26/06/2026
വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്ജ്: ചിത്രങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്നു
വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്ജ് വിടപറഞ്ഞിട്ട് ജൂലായ് 9ന് ഇരുപത്തഞ്ച് വര്‍ഷം തികയുന്നു.കാലം ഇത്രയേറെ പിന്നിട്ടിട്ടും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതാന്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം വരുന്നത് ഒരു മഹാനായ പ്രസ്സ് ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ മുഖമല്ല; എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ മുഖമാണ്.
പത്രഫോട്ടോഗ്രഫിയുടെ ലോകത്ത് വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്ജ് ഒരു സ്ഥാപനം തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ എനിക്ക് അദ്ദേഹം അതിലുപരിയായിരുന്നു. ഒരുപാട് യാത്രകളില്‍ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന സഹയാത്രികന്‍. ക്യാമറയുടെ പിന്നിലെ മനുഷ്യനെ ഞാന്‍ അടുത്തറിഞ്ഞത് ആ യാത്രകളിലൂടെയാണ്.
ഡല്‍ഹി മുതല്‍ ഇന്ത്യയുടെ പല ഭാഗങ്ങളിലേക്കും ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് ചിത്രങ്ങള്‍ തേടി യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ചിലപ്പോള്‍ വാര്‍ത്തകളുടെ പിന്നാലെ, ചിലപ്പോള്‍ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ കഥകളുടെ പിന്നാലെ. ട്രെയിനുകളിലും ബസുകളിലും വിമാനത്താവളങ്ങളിലും തെരുവോര ചായക്കടകളിലും രാത്രികള്‍ നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങളിലുമെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ച അനുഭവങ്ങള്‍ ഇന്നും മനസ്സില്‍ മായാതെ കിടക്കുന്നു.
ഒരു ചിത്രം എങ്ങനെ കാണണം, ഒരു സംഭവത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യനെ എങ്ങനെ കണ്ടെത്തണം,വാര്‍ത്തയുടെ ഹൃദയം എവിടെയാണെന്ന് എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയണം ഇതെല്ലാം വാക്കുകളിലൂടെയല്ല, ചിത്രത്തിലൂടെയാണ് വിക്ടര്‍ പഠിപ്പിച്ചത്. ഒരു നല്ല ഫോട്ടോഗ്രാഫറാകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാ കണമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
വാര്‍ത്തകള്‍ ചിത്രീകരിക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു പ്രത്യേക കരുണ ഉണ്ടായിരുന്നു. ദുരന്തത്തിന്റെ നടുവിലും മനുഷ്യനെ കാണാനുള്ള കഴിവ്. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ വെറും വാര്‍ത്താചിത്രങ്ങളായി ഒതുങ്ങാതെ കാലത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളായി മാറിയത്.
ഇന്ന് മലയാള പത്രഫോട്ടോഗ്രഫിയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്ജിനെ മറികടന്ന് പോകാനാവില്ല. അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ച ചിത്രങ്ങള്‍ ഇന്നും പുതിയ തലമുറയെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫ്രെയിമുകളില്‍ ഒരു കാലഘട്ടം ജീവിക്കുന്നു.
എന്നാല്‍ ഈ ഇരുപത്തഞ്ചാം ചരമവാര്‍ഷികത്തില്‍ എന്നെ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്.കേരളത്തിലെ പത്രഫോട്ടോഗ്രാഫിക്ക് ഇത്രയേറെ സംഭാവന നല്‍കിയ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്കായി ഇന്നുവരെ ഒരു സ്മാരകം പോലും ഉയര്‍ന്നിട്ടില്ല.ഒരു പ്രതിമ വേണ്ട. ഒരു വലിയ സ്മാരകസൗധവും വേണ്ട.എന്നാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെയും സംഭാവന കളെയും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അടയാളമെങ്കിലും നമുക്ക് സൃഷ്ടിക്കാമായിരുന്നു. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫി ഗാലറി, ഒരു പഠനകേന്ദ്രം, എന്തെങ്കിലും. പക്ഷേ അതൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്ജിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെ അറിയാ വുന്നവരുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു.എന്റെ ഓര്‍മ്മകളിലും അദ്ദേഹം ജീവനോടെയുണ്ട്. ഡല്‍ഹിയിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിലും, ഉത്തരേന്ത്യയിലെ മൂടല്‍മഞ്ഞുള്ള പ്രഭാതങ്ങളിലും, ക്യാമറ തോളിലേറ്റി ചിത്രം തേടി നടന്ന ആ ദിവസങ്ങളിലും ഞാന്‍ ഇന്നും അദ്ദേഹത്തെ കാണുന്നു.
ചില മനുഷ്യര്‍ മരിച്ചാലും അവര്‍ സൃഷ്ടിച്ച പ്രകാശം മരിക്കില്ല. വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്ജ് അത്തരത്തിലൊരാളാണ്.പക്ഷേ ആ പ്രകാശത്തെ ആദരിക്കാന്‍ ഒരു സ്മാരകം പോലും പണിയാന്‍ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല എന്നത് മലയാള ഫോട്ടോഗ്രാഫി സമൂഹം ഒരിക്കല്‍ എങ്കിലും ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്.
ഈ ഇരുപത്തഞ്ചാം ഓര്‍മ്മദിനത്തില്‍ എന്റെ സുഹൃത്തിനും സഹയാത്രികനും മുന്നില്‍ ആദരവോടെ തലകുനിക്കുന്നു.
കാലം കടന്നുപോകും. ചിത്രങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കും. വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്ജും.
