22/01/2026
এসময়ত এজন ৰজা আছিল। এবাৰ তেওঁ নিজৰ ৰাজ্যৰ লোকসকলক পৰীক্ষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে । তেওঁ ৰাজ্য লোকসকলৰ দেশৰ প্ৰতি মৰম ভালপোৱা মনোভাৱ কিমান আছে আৰু কোনে দেশৰ অগ্ৰগতিৰ বাবে কিছু সময় ৰাহি কৰিব পাৰে তাৰ বাবে এটা পৰিক্ষা লোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল'লে। তেওঁ ৰাস্তাৰ ঠিক মাজত এটা বিশাল শিলগুটি ৰাখি ওচৰৰ এঠাইত লুকাই থাকিল আৰু কোনে ইয়াক আঁতৰাই নিয়াৰ চেষ্টা কৰে চাই থাকিল। তেওঁ দেখিলে কিছুমান ধনী লোক পথৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গৈছে, কিন্তু কোনোৱেই বিশাল শিলগুটি আঁতৰাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰা নকৰিলে। কেৱল কিছুমানে ৰজাক পথ ৰক্ষণাবেক্ষণ নকৰাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰিলে।
কিছুসময়ৰ পিছত এজন কৃষকে শাক-পাচলিৰ বোজা লৈ ৰাস্তাটোৰে আহিল। কিন্তু ৰজাই মন কৰিলে, কৃষকজনে বিশাল শিলগুটিটোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ নগৈ নিজৰ বোজাটো তলত নমাই ৰাখিলে আৰু বিশাল শিলগুটি আঁতৰাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰিলে। কষ্টকৰ প্ৰচেষ্টাৰ অন্তত তেওঁ ইয়াক আঁতৰাই দিয়াত সফল হ’ল। কিন্তু আচৰিত, বিশাল শিলগুটিটোৰ ঠাইত এটা টোপোলা পৰি থকা দেখিলে। ইয়াত বহুতো সোণৰ মুদ্ৰা আৰু ৰজাৰ পৰা এটা টোকা লিখা আছিল। য’ত লিখা আছিল ‘এইটো হ'ল বিশাল শিলগুটিটো আঁতৰাই দিয়া ব্যক্তিজনৰ পুৰস্কাৰ’।
এই কাহিনীটোৰ পৰা আমি এটা শিক্ষা ল'ব পাৰো যে আমি সমস্যা আৰু বাধাৰ পৰা পলাই যোৱাটো যথেষ্ট সাধাৰণ কথা। কিন্তু, আমাৰ অৱস্থাৰ উন্নতি সাধন কৰিব পৰা প্ৰতিটো বাধাত যে এটা সুযোগ থাকে সেইটোহে মনত ৰাখিব লগীয়া কথা। গতিকে আপোনাৰ বাটত থকা বাধা আঁতৰাবলৈ আৰু বহুতো অদৃশ্য উপস্থিতিৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিবলৈ কিছু সময় বিনিয়োগ কৰক।
