Denis Arackal, Kochi (2026)

19/05/2026

മലയാളത്തിൽ എത്ര തവണ കണ്ടാലും മടുക്കാത്ത സിനിമ ഏതാണ്? റിപ്പീറ്റ് വാല്യൂ ഉള്ളത്?

18/05/2026

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇന്ന്, എന്റെ ഈ നാൽപത്തിയൊമ്പതാം വയസ്സിൽ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെയും, ചെയ്തതിന്റെയുമൊക്കെ അർത്ഥം പൂർണമായും എന്റെ മുൻപിൽ തെളിഞ്ഞുവരുന്നു ...

അന്ന് ഞാൻ കൊല്ലം ടി കെ എം കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നു. എൻജിനീയറിങ് കോളേജിന് സമീപമുള്ള ഇന്റർനാഷണൽ ഹോസ്റ്റലിലാണ് താമസം. ഡെബോനൈർ മാഗസിനും, പാതിരാവരെ നീളുന്ന ചീട്ടുകളിയും, പ്രണയവും, റോക്ക് മ്യൂസിക്കും, ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്തുള്ള ന്യൂൺ ഷോ സിനിമകളും, രാത്രിയിലെ മോട്ടർസൈക്കിൾ റൈഡുകളും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന തൊണ്ണൂറുകളിലെ തീക്ഷണ കൗമാരം....

( Denis Arackal © എഴുതുന്നു....)

"നീ വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ട് വരുമോ?", എന്ന് അമ്മ ഫോൺ വിളിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ, "തിങ്കളാഴ്ച ഇന്റെർണൽ എക്സാം ഉണ്ട്, പേപ്പർ പ്രസന്റേഷൻ ഉണ്ട്, ഇന്റർനാഷണൽ ഫിനാൻസിന്റെ കമ്പൈൻഡ് സ്റ്റഡി ഉണ്ട്", എന്നൊക്കെ നുണകൾ പറഞ്ഞ്, ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതത്തിലെ രസങ്ങളിൽ മുഴുകി വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര പലപ്പോഴും ഒഴിവാക്കിയിരുന്ന ഞാൻ...

എന്നാൽ പക്ഷെ ചില ആഴ്ചകളിൽ, ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരമോ, വ്യാഴാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞോ വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ മുന്നേ വിളിച്ചു പറയാതെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചെന്ന് കേറുമ്പോൾ, എന്നെ കണ്ട് ആ നാല് കണ്ണുകൾ തിളങ്ങും....

പെട്ടെന്ന് സ്വീകരണ മുറിയിലേക്ക് കയറിവരുന്ന എന്നെ കണ്ട് അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ അടുത്ത് വന്ന് എന്റെ കൈകൾ പിടിച്ച് എന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കും. ഉടുത്തിരിക്കുന്ന കൈലി മുണ്ട് ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാതെ ഒന്നുംകൂടി ഊരിയുടുത്ത്, എന്റെ അച്ഛൻ അമ്മയ്ക്ക് പിന്നിലായി വന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി നിൽക്കും...

" ഡെന്നിസെ, മോനെ നിനക്ക് ഇന്ന് രാത്രി ഇവിടെ കിടന്നുറങ്ങി, നാളെ രാവിലെ പോയാൽ മതിയല്ലോ അല്ലേ ?" എന്ന് അച്ഛൻ ചോദിക്കും...

ഒരു പത്തുമിനിറ്റ് ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചതിനു ശേഷം ഞാൻ നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി ചെല്ലും. അവിടെ ഇരിക്കുന്ന പാത്രങ്ങൾ എല്ലാം തുറന്നു നോക്കും. വീട്ടിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ മൺചട്ടിയുടെയും കലത്തിന്റെയും അടിയിലായി കുറച്ചു രസമോ, വാഴക്കാമെഴുക്കുപുരട്ടിയോ, ചീരത്തോരനോ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ദേഷ്യം വരും...

"ഇതെന്താ ഇവിടെ വായിക്കു രുചിയുള്ളതൊന്നും ആരും വയ്ക്കാത്തേ?" എന്ന് ഞാൻ പകുതി പരിഭവത്തോടുകൂടിയും പകുതി ദേഷ്യത്തോടെ കൂടിയും അമ്മയോട് ചോദിക്കും...

"എടാ മോനെ നിന്റെ അച്ഛനും എനിക്കും വേണ്ടി മാത്രം ഇവിടെ എന്തുണ്ടാക്കാനാണ്?" അമ്മ ചെറിയ പരിഭവ ശബ്ദത്തിൽ പറയും. "നീ ഇവിടെ ഇല്ലെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കഴിച്ചാൽ മതി. കുറച്ചുകൂടെ കഴിഞ്ഞാൽ ഫിലോമിന ചേച്ചി മീൻ കൊണ്ടുവരും. പറമ്പിൽ നിന്നും മാന്തിയെടുത്ത കാച്ചിൽ ഉണ്ട്, അതു പുഴുങ്ങി നല്ല എരിവുള്ള മീൻ കറി വയ്ക്കാം. ഫ്രിഡ്ജിൽ ചിക്കനും പച്ചക്കറിയും ഒക്കെ ഇരിപ്പുണ്ട്. നാളെ വേണേൽ രാവിലെ അപ്പവും സ്റ്റൂവും വയ്ക്കാം"

രാവിലെ വീട്ടിൽ നേരത്തെ എണീക്കുന്നത് എന്റെ അച്ഛനാണ്. വർഷങ്ങളായി ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നതും അദ്ദേഹമാണ്. എനിക്ക് ഏഴുമണിയോട് അടുപ്പിച്ച് ആലപ്പുഴ നിന്ന് കൊല്ലത്തേക്ക് ട്രെയിൻ കയറേണ്ടതുള്ളതുകൊണ്ട്, അന്ന് ഏകദേശം ഒരു നാലു മണിയാകുമ്പോൾ ചായയുമായി എന്നെ വന്ന് വിളിക്കും...

സിറ്റൗട്ടിലെ പടിയിലിരുന്ന് കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ അടുത്ത് അപ്പോൾ അച്ഛൻ വന്നിരിക്കും. " എടാ! നീ എന്നോട് കൂടെ ഇവിടെ കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നേ, എന്നിട്ട് പറ. കോളേജിലും കൊല്ലത്തും എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷം? " അച്ഛൻ ചോദിക്കും.

അങ്ങനെ കുറച്ചുനേരം വീടിന്റെ പടിയിലിരുന്ന് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ലോക വർത്തമാനം പറയും. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ കുളിച്ചു വൃത്തിയായി വരാൻ അമ്മ ധൃറുതി കൂട്ടും.

