Denis Arackal, Kochi (2026)

26/09/2026

വെള്ളകളറിലുള്ള അംബാസിഡർ കാർ പോകുന്ന കാണുമ്പോൾ, ചെറുവിരൽ കടിച്ചാൽ അവർ പൈസ എറിഞ്ഞു തരുമെന്ന് 80കളിലെ കുട്ടികൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു...

സ്കൂൾ കുട്ടികൾ പലരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, അവർക്ക് പൈസ കിട്ടി, ഇവർക്ക് പൈസ കിട്ടി എന്ന്. ഞാൻ ചെറുവിരൽ കടിക്കുന്നത് മാത്രം മിച്ചം, ഒരു പൈസ പോലും എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല!

ഇനി പറഞ്ഞത് കേട്ട് തെറ്റിയതാണെങ്കിലോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ എന്റെ സകല വിരിലും കടിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ട്...🤭

( നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതവുമായി അടുത്തു നിൽക്കുന്ന ചിരിയും ചിന്തയും ആണ് ഞാൻ എഴുതുക — തുടർന്നും വായിക്കുവാൻ ഫോളോ ചെയ്തോളൂ ❤️)

അന്ന് നാട്ടിലൊക്കെ ആളുകൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പോകുന്നത് സൈക്കിൾ റിക്ഷയിലാണ്. ഓട്ടോറിക്ഷ വന്നപ്പോൾ സൈക്കിൾ റിഷാക്കാരും ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരും തമ്മിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കുറെ നാൾ അടിപിടിയായിരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ എന്നോ സൈക്കിൾ റിക്ഷകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി...

ഈ മൂന്നു പേരുള്ള വണ്ടികൾക്കിടയിൽ നാലു വീലുള്ള കാറുകൾ അന്നും അപ്പർ ക്ലാസ്! ഡോക്ടർമാർക്കെല്ലാം പ്രീമിയർ പത്മിനി കാറുകൾ... ❤️

ടാക്സിക്കാർ ഡ്രൈവർമാർക്ക് പോലും പണ്ട് എന്ത് വലിയ ഗമയായിരുന്നു. അവർക്ക് ലോകത്തോട് മുഴുവൻ ഒന്നാം ഗ്രേഡ് പുച്ഛം! സ്കൂളിലേക്ക് സൈക്കിൾ ചവിട്ടി പോകുന്ന ഞാൻ ടാക്സി സ്റ്റാൻഡിൽ കൂട്ടംകൂടി നിൽക്കുന്ന ഡ്രൈവർമാരെ സൈക്കിൾ നിർത്തി ആരാധനയോടുകൂടി നോക്കും..

ഹോ! എന്താ ഒരു സ്റ്റൈൽ!! വലുതാകുമ്പോൾ ഒരു ഡോക്ടറായില്ലെങ്കിലും ഒരു ടാക്സി ഡ്രൈവർ ആകണം...

സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം എന്തു കൊതിയായിരുന്നു കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരു കാറിൽ കയറാൻ...

എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ആദ്യമായി ഞാൻ കാറിൽ കയറുന്നത് പ്രീഡിഗ്രി ഫസ്റ്റ് ഇയർ പഠിക്കുമ്പോൾ ആണ്. എന്റെ ആലപ്പുഴയിലുള്ള അടുത്ത കൂട്ടുകാരന്റെ അച്ഛന് ഒരു മാർക്ക് ത്രീ അംബാസിഡർ കാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഒരിക്കൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരനും, അവന്റെ അച്ഛനും, അമ്മയും കൂടി എറണാകുളത്ത് പോയപ്പോൾ എന്നെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോയി.

ആ യാത്ര ഇന്നും മറക്കാതെ എന്റെ മനസ്സിൽ പച്ച പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു..

ആദ്യമായി വിമാനത്തിൽ കയറിയതും, പെപ്സി കുടിച്ചതും, ബ്രോസ്റ്റഡ് ഫ്രൈഡ് ചിക്കൻ രുചിച്ചതും, ആദ്യമായി ശമ്പളം വാങ്ങിയതും, ആദ്യമായി മുട്ടൊപ്പം മഞ്ഞിൽ നടന്നതും (ആദ്യ ചുംബനത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ ഇവിടെ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നേക്കാം. നിങ്ങളും ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ ഇരുന്നോളൂ")♥️

എല്ലാം മനസ്സിൽ ഇന്നലെ നടന്ന പോലെയുണ്ട്...

നിങ്ങൾ ആദ്യമായി ചെയ്തത് എന്താണ് നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്?

അല്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ആദ്യമായി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്തിനു വേണ്ടിയാണ്?

പറയാമോ? കേൾക്കട്ടെ. ❤️

(ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചെറിയ ചെറിയ കാഴ്ചകൾക്കായി പേജ് ഫോളോ ചെയ്യാം ♥️)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

25/09/2026

നമുക്കില്ലാത്തതെല്ലാം നമ്മുടെ കുറവല്ല! നമ്മുടെ കുറവാണെന്നു ചിന്തിപ്പിച്ചെടുക്കുകയാണ്. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാതിരുക്കുകയെന്നത് ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്.

എല്ലാമറിയാനോ അനുഭവിക്കാനോ ഈ ഒരു ജീവിതം കൊണ്ടാകില്ല. എന്നാൽ അറിഞ്ഞതിലും അനുഭവിച്ചതിലും അറിയാത്തതിന്റെയും അനുഭവിക്കാത്തതിന്റെയും ഫ്‌ളേവറുകൾ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

പലപ്പോഴും അത് മതി.

നമ്മൾ കേൾക്കാത്ത മനോഹരമായ ഗാനങ്ങളുണ്ട്. ഇപ്പോഴുണ്ട്, ഇനി വരാനിരിക്കുന്നവയുമുണ്ട്. പക്ഷെ അത് നമ്മൾ കേട്ടിട്ടുള്ള ഗാനങ്ങളുടെ ഭംഗി നഷ്ട്ടപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

ബാക്കിയെല്ലാം സെയിൽസ് ഗിമ്മിക്കുകളാണ്. ആവിശ്യമില്ലാത്തത് ആവശ്യമാണെന്ന് കരുതിപ്പിക്കലാണ്.

