What are the opening hours?

Monday 8pm - 9pm Tuesday 8pm - 9pm Wednesday 8pm - 9pm Thursday 8pm - 9pm Friday 8pm - 9pm Saturday 8pm - 9pm Sunday 9am - 5pm

https://www.facebook.com/102280861377684/

GPSC HUB

Home
India
Junagadh
GPSC HUB

stay connected.....🙏

નમસ્કાર મિત્રો, આવ્યા છો તો Page ને Follow કરતા જજો.....🙏

આ ચેનલમાં તમને પ્રેરણાદાયક વાર્તાઓ, ઐતિહાસિક વાર્તાઓ, અને સત્યઘટનાઓ આધારિત વાર્તાઓ જોવા મળશે. આ ઉપરાંત ગુજરાતનો ઇતિહાસ અને ભારતના ઇતિહાસની ઘણીબધી રસપ્રદ માહિતી મળશે.

24/04/2026

મા, તું હવે આ ઘરમાં નહીં રહી શકે, અમે તને કાયમ માટે વેચી દીધી છે. પોતાના જ દીકરાના આ શબ્દો સાંભળીને વૃદ્ધ શારદાબેન ચોંકી ગયા. જે દીકરાને તેમણે પોતાના લોહી અને પરસેવાથી ઉછેરીને મોટો કર્યો હતો, તે જ દીકરાએ તેમને પારકા ઘરમાં નોકરાણી તરીકે વેચી દીધી હતી, શારદાબેનની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેમને સમજાતું ન હતું કે જે દીકરો કાલ સુધી તેમને ભગવાન માનતો હતો, તે અચાનક આટલો નિર્દય કેવી રીતે બની ગયો? આવું શા માટે અને કેવી રીતે બન્યું? દીકરાએ સગી જનેતા સાથે આવો વિશ્વાસઘાત કેમ કર્યો? આ સવાલોના જવાબ જાણવા માટે ચાલો આ હૃદયસ્પર્શી વાર્તાની શરૂઆતથી સફર કરીએ. એક સુંદર મજાનુ ગામ હતું. ત્યાં શારદાબેન નામનાં એક ખુબ જ માયાળુ અને પ્રેમાળ માજી રહેતાં હતાં. તેમના પરિવારમાં તેમનો એકનો એક દીકરો નીરજ અને વહુ પૂજા હતા. શારદાબેન પોતાના દીકરા અને વહુને ખુબ જ પ્રેમ કરતાં હતાં. તેઓ ઉંમરલાયક હોવા છતાં આખો દિવસ ઘરનું બધું જ કામ હોંશે હોંશે કરતાં અને બધાનું ધ્યાન રાખતાં. નીરજ અને પૂજા પણ શારદાબેન સાથે ખુબ મીઠાશથી રહેતાં હતાં. પાડોશીઓ પણ શારદાબેનના નસીબના વખાણ કરતા રહેતા કે, તમારું નસીબ ખુબ જોર કરે છે, તમને તો સાક્ષાત શ્રવણ જેવો દીકરો અને વહુ મળ્યા છે. માજીને પણ એ વાતનો ખુબ ગર્વ હતો કે મારો પરિવાર દુનિયાનો સૌથી સારો અને સુખી પરિવાર છે. એક દિવસ સવારનો સમય હતો. અચાનક તેમના દરવાજે કોઈના જોરજોરથી રડવાનો અવાજ આવ્યો. શારદાબેને ઉતાવળે જઈને દરવાજો ખોલ્યો તો સામે તેમનાં પાડોશી શાંતિબેન ઊભાં હતાં. શાંતિબેન ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડી રહ્યાં હતાં અને તેમના વાળ વિખરાયેલા હતા. તેમણે આંસુ લૂછતાં લૂછતાં કહ્યું કે તેમના દીકરા અને વહુએ તેમને ઘરમાંથી કાઢી મૂક્યાં છે. આ સાંભળીને શારદાબેનનું હૃદય કંપી ઉઠ્યું. તેમણે શાંતિબેનને ગળે લગાવીને સાંત્વના આપી. પણ તે જ વખતે તેમના મનમાં એક વિચાર આવ્યો કે, હે ભગવાન, દુનિયા કેવી સ્વાર્થી થઈ ગઈ છે. પણ તારો લાખ લાખ આભાર કે મારો નીરજ આવો નથી. મારો દીકરો તો પોતાના જીવ કરતાં પણ મને વધુ પ્રેમ કરે છે. તે ક્યારેય મારી સાથે આવું ખરાબ વર્તન નહીં કરે. પરંતુ માજીને ક્યાં ખબર હતી કે બંધ દરવાજા પાછળ તેમનાં પોતાના જ ઘરમાં એક ભયાનક કાવતરું રચાઈ રહ્યું હતું, રાતનો અંધકાર છવાઈ ગયો હતો. નીરજ અને પૂજા તેમના ઓરડામાં એકદમ ધીમા અવાજે કોઈ ગંભીર વાત કરી રહ્યા હતા. પૂજાએ ચહેરા પર ગુસ્સો લાવીને કહ્યું, નીરજ, આપણે આખી જિંદગી શું તારી માની સેવા જ કર્યા કરીશું? મારે પણ મારી યુવાની અને જિંદગી મોજથી જીવવી છે. આપણે કોઈ એવો રસ્તો કાઢીએ કે જેથી આપણને તેમની આ રોજની ઝંઝટમાંથી કાયમ માટે છુટકારો મળે અને ઉપરથી થોડા પૈસા પણ કમાઈ શકીએ. નીરજ પહેલાં તો થોડો ડરી ગયો અને અચકાયો. તેને પોતાની જનેતા પર થોડી દયા આવી. પણ પત્નીની જીદ અને પૈસાની લાલચ આગળ તેનો પ્રેમ હારી ગયો. તેણે પોતાની સગી માને દગો આપવાનો નિર્ણય કરી લીધો.
બીજા દિવસે સવાર પડી. નીરજ હસીને શારદાબેન પાસે આવ્યો. તેણે માના ખભા પર હાથ મૂકીને એકદમ પ્રેમથી કહ્યું, મા, મારે તારી એક મદદ જોઈએ છે. મારો એક ખાસ મિત્ર છે મનોજ. તેની પત્ની અત્યારે ગર્ભવતી છે અને બીમાર પણ રહે છે. તેને સાચવવા વાળું કોઈ નથી. જો તું થોડા દિવસ તેમના ઘરે મુંબઈ જઈને તેમને મદદ કરે, તો તેમને મોટો ટેકો મળશે. શારદાબેન તો સ્વભાવે ખુબ જ ભોળાં અને દયાળુ હતાં. કોઈની મદદ કરવાની વાત આવે એટલે તે ક્યારેય ના પાડી જ ન શકે. તેમને દીકરાની આ વાતોમાં કોઈ શંકા ન ગઈ. તેમણે તરત જ ચહેરા પર ખુશી લાવીને હા પાડી દીધી. પૂજાએ પણ ખુશ થવાનો ડોળ કરીને તરત જ ફટાફટ માજીનો સામાન બાંધી દીધો. માજી ખુબ જ આનંદમાં હતાં કે તેઓ કોઈ જરૂરિયાતમંદની મદદ કરવા જઈ રહ્યાં છે. પણ તેમને એ વાતની સહેજ પણ જાણ ન હતી કે આ મદદ તેમને જિંદગીની સૌથી મોટી મુસીબતમાં નાખવા જઈ રહી હતી. જે ટ્રેનમાં બેસીને તેઓ જઈ રહ્યાં હતાં, તે ટ્રેન તેમને કોઈ મિત્રના ઘરે નહીં, પણ એક ભયાનક નરકમાં લઈ જવાની હતી. મુંબઈની અજાણી દુનિયામાં શારદાબેન પહોંચ્યા. ટ્રેનમાંથી નીચે ઉતર્યા ત્યારે તેમનું હૃદય થોડું ગભરાઈ રહ્યું હતું. આટલા મોટા શહેરમાં તેઓ સાવ એકલા હતા. પણ ત્યાં પ્લેટફોર્મ પર એક યુવાન માણસ તેમની રાહ જોતો ઉભો હતો. તેણે આગળ વધીને ખુબ જ આદરથી બે હાથ જોડીને કહ્યું, નમસ્તે માજી, મારું નામ મનોજ છે. હું નીરજનો મિત્ર છું. લાવો તમારો સામાન મને આપી દો. મનોજના મોઢે 'માજી' શબ્દ સાંભળીને શારદાબેનની બધી જ ગભરામણ દૂર થઈ ગઈ. તેમને લાગ્યું કે આ તો કેટલો સંસ્કારી છોકરો છે, બિલકુલ મારા નીરજ જેવો જ. મનોજ તેમને પોતાના ઘરે લઈ ગયો. ત્યાં તેણે