ഒരു ഏകദേശം ആറേകാൽ ആകുമ്പോൾ ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടക്കും. എത്ര നിർബന്ധിച്ചാലും വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാലും അന്ന് ഉച്ചയ്ക്കത്തേക്കുള്ള ഭക്ഷണം, ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചു കൊണ്ട് ചെല്ലില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുകൂടി, ഏതെങ്കിലും സ്റ്റീലിന്റെ അടപ്പ് പാത്രത്തിൽ അമ്മ തന്നു വിടും...

വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, " നീ അടുത്താഴ്ച വരുമോ മോനെ? " എന്ന് ചോദിക്കും. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടു കൂടി എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അച്ഛൻ ഉടുത്തിരിക്കുന്ന ലുങ്കി ഒന്നുകൂടി അഴിച്ചു കുത്തും...

ഇന്നിപ്പോൾ, പ്രായം എനിക്ക് അമ്പതിനോട് അടുക്കുമ്പോൾ, മക്കൾ വീട്ടിൽ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ എന്ത്‌ കൊണ്ട് മാതാപിതാക്കൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കറിവെച്ച് കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു....

"എടാ മോനെ, കുറച്ചുനേരം നീ ഇവിടെ ഇരുന്ന് കോളേജിൽ എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷം എന്നു എന്നോട് പറഞ്ഞേ!", എന്ന വാചകത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കുന്നു...

ഈയിടെയായി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഞാനെന്റെ പ്രതിബിംബത്തിൽ "കുറച്ചു" കൂടുതൽ എന്റെ അച്ഛനെ കാണുന്നപോലെ...

മാതാപിതാക്കൾ നമ്മളിലൂടെ ജീവിച്ചതുപോലെ നമ്മൾ നമ്മുടെ മക്കളിലൂടെ ജീവിക്കുന്നു...

Life flows in circles, where every ending is a new beginning and every new beginning carries the echoes of what came before...

ഞാനിത് എഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോഴേക്കും ഇവിടുത്തെ കോളിംഗ് ബെൽ അടിക്കുമായിരിക്കും...

"വിശക്കുന്നു അച്ഛാ!", എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉടനെ ഒരു പതിനഞ്ചുകാരി വീട്ടിലേക്ക് കയറിവന്ന് നേരെ അടുക്കളയിൽ കയറി, അടച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന പാത്രവും ചട്ടിയും തുറന്നു നോക്കും...

ഇത് ഇങ്ങനെ തുടർന്നുപോകും.. ഇല്ലേ?

So be it.

( റീ പോസ്റ്റാണ്. പേജിൽ പുതിയതായി ജോയിൻ ചെയ്തവർക്കും മുൻപ് വായിക്കാത്തവർക്കും വേണ്ടി ❤️)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

17/05/2026

"എന്റെ ഭാര്യ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഇടുന്ന റീലുകൾ സഭ്യതയെ ലംഘിക്കുന്നുണ്ട് ഡെന്നിസ്‌. മനഃപൂർവം പുരുഷന്മാരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വേണ്ടി അവൾ ചെയ്യുന്ന പേക്കൂത്തുകൾ. ആദ്യം ഞാനത് അവളോട് പറഞ്ഞു നോക്കി. പക്ഷേ അവൾ അനുസരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല. അവളുടെയും എന്റെയും കുടുംബക്കാർക്കു മുന്നിൽ ഞാൻ ഒരുപാട് നാണംകെട്ടു. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഒരു ഡിവോസിന് വക്കിലെത്തി നിൽക്കുന്നു"...

ഇത് എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഒരു രണ്ടുദിവസം മുമ്പ് എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ കൂട്ടുകാരനാണ്. വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്കുള്ള പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ മോസ്കിലേക്ക് പോയി തിരിച്ചു വരാൻ പുറത്തു പാർക്ക് ചെയ്ത കാറിനുള്ളിൽ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ...

" തുടക്കത്തിൽ സാധാരണ കുക്കിംഗ് വീഡിയോസും, ഡബ്സ്മാഷുമൊക്കെയായിരുന്നു. ഞാൻ നല്ല സപ്പോർട്ടുമായിരുന്നു. പിന്നീട്, പതുക്കെ പതുക്കെ, റീച്ചിനു വേണ്ടി "ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ" സാരിയുടെ നിരതെറ്റി തുടങ്ങി. ബ്ലൗസിന്റെ പിൻഭാഗം ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി. സജസ്റ്റ്റ്റീവ് രീതികളിൽ മുഖം കാണിച്ച് ഡാൻസ് റീലുകൾ തുടങ്ങി."

"ആദ്യമൊക്കെ ഇത്‌ ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. ക്രിയേറ്റീവ് ഫ്രീഡം എന്നുള്ളതൊന്നുണ്ടല്ലോ. പക്ഷേ വീട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും അതും ഇതും ഒക്കെ സൂചിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ...ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന് ഞാൻ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു. എവിടെ? ഇപ്പോൾ എല്ലാം കൈവിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു".

പുള്ളിക്കാരൻ ഇതു പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദനായി. കാറിന്റെ അടച്ചിട്ട ഡോറിന്റെ ഗ്ലാസിലൂടെ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ കണ്ണുകൾ പരതി...

" ഒരു വ്യക്തിക്ക് അവരുടേതായ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഡാൻസും പാട്ടുമൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളുമാണ് ഞാൻ. പക്ഷേ അദൃശ്യമായ ഒരു അതിർവരമ്പ് എല്ലാത്തിനുമില്ലേ? എന്റെ ഭാര്യയിൽ നിന്ന്, ഞാനത് പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ ഞാനൊരു MCP ആകുമോ?"

അവളുടെ ഒരു ഡാൻസ് വൾഗർ ആണെന്ന് ഞാൻ പറയുമ്പോൾ അത് എന്റെ കണ്ണുകളുടെ കുറ്റം മാത്രമാണെന്ന് അവൾ പറയുന്നത് ശരിയാണോ?" പുള്ളിക്കാരൻ ആരോടൊന്നില്ലാതെ ചോദിച്ചു...

ശരിയാണ്? ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ ആർക്കാണ് ഇതിനൊക്കെ എല്ലാ ആംഗിളുകളിൽ നിന്നും വിശകലനം ചെയ്ത് കറക്റ്റ് ആയ ഒരു ഉത്തരം പറയാൻ സാധിക്കുന്നത്?

ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ റീലുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ആ വ്യക്തിക്ക് അവകാശമില്ലേ? അങ്ങനെ ചെയ്തു പ്രശസ്തി കൈവരുമ്പോൾ, അവരുടെ ഇണയ്ക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന അസൂയ മാത്രമാണോ ഇങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകൾ?

ആണൊ?

എന്നാൽ അതുപോലെ തന്നെ, തന്റെ ഭാര്യ അല്ലെങ്കിൽ ഭർത്താവ്, സമൂഹത്തിന്റെ രീതികൾക്ക് നിരക്കാത്ത രീതിയിൽ, വീഡിയോകൾ ഉണ്ടാക്കിയാൽ, ഭർത്താവിനോ ഭാര്യക്കോ, ഇത് ശരിയല്ല എന്ന് പറയാൻ പാടില്ലെന്നുണ്ടോ? സമൂഹത്തിനോട് "പോയി പണി നോക്കാൻ പറ" എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മറ്റേ വ്യക്തിക്ക് അതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ സാധിക്കുമോ?

"ഒരുപാട് വീടുകളിൽ ഈ പ്രശ്നമുണ്ട് ഡെന്നിസ്. പലരും ഇത് പുറത്തു പറയാത്തതാണ്. പല വീടുകളും ഉടനെ ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയുടെ വക്കിൽ എത്തും", കാറിന്റെ ഡാഷ്ബോർഡിൽ അലക്ഷ്യമായി കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് ഉരസി കൊണ്ട് പുള്ളിക്കാരൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു"..

" എന്താണ്? വലിയ സീരിയസ് ഡിസ്കഷൻ ആണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ? ", പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞു വന്ന കൂട്ടുകാരൻ ഡോർ തുറന്നു സ്റ്റിയറിങ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു...

ഉച്ചയൂണ് കഴിക്കാൻ പോകാമെന്ന് ഞാൻ സജസ്റ്റ് ചെയ്തു.. ചിന്തയിലാണ്ടിരുന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കൂട്ടുകാരൻ പക്ഷെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല!

റീച്ച് കൂടാൻ വേണ്ടി തനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് കാണിക്കാം എന്ന്‌ ഒരു വ്യക്തി തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ, ശരികളും തെറ്റുകളും പൂർണ്ണമായും ആ വ്യക്തിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്കനുസരിച്ച് അവർ define ചെയ്യുമ്പോൾ, ആർക്കെങ്കിലും അത് തിരുത്തണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടാനാകുമോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ ആളുകളുടെ കണ്ണുകളെ "മാത്രം" കുറ്റമാണോ?

എന്നാൽ ഒരു കാര്യം സത്യമാണ്! ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമും, വാട്സ്ആപ്പും, ഇന്റർനെറ്റും പുതിയ കാലത്തെ കുടുംബ ബന്ധങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ വെല്ലുവിളിയായി മാറിയിട്ടുണ്ട്...

മുകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, റീച്ചിനു വേണ്ടിയുള്ള ഈ അമിതമായ അഭിനിവേശം, പ്രശസ്തിക്കുവേണ്ടിയുള്ള " ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെയുള്ള" പ്രകടനങ്ങൾ, കേരളത്തിലെ പല ഭാര്യ-ഭർത്ത് ബന്ധങ്ങളെ താറുമാറാക്കുന്നുണ്ടോ?

എന്താണ് ശരി? എന്താണ് തെറ്റ്? അതോ ശരി തെറ്റുകൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല, ഇതു വെറും അസൂയ മാത്രം എന്നു വരുമോ?

അതോ ചില റീലുകൾ ശരിക്കും അതിരുകൾ ലംഘിക്കുന്നുണ്ടോ?

ആരാണ് ഒരു ഉത്തരം പറയുക?

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

16/05/2026

മിഡിൽ ക്ലാസ് മലയാളികളുടെ ഇടയ്ക്ക്, അധികമാരും സംസാരിക്കാത്ത ഒരു പ്രശ്നം പതുക്കെ ഉയർന്നു പൊങ്ങി വരുന്നുണ്ട്.

അത് പുതിയതായി സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളിലും മറ്റും കൊട്ടിഘോഷിക്കപ്പെട്ട് നടക്കുന്ന കല്യാണ ചടങ്ങുകൾക്ക് മുമ്പുള്ള, അധികമേറെ ചെലവുകളുള്ള ഹൽദി, മെഹന്തി, സംഗീത്, bride to be, മുതലായ ചടങ്ങുകളുടെ കടന്നുകയറ്റമാണ്.

ആ ചടങ്ങുകൾ കൊണ്ടുവരുന്ന അധിക പണച്ചിലവാണ്...

( Denis Arackal എഴുതുന്നു....)

" ആളുകൾ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ, പല ചടങ്ങുകളും നടത്തുന്നതു തന്നെ, ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ റീലുകൾ ഇടാൻ ആണെന്ന് തോന്നും", ഇതേപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ എറണാകുളത്ത് ഈവന്റ് മാനേജ്മെന്റ് നടത്തുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

പണമുള്ളവൻ മാത്രം ഈ ചടങ്ങുകൾ നടത്തിയാൽ പോരേ എന്ന് ചോദിച്ചേക്കാം. ശരിയാണ്! പക്ഷേ സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന നമ്മൾ, സമൂഹത്തിന്റെ രീതികൾ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻവേണ്ടി ശ്രമിക്കുന്നു. എന്റെ മകളുടെ കല്യാണം, മറ്റുള്ളവർ അവരുടെ മക്കളുടെ കല്യാണം നടത്തുന്നത് പോലെ തന്നെ നടത്തണമെന്ന് മുതിർന്നവർക്ക് ആശ തോന്നും. മക്കൾക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടാകും..

പല വീടുകളിലും കുട്ടികൾ തന്നെ ഇങ്ങനെയുള്ള ചടങ്ങുകൾ നടത്താൻ നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നു. കാരണവന്മാർ, " കുട്ടികളുടെ ഇഷ്ടമല്ലേ, അങ്ങനെ നടക്കട്ടെ" എന്ന് ചിന്തിച്ച്, ഇല്ലാത്ത പണം കണ്ടെത്തി ഇതിന് നിന്നു കൊടുക്കും.

കല്യാണ ചിലവുകൾ കുത്തനെ കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു....

ജീവിതം സന്തോഷിക്കാൻ ഉള്ളതാണ്. കല്യാണങ്ങൾ തീർച്ചയായും ആഘോഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് തന്നെയാണ്. പാട്ടും ഡാൻസും ഒക്കെ തന്നെ വേണം. പക്ഷേ നോർത്തിന്ത്യയിൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത പരിപാടികൾ നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത കല്യാണ രീതികളെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു..

