰ সন্ধান কৰাটো অতি প্ৰয়োজন। আনহাতে, এনে বহুতো লোক আছে যিসকলে এই কামটোৰ বাবেই নিজকে উৎসৰ্গা কৰিছে। তেওঁলোকৰ এটাই একমাত্ৰ সপোন – প্ৰতিভাৰ সন্ধান কৰা আৰু সেইবোৰক গঢ়ি তোলা। আমাৰ পঞ্জাবত এই কামটো ৰাজিন্দৰ সিং ডাঙৰীয়াই কৰি আছে। ৰাজিন্দৰ সিং এনে এজন ব্যক্তি, যাৰ নামৰ সৈতে 'ছিেনিয়ৰ' (Senior) শব্দটোও যুক্ত হৈ আছে। তেওঁ ১৯৮০ চনৰ অলিম্পিকত হকীত সোণৰ পদক বিজয়ী ভাৰতীয় দলটোৰ সদস্য আছিল। ১৯৮২ চনৰ বিশ্বকাপতো তেওঁ উজলি উঠিছিল। ২০০১ চনত ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে পুৰুষৰ জুনিয়ৰ বিশ্বকাপৰ খিতাপ দখল কৰিছিল। আনহাতে, ২০০৩ চনত দেশখনে ছিনিয়ৰ এছিয়া কাপৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল। এই দুয়োটা টুৰ্ণামেণ্টতে তেওঁ প্ৰশিক্ষকৰ (Coach) ভূমিকাত আছিল। এতিয়া তেওঁ 'ৰাউণ্ড গ্লাছ হকী একাডেমী'ৰ (Round Glass Hockey Academy) জৰিয়তে নিজৰ অনুৰাগক আগবঢ়াই লৈ গৈছে। তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাত গাঁওসমূহত নতুন হকী এষ্ট্ৰ'-টাৰ্ফ (astro-turf) স্থাপন কৰা হৈছে। ৰাজিন্দৰ ডাঙৰীয়াৰ লক্ষ্য একদম স্পষ্ট – যিবোৰ গাঁৱত উন্নত প্ৰশিক্ষণৰ সুবিধা কম, তাত সন্তানসকলক চিনাক্ত কৰা। এনে প্ৰচেষ্টাৰ ফলত বহু খেলুৱৈয়ে ভাৰতৰ জুনিয়ৰ আৰু ছিনিয়ৰ পৰ্যায়ত স্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ৰাজিন্দৰ সিং ডাঙৰীয়াৰ এই সমৰ্পণৰ যিমানেই প্ৰশংসা কৰা নহওক কিয়, সেয়া কম হ’ব।
মোৰ মৰমৰ দেশবাসীসকল,
আমলখি (Amla) আমাৰ সকলোৰে অতি চিনাকি। বেছিভাগৰে ঘৰত ইয়াৰে তৈয়াৰী আচাৰ আৰু মোৰব্বা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বহু লোকে আমলখিৰ ৰস ভাল পায় আৰু শীতকালত চ্যৱনপ্ৰাশ আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈ পৰে। আমাৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলে প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি আমলখিৰ গুণাগুণৰ বিষয়ে কৈ আহিছে।
বন্ধুসকল,
এই আমলখিয়েই আজি উত্তৰ প্ৰদেশৰ প্ৰতাপগড়ত নতুন সম্ভাৱনাৰ মাধ্যম হৈ পৰিছে। প্ৰতাপগড় আৰু আমলখিৰ সম্পৰ্ক অতি পুৰণি। প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি এখানকার কৃষকসকলে আমলখিৰ খেতি কৰি আহিছে। আমলখিয়ে প্ৰতাপগড়ক এক শক্তিশালী পৰিচয় দিছে আৰু এতিয়া এই পুৰণি পৰিচয়েই এখানকার কৃষক আৰু মহিলাসকলৰ বাবে নতুন সুযোগ কঢ়িয়াই আনিছে। 