നമുക്ക് നല്ലതായത് ആരും നമ്മളോട് ഇങ്ങോട്ടു വന്നു പറയില്ല. അവർക്കു നല്ലതാണു അവർ നമുക്ക് നല്ലതെന്ന രീതിയിൽ മാർക്കറ്റ് ചെയ്യുക. അത് ആത്മീയമായാലും, തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ സ്ഥാനാർത്ഥി ആയാലും, അല്ലർജി ടെസ്റ്റ് ആയാലും, ബാങ്ക് ലോൺ ഫോൺ കാൾ ആയാലും, നിങ്ങൾ രോമാഞ്ചം കൊള്ളുന്ന നിങ്ങടെ വൻനേതാവുള്ള പാർട്ടിയായാലും..

നിങ്ങളെ അവർക്കാണ് ആവശ്യം. അവർക്ക് അതുമതി!

എല്ലാരും എന്തെങ്കിലും വിറ്റ് ജീവിക്കുന്ന ഈ ലോകത്ത്, അനാവശ്യമായ ഒന്നിനും വഴങ്ങാതെ നിങ്ങൾ ആയിരിക്കുക എന്നതുതന്നെ ഒരു റിബൽ ജീവിതമായിരിക്കുന്നു.

നമ്മൾ വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളും, അറിഞ്ഞ ആളുകളും നടന്ന വഴികളും കണ്ട കാഴ്ചകളും, നമ്മുടെ പ്രേമവും, കാമവും, കാരുണ്യവും, ദേഷ്യവും, വിശപ്പും, നിരാശയും, പ്രതീക്ഷയും നമ്മളോടൊപ്പമാണ്, നമ്മുടെയാണ്.

മിക്കവാറും അത് മതി.

(ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചെറിയ ചെറിയ കാഴ്ചകൾക്കായി പേജ് ഫോളോ ചെയ്യാം ♥️)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

24/09/2026

എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് എന്റെ വീട്ടിലെ ഒരു മുറി നിറച്ചും പുസ്തകങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛൻ നന്നായി വായിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലായിരുന്നതിനാൽ ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട എല്ലാ ക്ലാസിക്കുകളും വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഈ പുസ്തകങ്ങൾ തുറന്നു നോക്കാനും വായിക്കാനും ആയി ഞാൻ എടുക്കും. ഈ പുസ്തകങ്ങളിൽ ചിലത് പുറത്ത് രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്നതാണ്, ചിലത് നാട്ടിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയവയും. രസകരമായ ഒരു കാര്യം, പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തുറക്കുമ്പോൾ, അതിനകത്തു നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി പത്തു രൂപ നോട്ടുകളും, അഞ്ചു രൂപ നോട്ടുകളും, രണ്ടു രൂപ നോട്ടുകളും എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. ലോട്ടറി അടിക്കുന്ന പോലെ! 😊

ഞാൻ അച്ഛനോട് ചോദിക്കും, "ദേ ഒരു അഞ്ചുരൂപ നോട്ട് ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നു, ഇതെങ്ങനെ ഇവിടെ വന്നു"?

"ഡാ, ഞാൻ അത് അവിടെ വെച്ച് മറന്നതായിരിക്കും"... അച്ഛൻ പറയും.

ഇങ്ങനെ നോട്ടുകൾ അവിടെയും ഇവിടെയും വച്ച് മുതിർന്നവർ മറന്നുപോകുമോ? ഞാൻ ചിന്തിക്കും. അങ്ങനെ രൂപാ നോട്ടുകൾ മറന്നു പോകാൻ നമ്മൾ വലിയ പണക്കാർ അല്ലല്ലോ!

പലപ്പോഴും മുതിർന്നവർ പറയുന്നത് മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മൾ ആ പ്രായത്തിൽ എത്തണം എന്ന് പറയുന്നതിൽ വലിയ കഴമ്പുണ്ട്.

ഇന്ന് പലപ്പോഴും ഞാൻ എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി അതിൽ നിന്നും അഞ്ചു രൂപയും പത്തു രൂപയും ഞാൻ കണ്ടെത്തുന്നു...

ഇങ്ങനെ രൂപ നോട്ടുകൾ ഞാൻ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, അന്ന് എന്റെ അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി ഇപ്പോൾ എന്റെ മുഖത്ത് വിരിയുന്നു...

"അച്ഛന് എന്ത് ഷാർപ്പ് ഓർമ്മയാ" എന്ന് എന്റെ മകൾ പറയുമ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെ കണ്ടെത്തുന്ന രൂപ നോട്ടുകളുടെ കാര്യം അവളോട് പറയും...

"ഇങ്ങനെ രൂപ വെച്ച് മറന്നുപോകാൻ നമ്മൾ വലിയ പൈസക്കാരല്ലല്ലോ ", എന്ന് അവൾ എന്നോട് പറയും..

ഞാൻ അപ്പോൾ പുഞ്ചിരിക്കും...

ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മളെ നമ്മുടെ ജീവിതം ഓടിച്ചിട്ട് പിടിക്കുന്നത് നമ്മുടെ മക്കളിലൂടെയാണ്, എല്ലേ?

എനിക്ക് പ്രായമേറി വരുമ്പോൾ, എന്നെ എനിക്കുതന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്താനായി ഞാനിപ്പോൾ മനപ്പൂർവം രൂപാ നോട്ടുകൾ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഒളിച്ചു വയ്ക്കുന്നു..

ഓർമ്മകൾ നിങ്ങൾക്ക് പതുക്കെ പിടിവിട്ട് തുടങ്ങിയോ?

ചില പേരുകൾ ഓർക്കാതെ, സംസാരിക്കുമ്പോൾ ചില വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ, സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന സാധനം എവിടെയാണ് വെച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നറിയാതെ ചെറിയ തപ്പി തടയലുകൾ തുടങ്ങിയോ?

ഒന്നോർത്തുനോക്കി പറയൂ....

( നിങ്ങളുടെയും എന്റെയും നമ്മുടെയും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന ചെറിയൊരു പേജ് ആണ് ഇത്. പോസ്റ്റുകൾ ലഭിക്കുന്നത് നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ഫോളോ ചെയ്ത് കൂടെ കൂടിക്കൊള്ളൂ ♥️)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

23/09/2026

ഇടയ്ക്ക് വല്ലപ്പോഴും ഉച്ചയ്ക്കത്തേക്കുള്ള ഭക്ഷണം സ്കൂളിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ സാധിക്കാത്തപ്പോൾ ഇളയ മകൾ എന്നെ അവളുടെ ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് ഫോണിൽ വിളിക്കും.

"അച്ഛാ, ഞാനിവിടെയുള്ള ടിം ഹോർട്ടൻസ് പോകുവാ. ഞാനൊരു സാൻവിച്ച് വാങ്ങിച്ചോട്ടെ?" ഞാൻ "ഉവ്വ്" എന്ന് പറയുമ്പോൾ, മിക്കവാറും അടുത്ത ചോദ്യം ശബ്ദം താഴ്ത്തി വരും...