ഒരാഴ്ച നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന കല്യാണ ആഘോഷങ്ങൾ നോർമലൈസ് ചെയ്യപ്പെട്ടു വരുന്നു..

ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാനുള്ള റീലുകൾ മാത്രമായി മാറുന്നുണ്ടോ ജീവിതം എന്ന് ചിലപ്പോൾ തോന്നും...

കല്യാണ ആർഭാടങ്ങളിൽ ഒരു അതിർവരമ്പ് വേണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. പക്ഷേ എവിടെയാണ് അതിർവരമ്പ് വരയ്ക്കേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല...

ജീവിതം ആഘോഷിക്കാനുള്ളത് തന്നെ. പക്ഷേ ആഘോഷം മാത്രമല്ലല്ലോ ജീവിതം!

നിങ്ങൾക്ക് എന്തു തോന്നുന്നു? എവിടെയാണ് ഒരു അതിർവരമ്പ് വരയ്ക്കേണ്ടത്? അതോ, ഇതൊക്കെ ഇതുപോലെ തന്നെ അങ്ങനെ പോകട്ടെ എന്നാണോ?

പറയൂ ❤️

( നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഈ പേജ് ഫോളോ ചെയ്യാം. ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളും ചിരിയും നിറഞ്ഞതാണ് ഈ പേജ്❤️)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

13/05/2026

ജീവിതം നിങ്ങളോട് കരുണ കാട്ടിയോ? നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ സന്തുഷ്ടനാണോ? നിങ്ങളുടെ ചെറുപ്പകാലത്ത്, നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച ജീവിതത്തിലേക്ക് ആണോ നിങ്ങളൾ എത്തിച്ചേർന്നത്? ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഉത്തരം പറയുന്ന രണ്ടുപേരെ നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുത്തു, ഓരോരുത്തർക്കും ₹500 സമ്മാനം. ( ചെറിയ സമ്മാനമാണെന്ന് അറിയാം, എന്നാലും സമ്മാനം, സമ്മാനം ആണല്ലോ!). പറയൂ! കേൾക്കാൻ എനിക്ക് അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ട് ♥️

11/05/2026

ഒരു മൂന്നു നാല് വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് വരെ, രാത്രി കേരളത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ബാറിൽ പോകുമ്പോൾ, സ്ത്രീകളെ ഞാൻ അവിടെ കാണാറില്ലായിരുന്നു....

സ്മോക്കേഴ്സ് റൂമിൽ, സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെ കണ്ടുമുട്ടാറില്ലായിരുന്നു...

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, പാർട്ണർമാരോടൊത്തും, കൂട്ടുകാരുമായും പെൺകുട്ടികളും സ്ത്രീകളും ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നുണ്ട്...

നാടാകെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു...

ചീത്ത വിളിക്കാൻ വരട്ടെ! ഇതൊക്കെ തീർച്ചയായും ദുശീലങ്ങൾ ആണ്. പക്ഷെ പുരുഷന്മാർക്ക് ഇതൊക്കെ ആകാമെങ്കിൽ സ്ത്രീകൾക്കും ഇതൊക്കെയാകാം എന്ന് തന്നെയാണ് എന്റെ പക്ഷം. പക്ഷേ ഒരു മൂന്ന് നാല് വർഷം മുൻപ് വരെ, കേരളത്തിൽ ഈ കാഴ്ചകൾ അത്ര പതിവില്ലായിരുന്നു എന്ന് മാത്രമാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്...

MBA യ്ക്കു പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, എന്റെ സിഗരറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഫ്വിനായി, ആരും കാണില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളപ്പോൾ മാത്രം നീണ്ടുവന്നിരുന്ന, നെയിൽ പോളിഷ് ഇട്ട് മിനുക്കിയ ഒരു ജോഡി നീണ്ട വിരലുകൾ എനിക്കിപ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടു കൂടി ഓർമ്മ വരുന്നു...

ഇപ്പോൾ എല്ലായിടത്തും ഒരു സെലിബ്രേഷൻ മൂട്. റസ്റ്റോറന്റുകളിൽ എല്ലാം നിറച്ചു ആളുകൾ. സിനിമാ കാണാനും, യാത്രകൾ പോകാനും രണ്ടാമതൊരു ചിന്തയില്ല...

ഒരു ജീവിതമേ ഉള്ളൂ എന്ന് കോവിഡും പ്രളയകാലവും മനുഷ്യരെ പെട്ടെന്ന് ബോധവാന്മാരാക്കിയോ? മഹാമാരി കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആളുകൾ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിലും പരപ്പിലും ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയോ?

ആയിരിക്കണം. നാളെ എന്നൊന്നില്ലല്ലോ. ഇന്നു മാത്രമേയുള്ളൂവെല്ലോ...

നല്ലതാണെങ്കിലും ചീത്തയാണെങ്കിലും, ജീവിതം ആഘോഷിക്കാനായി ആളുകൾ വഴി തേടുന്ന പോലെ...

അല്ലേ?

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

10/05/2026

അമ്മയുടെ ക്യാൻസർ അതിന്റെ അവസാന സ്റ്റേജിലേക്ക് എത്തിയപ്പോഴേക്കും അമ്മ തീരെ തളർന്നിരുന്നു. എന്റെ അമ്മയുടെ അനിയത്തി ഉഷയാന്റി, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചേട്ടനും ചേച്ചിയും, എന്റെ അച്ഛനും ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹമുള്ള അയൽപക്കക്കാർ പോലും, പൂർണ്ണ മനസ്സോടുകൂടി അവർക്ക് സാധ്യമാകുന്നത് എല്ലാം അമ്മയ്ക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു....

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് ഞാനും അമ്മയും മാത്രമേ വീട്ടിലുള്ളൂ. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഒട്ടും ആവാതെ അമ്മ വളരെയേറെ ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നു. അന്നു വൈകിട്ട് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയി ഡ്രിപ് ഇടേണ്ടി വരുമെന്ന് അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

ഒരു നാലു മണിയായി കാണും. ഞാൻ ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ വേണ്ടി തയ്യാറെടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അമ്മ എന്നെ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. ക്ഷീണിച്ചതെങ്കിലും ഉറപ്പുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പതറാതെ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

"ഇനി അമ്മ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഈ മെത്തയുടെ കീഴിൽ പതിനായിരം രൂപ ഞാൻ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പന്തൽ ഇടാനും അടിയന്തര കർമ്മങ്ങൾക്കും അതു കുറച്ചു സഹായമാകും. നിന്റെ അച്ഛൻ ചിലപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് തളർന്നു പോയെന്നിരിക്കും. പക്ഷേ കാര്യങ്ങൾ സമചിത്തതയോടെ നിങ്ങൾ മക്കൾ കൈകാര്യം ചെയ്യണം. ആളുകൾക്ക് കയറി വരാൻ വേണ്ടി വേലി കുറച്ചു പൊളിക്കേണ്ടി വരും. നോക്കിയും കണ്ടും എല്ലാം ചെയ്യണം"

ഞാൻ പരിഭ്രമിച്ചോ? എനിക്കറിയില്ല...