પોતાની ગર્ભવતી પત્ની નિશા સાથે તેમની ઓળખાણ કરાવી. નિશાએ પણ પલંગ પર સૂતા સૂતા ખુબ જ મીઠાશથી વાત કરી અને કહ્યું, સારું થયું માજી તમે આવી ગયા, હવે મને થોડી રાહત મળશે. મારી તબિયત સારી નથી રહેતી. મનોજે માજીને નીચેનો એક નાનો ઓરડો રહેવા માટે આપ્યો. શારદાબેનનું દયાળુ હૃદય આ બધું જોઈને પીગળી ગયું. તેમને થયું કે બિચારા બાળકો કેટલી તકલીફમાં છે. તેમણે તરત જ ઘરની બધી જવાબદારી પોતાના માથે લઈ લીધી. બેટા, હવે તમારે કોઈ ચિંતા કરવાની જરૂર નથી. હું બધું કામ કરી લઈશ, તમે બસ આરામ કરો, માજીએ વહાલથી નિશાના માથા પર હાથ ફેરવતા કહ્યું. બીજા દિવસથી જ શારદાબેન સવારથી લઈને સાંજ સુધી ઘરના બધા જ કામમાં જોતરાઈ ગયા. વાસણ ઘસવા, કપડાં ધોવા, કચરા-પોતા કરવા અને ગરમાગરમ રસોઈ બનાવવી. મનોજ અને નિશા તેમને વારંવાર ખોટો પ્રેમ બતાવતા અને તેમના હાથની રસોઈના વખાણ કરતા. માજીને તો એમ જ હતું કે તેઓ એક પુણ્યનું કામ કરી રહ્યા છે. પણ અફસોસ, તેમને એ વાતની સહેજ પણ ખબર ન હતી કે તેઓ હવે મહેમાન નહીં, પણ એક મફતની નોકરાણી બની ગયા છે. આ બનાવટી મીઠાશ પાછળ એક ભયાનક કાવતરું છુપાયેલું હતું. બીજી બાજુ, પોતાના જ ઘરમાં નીરજ અને પૂજા ખુશીથી મોટી પાર્ટી કરી રહ્યા હતા. માજીના ગયા પછી તેમને જાણે આઝાદી મળી ગઈ હતી. પૂજા ખુશીથી નાચતા નાચતા બોલી, અરે વાહ નીરજ, આપણે તો કમાલ કરી દીધો. તારી માને ત્યાં મોકલી દીધી અને બદલામાં આપણને મનોજ પાસેથી પૂરા એક લાખ રૂપિયા પણ મળી ગયા, હવે આપણે એમનો રૂમ પણ ભાડે આપી દઈશું અને રોજ નવી નવી હોટલમાં જમવા જઈશું. નીરજના મનમાં એક વાર તો વિચાર આવ્યો કે તેણે પોતાની જનેતા સાથે ખોટું કર્યું છે, પણ પૂજાની વાતો અને પૈસાની લાલચમાં તે એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે તેને પોતાની મા પર સહેજ પણ દયા ન આવી. બંને જણા એ પૈસાથી મજા ઉડાવવા લાગ્યા જે પૈસા માટે તેમણે પોતાની માનો સોદો કર્યો હતો. અહીં મુંબઈમાં શારદાબેન આખો દિવસ કાળી મજૂરી કરીને થાકી જતા, પણ તેમના હોઠ પરથી નીરજનું નામ નહોતું જતું. એક દિવસ રસોઈ બનાવતા બનાવતા તેમને પોતાના દીકરાની ખુબ જ યાદ આવી. તેમની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેમણે મનોજ પાસે જઈને ફોન માંગ્યો અને ધીમા અવાજે કહ્યું, બેટા, મારે મારા નીરજ સાથે વાત કરવી છે. ઘણા દિવસ થઈ ગયા, તેનો અવાજ નથી સાંભળ્યો, મારો જીવ બળે છે. આ સાંભળીને મનોજ અને નિશાના ચહેરા પરનો રંગ ઉડી ગયો. શારદાબેને જેવો નીરજ સાથે વાત કરવા માટે ફોન માંગ્યો, કે તરત જ મનોજનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલઘૂમ થઈ ગયો. તેણે એકદમ કઠોર અવાજમાં કહ્યું, માજી, તમારો દીકરો અત્યારે કામમાં વ્યસ્ત છે. તે તમારી સાથે વાત નહીં કરી શકે, આટલું કહીને તેણે શારદાબેનના હાથમાંથી ફોન ઝૂંટવી લીધો. એટલું જ નહીં, તેણે માજીનું અપમાન કરતાં કહ્યું, જુઓ, તમારા લોટવાળા હાથથી મારો આખો ફોન બગાડી નાખ્યો. હવેથી મને પૂછ્યા વગર મારા ફોનને ક્યારેય અડતા નહીં. આ કડવા શબ્દો સાંભળીને શારદાબેન સ્તબ્ધ રહી ગયા. જે ઘરમાં તે દિવસ-રાત કાળી મજૂરી કરી રહ્યા હતા, ત્યાં આવું અપમાન? તેમની આંખોમાંથી આંસુ પડવા લાગ્યા. નિશાએ તરત જ વાત સંભાળવાનો ખોટો ડોળ કર્યો અને બોલી, માજી, તમે મનમાં ખોટું ના લગાડતા. મનોજને કોઈ પોતાનો ફોન અડે તે જરાય ગમતું નથી. તેની આદત જ પહેલેથી ખરાબ છે. શારદાબેન આંસુ લૂછીને ફરીથી ચૂપચાપ પોતાના કામમાં લાગી ગયા. પણ તેમના મનમાં એક ઉદાસી છવાઈ ગઈ હતી. પોતાના લાડકવાયા દીકરાનો એક અવાજ સાંભળવા માટે તેમનો જીવ તરફડી રહ્યો હતો. ધીમે ધીમે ઘણા દિવસો વીતી ગયા. હવે તો મનોજ અને નિશા તેમની સાથે સાવ નોકરાણી જેવો જ વર્તાવ કરવા લાગ્યા હતા. તેમને ઘરની બહાર પણ નીકળવા દેતા ન હતા. તે ઘર શારદાબેન માટે હવે એક કેદખાનું બની ગયું હતું. એક દિવસ બપોરે કંટાળીને માજીએ નિશાને વિનંતી કરી, બેટા, મેં બધું જ કામ પતાવી દીધું છે. ઘણા દિવસ થઈ ગયા, હું કાલે એક દિવસ માટે મારા ઘરે જઈને આવું? મારા નીરજને જોયા વગર મને હવે બિલકુલ ચેન નથી પડતું. ઘરે જવાની વાત સાંભળતા જ નિશા તો સાવ ડરી ગઈ, તેણે બૂમ પાડીને તરત જ મનોજને બોલાવ્યો. મનોજે દોડી આવીને ખોટું બહાનું કાઢ્યું, અરે માજી, તમે અત્યારે કેવી રીતે જઈ શકો? નિશાની ડિલિવરીનો સમય એકદમ નજીક છે. જો રાત્રે અચાનક દવાખાને જવું પડે તો હું એકલો શું કરીશ? તમારું અહીં રોકાવું ખુબ જ જરૂરી છે. માજી નિરાશ થઈને પોતાના ઓરડામાં પાછા ફર્યા. પણ હવે તેમના મનમાં શંકાનો કીડો સળવળી રહ્યો હતો. તેમને લાગ્યું કે જરૂર કોઈ ગરબડ છે. રાતનો સમય હતો. માજીને ઊંઘ નહોતી આવતી. તેમણે નક્કી કર્યું કે હું આજે તો મનોજને ચોખ્ખું કહી દઈશ કે મારે કાલે ઘરે જવું જ છે. આ વિચાર સાથે તેઓ ધીમા પગલે મનોજના ઓરડા તરફ ગયા. ઓરડાનો દરવાજો થોડો ખુલ્લો હતો. અંદરથી મનોજ અને નિશાનો અવાજ આવી રહ્યો હતો. બંને કોઈ વાત પર જોરજોરથી ઝઘડી રહ્યા હતા. શારદાબેન દરવાજા પાસે ઊભા રહી ગયા અને અંદરની વાત સાંભળવા લાગ્યા. નિશા ખુબ ગુસ્સામાં બોલી રહી હતી, એ નીરજ હવે વધારે પૈસા કેમ માંગે છે? આપણે તેને તેની માના બદલામાં પૂરા એક લાખ રૂપિયા તો આપી દીધા છે, હવે એક રૂપિયો પણ વધારે નહીં મળે. મનોજે પણ ચિડાઈને કહ્યું, મને શું ખબર, પણ આપણે કંઈ કરી શકીએ એમ પણ નથી. આપણે કોઈને કહી ન