"എന്റെ കൂടെ കാർമിനും എലയും ഉണ്ട്! അവർക്ക് ഞാൻ ചായ വാങ്ങി കൊടുത്തോട്ടെ? ഓക്കെ ആണോ അച്ഛാ? " ഈ പറഞ്ഞ രണ്ടുപേരും അവളുടെ കൂട്ടുകാരികളാണ്. രണ്ടു പാവം മദാമ്മ പെൺകുട്ടികൾ!

(Denis Arackal © എഴുതുന്നു....)

ഈ ചോദ്യം കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഓർമ്മ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് പോകും..

ഞാൻ ആലപ്പുഴയിൽ പ്രൈമറി സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന സമയം. വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത് എന്റെ സൈക്കിൾ റിക്ഷയുടെ രണ്ടാമത്തെ ട്രിപ്പിലാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നാലുമണിക്ക് സ്കൂൾ വിട്ടാലും ഏകദേശം അഞ്ചരയാകും സൈക്കിൾ റിക്ഷാക്കാരൻ വരാൻ.

പക്ഷേ ഒട്ടും ബോറടിയില്ല! എന്നെപ്പോലെയുള്ള ധാരാളം കുട്ടികൾ അവിടെ ഉണ്ടാകും. ഞങ്ങൾ അവിടെയൊക്കെ ഓടിച്ചാടി കളിച്ചു നടക്കും..

മിക്കവാറും എന്റെ കൂടെ എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ വിനീത് ഉണ്ടാകും. വിനീത് ക്ലാസിലെ പഠിപ്പിസ്റ്റ് ആണ്. വിനീതിനെ അവന്റെ അച്ഛൻ ഏകദേശം നാലേമുക്കാൽ ആകുമ്പോൾ സൈക്കിളിൽ വന്നാണ് വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോവുക...

വെള്ളമുണ്ടും വെള്ള ഷർട്ടുമാണ് വിനീതിന്റെ അച്ഛന്റെ വേഷം. അദ്ദേഹം വിനീതിനെ സൈക്കിളിൽ കേറ്റി ഞങ്ങടെ സ്കൂളിന് തൊട്ടടുത്തായുള്ള കണ്ണൻ വർക്കി പാലത്തിന് സമീപമായുള്ള ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറ്റി ചായയും വടയും ഒക്കെ വാങ്ങി കൊടുക്കും...

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അപ്രതീക്ഷിതമായി അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു, "ഡെനിസ് മോന് ചായ വേണോ?" പുറത്തുനിന്ന് ആരെങ്കിലും ഓഫർ ചെയ്യുന്ന ഒന്നും വാങ്ങി കഴിക്കരുതെന്ന് അമ്മയുടെ ഓർഡർ ഉണ്ടെങ്കിലും ആ ഒരു ദിവസം ഞാൻ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ വീണു പോയി...

അങ്ങനെ അന്ന് എന്നെയും വിനീതിനെയും അദ്ദേഹം ആ ഹോട്ടലിൽ കൊണ്ടുപോയി. ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ചായ വാങ്ങി തന്നു. വിനീത് അതിനിടയ്ക്ക് പോയി ഒരു വട എടുത്തപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ഒരു വടയെടുത്ത് എനിക്കും തന്നു...

പിന്നീട് പലപ്പോഴും എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ നിർബന്ധിച്ച് അദ്ദേഹം ചായക്കടയിൽ കൊണ്ടുപോകും. വിനീത് എന്ത് കഴിക്കുന്നുവോ, അത് എനിക്കും തരും! അവൻ രണ്ടു പഴംപൊരിയെടുത്താൽ, എനിക്ക് രണ്ട് പഴംപൊരി ചോദിക്കാതെ തന്നെ തരും!

ഒരിക്കലും ഒരു വ്യത്യാസമോ partiality യോ എന്നോട് അദ്ദേഹം കാണിച്ചിട്ടില്ല!

ഒരു രണ്ടാം ക്ലാസുകാരന്റെ മനസ്സിൽ ഇത് വലിയൊരു പാഠമാണ് സമ്മാനിച്ചത് എന്ന് മാന്യനായ, സ്നേഹമുള്ള, എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ അച്ഛൻ, അന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല...

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഏകദേശം 40 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, എന്റെ മകൾ ടിം ഹോർട്ടൻസിൽ നിന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെ അവളോട് പറയും....

"അച്ഛനോട് ചോദിക്കേണ്ട! നീ എന്തു വാങ്ങി കഴിക്കുന്നോ, അതുതന്നെ അവർക്കും വാങ്ങി കൊടുക്കുക. വല്ലപ്പോഴുമുള്ള ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യത്തിൽ, മോൾ പൈസ നോക്കണ്ട!"

അവളുടെ കൂട്ടുകാരികളായ കാർമിനും എലയും സന്തോഷത്തോടുകൂടി എന്റെ മകളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഫോൺ വാങ്ങി, "താങ്ക്യൂ മിസ്റ്റർ ഡെന്നിസ് ഫോർ ദി സാൻഡ് വിച്ച്", എന്നു പറയുമ്പോൾ, അവർ അറിയുന്നില്ലല്ലോ സത്യമായും ഇതെന്റെ മനസ്സിലെ നന്മ കൊണ്ടല്ലന്നും, ഓടിക്കളിച്ചു തളർന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു നന്മയുള്ള മനുഷ്യൻ വളരെ വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഉണ്ടാക്കിയ വലിയ സന്തോഷം ഇന്ന് ഈ 49 വയസ്സുകാരന് മറക്കാനാവാത്തതു കൊണ്ടാണെന്നും!

ചിലപ്പോൾ, ഇനിയൊരു മുപ്പതോ നാൽപതോ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, കാർമിന്റെയോ എലയുടെയോ മക്കൾ, അവരെ ഫോണിൽ വിളിച്ച്, അവരുടെ കൂട്ടുകാർക്ക് സാൻവിച്ച് വാങ്ങി കൊടുത്തോട്ടെ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ, ഇതു തുടർന്ന് പോകുകയാണെങ്കിൽ, ഇതിൽപരം എന്ത് മനോഹര "ചെറിയ" കാര്യമാണ് നമുക്ക് തലമുറകൾക്ക് സമ്മാനിക്കാനാവുക?