ഏകദേശം അഞ്ചോ ആറോ മണിയായപ്പോൾ, അമ്മ എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരുന്നു. ഞാൻ കാർപോർച്ചിൽ നിന്ന് കാർ പുറത്തെടുത്ത്, അമ്മയ്ക്ക് കയറാനായി പാകത്തിൽ പാർക്ക് ചെയ്തു...

കാർമേഘം വന്നു മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം. ചെറുതായി തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ട്. സിറ്റൗട്ടിലെ കസേരയിലിരുന്ന് അമ്മ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നു..

ഞാൻ അമ്മയെ പിടിച്ചെണീൽപ്പിച്ച് കാറിലേക്ക് കയറ്റാനായി അടുത്തുചെന്നു. എന്റെ നീട്ടിയ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണിൽ നോക്കി അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു...

" ഉടനെ മഴ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നു. നീ പറമ്പിലെ അഴയിൽ ഉണക്കാനായി വിരിച്ചിരിക്കുന്ന തുണിയെടുത്ത് അകത്തിട്. അല്ലെങ്കിൽ അത് നനഞ്ഞു നാശമാകും. പിന്നെ, വെള്ളമടിക്കുന്ന മോട്ടറിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് അതിന്റെ പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ മാറി കിടക്കുകയാണ്. നീ അതും പോയി ഒന്ന് വലിച്ചിടൂ. മഴവെള്ളം വീണത് നശിച്ചു പോകേണ്ട!"

അഴയിൽ നിന്ന് തുണിയെടുക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് പാളി നോക്കി. സിറ്റൗട്ടിലെ കസേരയിലിരുന്ന് ശാന്തമായി കാറ്റിലാടുന്ന തെങ്ങും ഓലകളും നോക്കുന്ന അമ്മ...

എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ കാണുന്നത് കാറിന്റെ മുൻ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന അമ്മയാണ്. ഞാൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി ഡോർ അടിച്ചു. എന്റെ നേരെ തല തിരിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു,..

"പോകാം!"

ഈ സംഭവം കഴിഞ്ഞ് ഏകദേശം ആറു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം എന്റെ അമ്മ മരിച്ചു. ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും ഗൾഫിലേക്ക് തിരിച്ചു പോന്നിരുന്നു...

അമ്മ മരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഉഷയാന്റിയും എന്റെ അച്ഛനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ചു കൊണ്ട് അബോധാവസ്ഥയിലേക്ക് പോയ അമ്മ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഉറക്കത്തിൽ മരിച്ചു പോയത്....

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ഇപ്പോഴും ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് ചിന്തിക്കും....

സ്വന്തം മരണം മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ എങ്ങനെയാണ് എന്റെ അമ്മയ്ക്ക്, സ്വന്തം അടിയന്തരങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മെത്തയ്ക്ക് അടിയിൽ പൈസ കരുതി വയ്ക്കാനും, മഴയത്ത് പുറത്ത് കിടക്കുന്ന തുണിയെടുത്ത് അകത്തിടാനും, മോട്ടോറിന്റെ കവർ വലിച്ചു ഇടാനും എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ പറ്റിയതെന്ന്...

അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓടിയൊളിക്കാതെ, എങ്ങനെയാണ് ശാന്തതയോടും സമചിത്തതയോടും കൂടി കാറ്റിൽ ആടുന്ന മരങ്ങളെ മരച്ചില്ലുകളെ നോക്കാൻ പറ്റിയതെന്ന്...

എന്റെ അമ്മ എന്നും ഞങ്ങളുടെ ഒരു "ലെജൻഡ്" ആയിരിക്കും. She always did what that has to be done, no matter what. She did things with respect, dignity & kindness.

ചിലപ്പോൾ , എന്റെ ജീവിത സായാഹ്നത്തിൽ, കാർമേഘം മൂടിയ ഒരു വൈകുന്നേരം, സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട്, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാതെ, സമചിത്തതയോടെ, പൂർണ്ണ ശാന്തതയോടു കൂടെ, കാറ്റിലാടുന്ന ഇലകളെയും വൃക്ഷത്തലപ്പുകളെ നോക്കാൻ അമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ പ്രാപ്തനാക്കിയേക്കും...

ആർക്കറിയാം?

എന്റെ അമ്മ ഒരു നാട്ടുപുറത്തെ സാധാരണക്കാരിയായിരുന്നു. ധൈര്യമുള്ളവളായിരുന്നു, മനുഷ്യരോടും മക്കളോടും കരുണയുള്ളവളായിരുന്നു...

അമ്മ, എന്റെ അമ്മയായിരുന്നു.

(ജീവിതവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമുള്ള സംഭവങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ പേജ് ഇപ്പോൾ ഫോളോ ചെയ്യാവുന്നതാണ്!)

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

09/05/2026

നല്ല റിട്ടയർമെന്റ് ഹോം കിട്ടുകയാണെങ്കിൽ, പ്രായവും രോഗങ്ങളും വിഷമിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അതിലേക്ക് താമസം മാറുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് പറയുന്നവർ ഈയിടെയായി കൂടി വരുന്നുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു...

അതൊരു നല്ല മാറ്റമാണ്....

സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് മാറി ഒരു രാത്രി പോലും വേറെ വീടുകളിൽ തങ്ങുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടായിട്ടുള്ളവർ, ഭാര്യ വീട്ടിൽ പോലും ഒരു രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിന് മാനസിക തടസ്സമുള്ളവർ, ഇന്ന്, തന്റെ വാർദ്ധക്യത്തിൽ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് പടിയിറങ്ങി, ഒരു റിട്ടയർമെന്റ് ഹോമിൽ അവസാന നാളുകൾ ചിലവഴിക്കുന്നത്, പ്രായോഗികമായി കാണുന്നു...

(Denis Arackal © എഴുതുന്നു....)