શકીએ કે આપણે શારદા માજીને ગેરકાયદેસર રીતે ખરીદ્યા છે. કેવી હલકી કક્ષાનો માણસ છે એ નીરજ, જેણે પોતાની સગી જનેતાને જ વેચી દીધી. આ શબ્દો કાને પડતાં જ શારદાબેનના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેમના માથા પર જાણે આભ તૂટી પડ્યું. જે દીકરા માટે તેઓ રાત-દિવસ તડપી રહ્યા હતા, તેણે જ તેમને પૈસા માટે વેચી દીધા હતા? માના હૃદયમાં એક ઊંડો ઘા પડ્યો અને તેઓ ધ્રૂજતા પગે પોતાના ઓરડામાં પાછા ફર્યા. આખી રાત તેઓ ઓશીકા પર માથું મૂકીને ડૂસકાં ભરતા રહ્યા. તેમને સમજાતું ન હતું કે તેમના ઉછેરમાં એવી તે કઈ ખામી રહી ગઈ કે તેમનો દીકરો આવો પાપી પાક્યો. બીજી સવારે સાત વાગ્યાનો સમય હતો. મનોજ જોરજોરથી શારદાબેનના ઓરડાનો દરવાજો ખખડાવી રહ્યો હતો. માજી, જલ્દી ઉઠો, શારદાબેને ઉતાવળે દરવાજો ખોલ્યો. બહારનો નજારો જોઈને તેઓ ડરી ગયા. નિશા જમીન પર બેસીને પીડાથી બૂમો પાડી રહી હતી. તેને અચાનક પ્રસૂતિની પીડા શરૂ થઈ ગઈ હતી. મનોજ ખુબ જ ગભરાયેલો હતો. તેણે ઉતાવળમાં કહ્યું, માજી, તમે ઘરનું ધ્યાન રાખજો, હું નિશાને લઈને તાત્કાલિક દવાખાને જાઉં છું. આટલું કહીને તે નિશાને રિક્ષામાં બેસાડીને તરત જ દવાખાને જવા નીકળી ગયો. હવે એ ઘરમાં શારદાબેન સાવ એકલા પડી ગયા હતા. ગઈકાલ રાતનાં આંસુ હજુ તેમના ચહેરા પરથી સુકાયા ન હતા. પણ આશ્ચર્યની વાત એ હતી કે આજે તેમના મનમાં કોઈ દુઃખ કે ગભરામણ ન હતી. તેઓ એકદમ શાંત અને અવાચક હતા. રાત્રે દીકરા અને વહુની સચ્ચાઈ જાણ્યા પછી, તેમના હૃદયમાંથી દીકરા માટેનો બધો જ પ્રેમ, મમતા અને મોહ હંમેશા માટે મરી ગયા હતા. બપોરના સમયે ઘરનો ફોન રણક્યો. મનોજનો દવાખાનેથી ફોન હતો. તેણે કહ્યું, માજી, નિશાની તબિયત નાજુક છે, એટલે અમે આજે રાત્રે દવાખાને જ રોકાઈશું. શારદાબેને ખુબ જ શાંતિથી જવાબ આપ્યો, સારું બેટા, ધ્યાન રાખજો. ફોન મૂક્યા પછી શારદાબેનના ચહેરા પર એક વિચિત્ર હાસ્ય આવ્યું. હવે તેમને કોઈનો ડર ન હતો. તેમણે તરત જ પોતાનો સામાન બેગમાં ભર્યો. ટેબલ પર એક ચિઠ્ઠી લખીને મૂકી દીધી અને ચૂપચાપ તે ઘરમાંથી બહાર નીકળી ગયા. પણ તેઓ ક્યાં ગયા? એ માત્ર શારદાબેન જ જાણતા હતા. બીજી બાજુ, શારદાબેનના પોતાના ઘરે એક અલગ જ માહોલ હતો. નીરજ અને પૂજા ખુબ મજાથી મોટે મોટેથી ગીતો વગાડીને પાર્ટી કરી રહ્યા હતા. તેઓ ખુશ હતા કે હવે તેમના માથે કોઈ વડીલની રોકટોક નથી અને હાથમાં પૂરા એક લાખ રૂપિયા પણ આવી ગયા છે. અચાનક જ તેમના ઘરના દરવાજાની ઘંટડી વાગી. પૂજાએ કંટાળીને દરવાજો ખોલ્યો અને સામે ઉભેલી વ્યક્તિને જોઈને તેના શ્વાસ અટકી ગયા, દરવાજા પર નીરજના માસી અને શારદાબેનની મોટી બહેન મોહિનીબેન ઊભાં હતાં. પૂજા ગભરાઈને હકલાતા અવાજે બોલી, માસીજી... તમે અત્યારે અહીંયા? મોહિનીબેને પૂજાને ધક્કો માર્યો અને ઘરમાં અંદર આવતા રુઆબથી બોલ્યા, કેમ? મારા હાથમાં આટલી મોટી બેગ છે, તો પણ તું રસ્તો રોકીને ઉભી છે, જરા મદદ તો કર. ઘરમાં પાર્ટીનો માહોલ જોઈને મોહિનીબેન બોલ્યા, અરે વાહ, અહિયાં તો પાર્ટી ચાલી રહી છે, તે પણ મને પૂછ્યા વગર? નીરજ પણ પોતાની માસીને અચાનક આવેલી જોઈને ડરી ગયો. મોહિનીબેને આખા ઘરમાં નજર ફેરવી અને જોરથી બૂમ પાડી, અરે શારદા, ક્યાં છે તું? જો તારી મોટી બહેન આવી છે. બહાર આવ. નીરજે પરસેવો લૂછતાં ખોટું બોલવાનું શરૂ કર્યું, માસી, મા તો બે દિવસથી ઘરમાં નથી. તે પોતાની બહેનપણીઓ સાથે બે દિવસ માટે તીર્થયાત્રા પર ગઈ છે. મોહિનીબેને કહ્યું, અરેરે, મને કીધા વગર જ અચાનક જતી રહી? સારું કઈ વાંધો નહીં, હવે હું આવી ગઈ છું તો તેના આવવા સુધી અહી જ રોકાઈ જઈશ. આ સાંભળીને નીરજના હાથમાંથી પાણીનો ગ્લાસ નીચે પડી ગયો. પૂજા તરત જ રસોડામાં ચા બનાવવા જતી રહી અને ગુસ્સામાં બબડવા લાગી કે, માંડ એક ગઈ હતી અને આ બીજી માથા પર આવીને બેસી ગઈ. થોડીવાર પછી જ્યારે પૂજા ચા લઈને આવી, ત્યારે મોહિનીબેને ટીવીનું રિમોટ હાથમાં લીધું અને સીધી જ એક ન્યૂઝ ચેનલ ચાલુ કરી દીધી. પૂજા મોઢું બગાડીને બોલી, અરે માસી, તમે અત્યારે આ સમાચાર કેમ જુઓ છો? અહી ક્યાં કોઈ મજાના ગીતો કે પિક્ચર નથી આવતા? મોહિની માસીએ એકદમ શાંતિથી હસીને કહ્યું, અરે વહુ, તું પણ જો. આ ચેનલ પર ખુબ જ સારા સમાચાર આવે છે. આમ કહીને માસીએ અચાનક જ ટીવીનો અવાજ ખુબ મોટો કરી દીધો. અવાજ એટલો મોટો હતો કે નીરજ અને પૂજાનું ધ્યાન સીધું જ ટીવી પર ખેંચાયું. ટીવીની સ્ક્રીન પર એક પત્રકાર હાથમાં માઈક લઈને મોટા અવાજે બોલી રહ્યો હતો, આજે અમે તમને એક એવા પાપી દીકરાની કથા બતાવવા જઈ રહ્યા છીએ, જેણે પોતાની સગી માને બીજાના ઘરમાં નોકરાણી તરીકે વેચી દીધી છે. આ વાક્ય કાને પડતા જ નીરજ અને પૂજાના હોશ ઉડી ગયા. બંનેના ચહેરાનો રંગ એકદમ ઉતરી ગયો અને રૂમમાં એસી ચાલુ હોવા છતાં બંનેને પરસેવો છૂટવા લાગ્યો. તેમની આંખો ફાટી ગઈ. માસીએ અજાણ્યા બનવાનું નાટક કરતા કહ્યું, હે ભગવાન, કેવો કળિયુગ આવી ગયો છે. પોતાના શોખ પૂરા કરવા માટે સગી માનો કોઈ વેપાર કરી શકે? મને તો આવા લોકો પર થૂંકવાનું મન થાય છે. પૂજા હકલાતા અવાજે બોલી, માસી, આ બધી ખોટી વાતો હોય. ચાલો આપણે બીજું કંઈક જોઈએ. એમ કહીને તે રિમોટ લેવા ગઈ. પણ માસીએ રિમોટ સંતાડી દીધું અને જોરથી બોલ્યા, ઉભી રહે, મને આખો રિપોર્ટ જોવા દે. જો, પેલા લોકો હવે એ પાપી દીકરા અને વહુને લાઈવ બતાવવાના છે. ટીવીમાં પત્રકાર બોલી