ആ മക്കൾ അറിയുന്നുണ്ടാവില്ലല്ലോ, അറുപത് എഴുപതു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, വെള്ള ഷർട്ടും വെള്ളമുണ്ടും ധരിച്ച, തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ഉള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ തുടങ്ങിവച്ച കാര്യമാണിതെന്ന്!

( ഇത് റീ പോസ്റ്റ് ആണ്. മുകളിൽ ഞാൻ എഴുതിയിരിക്കുന്ന വെള്ള ഷർട്ടും വെള്ള മുണ്ടും ധരിച്ച നന്മയുള്ള മനുഷ്യൻ ഇന്നലെ രാവിലെ ഈ ലോകത്തുനിന്ന് പോയി. അനാരോഗ്യം മൂലം കുറച്ചുനാളായി ബുദ്ധിമുട്ടുകയായിരുന്നു. കാനഡയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വന്നതിനുശേഷം ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ചെന്ന് കാണുകയും കുറച്ചുസമയം ഒപ്പം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നല്ല ഓർമ്മകൾ തീർച്ചയായും അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആളുകളുടെ മനസ്സിൽ നില നിൽക്കും!)

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണവാർത്ത നിങ്ങളെ അറിയിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഈ പോസ്റ്റ് പൂർണ്ണമാവില്ല എന്ന് തോന്നി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി നേരുന്നു..

മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുന്ന മനുഷ്യർ ഉള്ളപ്പോൾ ജീവിതം എന്തു മനോഹരമാണ്?

ഇല്ലേ?

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

22/09/2026

പ്രായപൂർത്തിയായ ഒരുവന് പുതിയൊരു കൂട്ടുകെട്ട് ഉണ്ടാക്കുക സാധ്യമല്ല. അവൻ അതിന് ശ്രമിച്ചാൽ തന്നെ , ആ കൂട്ടുകെട്ടിനപ്പുറത്ത് നിൽക്കുന്നവന് ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കും,

"ഇവൻ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ എന്നോട് അടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്? എന്നെ പറ്റിക്കുവാനായിരിക്കുമോ ഇങ്ങനെ എന്നിലേക്ക് കരങ്ങൾ നീട്ടുന്നത്? ചിലപ്പോൾ പൈസ ചോദിക്കുമായിരിക്കും, ചിലപ്പോൾ സ്നേഹം ഭാവിച്ച് എന്നെ ചതിക്കാനായിരിക്കും!"

ചിന്തകൾ ഇങ്ങനെ കാടുകയറി പോകും....

"ഇവന് എന്നെപ്പോലെ വേറൊരാൾ കിട്ടുമല്ലോ? പിന്നെ എന്തിനാണ് എന്നോട് കൂട്ടുകൂടുന്നത്? എനിക്കെന്തു പ്രത്യേകതകൾ ആണുള്ളത്? ഒരു പ്രത്യേകതയും ഇല്ലാത്ത എന്നോട് സ്നേഹം ഭാവിക്കുന്നതിൽ എന്തോ ഒരു കള്ളത്തരം ഉണ്ടല്ലോ?"

കുട്ടിക്കാലത്ത് പുതിയൊരു കൂട്ടു കിട്ടുന്നത് ഒന്നും ചിന്തിക്കാത്തത് കൊണ്ടാണ്. രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു ചിരി ദൂരം മാത്രം. എന്നാൽ പ്രായപൂർത്തിയായാലോ, ഭയചിന്തകൾ കൊണ്ടു മാത്രം നമ്മൾ സാധ്യമാകുന്ന കൂട്ടുകെട്ടുകളിൽ നിന്നും വഴുതി മാറുന്നു...

ഞാൻ പറ്റിക്കപ്പെട്ടില്ലല്ലോ എന്നുള്ള ചിന്ത, ഞാൻ ഏകനാണല്ലോ എന്ന ചിന്തയെക്കാളും പ്രിയമുള്ളതാകുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പ്രായപൂർത്തിയായ ഒരുവന് പുതിയൊരു കൂട്ടുകെട്ട് ഉണ്ടാക്കുക ധനവാൻ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ദുഷ്കരമാണ്!

കേൾക്കാൻ ചെവിയുള്ളവൻ കേൾക്കട്ടെ!

നിങ്ങൾക്ക് എന്തു തോന്നുന്നു? പ്രായപൂർത്തിയായി കഴിഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥതയുള്ള കൂട്ടുകെട്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? പറയു ♥️

(ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചെറിയ ചെറിയ കാഴ്ചകൾക്കായി പേജ് ഫോളോ ചെയ്യാം ♥️)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

21/09/2026

ഇത് നമ്മുടെ പേജിൽ എഴുതണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ഞാൻ പലതവണ ചിന്തിച്ചതാണ്...

പിന്നെ ഞാൻ വിചാരിച്ചു എഴുതാം. എഴുതണം. കാരണം ഈ പേജ് ഞാൻ എഴുതുന്ന കഥകൾക്കും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ചിന്തകൾക്കും വേണ്ടിയാണ് തുടങ്ങിയതെങ്കിലും, ഇതിന് നിങ്ങളുമായിട്ട് വ്യക്തിപരമായ ഒരു ബന്ധമുണ്ട് എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഡിജിറ്റൽ സ്പേസിന്റെ ലിമിറ്റേഷൻ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഇവിടെ എഴുതപ്പെടുന്നതും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നമായ കാര്യങ്ങൾ, ലോകത്തിന്റെ പല കോണിലിരിക്കുന്ന ആളുകളെ ചെറുതും വലുതുമായ രീതിയിൽ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്.

( ഇതുപോലുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ ആണ് ഞാൻ എപ്പോഴും എഴുതാറുള്ളത് — തുടർന്നും വായിക്കണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഫോളോ ചെയ്യൂ❤️)

അതൊരു ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. ആ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, ഇനി എഴുതുന്ന കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി കൂടുതൽ ബന്ധിപ്പിക്കുമെന്നും, അത് പൂർണ്ണ അർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു...

ഞാനിവിടെ പറയാൻ പോകുന്നത് അമുദയെ പറ്റിയാണ്....

അമുദ നമ്മുടെ പേജ് ഫോളോ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണ്. നമ്മുടെ പേജിൽ വളരെ അപൂർവമായി മാത്രം വരുന്ന ഒരു വൃത്തികെട്ട കമന്‍റ് വായിച്ച്, അതിൽ വേദനിച്ച്, "ഈ മനുഷ്യർ എന്താണ് ഇങ്ങനെ കമന്റ് ഇടുന്നത്!", എന്ന മെസ്സേജ് മെസ്സഞ്ചറിൽ ഇട്ടാണ് അമുദ എന്നോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്..