തങ്ങളുടെ വാർദ്ധക്യകാലവും രോഗങ്ങളും, സ്വന്തം മക്കൾ അവരുടെ ജീവിതം അനുഭവിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും അവരെ തടയരുതെന്ന് ഇന്നത്തെ മാതാപിതാക്കൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു..

"മക്കൾ പോയി ലോകം കാണട്ടെ. അവരുടെ ജീവിതം ജീവിക്കട്ടെ. ഇടയ്ക്ക് വരാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ വരട്ടെ. ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ എന്നും അവരോട് കൂടിയുണ്ടാകും", എന്ന് പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ മനസ്സിൽ ആശംസിക്കാൻ ഇന്നത്തെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് മടിയില്ല...

സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ച അവസാന തലമുറയാണ് ഇനി കടന്നുപോകാനുള്ളത്. കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്....

സത്യമാണ്! അടുത്ത പത്തുവർഷത്തിനുള്ളിൽ കേരളത്തിൽ ഒരുപാട് റിട്ടയർമെന്റ് ഹോമുകൾ ഉയർന്നു വരും..

വരട്ടെ...

ഒരു പുഞ്ചിരിയോട് കൂടി, ഞാനും മുന്നോട്ടു നോക്കുന്നു. ആശിക്കുന്നു. ഒരേ പ്രായക്കാരോടൊത്ത് കളിചിരി സംസാരങ്ങളിൽ, അവസാന നാളുകൾ ചിലവഴിക്കാൻ സാധിക്കുമെങ്കിൽ അതൊരു ഭാഗ്യമാണ്..

മക്കൾ പോയി ലോകം കാണട്ടെ എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു...

നിങ്ങളോ?

( ജീവിതവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമുള്ള കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ പേജ് ഇപ്പോൾ ഫോളോ ചെയ്യാവുന്നതാണ്!)

Denis Arackal
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

07/05/2026

നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ അധികമാരും സംസാരിക്കാത്ത, ചർച്ച ചെയ്യാത്ത, ഒരു കാര്യം, ആൺമക്കൾ ഇല്ലാതെ, പെൺകുട്ടികൾ മാത്രമുള്ള വീട്ടിൽ, പെൺമക്കളുടെ കല്യാണത്തിന് ശേഷം, ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്ന അമ്മമാരെ കുറിച്ചാണ്....

കേൾക്കുമ്പോൾ ഒട്ടും പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത ഒരു കാര്യമായിട്ട് തോന്നുമെങ്കിലും, പല അമ്മമാരുടെയും ജീവിതം പെൺമക്കൾ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് പോയിക്കഴിയുമ്പോൾ കീഴ്മേൽ മറിയും...

( ഡെന്നിസ് അറയ്ക്കൽ എഴുതുന്നു....)

കല്യാണം കഴിച്ചു പോകുന്ന പെൺകുട്ടി, ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കാണ് കാലെടുത്തുവെക്കുന്നത്. സ്വാഭാവികമായും അവൾ, ആ പുതിയ ജീവിതവുമായി യോജിച്ച് പോകുവാൻ വേണ്ടി, പരിശ്രമിക്കുകയും, അതിനൊപ്പം അവൾക്ക് കിട്ടിയ ബന്ധങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും ഹൃദയത്തിലേക്ക് എടുക്കുകയും ചെയ്യും...

ഭർത്താവും, അവന്റെ ചുറ്റുപാടുകളും കൂട്ടുകാരും, പിന്നെ ഒരുമിച്ച് കരുപ്പിടിപ്പിക്കേണ്ടതായിട്ടുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിലും പ്ലാനുകളിലും അവൾ മുഴുകും...

ഇത്രയുംനാൾ തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കൂട്ടുകാരിയായിരുന്ന അമ്മയ്ക്ക് പഴയപോലെ മകൾളെ അടുത്ത് കിട്ടാതാകും.. അമ്മമാരുടെ ജീവിതത്തിൽ പെട്ടെന്നൊരു ശൂന്യത വന്നു നിറയും...

സ്വന്തം മകളെ മിസ്സ് ചെയ്യുമെങ്കിലും പലപ്പോഴും അച്ഛന്മാരുടെ ജീവിതം അതുപോലെതന്നെ മുന്നോട്ടു പോകും. അച്ഛന് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വീട്ടിൽ വളർന്നിരുന്ന ഒരു മകളാകുമ്പോൾ, അമ്മയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു മകളെ മാത്രമല്ല ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ കൂടിയാണ്...

പക്ഷേ അമ്മമാർ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ പെട്ടെന്ന് സംഭവിച്ച ഈ കാര്യത്തെ തരണം ചെയ്യുകയും, മുന്നോട്ടുപോകുകയും ചെയ്യും....

പക്ഷേ ഇതിവിടെ പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ കൂടെ പറയേണ്ട, ചിന്തിക്കേണ്ടതായ മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്...

ഈ കാര്യം കൂടുതൽ ശരിയാകുന്നത് ഇക്കാലത്തെ ന്യൂജനറേഷൻ പെൺകുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിലാണ്...

ഒരു പെൺകുട്ടി സ്വന്തം അച്ഛനെ പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാക്കുന്നത് അവളുടെ കല്യാണത്തോട് കൂടിയാണ്. ഒരു പുരുഷൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇണയായി കടന്നുവരുമ്പോഴാണ്, അവൾ സ്വന്തം അച്ഛനെ "rediscover" ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തം അച്ഛന്റെ സ്വഭാവ ഗുണങ്ങളെ അവൾ അപ്പോൾ തിരിച്ചറിയും, അച്ഛൻ ചെയ്ത ത്യാഗങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കും...

എന്നാൽ ഒരു ന്യൂജനറേഷൻ പെൺകുട്ടി സ്വന്തം അമ്മയെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നത്, അവളുടെ സ്വന്തം പെൺകുട്ടികൾ ടീനേജ് കഴിഞ്ഞ് പ്രായപൂർത്തിയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ മാത്രമായിരിക്കും...

അമ്മയെന്ന കൂട്ടുകാരിക്ക് അപ്പുറം, അമ്മയെന്ന അമ്മയെ, പെൺകുട്ടികൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ എടുക്കും.. എന്റെ അമ്മ എന്ത് സൂപ്പർ അമ്മയാണെന്ന് പെൺകുട്ടികൾ താമസിച്ചു മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കുകയുള്ളൂ...

അതുവരെ സ്വന്തം അമ്മ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഒരു അടുത്ത കൂട്ടുകാരി മാത്രമായിരിക്കും..

