18/06/2025
മഴയുള്ള ഒരു സായാഹ്നം
ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു. ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനുവിന് പുസ്തകത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പുറത്ത് മഴ ചാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ ജനലിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിനിന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കിട്ട ജീവിതത്തിൽ മഴ എന്നും അവൾക്കൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, ഈ ഒറ്റപ്പെടലിൽ.
അനു, ഒരു മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയിലെ ജീവനക്കാരി. ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അവൾക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ലോകമുണ്ടായിരുന്നു; പുസ്തകങ്ങളും സംഗീതവും പിന്നെ ഈ മഴയും. പ്രണയമെന്ന വാക്ക് അവൾക്ക് ഒരു വിദൂര സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നു. പ്രണയബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി നടന്നവളായിരുന്നില്ല അവൾ, പക്ഷേ യഥാർത്ഥ പ്രണയം ഇതുവരെ അവളെ തേടിയെത്തിയിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് ആ മെസ്സേജ് വന്നത്. "ഒരു ഹായ്... ഞാൻ ആകാശ്."
അപരിചിതമായൊരു നമ്പർ. "ആരാ?" അവൾ മറുപടി അയച്ചു.
"നിന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരൻ, ആകാശ്. ഓർമ്മയുണ്ടോ?"
അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മവന്നില്ല. സ്കൂളിൽ ഒരുപാട് ആകാശുമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഏത് ആകാശ്?" അവൾ ചോദിച്ചു.
"പത്താം ക്ലാസ്സിൽ നിന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ആകാശ്," അപ്പുറത്തുനിന്ന് മറുപടി വന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പിന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. മെലിഞ്ഞ, കണ്ണട വെച്ച, എന്നും ചിരിച്ച മുഖമുള്ള ആകാശ്. അവൾക്ക് ചിരി വന്നു. "ഓ... നീയായിരുന്നോ! എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം?"
അവിടെ നിന്നാണ് അവരുടെ സംഭാഷണം തുടങ്ങിയത്. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അവരുടെ ചാറ്റുകൾ ഒരു സാധാരണ സൗഹൃദത്തിൽ നിന്ന് പതിയെ പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. ആകാശിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം മാന്ത്രികതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അനുവിന്റെ ലോകത്തെ വർണ്ണാഭമാക്കി. അവൾ ആകാശിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കൊതിച്ചു. അവന്റെ ചിരി അവളുടെ കാതുകളിൽ സംഗീതമായി നിറഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം ആകാശ് ചോദിച്ചു, "നമുക്കൊന്ന് കാണണ്ടേ?"
അനുവിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു കൂടിക്കാഴ്ച. അവൾ സമ്മതിച്ചു.
അവർ കണ്ടുമുട്ടിയത് ഒരു കോഫി ഷോപ്പിലായിരുന്നു. അനുവിന് ആകാശിനെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ഒരുപാട് മാറിയിരുന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അതേ തിളക്കം അവൾ കണ്ടു. സംസാരത്തിനിടയിൽ അവർക്ക് സമയത്തെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുട്ടിക്കാലത്തെ തമാശകളും സ്കൂൾ ഓർമ്മകളും പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് തോന്നി, വർഷങ്ങളുടെ ദൂരമില്ലാതെ അടുത്താണ് ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചതെന്ന്.
അന്നു രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അനുവിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ ആകാശായിരുന്നു. അവൻ അവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു, "നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി ഒളിപ്പിച്ച ഒരു രഹസ്യം പുറത്ത് പറയാൻ തോന്നി. എനിക്ക് നിന്നെ അന്നുമുതൽ ഇഷ്ടമായിരുന്നു."
അനുവിന് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താൻ എന്നും ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നവൾക്ക്, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ ഒരാൾ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം നേടിയിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അത്ഭുതമായി.
അവരുടെ പ്രണയം ഒരു മഴത്തുള്ളിപോലെ പെയ്തിറങ്ങി. പതിയെ അത് ഒരു പുഴയായി, പിന്നെ കടലായി. ആകാശ് അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ നൽകി. അവളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയങ്ങളെ അവൻ ഇല്ലാതാക്കി. അവർ ഒരുമിച്ച് ഓരോ ദിവസവും ജീവിച്ചുതുടങ്ങി.
ഒരു മഴയുള്ള സായാഹ്നത്തിൽ, അവർ ആദ്യമായി കണ്ട അതേ സ്ഥലത്ത് വെച്ച് ആകാശ് അനുവിനോട് ചോദിച്ചു, "ഈ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എന്റെ കൂടെയുണ്ടാവുമോ?"
അനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് തലയാട്ടി. അതെ, ഈ മഴയുള്ള സായാഹ്നം അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി എന്നും അവളോടൊപ്പമുണ്ടാകും...