ജീവിതത്തെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തി. കോഴിക്കോട് സ്വദേശം. പത്തുവർഷം മുമ്പ് ഹസ്ബൻഡ് മരിച്ചുപോയി. ഇപ്പോൾ തൃശ്ശൂരിൽ ഒരു ഹോസ്റ്റലിൽ ഇൻ ചാർജ് ആയി വർക്ക് ചെയ്യുന്നു. മക്കളൊക്കെ വളരെ നല്ല നിലയിലാണ്. പഴയ ഹിന്ദി സിനിമകളും പാട്ടുകളും ഒക്കെ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. കുലീനമായ പെരുമാറ്റവും, വാക്കുകളും, ചിന്തകളും!

മാസത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ പാട്ടുകളൊക്കെ എനിക്ക് അയച്ചു തരൂ. ചിലപ്പോൾ ഭഗവത്ഗീതയിലെ വാചകങ്ങൾ അയയ്ക്കും. എഴുത്ത് നന്നായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പ്രത്യേകം വന്നു പറയും. ഞാൻ ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ച എഴുതാതിരുന്നാൽ "എവിടെ കാണുന്നില്ലല്ലോ" എന്ന് മെസ്സേജ് അയക്കും...

അധികം മെസ്സേജുകളോ സംസാരങ്ങളോ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല....

കഴിഞ്ഞവർഷം ഓഗസ്റ്റ് അഞ്ചാം തീയതിയാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി അമുദ എനിക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്. ഏതൊ ഒരു ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് അപ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ വന്ന തോന്നലുകൾ എനിക്ക് എഴുതി അയച്ചതാണ്...

പ്രതീക്ഷ പതുക്കെ കൈവിട്ടു പോകുമ്പോൾ, മനുഷ്യർ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് എഴുതുന്ന, ഒരുവിധ ഭംഗി വാക്കുകളും കുത്തിക്കേറ്റിനിറയ്ക്കാത്ത, വാചകങ്ങൾ....

സാധാരണ ഒന്നും അത്ര അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയോ വേദനിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത എനിക്ക് അത് വായിച്ച് വേദന തോന്നി...

എന്റെ മറുപടികൾക്ക്, നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അമുദ അടുത്തദിവസം എനിക്ക് മറുപടി എഴുതി.

പിന്നീട് സെപ്റ്റംബർ പത്താം തീയതി, അമുദഎനിക്ക് അടുത്ത മെസ്സേജ് അയച്ചു. MVR ക്യാൻസർ സെന്ററിൽ ട്രീറ്റ്മെന്റിനു പോകുകയാണെന്നും, ഇത്തവണത്തെ ഓണം അവിടെ ആയിരിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നുവെന്നും, തിരിച്ചുവന്നു കഴിഞ്ഞ് മെസ്സേജ് ഇടാമെന്നും പറഞ്ഞു..

എനിക്ക് അമുദ എഴുതിയത് ഞാൻ അടുത്ത ദിവസമാണ് കണ്ടത്. എന്റെ മറുപടികൾക്ക്, സെപ്റ്റംബർ പതിനൊന്നാം തീയതി ഒരു കൂപ്പുകൈ ഇമോജി മറുപടിയായി അമുദ നൽകി..

പിന്നെ അവർ എനിക്ക് മെസ്സേജുകൾ ഒന്നും അയച്ചില്ല. ഇടയ്ക്ക് ഞാൻ മെസ്സേജ് അയച്ചെങ്കിലും മറുപടി ഒന്നും കണ്ടില്ല. ചികിത്സയിലായ ആൾ തിരിച്ചു വരട്ടെ എന്ന് ഞാനും കരുതി.

ഇടയ്ക്ക് ഞാൻ മെസഞ്ചറിൽ ഹലോ മെസ്സേജുകൾ അയക്കും. പതുക്കെ, എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചു കാണുമോ എന്നുള്ള ഭീതി എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. പിന്നെ ഞാൻ കരുതും, "ഏയ്‌, ചികിത്സയിൽ ആയിരിക്കും. വിശ്രമം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരും!"

എന്റെ മെസ്സേജുകൾ കണ്ടിട്ടാകണം ഈ ഞായറാഴ്ച എനിക്ക് ഒരു മറുപടി വന്നു. മറുപടിയായി വന്നത് ഏതോ പത്രത്തിലെ ഒരു വാർത്തയുടെ കട്ടിങ് ആണ്. അതിന്റെ കൂടെ ഒരു വോയിസ് നോട്ടും. അത് അമു ദയുടെ മകന്റെ വോയിസ്‌ ആണ്...

അമുദ എന്ന പേരിൽ നമ്മുടെ പേജിൽ ആക്ടീവ് ആയിരുന്ന, എം ബി ലൈല, കഴിഞ്ഞ സെപ്റ്റംബറിൽ മരിച്ചുവെന്ന്!

അതായത് എനിക്ക് കൂപ്പുകൈ ഇമോജി മറുപടി ഇട്ടതിനുശേഷം ഏകദേശം ഇരുപത് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ഏതൊ ഒരു ദിവസം അമുദ ഈ ലോകത്തുനിന്ന് പോയി...

ജീവിതം ക്ഷണികമാണെന്നും, ചെറുതാണെന്നും, നിത്യേന എന്നോട് തന്നെ പറയുന്ന ഈ ഞാൻ, അമുദക്ക് ചിലപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചു കാണുമോ എന്നു പോലും ഇടയ്ക്ക് ചിന്തിച്ച ഈ ഞാൻ- എന്നിട്ട് പോലും ആ വാർത്ത എനിക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു....

എല്ലാ മെസ്സേജുകളും ഇപ്പോഴും എന്റെ മെസ്സഞ്ചറിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, അമുദ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് വളരെ വളരെ "റിയൽ" ആണ്!

ഹോസ്റ്റലിലെ ജനലിൽ കൂടി കാണുന്ന ചന്ദ്രന്റെ വീഡിയോ എടുത്ത് എനിക്ക് അയച്ചു തന്ന അമുദ! പൂനം ഡില്ലനേയും, നൂറി എന്ന ഹിന്ദി സിനിമയും വളരെയേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന, നിറച്ചും പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്ന, നമ്മളെപ്പോലെയുള്ള ഒരു 66 വയസ്സുകാരി...

ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വന്നതിനുശേഷം, നമ്മുടെ പേജിലെ പോസ്റ്റുകൾക്ക് കമന്റ് ഇടാം എന്ന് പറഞ്ഞ പ്രത്യാശയുണ്ടായിരുന്ന അമുദ.