રહ્યો હતો, હું અત્યારે મારા કેમેરામેન સાથે એ જ દીકરાના ઘરની બહાર ઉભો છું, જે પોતાની માને વેચીને અત્યારે ઘરમાં પાર્ટી કરી રહ્યો છે. આ દ્રશ્ય જોઈને માસીએ મોટેથી કહ્યું, અરે નીરજ, આ રસ્તો અને આ શેરી તો બિલકુલ આપણા ઘર જેવી જ લાગે છે. નીરજ અને પૂજાના પગ નીચેથી હવે જમીન સરકી ગઈ હતી. તેમના શ્વાસ અટકી ગયા હતા. બરાબર એ જ વખતે તેમના ઘરના દરવાજા પર કોઈએ જોરજોરથી ધક્કા મારવાનું ચાલુ કર્યું. ધડ... ધડ... ધડ... દરવાજાનો અવાજ સાંભળીને નીરજ અને પૂજા ડરના માર્યા ધ્રૂજવા લાગ્યા. માસીએ કડક અવાજમાં આદેશ આપ્યો, નીરજ, જા જઈને જો, દરવાજા પર કોણ આવ્યું છે? અને પૂજા, તું કેમ પૂતળાની જેમ ઉભી છે? જા દરવાજો ખોલ, બંને જણા ડરતા ડરતા ધીમા પગલે દરવાજા પાસે ગયા. તેમના હાથ થરથર ધ્રૂજી રહ્યા હતા. જેવો તેમણે દરવાજો ખોલ્યો, સામેનો નજારો જોઈને તેમની આંખે અંધારા આવી ગયા, દરવાજાની બહાર ટીવી વાળા પત્રકારો મોટા કેમેરા અને માઈક લઈને ઉભા હતા, એટલું જ નહીં, આજુબાજુના તમામ પાડોશીઓ અને આખું ગામ ત્યાં ભેગું થઈ ગયું હતું. બધાની આંખોમાં નીરજ અને પૂજા માટે ખુબ જ ગુસ્સો હતો. પત્રકારે સીધું જ માઈક નીરજના મોઢા પાસે રાખીને પૂછ્યું, શું તમે જ એ દીકરા અને વહુ છો, જેણે પોતાની માનો પૈસા માટે સોદો કર્યો? તમને જરાય શરમ ન આવી? પૂજા ગભરાઈને જોરજોરથી બૂમો પાડવા લાગી, અમે કાંઈ નથી કર્યું, આ બધું જૂઠું છે, તમે અમારા ઘરની બહારથી જતા રહો નહીંતર અમે પોલીસને બોલાવીશું. નીરજ પણ પત્રકારોને ધક્કો મારવા લાગ્યો. ત્યારે જ પાછળથી મોહિની માસી એકદમ ગુસ્સામાં બહાર આવ્યા અને તેમણે ખેંચીને એક જોરદાર લાફો નીરજના ગાલ પર અને બીજો લાફો પૂજાના ગાલ પર મારી દીધો, ચૂપ થઈ જાવ બંને પાપીઓ, હવે તમારું પાપ આખી દુનિયા સામે આવી ગયું છે. હવે ખોટું બોલવાનો કોઈ ફાયદો નથી. નીરજ અને પૂજા માર ખાધા પછી ગભરાઈને ઝડપથી ઘરનો દરવાજો અંદરથી બંધ કરવા લાગ્યા. પણ દરવાજો પૂરો બંધ થાય એ પહેલાં જ, ભીડમાંથી અચાનક એક હાથ આગળ આવ્યો અને તેણે દરવાજાને ખુબ જ તાકાતથી રોકી લીધો. એ હાથ બીજો કોઈનો નહીં પણ શારદાબેનનો પોતાનો હતો, જે માના હાથમાં આખી જિંદગી માત્ર મમતા અને આશીર્વાદ જ હતા, આજે એ જ હાથમાં દુર્ગા જેવી તાકાત આવી ગઈ હતી. દરવાજાને અચાનક ધક્કો વાગતા જ નીરજ સંતુલન ગુમાવીને સીધો જમીન પર પટકાયો. તેણે ગભરાઈને ઉંચુ જોયું તો તેની સગી મા એકદમ રૌદ્ર સ્વરૂપમાં તેની સામે ઉભી હતી. નીરજની આંખો ફાટી ગઈ. પૂજા પણ ડરના મારે થરથર કાંપતી પાછળ ખસવા લાગી. શારદાબેને એક ડગલું આગળ વધીને પોતાના જમણા હાથથી એક એવો લાફો નીરજના ગાલ પર ચોડી દીધો કે આખા ફળિયામાં તેનો અવાજ ગુંજી ઉઠ્યો, મોહિની માસીએ પાછળથી પૂજાને ધક્કો મારીને આગળ કરતા કડક અવાજમાં કહ્યું, જો પાપડી, આજે તારા કર્મોનું ફળ તારી સામે ઉભું છે.
પોતાની ચોરી રંગેહાથ પકડાઈ ગઈ છે અને હવે બચવાનો કોઈ રસ્તો નથી એ સમજાતા, નીરજ જમીન પર જ ઘૂંટણિયે પડી ગયો. તે બે હાથ જોડીને રડતા રડતા કરગરવા લાગ્યો, મા... મને માફ કરી દે, આ બધું તો પૂજાના કહેવાથી મેં કર્યું હતું. મારો કોઈ વાંક નથી, મને બચાવી લે. પણ શારદાબેનની આંખોમાં હવે કોઈ દયા કે મમતા નહોતી બચી. તેમણે એકદમ ઘેરા અવાજે કહ્યું, ખબરદાર જો હવે મને 'મા' કહીને બોલાવી છે તો, તારા જેવા કપાતર દીકરાને જન્મ આપવા કરતા તો હું વાંઝણી રહી હોત તો વધારે સારું હતું. તે માત્ર મને પારકા ઘરમાં નથી વેચી, તે એક માના પવિત્ર પ્રેમ અને વિશ્વાસનો વેપાર કર્યો છે. માના આ હૃદયવેધક શબ્દો સાંભળીને ત્યાં ઉભેલા તમામ લોકોની આંખો ભીની થઈ ગઈ. બરાબર એ જ સમયે પોલીસની ગાડીનું મોટું સાયરન વાગતું વાગતું ત્યાં આવી પહોંચ્યું. પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટરે ગાડીમાંથી ઉતરીને કડક અવાજમાં આદેશ આપ્યો, નીરજ અને પૂજા, તમને બંનેને પોતાની માને ગેરકાયદેસર રીતે વેચવાના અને ત્રાસ આપવાના ગુનામાં અરેસ્ટ કરવામાં આવે છે. આ સાંભળતા જ પૂજા જોરજોરથી રાડો પાડવા લાગી, ના... ના... મેં કંઈ નથી કર્યું, મને છોડી દો. તે પોલીસથી બચવા ભાગવા જતી હતી પણ મોહિની માસીએ તેનો હાથ પકડી રાખ્યો. પોલીસે બંનેના હાથમાં હાથકડી પહેરાવી દીધી. નીરજે છેલ્લી વાર લાચારીથી પોતાની મા તરફ જોયું, પણ શારદાબેને નફરતથી પોતાનો ચહેરો ફેરવી લીધો. આજુબાજુ ઉભેલા પાડોશીઓ અને ભીડ ખુબ ગુસ્સામાં બૂમો પાડી રહી હતી કે, લઈ જાવ આ પાપીઓને, આખી જિંદગી જેલના સળિયા પાછળ જ સડવા દેજો, એ જ એમની સાચી જગ્યા છે. જ્યારે ભીડ વિખેરાઈ ગઈ અને ન્યૂઝ વાળા જતા રહ્યા, ત્યારે મોહિની માસીએ શારદાબેનને વહાલથી ગળે લગાવી લીધા. ખરેખર આ બધી જ જાળ મોહિની માસીએ જ બિછાવી હતી, જ્યારે શારદાબેન મુંબઈથી છૂપી રીતે ભાગીને સીધા પોતાની બહેન પાસે પહોંચ્યા હતા, ત્યારે બંને બહેનોએ ભેગા મળીને ન્યૂઝ ચેનલ વાળાનો સંપર્ક કર્યો હતો. જેથી આવા સ્વાર્થી અને લાલચુ બાળકોને આખી દુનિયા સામે પાઠ ભણાવી શકાય. પત્રકાર સાહિલે પણ પોતાનો કેમેરો બંધ કરતા પહેલા છેલ્લી લાઈન કીધી કે, યાદ રાખજો દર્શકમિત્રો, માના આંસુઓનો સોદો કરનાર ક્યારેય શાંતિથી જીવી શકતો નથી. શારદાબેને પોતાની આંખમાંથી એક છેલ્લું આંસુ લૂછ્યું અને ઊંડો શ્વાસ લીધો. હવે તેમના ચહેરા પર એક અનોખી શાંતિ અને સંતોષ હતો. વાવે તેવું લણે, આજે નીરજ અને પૂજાને તેમના પાપની સજા મળી ગઈ હતી.

23/04/2026

અડધી રાતનો સમય હતો, આકાશમાં વાદળો ઘેરાયેલા હતા અને ધોધમાર વરસાદ પડી રહ્યો હતો. એક આઠ વર્ષનો નાનકડો છોકરો, જેનું નામ આરવ હતું, તે પોતાના જ ઘરના બંધ દરવાજા પાસે ઓટલા પર થરથર ધ્રુજી રહ્યો હતો. ઘરની અંદરથી ડીજેના તાલે ગીતો વાગી રહ્યા હતા અને મહેમાનોના જોરજોરથી હસવાના અવાજો આવી રહ્યા હતા. અંદર કેક કપાઈ રહી હતી. તમને જાણીને ખૂબ જ નવાઈ લાગશે કે આજે કોઈ બીજાનો નહીં, પણ ખુદ ઘરની બહાર પલળતા આરવનો જ જન્મદિવસ હતો, છતાં તેની સાવકી માએ તેને પ્રેમથી બોલાવવાને બદલે, જમવાનું તો દૂર, પણ વાળ પકડીને ઘરમાંથી ધક્કો મારીને સીધો બહાર કાઢી મૂક્યો હતો. આટલા નાના બાળક સાથે આવો ભયંકર અન્યાય શા માટે? એવી તો શું ઘટના ઘટી કે ફૂલ જેવા કોમળ બાળકનો આવો ખરાબ હાલ થયો? ચાલો, આ વાર્તાને શરૂઆતથી જાણીએ. થોડા વર્ષો પહેલાંની વાત છે. આરવનું જીવન પરીકથા જેવું સુંદર હતું. તેના પિતા રાહુલભાઈ અને તેની સગી માતા મીરાબેન તેને જીવથી પણ વધારે સાચવતા હતા. આરવ જ એમના આખા ઘરનો જીવ હતો. હસતો, રમતો અને કિલ્લોલ કરતો આ પરિવાર ખૂબ ખુશ હતો. પણ કહેવાય છે ને કે સારા દિવસો બહુ જલ્દી પૂરા થઈ જાય છે. એક દિવસ અચાનક મીરાબેનને ગંભીર બીમારી થઈ ગઈ. દવાખાનાના ઘણા ચક્કર કાપ્યા, પણ કોઈ દવા કામ ન લાગી. અને જોતજોતામાં તે પોતાના લાડકવાયા આરવને રડતો મૂકીને હંમેશા માટે ભગવાનના ઘરે જતા રહ્યા. માતાના મૃત્યુ પછી આરવ તો જાણે જીવતી લાશ બની ગયો. આખો દિવસ ઘરના એક ખૂણામાં બેસી રહેતો અને માત્ર મારી મા ક્યાં છે? એમ કહીને રડ્યા કરતો. આઠ વર્ષના દીકરાની આ હાલત પિતાથી જરાય જોવાઈ નહીં. સગાં-સંબંધીઓએ રાહુલભાઈને સમજાવ્યા કે બાળકને માતાના ખોળાની બહુ જરૂર છે, તમારે બીજા લગ્ન કરી લેવા જોઈએ. પોતાના દીકરાના ભવિષ્યનો અને તેના સુખનો વિચાર કરીને રાહુલે આખરે કામિની નામની એક સ્ત્રી સાથે બીજા લગ્ન કરી લીધા. શરૂઆતના પંદર-વીસ દિવસ બધું ખૂબ જ સરસ ચાલ્યું. કામિનીએ આરવ પર ખૂબ પ્રેમ વરસાવ્યો. તે રોજ તેને ખોળામાં બેસાડીને મીઠી મીઠી વાતો કરતી, નવા રમકડાં અને ચોકલેટ આપતી. આરવના મનમાં પણ એમ જ બેસી ગયું કે કદાચ ભગવાને એની મમ્મીને પાછી મોકલી દીધી છે. બાળકના ચહેરા પર ફરીથી હાસ્ય પાછું ફર્યું હતું. પણ, કમનસીબે આ સુખ માત્ર થોડા દિવસોનું જ મહેમાન હતું. વિધાતાએ આરવના નસીબમાં હજુ મોટું દુઃખ લખ્યું હતું. એક રાતે રાહુલભાઈ ફેક્ટરીમાંથી કામ પતાવીને બાઇક પર પોતાના ઘરે પાછા ફરી રહ્યા હતા. અચાનક રસ્તામાં એક મોટી ટ્રક સાથે તેમનો ભયંકર અકસ્માત થયો. હોસ્પિટલ પહોંચે તે પહેલાં જ રાહુલભાઈનું ઘટનાસ્થળે જ કમકમાટીભર્યું મૃત્યુ થઈ ગયું. હવે આરવ સાચા અર્થમાં સાવ અનાથ થઈ ગયો હતો. તેના માથેથી પિતાનો હાથ પણ કાયમ માટે છીનવાઈ ગયો. પિતાના ગયાના થોડા જ દિવસોમાં કામિનીનો અસલી ચહેરો બહાર આવવા લાગ્યો. હવે તેને આ બાળક એક બોજ લાગવા માંડ્યો હતો. ઘરમાં હવે કોઈ એવું નહોતું બચ્યું જે આરવનો પક્ષ લઈ શકે કે તેને બચાવી શકે. જે ઘરમાં આરવ ક્યારેય જમીન પર ખુલ્લા પગે નહોતો ચાલતો, એ જ ઘરમાં હવે તેને એક નોકરની જેમ મજૂરી કરવી પડતી હતી. કામિની રોજ સવારે ખૂબ વહેલા ઉઠી જતી અને સૂતેલા આરવ પર ઠંડુ પાણી નાખીને તેને જગાડતી. તેની પાસે આખા ઘરનું કચરા-પોતું કરાવતી. ધીમે ધીમે આરવના ચહેરા પરનું હાસ્ય કાયમ માટે ગાયબ થઈ ગયું. તે એટલો ડરી ગયો કે કામિનીનો અવાજ સાંભળતા જ ધ્રુજવા લાગતો. એક દિવસ સાંજે કામિની પોતાની બહેનપણીઓ સાથે ફોન પર વાતો કરી રહી હતી. આરવ રસોડામાં વાસણ સાફ કરી રહ્યો હતો. અચાનક આરવના હાથમાંથી એક કાચનો ગ્લાસ નીચે પડીને તૂટી ગયો. ગ્લાસ તૂટવાનો અવાજ આવતા જ કામિનીનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. ફોન કાપીને તે સીધી રસોડામાં આવી. તેણે કોઈ પણ જાતની દયા વગર એ નાના બાળકને જોરથી તમાચો મારી દીધો. આરવ બિચારો રડવા લાગ્યો, પણ જાણે આટલું ઓછું હોય તેમ કામિનીએ શિયાળાની કડકડતી ઠંડીમાં તેને ઘરની બહાર આવેલી જૂની, અંધારી અને બંધ ઓરડીમાં ધક્કો મારીને પૂરી દીધો. ન તેને રાતનું જમવાનું આપ્યું કે ન તો ઓઢવા માટે કોઈ ગોદડું. એ રાત આરવ માટે કાળી રાત હતી. એ ભંગાર ઓરડીમાં ચારેબાજુ કરોળિયાનાં જાળાં અને ધૂળ જ ધૂળ હતી. નાનકડો આરવ એક ખૂણામાં થરથર ધ્રુજતો બેઠો હતો. બહાર બરફ જેવો ઠંડો પવન સૂસવાટા મારતો હતો. આરવની આંખોમાંથી આંસુ રોકાવાનું નામ નહોતા લેતા. તે ઓરડીની બારીમાંથી દેખાતા એક ચમકતા તારા સામે જોઈને એકદમ ધીમા અવાજે ડૂસકાં ભરતાં બોલ્યો, મમ્મી, પપ્પા... તમે મને તમારી પાસે કેમ નથી બોલાવી લેતા? મને અહીં ખુબ જ બીક લાગે છે. મને બહુ ઠંડી લાગે છે, પપ્પા મને બચાવો. એ માસૂમનો અવાજ સાંભળીને તો કદાચ પથ્થર