'ৱান ডিষ্ট্ৰিক্ট ৱান প্ৰডাক্ট' (ODOP) অৰ্থাৎ "এক জিলা এক সামগ্ৰী" আঁচনিৰ জৰিয়তে ইয়াত আমলখিৰ সৈতে জড়িত স্থানীয় উদ্যোগসমূহক প্ৰেৰণা যোগোৱা হৈছে। আজি প্ৰতাপগড়ত আমলখি প্ৰক্ৰিয়াকৰণৰ (processing) সৈতে জড়িত প্ৰায় ১০০ টা গোট সক্ৰিয় হৈ আছে, আৰু ইয়াত আত্মসহায়ক গোটৰ (Self Help Groups) সৈতে জড়িত মহিলাসকলেও বৃহৎ ভূমিকা পালন কৰিছে। এনেকুৱাই এটা গোট হৈছে দেৱগড় কামাসী গাঁৱৰ। 'সাৱিত্ৰী ফুলে আত্মসহায়ক গোট'ৰ সৈতে জড়িত মহিলাসকলে আমলখিৰ পৰা কেণ্ডী, মোৰব্বা আৰু জুচ তৈয়াৰ কৰিছে। ODOP ৰ অধীনত নতুন বজাৰ লাভ কৰাৰ ফলত তেওঁলোকৰ আয়ো বৃদ্ধি পাইছে। ঠিক তেনেদৰে আন এখন গাঁৱত আছে 'বিন্দ্যবাসিনী আত্মসহায়ক গোট'। এই গোটৰ মহিলাসকলে আমলখিৰ আচাৰ, পাচক গুড়ি আদিকে ধৰি বহুতো বস্তু প্ৰস্তুত কৰিছে। এই মহিলাসকলে প্ৰক্ৰিয়াকৰণৰ বাবে যন্ত্ৰ-পাতি লাভ কৰিলে, ঋণৰ সুবিধা পালে, স্থানীয় ব্যৱসায়িক মেলাৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ সুযোগ পালে আৰু দেখাৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ আয় যথেষ্ট বৃদ্ধি পালে।
বন্ধুসকল,
আমাৰ দেশৰ প্ৰতিটো অঞ্চলৰে এনে একো একোটা বিশেষত্ব নিশ্চয় আছে। ক’ৰবাত যদি কোনো বিশেষ ফল আছে, ক’ৰবাত পৰম্পৰাগত শিল্পকলা আছে, আকৌ ক’ৰবাত কোনো অনন্য দক্ষতা আছে। 'ৱান ডিষ্ট্ৰিক্ট ৱান প্ৰডাক্ট' এনেবোৰ বিশেষত্বক আগবঢ়াই নিয়াৰেই এক অভিযান। আমাৰ প্ৰচেষ্টা এটাই হ’ব লাগে যাতে আমাৰ গাঁও আৰু সৰু চহৰৰ এই পৰিচয় কেৱল স্থানীয় বজাৰতে সীমিত হৈ নাথাকে; সেইবোৰ দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ লগতে বিশ্বৰ বজাৰলৈকো প্ৰসাৰিত হওক। ইয়াৰ দ্বাৰা ‘ভোকেল ফ’ৰ লোকেল’ (Vocal for Local) অভিযানেও বল লাভ কৰে। ই দেশক স্বাৱলম্বী কৰি তোলাৰো প্ৰেৰণা যোগায়। অনাগত উৎসৱসমূহত আমি ‘ভোকেল ফ’ৰ লোকেল’ মন্ত্ৰটো কেতিয়াও পাহৰিব নালাগে।
মোৰ মৰমৰ দেশবাসীসকল,
ছেপ্টেম্বৰ মাহটো অপপুষ্টিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াৰ বাবে উৎসৰ্গিত। 'পোষণ মাহ'ত বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ সৈতে জড়িত লোক আৰু অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানসমূহে এই মহান কাৰ্যৰ বাবে একত্ৰিত হয়। অপপুষ্টিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ এই বছৰ কেইবাটাও প্ৰশংসনীয় উদ্যোগ গ্ৰহণ কৰা হৈছে। ছত্তীশগড়ে ‘হৰ ঘৰ মুংগা-ঘৰ-ঘৰ মুংগা’ (প্ৰতিটো ঘৰতে সজিনা) নামৰ এক অভিযান আৰম্ভ কৰিছে। ইয়াত মানুহক পৌষ্টিক গুণযুক্ত সজিনা (Moringa) নিজৰ আহাৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে। গুজৰাটেও 'ভাংগী স্পৰ্ধা' (Vangi Spardha) অৰ্থাৎ মিলেটছ (Millets/বজ্ৰা-জাতীয় শস্য)ৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা ব্যঞ্জনৰ এক প্ৰতিযোগিতা আৰম্ভ কৰিছে। এই উদ্যোগৰ জৰিয়তে সুলভ আৰু পৌষ্টিক স্থানীয় খাদ্যক উদগনি দিয়া হৈছে। এতিয়ালৈকে দুলাখতকৈও অধিক লোকে এই প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। মহাৰাষ্ট্ৰয়ো এই দিশত প্ৰশংসনীয় প্ৰচেষ্টা চলাইছে। তাত শিক্ষক, অংগনবাড়ী কৰ্মী আৰু শিশুসকলৰ পিতৃ-মাতৃসকল সজাগতা অভিযানৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছে। মিজোৰামতো এই বছৰ লোকসকলে একত্ৰিত হৈ পোষণ বাটিকা (প পুষ্টি বাগিচা)সমূহৰ যতন ল’বলৈ এক অভিযান আৰম্ভ কৰিছে। ই মিজো সমাজৰ ‘তল’–মড়–য়না’ পৰম্পৰা অনুসৰি কৰা হৈছে, যিয়াৰ অৰ্থ হৈছে ‘নিঃস্বাৰ্থ সেৱা আৰু আনক সহায় কৰাত সদায় আগবাঢ়ি থকা’। এনে প্ৰচেষ্টা সঁচাকৈয়ে প্ৰশংসনীয়। অংগনবাড়ী কেন্দ্ৰসমূহৰ সৈতে জড়িত সেই সকলো লোকৰ বাবে মই গৌৰৱান্বিত, যিসকলে এনে উদ্যোগৰ অংশ হৈ পৰিছে। এই অংগনবাড়ী কেন্দ্ৰসমূহ এতিয়া ‘পোষণ ট্ৰকাৰ’ৰ (Poshan Tracker) সৈতে ডিজিটেলভাৱে সংলগ্ন হৈ পৰিছে। প্ৰায় ৯ কোটি হিতাধিকাৰী ইয়াত পঞ্জীয়নভুক্ত হৈছে। ইয়াৰ ফলত শিশু, গৰ্ভৱতী মহিলা আৰু স্তন্যপান কৰোৱা মাতৃসকলৰ উত্তম যতন সম্ভৱ হৈ উঠিছে। আমি অপপুষ্টিৰ বিৰুদ্ধে এই যুঁজখন এনেদৰেই আগবঢ়াই নিব লাগিব। আমি আমাৰ সমাজখনক অপপুষ্টিৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত কৰিব লাগিব।
বন্ধুসকল,
আমি সকলোৱে এই মাহত অতি শ্ৰদ্ধা আৰু উৎসাহেৰে গণেশ উৎসৱ পালন কৰিছোঁ। সমগ্ৰ দেশতে ভক্তিভাৱেৰে গণপতি বাপ্পাক আদৰণি জনোৱা হৈছে। এই পৱিত্ৰ অৱসৰে সমগ্ৰ পৰিৱেশটোকে আনন্দ আৰু উল্লাসেৰে উপচাই পেলায়।
বন্ধুসকল,
বিঘ্নহৰ্তা ভগৱান শ্ৰী গণেশ জ্ঞান, বুদ্ধি আৰু শুভ কাৰ্যৰ আৰম্ভণিৰ প্ৰতীক। তেওঁৰ প্ৰতি অগাধ শ্ৰদ্ধা কেৱল ভাৰততে সীমিত নহয়; যেনে শ্ৰীমান পন্থৌন থিৰখানোন (Panthoun Theerkanon) ডাঙৰীয়াৰ কথাই ধৰক, তেওঁ মূলতঃ থাইলেণ্ডৰ অধিবাসী। তাত ভগৱান শ্ৰী গণেশক ‘ফ্ৰা ফিকানেত’ ৰূপে পূজা কৰা হয়। যেতিয়া তেওঁৰ বয়স ১৯ বছৰ আছিল, তেতিয়া তেওঁৰ পিতৃয়ে তেওঁক ভগৱান শ্ৰী গণেশৰ এখন ছবি উপহাৰ দিছিল। তাৰ পৰাই তেওঁৰ মনত অদ্ভুত ভক্তিৰ জাগৰণ ঘটে। তেওঁ ভগৱান শ্ৰী গণেশৰ সৈতে জড়িত পৰম্পৰা অধ্যয়ন কৰাত চাৰিটা দশকৰো অধিক সময় অতিবাহিত কৰিছে। তেওঁ ভাৰত আৰু নেপালকে ধৰি এছিয়াৰ কেইবাখানো দেশ ভ্ৰমণ কৰিছে। মহাৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে তেওঁৰ বিশেষ অনুৰাগ আছে। 'অষ্টবিনায়ক' পৰম্পৰাৰ বিষয়ে জনাৰ পিছত তেওঁ কেইবাবাৰো ইয়ালৈ আহিছে। তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাতে থাইলেণ্ডৰ ভক্তসকলৰ মাজতো অষ্টবিনায়ক যাত্ৰা জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে। ২০০২ চনত তেওঁ উত্তৰ থাইলেণ্ডৰ চিয়াং মাইত 'গণেশ হিমাল মিউজিয়াম' (Ganesh Himal Museum) প্ৰতিষ্ঠা কৰে। আজি ইয়াত ১০ হাজাৰৰো অধিক গণেশ প্ৰতিমা আছে। মিউজিয়ামটোত সেইসকল ভক্তৰ বাবে অষ্টবিনায়কৰ প্ৰতিমাও ৰখা হৈছে, যিসকল ভাৰতলৈ আহিব নোৱাৰে। ইয়াত প্ৰতি দেওবাৰে ৰাতিপুৱা প্ৰায় ১০ বজাত গণেশ জীৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়। গণপতিৰ সৈতে জড়িত বিশেষ ক্ষণসমূহতো বিভিন্ন অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়। ইয়াৰ পৰাই গম পোৱা যায় যে ভাৰতৰ আস্থা, কলা আৰু সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাসমূহ অন্যান্য দেশতো কেনেদৰে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে। গণপতি বাপ্পাৰ আশীৰ্বাদ সকলোৰে ওপৰত সদায় বৰ্তি থাকক, সেয়াই মোৰ কামনা।
বন্ধুসকল,
‘মন কী বাত’ৰ প্ৰতিটো খণ্ডৰ পিছত মই বহুতো বিষয়ত আপোনালোকৰ বাৰ্তা লাভ কৰোঁ। আপোনালোকে এনেদৰেই প্ৰেৰণাৰে ভৰা কাহিনীসমূহ প্ৰেৰণ কৰি থাকক। যেতিয়া আপোনালোকে নিজৰ চৌপাশে হৈ থকা এনে প্ৰচেষ্টাসমূহৰ প্ৰশংসা কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ উৎসাহ আৰু অধিক বৃদ্ধি পায়। ‘মন কী বাত’ৰ জৰিয়তে সেইবোৰৰ বিষয়ে জানিব পাৰি দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ লোকসকলো প্ৰেৰণাদায়ী হৈ পৰে। এই যাত্ৰা এনেদৰেই আপোনালোকৰ সহযোগত নিৰন্তৰ আগবাঢ়ি যাওক। অনাগত উৎসৱসমূহ আপোনালোকে নিজৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱীসকলৰ সৈতে আনন্দ আৰু উল্লাসেৰে উদযাপন কৰক। মই আপোনালোক সকলোকে পুনৰ এবাৰ বহুত বহুত শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিছোঁ।
অশেষ ধন্যবাদ।
নমস্কাৰ।
