03/07/2026
অংকুৰ আছিল এজন অতি সাধাৰণ ছাত্ৰ। সি পঢ়া-শুনাত বৰ চোকা নাছিল আৰু গণিত বিষয়টোক সি আটাইতকৈ বেছি ভয় কৰিছিল। পৰীক্ষাত তাৰ নম্বৰ সদায় কম আহিছিল, যাৰ বাবে সি লাহে লাহে বিশ্বাস কৰিবলৈ লৈছিল যে সি জীৱনত একো ডাঙৰ কাম কৰিব নোৱাৰিব।
দিনবোৰ এনেকৈয়ে পাৰ হৈছিল, কিন্তু দশম শ্ৰেণীত তেওঁলোকৰ স্কুললৈ এজন নতুন শিক্ষক আহিল—প্ৰদীপ চাৰ। তেওঁ অংকুৰৰ ভিতৰত থকা নৈৰাশ্যভাবটো লক্ষ্য কৰিলে। এদিন ক্লাছৰ শেষত চাৰে অংকুৰক ওচৰলৈ মাতি এটা সৰু গছৰ পুলি দিলে আৰু ক’লে: "অংকুৰ, এই পুলিটো আন্ধাৰ কোঠা এটাত থৈ দিবা আৰু মনত ৰাখিবা, ইয়াক ডাঙৰ কৰিবলৈ হ’লে তুমি প্ৰতিদিন অলপ অলপকৈ পানী আৰু সূৰ্যৰ পোহৰ দিবই লাগিব। আন্ধাৰত এৰি দিলে ই মৰহি যাব।"
অংকুৰে কথাটো বুজি পালে। সি উপলব্ধি কৰিলে যে তাৰ মগজুৰ বুদ্ধিমত্তাও সেই পুলিটোৰ দৰেই—যদি সি চেষ্টা কৰা এৰি দিয়ে, তেন্তে তাৰ প্ৰতিভাও আন্ধাৰতে হেৰাই যাব।
সেইদিনাৰ পৰা অংকুৰে নিজৰ নিয়ম সলনি কৰিলে:
প্ৰতিদিনৰ অভ্যাস: সি একেলগে বহু ঘণ্টা পঢ়াৰ সলনি প্ৰতিদিনে মাত্ৰ ২ ঘণ্টাকৈ সম্পূৰ্ণ মনোযোগেৰে পঢ়িবলৈ ধৰিলে। আটাইতকৈ টান পোৱা গণিতৰ অংকবোৰ সি বাৰে বাৰে অনুশীলন কৰিলে। ভুল হ’লে সি হতাশ নহৈ প্ৰদীপ চাৰৰ সহায় ল’লে। প্ৰথম কেইটামান সপ্তাহত সি বিশেষ একো সলনি হোৱা নেদেখিলে, কিন্তু সি হাৰ নামানিলে।
যেতিয়া মেট্ৰিক পৰীক্ষাৰ ফলাফল ঘোষণা হ’ল, গোটেই স্কুলখন আচৰিত হৈ পৰিল। অংকুৰে কেৱল ফাচ ডিভিজনতে পাছ কৰা নাছিল, বৰং সি আটাইতকৈ ভয় কৰা গণিত বিষয়টোত লেটাৰ মাৰ্কছ লাভ কৰিছিল।
***ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে শিক্ষা****
তুমি আজি ক’ত আছা বা তোমাৰ অতীত কেনেকুৱা আছিল, সেইয়া গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়। গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈছে তোমাৰ আজি প্ৰচেষ্টা। প্ৰতিদিনে কৰা অলপ অলপ পৰিশ্ৰমে এদিন এটা ডাঙৰ পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰে। নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখা, সফলতা তোমাৰ হাতলৈ আহিবই।