પણ પીગળી જાય, પણ એ નિર્દયી સાવકી માનું હૃદય જરાય ન પીગળ્યું. રાત વધારે ને વધારે ભયાનક અને સુમસામ થઈ રહી હતી. અચાનક ઓરડીની તૂટેલી બારીમાંથી કોઈકે અંદર કૂદકો માર્યો. આરવ ડરના માર્યા જોરથી ચીસ પાડવા ગયો, પણ પછી તેણે જોયું કે એ કોઈ ભૂત કે ચોર નહોતો, પણ શેરીનો એક નાનકડો કાળો કૂતરો હતો. આ એ જ કૂતરો હતો જેને આરવ રોજ બપોરે કામિનીથી છુપાઈને પોતાની રોટલીનો ટુકડો ખવડાવતો હતો. એ અબોલ જીવ ધીમેથી પૂંછડી પટપટાવતો આરવ પાસે આવ્યો અને તેના ખોળામાં લપાઈને ગોળ કૂંડાળું વળીને સૂઈ ગયો. ભગવાને જાણે એ મૂંગા પ્રાણીને આરવને હૂંફ આપવા માટે જ મોકલ્યો હતો. એક માણસ કરતા વધારે દયા અને પ્રેમ આજે એક પ્રાણીએ બતાવ્યો હતો. એ આખી રાત બંને એકબીજાની ગરમીથી ઠંડી સામે લડતા રહ્યા. સવાર પડી. કામિની ગુસ્સામાં ઓરડીનો દરવાજો ખોલવા આવી. તેણે મનમાં વિચાર્યું હતું કે આરવ ઠંડીથી અડધો મરી ગયો હશે અને રડતો રડતો મારી પાસે માફી માંગશે. પણ દરવાજો ખોલતા જ તેણે જોયું તો આરવ પેલા કૂતરાને ભેટીને એકદમ શાંતિથી સૂતો હતો. આ દ્રશ્ય જોઈને કામિનીની આંખોમાં લોહી ઉતરી આવ્યું.
તારી આટલી હિંમત? મારા ઘરમાં રસ્તાના કૂતરાને લઈ આવ્યો? એમ કહીને તેણે ખૂણામાં પડેલો એક લાકડાનો દંડો ઉપાડ્યો. તે આરવ અને પેલા પ્રાણીને બેરહેમીથી મારવા જ જતી હતી, ત્યાં જ અચાનક ઘરના દરવાજે કોઈએ જોરજોરથી સાંકળ ખખડાવી. કોણ હશે આટલી સવારે? કામિનીના હાથમાં દંડો એમ જ હવામાં અટકી ગયો. તેણે કંટાળીને પાછળ ફરીને જોયું તો દરવાજા પર ઊભેલી વ્યક્તિને જોઈને તેના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. કામિનીના હાથમાંથી દંડો જમીન પર પડી ગયો. દરવાજા પર રાહુલભાઈના જૂના મિત્ર અને વકીલ મહેતા ઊભા હતા. કામિનીએ જેવા તેમને જોયા કે તરત જ તેના હાથમાં રહેલો લાકડાનો દંડો દરવાજાની પાછળ છુપાવી દીધો અને મ્હોં પર મીઠુ સ્મિત લાવીને બોલી, અરે મહેતા સાહેબ, તમે? આટલી વહેલી સવારે કંઈ કામ હતું? મહેતાની નજર સીધી ઘરની અંદર ગઈ. તેમને બધું જ અસ્તવ્યસ્ત લાગતું હતું. તેમણે ગંભીર અવાજે પૂછ્યું, કામિનીબેન, આરવ ક્યાં છે? મારે તેને મળવું છે. રાહુલના ગયા પછી હું પહેલીવાર આવ્યો છું, મારે તેને કેટલાક જરૂરી કાગળો વિશે જણાવવું છે અને તેના પપ્પાની એક છેલ્લી નિશાની તેને સોંપવી છે. કામિનીના પેટમાં ફાળ પડી. તેણે ફટાફટ જૂઠું બોલતા કહ્યું, એને બહુ તાવ આવ્યો છે એટલે અંદર રૂમમાં સૂતો છે. ડોક્ટરે એને આરામ કરવાનું કીધું છે, એટલે અત્યારે તેને મળવું ઠીક નથી. પણ મહેતા વર્ષોથી વકીલાત કરતા હતા, તેમને કામિનીની આંખોમાં ડર અને જૂઠ દેખાઈ ગયું. એટલામાં જ પેલી ઓરડીમાંથી કૂતરાના ભસવાનો અવાજ આવ્યો. મહેતાએ પૂછ્યું, આ અવાજ ક્યાંથી આવે છે? પેલી પાછળની ઓરડીમાં કોણ છે? કામિની ગભરાઈ ગઈ, એ તો રસ્તાનું કોઈ કૂતરું ઘૂસી ગયું લાગે છે. હું એને હમણાં કાઢી મૂકું છું. તે મહેતાને અંદર આવવા જ નહોતી દેતી. પણ મહેતાને શંકા ગઈ હતી. તેમણે કામિનીને ધક્કો મારીને સીધા પાછળની ઓરડી તરફ દોટ મૂકી. કામિની પાછળથી બૂમો પાડતી રહી, પણ મહેતાએ જઈને ઓરડીનું તાળું જેવું ખોલ્યું કે તેમની આંખો ફાટી ગઈ. સામે જે દ્રશ્ય હતું તે જોઈને મહેતાનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. ધૂળ અને ગંદકી વચ્ચે, ફાટેલા કપડામાં નાનકડો આરવ ઠંડીથી ધ્રૂજતો એક કૂતરાને વળગીને બેઠો હતો. તેની આંખો રડી રડીને લાલ થઈ ગઈ હતી અને તેનો ચહેરો ભૂખને લીધે સાવ ફિક્કો પડી ગયો હતો. આરવ બેટા, આ શું હાલત છે તારી? મહેતાએ દોડીને આરવને તેડી લીધો. આરવ એટલો નબળો પડી ગયો હતો કે તે સરખો બોલી પણ નહોતો શકતો. તેણે રડતા રડતા બસ એટલું જ કહ્યું, કાકા... મમ્મી મને બહુ મારે છે. મને અહીં બહુ બીક લાગે છે. મને પપ્પા પાસે લઈ જાવ ને. મહેતાનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેમણે કામિની તરફ જોઈને ત્રાડ પાડી, તને શરમ નથી આવતી? આ બાળક પર આવો જુલમ? રાહુલના ગયા પછી તું એની મિલકતની માલિક બની બેઠી છે, પણ યાદ રાખજે, રાહુલે એક વસિયતનામું બનાવ્યું હતું. તે મુજબ આ ઘર અને બધી મિલકત આરવના નામે છે. તું તો માત્ર તેની સંભાળ રાખવા માટે અહીં રહે છે. જો આરવને કંઈ પણ થયું હોત, તો તારે જેલમાં જવું પડત. કામિની પહેલા તો ડરી ગઈ, પણ પછી તેની અંદર રહેલી લાલચ જાગી ઉઠી. તે જાણી ગઈ હતી કે જો આરવ જીવતો રહેશે, તો તેને ક્યારેય પૈસા નહીં મળે. તેણે મનમાં ને મનમાં એક ભયાનક પ્લાન બનાવ્યો. તેણે તરત જ ઘૂંટણિયે પડીને માફી માંગવાનું નાટક શરૂ કર્યું. મહેતા સાહેબ, મને માફ કરી દો. મારાથી ભૂલ થઈ ગઈ. હું એકલી પડી ગઈ હતી એટલે મગજ ઠેકાણે નહોતું. હવે હું આરવને ફૂલની જેમ સાચવીશ. પ્લીઝ, પોલીસને ન