അതെ, അമ്മയായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടാൻ ന്യൂജനറേഷൻ പെൺകുട്ടികളുടെ അമ്മമാർക്ക് ഒരു നീണ്ട കാത്തിരിപ്പുണ്ട്.

ഇപ്പോൾ പെൺകുട്ടികളുള്ള അമ്മമാർ ഇത് അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ അറിയേണ്ടതുണ്ട്...

ഇപ്പോൾ കല്യാണം കഴിച്ചു പോകുന്ന പെൺകുട്ടികൾ അത് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുമുണ്ട്...

Denis Arackal
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

05/05/2026

"ജീവിതം ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു രീതിയിൽ ഭംഗിയുള്ളതായി മാറിയിരിക്കുന്നു, ഡെനിസ്. ഒരു രണ്ടുവർഷം മുമ്പ് വരെ ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിച്ചോ, അതിൽ നിന്നൊക്കെ എന്റെ ജീവിതം ഇന്ന് എന്തുമാത്രം മാറി!"

ഇത് എന്നോട് ഫോണിൽ പറയുന്നയാൾ കേരളത്തിലെ ഒരു മുൻനിര പ്രൈവറ്റ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ വിഭാഗത്തിൽ നിന്നും വിരമിച്ച ഒരു വ്യക്തിയാണ്. നല്ല ഒരു സഹൃദയൻ. ഒരു ഓൺലൈൻ ഹെൽത്ത് പ്രോഗ്രാമിൽ വെച്ചാണ് ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടത്. തമ്മിൽ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല. എനിക്ക് വാട്സാപ്പിൽ മെസ്സേജുകൾ അയക്കും. ഇടയ്ക്ക് ഫോണിൽ വിളിക്കാറുണ്ട്...

പുള്ളിക്കാരന് തമിഴ്നാട്ടിൽ ബിസിനസ് ചെയ്യുന്ന ഒരു മകനുണ്ട്. മകനുമായി നല്ല ബന്ധത്തിലാണ്. അവൻ മാസത്തിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ വന്നു പോകും. വിഷാദ രോഗത്തിന് അടിമയായിരുന്നു ഭാര്യ ഒരു 15 വർഷം മുൻപ് തന്നെ ഇരുവരെയും വിട്ടുപോയി.

റിട്ടയർ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്നത് കേരളത്തിലെ ഒരു ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിലാണ്. ടൗണിൽ നിന്നും മാറി, റോഡിന് അരികിലായി 12 സെന്റ് സ്ഥലത്ത് ഒരു ഓടിട്ട രണ്ടു നില വീട്. ഒറ്റയ്ക്കാണ്. എവിടെനിന്നോ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഒരു പൂച്ച കൂട്ടിന് വന്നു പോകും...

"ഡെന്നിസേ, ഈ രണ്ടാം നിലയിലെ ജീവിതമാണ് എനിക്കിഷ്ടം. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മുകളിലത്തെ മുറിയാണ് സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അതാകുമ്പോൾ മുറിയിലെ ജനലിലൂടെ താഴോട്ട് നോക്കിയാൽ റോഡും റോഡിലൂടെ പോകുന്ന നാട്ടുകാരെയും കാണാം."

"നടന്നു പോകുന്ന പരിചയക്കാരെ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ കൈവീശി കാണിക്കും, ഒരു നിമിഷം അവർ നിൽക്കും, ഞങ്ങൾ ഉച്ചത്തിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കുശല അന്വേഷണം നടത്തും..."

"സമയമൊക്കെ അപ്പോൾ എങ്ങനെ പോകും? ആരെങ്കിലും വരികയും പോകുകയും ഒക്കെ വേണ്ടേ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു..

"അതൊക്കെ നല്ല രസമാണ്. മിക്കവാറും രാവിലെ ഒരു അഞ്ചു മണിയാകുമ്പോൾ അടുത്തുള്ള കുറെ ചങ്ങാതിമാർ വരും. മിക്കവരും എന്നെ പോലെ തന്നെ. ഞങ്ങളെല്ലാവരും കൂടെ നടക്കാൻ പോകും. അതുകഴിഞ്ഞ് ജംഗ്ഷനിലെ ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിക്കും. ഒരു 8 -8 അര ആകുമ്പോൾ തിരിച്ചുവന്ന് മുറ്റത്തെ വെണ്ടയ്ക്കക്കും തക്കാളിക്കും പേരറിയാത്ത കുറെ പൂക്കൾ ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ ചെടികൾക്കും വെള്ളമൊഴിക്കും.."

"പത്രം വായിക്കും, വീടും മുറ്റവും ഒക്കെ ഒന്ന് തൂക്കും..."

"എന്റെ ഒരു പരിചയക്കാരന് ഇവിടെ അടുത്തായി ചെറിയൊരു ആയുർവേദ ഹോസ്പിറ്റലുണ്ട്. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ അവിടെ പോയി സഹായിക്കും. ചിലപ്പോൾ വായനശാലയിൽ പോയി ക്യാരംസ് കളിക്കും. ഉച്ചയ്ക്ക് അവിടെനിന്ന് വരുന്ന വഴിക്ക് മീൻ വാങ്ങി കൊണ്ടുവന്ന്‌ കറിവയ്ക്കും."

"ഏകാന്തത ഉണ്ടാവില്ലേ? പറയുന്ന പോലെ അത്ര എളുപ്പമാണോ?, ഞാൻ ചോദിച്ചു..

ഞാനിത് ചോദിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഫോണിൽ മറുതലയ്ക്കൽ സിഗരറ്റ് ലൈറ്ററിന്റെ ക്ലിക്ക് ശബ്ദം...

"ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് നുണയാകും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ കുറച്ചുനാളായി ആരും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യം എനിക്ക് കൂട്ടിനുണ്ട്.", ഇതു പറഞ്ഞിട്ട് പുള്ളി ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു...

പുള്ളിക്കാരൻ. ഒരു സിഗരറ്റ് പഫ്‌ എടുക്കുന്ന ഗ്യാപ്പ് ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തെ മുറിച്ചു..