പോയി...

എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായി പരിചയമില്ലാത്ത എവിടെയോ നിന്ന് വന്ന ഒരു സ്ത്രീ. ഈ പേജ് ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആരോ ഒരാൾ പോയതു പോലെയുള്ള ഹൃദയവേദന...

ഇതുപോലെ എത്രപേർ നമ്മൾ അറിയാതെ ഈ പേജിൽ നിന്ന് യാത്ര പറയാൻ ആവാതെ എപ്പോഴൊക്കെയോ ഇറങ്ങി പോയിട്ടുണ്ട്? അറിയില്ല!

നിത്യവും കമന്റ് ചെയ്യുന്നവർ ഉണ്ടെങ്കിൽ പെട്ടെന്ന് അവരെ കാണാതാകുമ്പോൾ അവരുടെ അഭാവം നമ്മൾ ചിലപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ എത്രയോ അനേകം മടങ്ങ് ആളുകൾ കമന്റ് ചെയ്യാത്തവരുണ്ട്...

അമുദയെ പോലെ നിങ്ങളും ഞാനുമൊക്കെ ഒരു ദിവസം ഈ പേജിൽ നിന്നും പോകും. അതൊരു ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. നമുക്ക് തമ്മിൽ യാത്ര പോലും പറയാൻ സാധിച്ചില്ല എന്ന് വരാം.

അത് നമുക്ക് അറിയാത്ത പുതിയ കാര്യമൊന്നുമല്ലെങ്കിലും, അമുദയുടെ വിയോഗം നമ്മളെയൊക്കെ ഈ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ഓർമിപ്പിക്കുന്നു...

നമ്മൾ ജീവനോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറണമെന്നും, കരുണ കാണിക്കണമെന്നും, ചെറിയ ചെറിയ വിയോജിപ്പുകളിൽ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും വേദനിപ്പിക്കരുത് എന്നും, കാരണം നമ്മളെല്ലാവരും തന്നെ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഇവിടെ നിന്നു പോകേണ്ടവരാണെന്നും നമ്മൾ ഓർക്കേണ്ടതാണ്!

ഞാനെപ്പോഴും പറയുന്ന പോലെ, ഞാൻ ഇവിടെ ഇത് വീണ്ടും പറയുന്നു. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയാണ്, ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ചിന്ത. അപ്പോൾ മരണ ഭീതി അല്ല, ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹമാണ് കൂടുക...

തമ്മിൽ അന്യോന്യം സ്നേഹിക്കാൻ, ആ ചിന്ത നമ്മളെ പ്രാപ്തരാക്കും..

അതുമാത്രമല്ല...

ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽപോലും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കാണുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുപോലും, ഇവിടെ വന്ന് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും സംസാരിക്കുകയും, മാന്യമായി ഇടപെടുകയും, ചിന്തകൾ പങ്കുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിങ്ങളോടും ഞാൻ എന്റെ സ്നേഹം അറിയിക്കുന്നു...

അമുദ എന്നോട് ചോദിച്ച പോലെ, " ചില മനുഷ്യർ എന്താണ് ഇങ്ങനെ? ", എന്ന് നമുക്ക് ഈ പേജിൽ ചോദിക്കാൻ ഇട വരാത്തത്, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ "സ്പെയ്സ്" ആയി ഈ പേജിനെ കാണുന്നത് കൊണ്ടാണെന്നും എനിക്കറിയാം...

മനുഷ്യർ തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹിക്കുന്നതിനും, ബഹുമാനം കാട്ടുന്നതിനും, വ്യക്തിപരമായി അറിയണമെന്നില്ലല്ലോ...

ഈ പേജിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് നന്ദി. സ്നേഹവും.

അതെ, ജീവിതം ചെറുതാണ്. 🙏🏻

നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതുമാണ്..

അമുദയെ ഞാനെന്നും ഓർക്കില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ അമുദ എന്നും എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കും.

( ഇതൊരു റീ പോസ്റ്റാണ്. അമുദ നമ്മെ വിട്ടു പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ ഏകദേശം ഒന്നര വർഷമായിട്ടുണ്ടാവും. പുതിയതായി പേജിൽ വന്നവർക്ക് വായിക്കാനായി വീണ്ടും ഞാൻ ഇവിടെ ഷെയർ ചെയ്യുന്നു.)

( ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചെറിയ ചെറിയ കാഴ്ചകൾക്കായി പേജ് ഫോളോ ചെയ്യാം ♥️)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

19/09/2026

സ്നേഹം ഒരു ഡ്രഗ് ആണ്. തുടർച്ചയായ ഉപയോഗം എഫക്ട് ഇല്ലാതാക്കി തീർക്കുന്ന ഒരു ഡ്രഗ്. ആദ്യമാദ്യം അതിന്റെ ഫലം നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തും. അത് അനുഭവപ്പെടുന്നയാൾ നമ്മെ നിറകണ്ണുകളോടുകൂടി നോക്കും.

നിങ്ങൾ ഇത് ഇത്രയും നാൾ എവിടെയായിരുന്നുവെന്നും അവരുടെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് വരാൻ എന്തെ ഇത്ര താമസിച്ചുവെന്നു ചോദിക്കും. നിങ്ങളുടെ കരുതൽ അവരെ പുളകിതരാക്കും. അവർ ആവേശത്തോടുകൂടി നിങ്ങളെക്കുറിച്ചു അവരുടെ കൂട്ടുകാരോട് സംസാരArack

( ഇതുപോലുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ ആണ് ഞാൻ എപ്പോഴും എഴുതാറുള്ളത് — തുടർന്നും വായിക്കണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഫോളോ ചെയ്യൂ❤️)

പതുക്കെ പതുക്കെ നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിനു അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുതാനുള്ള കഴിവ് നഷ്ടപ്പെടും. രാത്രി പതിനൊന്നരയ്ക്കുള്ള നിങ്ങളുടെ ഫോൺ വിളി അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നപോലെ എടുക്കും. നിങ്ങൾ ബുധനാഴ്ച പറയാതെ അവരെ അവരുടെ ഓഫീസ്‌ ക്യാന്റീനിൽ ചെന്ന് കാണുമ്പോൾ, ചെറിയൊരു ചിരിയോടു കൂടി വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും പകുതി കണ്ണ് മാത്രമെടുത്തു അവർ നിങ്ങൾക്ക് കസേര വലിച്ചിട്ടു തരും.