કહેતા. મહેતાને લાગ્યું કે કદાચ કામિની સુધરી જશે, પણ આરવના મનમાં ફાળ પડી રહી હતી. તેને ખબર હતી કે આ તો તોફાન પહેલાની શાંતિ છે. મહેતાએ આરવને થોડા બિસ્કિટ આપ્યા અને કહ્યું કે તે કાલે ફરી આવશે. પણ જેવો મહેતાનો પગ ઘરની બહાર નીકળ્યો, કામિનીના ચહેરા પર પેલુ સ્મિત પાછું ફર્યુ. તેણે આરવ સામે જોઈને ધીમેથી કહ્યું, બેટા, તારા મહેતા કાકા તો ગયા... હવે જો હું તારો શું હાલ કરું છું. કામિની એકદમ મીઠું મીઠું બોલતી પેલી અંધારી ઓરડીમાં આવી. તેના હાથમાં દૂધનો ગ્લાસ હતો. બેટા, મને માફ કરી દે. જો હું તારા માટે તારું મનપસંદ કેસરવાળું દૂધ લાવી છું. લે, જલ્દી પી લે, તને બહુ ભૂખ લાગી હશે ને, આરવ બિચારો બે દિવસથી સાવ ભૂખ્યો હતો. દૂધ જોઈને તેની આંખોમાં ચમક આવી ગઈ. તેણે ધ્રૂજતા હાથે ગ્લાસ પકડ્યો. જેવો તે દૂધ પીવા માટે ગ્લાસ હોઠ પાસે લઈ ગયો, કે તરત જ પેલા અબોલ પ્રાણીએ જોરદાર છલાંગ લગાવી. દૂધ જમીન પર ઢોળાતા જ કામિનીનો અસલી ચહેરો સામે આવી ગયો. તે ગુસ્સાથી લાલઘૂમ થઈ ગઈ. અરે નાલાયક કૂતરા, તેં મારી આખી મહેનત પર પાણી ફેરવી દીધું, તે જોરથી બરાડી. આ સાંભળીને આરવ સમજી ગયો કે આ દૂધમાં ઝેર હતું. પેલા કૂતરાએ જમીન પરથી થોડું દૂધ ચાટ્યું અને બીજી જ પળે તે ચક્કર ખાઈને જમીન પર ઢળી પડ્યો. આરવના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. પોતાની જ સાવકી મા તેને કાયમ માટે રસ્તા પરથી હટાવવા માંગતી હતી. કામિનીનો ખતરનાક પ્લાન ફેલ થઈ ગયો હતો. તેણે વિચાર્યું કે હવે તે પોતાના હાથે જ આ કાંટાને દૂર કરશે. તે ઓરડીનો દરવાજો બહારથી કડી મારીને બંધ કરી દીધો અને મારવા માટે હથિયાર લેવા રસોડા તરફ દોડી. હવે આરવ પાસે બચવા માટે માત્ર ગણતરીની સેકન્ડો જ હતી. તેને સમજાયું કે જો તે અહીં રહ્યો તો આજે તેનો જીવ નહીં બચે. તેણે બેભાન પડેલા પોતાના મિત્રને છાતી સરસો ચાંપ્યો. ઓરડીની જે તૂટેલી બારીમાંથી કૂતરો અંદર આવ્યો હતો, આરવે પૂરી તાકાત લગાવીને એ જ બારીમાંથી બહાર કૂદકો માર્યો. બહાર ઘનઘોર અંધારું હતું. વીજળીના કડાકા સાથે વરસાદ શરૂ થઈ ગયો હતો. આરવ ઉઘાડા પગે, ઠંડીમાં થરથર કાંપતો અને પોતાના કૂતરાને બે હાથમાં છુપાવીને અજાણ્યા રસ્તા પર દોડવા લાગ્યો. પાછળથી કામિનીના અવાજો આવી રહ્યા હતા, તું ક્યાંય નહીં ભાગી શકે, હું તને શોધીને જ જંપીશ. આરવ બસ દોડતો જ રહ્યો. તેના પગ કાંકરા અને કાંટા વાગવાથી લોહીલુહાણ થઈ ગયા હતા. આંખમાં પડતા વરસાદને લીધે તેને આગળ કંઈ દેખાતું નહોતું. અચાનક રસ્તાની વચ્ચે એક કાળા રંગની કાર ખૂબ જ ઝડપથી તેની તરફ ધસી આવી. કારની લાઈટો આરવની આંખો પર પડી અને બ્રેકનો જોરદાર અવાજ આવ્યો. કાળા રંગની ગાડી આરવથી માત્ર એક વેંત દૂર ઊભી રહી ગઈ, આરવ તો બીકના માર્યા રસ્તાની વચ્ચે જ આંખો બંધ કરીને ફસડાઈ પડ્યો હતો. તેને લાગ્યું કે આજે તેનું બચવું મુશ્કેલ છે. પણ નસીબ હજુ તેનો સાથ આપી રહ્યું હતું. ગાડીનો દરવાજો ખૂલ્યો. અંદરથી એક ભલા દેખાતા માણસ બહાર આવ્યા, જેમનું નામ મોહન હતું. પાછળ પાછળ તેમના પત્ની માલતીબેન પણ છત્રી લઈને દોડ્યા. અરે પ્રભુ, આટલી રાતે, આટલા ભારે વરસાદમાં આ નાનકડો બાળક રસ્તા વચ્ચે શું કરે છે? માલતીબેન ગભરાઈને બોલી ઉઠ્યા. ગાડી તેમનો ડ્રાઇવર રાજુ ચલાવી રહ્યો હતો. મોહનભાઈએ રાજુને બૂમ પાડી, રાજુ, જલ્દી ગાડીમાંથી ધાબળો કાઢ.
મોહનભાઈએ નીચે બેસીને જોયું તો આઠ વર્ષનો એક માસૂમ છોકરો ઠંડીથી થરથર કાંપી રહ્યો હતો અને તેના હાથમાં એક બેભાન થયેલું કૂતરું હતું. આરવના પગમાંથી કાંકરા વાગવાને લીધે લોહી નીકળતું હતું. આ દ્રશ્ય જોઈને માલતીબેનની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેમણે કોઈ પણ જાતનો વિચાર કર્યા વગર આરવને પોતાના ગળે લગાડી લીધો. આરવ, જેણે ઘણા દિવસોથી માતાનો પ્રેમ નહોતો જોયો, તે માલતીબેનની હૂંફ મળતા જ ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યો. તેઓ તાત્કાલિક આરવ અને પેલા અબોલ જીવને પોતાની ગાડીમાં બેસાડીને નજીકના દવાખાને લઈ ગયા. ડોક્ટરે તાત્કાલિક સારવાર આપીને પેલા કૂતરાને બચાવી લીધો અને આરવના પગે પાટાપિંડી કરી. જ્યારે આરવ થોડો શાંત થયો, ત્યારે મોહનભાઈએ તેને ગરમ દૂધ આપતા પ્રેમથી પૂછ્યું, બેટા, તું આટલી રાતે આ હાલતમાં ક્યાંથી આવતો હતો? આરવે રડતાં રડતાં પોતાની બધી જ આપવીતી કહી સંભળાવી. પિતાનું મૃત્યુ, સાવકી માનો જુલમ, અંધારી ઓરડી અને ઝેરી દૂધની વાત સાંભળીને મોહન, માલતી અને રાજુ ત્રણેય સ્તબ્ધ થઈ ગયા. માલતીબેન અને મોહનભાઈ પોતે સંતાનવિહોણા હતા. ભગવાને તેમને બધું જ આપ્યું હતું પણ ખોળાનો ખૂંદનાર કોઈ નહોતું. તેમણે મોહનભાઈ સામે જોઈને મક્કમ અવાજે કહ્યું, આપણે આ બાળકને પાછો એ રાક્ષસી પાસે મરવા માટે