"അവൾ എന്റെ അമ്മ വഴി ഒരു അകന്ന ബന്ധുവാണ് ഡെന്നിസ്. എന്നെക്കാളും ഒരു ഏഴ് വയസ്സിന് ഇളയതുമാണ്. ഒരു അഞ്ചുവർഷമായി മുഴുവൻ സമയവും എന്റെ കൂടെ ഫോണിലും വാട്സാപ്പിലും ആയി ഉണ്ട്. ഇത്രയും നാളുകൾക്കിടയിൽ ഞങ്ങൾ നാലഞ്ച് തവണ തമ്മിൽ കണ്ടിട്ടുമുണ്ട്. കോയമ്പത്തൂർ സ്വന്തം കുടുംബമായി താമസിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞതവണ അവൾ നാട്ടിൽ വന്നു പോയപ്പോൾ തിരിച്ചു പോകുന്ന വഴി ഇവിടെ കയറി. അവൾ അന്ന് കൊണ്ടുവന്ന കുടംപുളിയാണ് കറി ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും ഞാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഒരു രാത്രി ഇവിടെ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു പോയപ്പോൾ അവൾ മറന്നുവെച്ച ടൂത്ത് ബ്രഷ് എന്റെ കുളിമുറിയിൽ, വാഷ്ബേസിന് മുകളിലായി ഇപ്പോഴും ഇരിപ്പുണ്ട്.."

ഇതു പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ നിശബ്ദത. ഉയർന്നുവന്നു...

" ശരിയും തെറ്റും ഒന്നും ഇപ്പോൾ ഞാൻ നോക്കുന്നില്ല. അവൾ എനിക്കൊരു വലിയ ബലമാണ് ഡെന്നിസ്. അത് തൽക്കാലം അങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. കുറച്ചുനാൾ മുമ്പ് നിങ്ങൾ എഴുതിയത് പോലെ, ചില രഹസ്യങ്ങൾ നമ്മൾ നമ്മളോടൊപ്പം ചിതയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമല്ലോ"

വീണ്ടും ചെറിയൊരു നിശബ്ദതയുടെ ഇടവേള...

പിന്നെ ഞങ്ങൾ കുറച്ചു നാട്ടുവർത്തമാനം നടത്തി. സിനിമയും രാഷ്ട്രീയവും പറഞ്ഞു. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കോലാഹലങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

"ഡെന്നിസ് ഇനി നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ പറ്റുമെങ്കിൽ ഇവിടെ വരു. നമുക്കൊന്ന് കാണാമല്ലോ! ഇവിടെ നിങ്ങൾക്ക് തീർച്ചയായും ഇഷ്ടപ്പെടും. വേണമെങ്കിൽ രണ്ട് ദിവസം ചിലവിട്ടു പോകുന്നതിനും വിരോധമില്ല. സാധിക്കുന്ന പോലെ ചെയ്യൂ", പുള്ളിക്കാരൻ സ്നേഹപൂർവ്വം എന്നോട് പറഞ്ഞു...

"സാധിക്കുന്നെങ്കിൽ തീർച്ചയായും വരാം", ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"അപ്പോൾ കാണാം. വിളിച്ചതിന് സന്തോഷം. എന്റെ ഗുഡ്മോണിങ് വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജുകൾ ശല്യമാകുന്നില്ല എന്ന് കരുതുന്നു", പുള്ളിക്കാരൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...

ചിരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു...

വലിയ ലോകം, ചെറിയ മനുഷ്യർ...
നിങ്ങളും, ഞാനും, നമ്മളും.

( ഇതൊരു റീ പോസ്റ്റാണ്. വായിക്കാത്തവർക്ക് വേണ്ടി. വായിച്ചവർക്ക്, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ഒന്ന് ഓർക്കുവാൻ വേണ്ടി.

ഇതു വായിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വന്ന ചിന്ത താഴെ വാക്കുകളായും ഇമോജിയായും രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളു ❤️)

Denis Arackal
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

04/05/2026

നമ്മുടെ കല്യാണ പെണ്ണുങ്ങൾ പലപ്പോഴും എന്താണ് മുഖം കുത്തി ഭസ്മത്തിൽ വീണത് പോലെ മേക്കപ്പ് ചെയ്യുന്നത്?

അതായത്, ബ്രൈഡൽ മേക്കപ്പ് എന്നത് വെള്ളപൂശൽ ആകണമെന്നുണ്ടോ? ഇരുനിറമുള്ളവളെ ഇരുനിറമുള്ളവളായി തന്നെ നിലനിർത്തികൂടെ?ഒരു വ്യക്തിയുടെ മുഖത്തിന്റെ ഭംഗിയെ, ആ വ്യക്തിയുടെ രൂപഭാവങ്ങൾ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ ഒന്ന് ചെറുതായി മെച്ചപ്പെടുത്തി എടുക്കുന്നതിനെയല്ലേ മേക്കപ്പ് എന്ന് പറയുന്നത്?

എന്തിനാണ് പലപ്പോഴും ഭസ്മത്തിൽ വീണത് പോലെ വെളുപ്പിക്കുന്നത്?

ഒരു കല്യാണ പെണ്ണിനെ, അവളുടെ സ്വാഭാവിക ഭംഗി നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് മേക്കപ്പ് ചെയ്യുന്നത് ഇത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണോ? എന്നുവച്ചാൽ മേക്കപ്പ് ചെയ്യാനായി ബ്യൂട്ടീഷനുമൊത്ത് മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന കല്യാണ പെണ്ണല്ല മുറിയിൽ നിന്ന് പിന്നീട് ഇറങ്ങിവരുന്നത്...

അതിനൊപ്പം തന്നെ ഒരിക്കലും കണ്ടു പരിചയിച്ചിട്ടില്ലാത്ത രീതിയിലൊക്കെ മുടിയൊക്കെ കെട്ടി, നെറ്റിയിലേക്ക് ചുരുണ്ട മുടിയൊക്കെ വീഴ്ത്തി, വേറേതോ ഒരു സ്ത്രീ...

അത്രയും നാൾ നമ്മുടെ കൂടെ ജീവിച്ച, നമ്മുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്ത, നമ്മുടെ കൂടെ വളർന്ന ആ സ്ത്രീയല്ല സാരിയുടുത്ത് കല്യാണമണ്ഡപത്തിൽ ഉരുകി ഒലിച്ചു നിൽക്കുന്നത്!

തേച്ചുപിടിപ്പിക്കാതെ, വെച്ചുകെട്ടലുകൾ ഇല്ലാതെ, മനോഹരമായി മേക്കപ്പ് ചെയ്തെടുക്കാൻ ആവില്ലേ?

ഇതെന്താണ് ഇങ്ങനെ? അതോ ഇതൊക്കെ ഇങ്ങനെയാണോ...

Denis Arackal ©
ᵗʰᵉ ᵏᵉᵉᵖᵉʳ ᵒᶠ ˢᵐᵃˡˡ ᵗʰⁱⁿᵍˢ

Denis Arackal

19/05/2026

18/05/2026

17/05/2026

16/05/2026

13/05/2026

11/05/2026

10/05/2026

09/05/2026

07/05/2026

05/05/2026

04/05/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category