സ്ഥിരമായി കൈപിടിച്ച് നടന്നിരുന്ന നിങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് കൈപിടിക്കാതെ നടക്കുമ്പോൾ, അവർ എന്തുകൊണ്ടോ അത് അറിയുകയേ ഇല്ല. പണ്ട് വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ നിങ്ങളോടു കൂടെ ഇരുന്നിരുന്നവർ ഇപ്പോൾ സ്റ്റാറ്റസ് “Online” ആയിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ സമയമെടുത്ത് നിങ്ങൾക്ക് റിപ്ലൈ നൽകും.

നിങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള സ്നേഹം “മുഴുവൻ” നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആർക്കും നൽകരുത്. നിങ്ങളെ പൂർണമായി മനസിലാക്കുവാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യരുത്. പൂർണമായ സ്നേഹവും, പൂർണമായ വെളിപ്പെടുത്തലുകളും എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ അവരെ മടുപ്പിലേക്കു നയിക്കും.

In love, one who loves most, suffers most.

സ്നേഹം ഒരു ഡ്രഗ് ആണ്. ആവശ്യമില്ലാത്ത ഉപയോഗം എഫക്ട് ഇല്ലാതാക്കി തീർക്കുന്ന ഒരു ഡ്രഗ്. കരുതലോടെ ആവശ്യമുള്ള ഡോസിൽ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുക.

( ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചെറിയ ചെറിയ കാഴ്ചകൾക്കായി പേജ് ഫോളോ ചെയ്യാം ♥️)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

18/09/2026

ജന്മദിനം ആശംസിച്ച നിങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും എന്റെ നന്ദി. Hugs. 🫰🏻

17/09/2026

എന്റെ പിറന്നാളാണ്. സെപ്റ്റംബർ പതിനെട്ടാം തീയതി എനിക്ക് 51 വയസ്സ് തികയും. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്, തികഞ്ഞ സംതൃപ്തിയും.

സ്നേഹം നിറഞ്ഞ കുട്ടിക്കാലവും, തീഷ്ണയൗവനവും, ഓർമ്മകളിൽ മുങ്ങിയ 30 കളും, സംഭവബഹുലമായ 40ുകളും നൽകി ജീവിതം എന്നെ വളരെയേറെ അനുഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്...

അതൊരു വലിയ ഭാഗ്യമാണ്...

ലോകത്തിന്റെ പല കോണുകളിൽ ഇരുന്ന് ഇവിടെ വന്ന് കമന്റുകൾ രേഖപ്പെടുത്തുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിങ്ങളെയും ഞാൻ പ്രത്യേകം ഓർക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ കമന്റുകൾ ഇല്ലാതെ, പ്രോത്സാഹനം ഇല്ലാതെ ഈ പേജ് ഇത്രയും വളരുമായിരുന്നില്ല.

അതുപോലെതന്നെ, പല പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് പേജിൽ പബ്ലിക്കായി കമന്റ് ചെയ്യാതെ, അദൃശ്യരായി നിന്ന് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന നിങ്ങളെയും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. കാണാമറയത്ത് ഇരിക്കുകയാണെങ്കിലും നിങ്ങൾ പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണാറുണ്ട്..

വളരെ ചില അടുത്ത വ്യക്തികളോടും പ്രപഞ്ചത്തോട് തന്നെയും കുറച്ച് കടങ്ങൾ കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്...

ലക്ഷം കോടി നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉള്ള ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രത്തിന് ചുറ്റും കറങ്ങുന്ന ഗ്രഹങ്ങളിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രഹത്തിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ഞാൻ സമയത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നു..

വഴിയിൽ, ഇവിടെ കണ്ടുമുട്ടിയ നിങ്ങളോട് ഞാൻ കുശലം പറയുകയും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈയുയർത്തി അഭിവാദനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു...

നന്ദി ♥️

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

17/09/2026

പണ്ട് പണ്ട് പണ്ട്, എന്നുവച്ചാൽ തലയിൽ കാച്ചിയ എണ്ണ തേച്ചുപിടിപ്പിച്ച് ഒരു വശത്ത് വരയിട്ടു മറ്റേ വശത്തോട്ട് മുടിയൊക്കെ ചീകി ഞങ്ങൾ ആൺകുട്ടികൾ നടന്നിരുന്ന ആ കാലത്ത്, ഇന്നത്തെ പോലെ വലിയ വലിയ ആളെ പേടിപ്പിക്കുന്ന സ്റ്റൈലൻ ബ്രാന്‍ഡുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല.

കുടയാണെങ്കില്‍ ഒരു സൈയിന്റ്റ് ജോര്‍ജ് കുട, മിടുക്കന്മാരുടെ പേന ഹീറോ പേന, ഇന്‍സ്ട്രുമെന്റ് ബോക്സ്‌ കാമെല്‍ അല്ലെങ്കിൽ നടരാജ്, ബ്രില്‍ മഷി, ബിസ്മിയും ജൂബിലിയും പേനകള്‍, പാരീസ് മിട്ടായി...ഇതൊക്കെയാണ് സാധാരണ കുട്ടികളുടെ കൈയില്‍ ഉണ്ടാകുക. ഗള്‍ഫില്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ ഉള്ളവര്‍ മഗ്നെടിക് പെന്‍സില്‍ ബോക്സ്‌ കൊണ്ട് വരും. ഗൾഫിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഈ പെൻസിൽ ബോക്സിന്റെ കവറിൽ സ്പോർട്സ് കാറുകളും, സൂപ്പർമാൻ ഒക്കെയായിരിക്കും...

( ഇതുപോലുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ ആണ് ഞാൻ എപ്പോഴും എഴുതാറുള്ളത് — തുടർന്നും വായിക്കണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഫോളോ ചെയ്യൂ❤️)

അന്ന് ബാറ്റ ചെരുപ്പിന് നല്ല ഡിമാണ്ട് ആണ്. അതുപോലെതന്നെ നടക്കുമ്പോൾ മണ്ണ് ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്ന കോലാപുരി ചെരുപ്പ്. ബോള്‍ പേനയുടെ റീഫില്‍ മാറ്റി ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം വളരെ കാലം ഉപയോഗിക്കും. കടയില്‍ കൊണ്ട് ചെന്ന് ഫൌണ്ടന്‍ പേന കൊടുത്താല്‍ 10 പൈസയ്ക്ക് മഷി നിറച്ചു തരും. പേന താഴെ വീണു നിബ്ബോടിഞ്ഞാല്‍ നിബ്ബു മാത്രമായി മാറ്റിവെച്ചു തരും.