નહીં જવા દઈએ. ભગવાને જ આપણને આની મદદ કરવા મોકલ્યા છે. મોહનભાઈએ નક્કી કર્યું કે તેઓ આરવને પોતાના ગામ 'વિજયગઢ' લઈ જશે. તેમણે આરવના માથે પ્રેમથી હાથ મૂકીને વચન આપ્યું, દીકરા, આજથી તું અમારો દીકરો છે અને આ તારો મિત્ર પણ આપણી સાથે વિજયગઢ આવશે. હવે કોઈ તારો વાળ પણ વાંકો નહીં કરી શકે. આરવને પહેલીવાર એવું લાગ્યું કે જાણે તેના જીવનના કાળા વાદળો દૂર થઈ રહ્યા છે. પણ બીજી તરફ, કામિની આરવને શોધવા માટે ગાંડી થઈ ગઈ હતી. તેને ડર હતો કે જો આરવ કોઈને મળી ગયો તો વસિયતનામાનું સત્ય બહાર આવી જશે અને તે જેલના સળિયા પાછળ ધકેલાઈ જશે. સવાર પડી ગઈ હતી. મોહનભાઈની ગાડી વિજયગઢ તરફ જવા નીકળી, પણ રસ્તામાં અચાનક પોલીસની એક જીપે તેમની ગાડીને આંતરી લીધી. પોલીસની જીપમાંથી એક કડક દેખાતા ઇન્સ્પેક્ટર સાહેબ નીચે ઉતર્યા. મોહનભાઈની ગાડીમાં પાછળ બેઠેલા માલતીબેન અને આરવ આ જોઈને ખૂબ ડરી ગયા. આરવે તો બીકના માર્યા માલતીબેનને મજબૂત રીતે પકડી લીધા અને પોતાની આંખો જ બંધ કરી દીધી. તેને લાગ્યું કે પેલી સાવકી માએ તેને પાછો લઈ જવા માટે જ પોલીસને મોકલી છે. ઇન્સ્પેક્ટર સાહેબે પોતાની લાકડી જમીન પર પછાડી અને મોહનભાઈને ગાડીનો કાચ નીચે કરવા કહ્યું.
સાહેબ, તમારી ગાડીમાં પાછળ બેઠેલો આ છોકરો કોણ છે? ઇન્સ્પેક્ટરે શંકાભરી નજરે અંદર જોતા પૂછ્યું. મોહનભાઈએ જરાય ગભરાયા વગર ખૂબ જ શાંતિથી જવાબ આપ્યો, સાહેબ, આ બાળક અમને રસ્તા પર કડકડતી ઠંડીમાં, ભારે વરસાદમાં ઘાયલ હાલતમાં મળ્યો છે. અમે તેને સાચવવા માટે અમારા ગામ વિજયગઢ લઈ જઈએ છીએ. પોલીસ અધિકારીએ પોતાના ખિસ્સામાંથી એક કાગળ કાઢ્યો અને તેમાં છાપેલો એક ફોટો બતાવ્યો. થોડીવાર પહેલાં જ એક મહિલા રડતી રડતી પોલીસ સ્ટેશન આવી હતી. તેણે એવી ફરિયાદ નોંધાવી છે કે તેનો વહાલસોયો દીકરો રાત્રે કોઈને કહ્યા વગર ઘરમાંથી ક્યાંક ભાગી ગયો છે. આ ફોટો એ જ બાળકનો છે. આ વાત સાંભળીને મોહનભાઈ અને ડ્રાઇવર રાજુ તરત જ સમજી ગયા કે કામિનીએ પોતાના પાપ છુપાવવા માટે અને દુનિયા સામે પોતાને સારી માતા સાબિત કરવા માટે આ નાટક રચ્યું છે. મોહનભાઈએ તરત જ ગાડીનો દરવાજો ખોલ્યો. સાહેબ, તમે પોતે જ આ બાળકની હાલત જુઓ, એમ કહીને મોહનભાઈએ આરવના પગે બાંધેલા પાટા અને ભૂખથી કરમાઈ ગયેલા તેના ગભરાયેલા ચહેરા તરફ ઈશારો કર્યો. માલતીબેને પણ હિંમત કરીને ઇન્સ્પેક્ટરને પેલી અંધારી ઓરડી અને ઝેરી દૂધવાળી બધી જ સાચી વાત વિગતવાર જણાવી દીધી. આરવના ખોળામાં બેઠેલા પેલા કૂતરાએ પણ જાણે સાક્ષી પૂરતો હોય તેમ ધીમેથી અવાજ કર્યો. પોલીસવાળા પણ આખરે તો માણસ જ હોય છે. આરવના આંસુ અને તેનો ભય જોઈને ઇન્સ્પેક્ટરને પાકી ખાતરી થઈ ગઈ કે આ માસૂમ બાળક સાથે કંઈક બહુ મોટું અને ખરાબ થયું છે. મોહનભાઈએ મક્કમ અવાજે કહ્યું, સાહેબ, અમે આને વિજયગઢ લઈ જવા માંગતા હતા, પણ હવે નહીં જઈએ. આપણે અત્યારે જ એ મહિલા પાસે પાછા જવું પડશે. એને એના કરેલા પાપની સજા અપાવીને જ હું જંપીશ. ઇન્સ્પેક્ટરે મોહનભાઈની વાતને સાચી માની. તેમણે પોતાની પોલીસ જીપ પાછી શહેર તરફ વાળી. બીજી બાજુ, કામિની પોતાના ઘરમાં ખૂબ ખુશ હતી. તેને પૂરેપૂરો વિશ્વાસ હતો કે પોલીસ આરવને શોધી લાવશે, અને તે દુનિયાની સામે એવું સાબિત કરી દેશે કે આરવ માનસિક રીતે બીમાર છે અને જાતે જ ભાગી ગયો હતો. તે અરીસા સામે ઊભી રહીને પોતાના વાળ ઓળતી હતી અને વસિયતનામાના લાખો રૂપિયાથી શું શું નવી વસ્તુઓ ખરીદશે તેના સપના જોતી હતી. અચાનક તેના ઘરનો દરવાજો એક મોટા ધડાકા સાથે ખૂલ્યો, કામિનીએ હસતા મુખે પાછળ ફરીને જોયું, પણ સામે ઉભેલા લોકોને જોઈને તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. દરવાજા પર મોહનભાઈ, માલતીબેન, રાજુ અને ખુદ ઇન્સ્પેક્ટર સાહેબ ઊભા હતા. અને સૌથી મોટો ઝટકો તો તેને ત્યારે લાગ્યો જ્યારે ઇન્સ્પેક્ટરની બરાબર પાછળ વકીલ મહેતા પણ ઊભા હતા, મહેતા રસ્તામાં જ પોલીસને મળી ગયા હતા અને તેઓ પણ સત્ય જાણી ગયા હતા. કામિનીનો ચહેરો સાવ ફિક્કો પડી ગયો. તેના મોઢામાંથી એક પણ શબ્દ નહોતો નીકળતો. મહેતાએ આગળ આવીને સીધૂ તેની આંખોમાં જોઈને કડક અવાજે કહ્યું, કામિની, તારી આ રમત હવે હંમેશા માટે પૂરી થઈ ગઈ છે. તું જેલના સળિયા પાછળ જવા માટે તૈયાર થઈ જા.

Address

Junagadh
362610

Opening Hours

Monday	8pm - 9pm
Tuesday	8pm - 9pm
Wednesday	8pm - 9pm
Thursday	8pm - 9pm
Friday	8pm - 9pm
Saturday	8pm - 9pm
Sunday	9am - 5pm

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when GPSC HUB posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to GPSC HUB:

Shortcuts

Want your business to be the top-listed Media Company in Junagadh?