അന്ന് പത്തു പൈസയും അഞ്ചു പൈസയും ഉണ്ട്. കടയില്‍ അഞ്ചു പൈസക്ക് വെളുത്ത ഗ്യാസ് മിട്ടായി കിട്ടും. പത്തു പൈസക്ക് സേമിയ ഐസ് മിട്ടായി, ചുവന്ന പാരിസ് ഉണ്ട മിട്ടായി, ഒരു ഗ്ലാസ്‌ ഐസ് വാട്ടര്‍, മുപതു പൈസക്ക് സോഡാ നാരങ്ങ, എഴുപത്തിയന്ജ് പൈസക്ക് സോഡാ സര്‍ബത്ത് മുതലായവ കിട്ടും.

അക്കാലത്തു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ വരുത്തിയിരുന്നതു ദീപിക ദിനപത്രമാണ്‌. പത്രക്കാരന്‍ നൂറുകണക്കിന് തെരുവു പട്ടികളുമായി പൊരുതി, കാനകൾ ചാടി, പാടത്തു കൂടി സൈക്കിള്‍ ഉരുട്ടി, കുളത്തിലും തോട്ടിലും ഒന്നും വീഴാതെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് രാവിലെ ഒന്‍പതു പത്തു മണിയാവും. അതുകൊണ്ട് പത്രം ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ വായിക്കുക വൈകുന്നേരമാണ്..

പത്രം വായിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഞാനും ചേച്ചിയും ചേട്ടനും കൂടി പത്രം പല പേജുകളായി സ്വീകരണ മുറിയുടെ ചുവന്ന സിമെന്റ് തറയില്‍ നിരത്തി പരത്തിയിട്ടു അകം, പുറം നോക്കും.

അന്ന് രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ ഇന്നത്തെ പോലെ നിയമസഭയില്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തുണി പൊക്കി കാണിക്കുക, സ്പീക്കര്‍റുടെ കൈയില്‍ കടിക്കുക, എതിര്‍ പക്ഷക്കാരന്റെ അമ്മയുടെ സഹോദരന്റെ മച്ചുനന്‍റെ അച്ഛന് വിളിക്കുക മുതലായ വിനോദങ്ങളില്‍ അധികം വ്യാപരിക്കാത്തതിനാല്‍ പത്രംവായന പൊതുവേ ബോറായിരുന്നു. വിവാദങ്ങള്‍ എന്നൊരു സാധനം അന്നില്ല...

അന്ന് പത്രങ്ങള്‍ പൂര്‍ണമായും ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റാണ്. കളറല്ല. എല്ലാ പത്രത്തിലും ഏതെങ്കിലും കോമിക് സ്ട്രിപ് ഉണ്ടാവും. കുട്ടികളായ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആകപ്പാടെ കിട്ടിയിരുന്ന വായന സുഖം പ്രധാനം ചെയ്തിരുന്നത് “മാന്‍ഡ്രേക്ക് എന്ന മജീഷ്യനും”, "ഫാന്റം" എന്നുമുള്ള കോമിക് സ്ട്രിപ്പായിരുന്നു. മാന്‍ഡ്രേക്ക് താമസിച്ചിരുന്നത് “സാനടു” എന്നൊരു വലിയ ബംഗ്ലാവിലാണ്. ഇത് മാന്‍ഡ്രേക്കിന് മാഗ്നന്‍ എന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ സമ്മാനിച്ചതാണ്. മാഗ്നന്‍ പത്തു ലക്ഷം ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഭരണാധികാരിയാണ്.

മാന്‍ഡ്രേക്കിന്റെ ഭാര്യയുടെ പേരു നര്‍ദ. കൂട്ടുകാരന്‍ ലോതര്‍. മാൻഡ്രേക്കിന്റെ വീട്ടിലെ കുക്ക് "ഹോജോ" യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇന്റൽ-ഇന്റൽ എന്നൊരു രഹസ്യ പൊലീസ് ഓർഗനൈസേഷന്റെ ചീഫ് കൂടെയാണ്! ഫാന്റവും മാന്‍ഡ്രേക്കും എഴുതുന്നത്‌ ഒരാള്‍ തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഫാന്റത്തിന്റെ കല്യാണത്തിനു മാന്‍ഡ്രേക്ക് വരുന്നുണ്ട്.

ഇതിൽ ഫാന്റത്തിന്റെ ഭാര്യയാണ് സുന്ദരിയായ ഡയാന. ഏഷ്യാഡില്‍ പിടി ഉഷയെ തോല്പിച്ച ലിഡിയ ദിവേഗയുടെ ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റ് ഫോട്ടോ പത്രത്തിന്‍റെ മുന്‍ പേജില്‍ കാണുന്നവരെ ഡയാന ആയിരുന്നു എന്റെ ക്രഷ്! ലിഡിയ ദിവേഗയെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഡയാനയെ മറന്നു....

അന്ന് ഞങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ പല്ല് കേടായാൽ പല്ല് പറിക്കാൻ ഒന്നും ഡെന്റിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോകില്ല. ചേച്ചിയോ ചേട്ടനോ അമ്മയോ ഒരു നൂല് കൊണ്ട് കേടായ പല്ലിൽ കെട്ടി " ദേ നീ അങ്ങോട്ട് ഒന്നും നോക്കിക്കേ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ശ്രദ്ധ ഒന്നു മാറ്റിയിട്ട് ഒറ്റ വലിയാണ്! പറച്ച പല്ല് ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ എടുത്ത് പുര പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിയും..

പല വീടുകളിലും പട്ടിണിയുണ്ടായിരുന്നു. പല വീടുകളിലും വൈദ്യുതി ഇല്ലായിരുന്നു. സൈക്കിൾ പോലും വലിയ ലക്ഷ്വറി ആയിരുന്നു. വീട്ടിൽ റേഡിയോ ഉള്ളവനും, വീടിനടുത്ത് ബസ്റ്റോപ്പ് ഉള്ളവനും രാജാവായിരുന്നു..

അന്നു കുട്ടിക്കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു, ഇല്ലേ? ഇതു വായിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് എന്തു തോന്നുന്നു?

നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ കമന്റിൽ പങ്കുവെക്കൂ — ഇതുപോലുള്ള പഴയകാല കഥകൾ ഞാൻ സ്ഥിരമായി എഴുതാറുണ്ട്. മിസ്സ് ആക്കണ്ട എങ്കിൽ ഫോളോ ചെയ്തേക്കൂ❤️

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

Denis Arackal

26/09/2026

25/09/2026

24/09/2026

23/09/2026

22/09/2026

21/09/2026

19/09/2026

18/09/2026

17/09/2026

17/09/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request