28/02/2026
"நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்து, சொந்தமாக ஒரு மெடிக்கல் ஷாப் வைக்க வேண்டும் என்பது என் வாழ்நாள் கனவு. இன்று அது நனவாகிவிட்டது..." என்று என் கடையின் பெயர் பலகையை நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, என் கண்களில் இருந்து வழிந்த ஆனந்தக் கண்ணீரை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
இந்த ஒரு வரிக்கு பின்னால், பல வருட வலி, அவமானங்கள், தூக்கமில்லா இரவுகள் மற்றும் தளராத நம்பிக்கை ஒளிந்திருக்கிறது.
அப்பா ஒரு சாதாரண தனியார் நிறுவன ஊழியர், அம்மா குடும்பத் தலைவி. மாதக் கடைசி வந்தால் வீட்டிலிருக்கும் சில்லறைகளை எண்ணிச் செலவழிக்கும் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பம் என்னுடையது. பள்ளிப் பருவத்தில் என் தாத்தாவுக்கு மாத்திரை வாங்க அடிக்கடி மருந்தகத்திற்கு (Medical Shop) செல்வேன். அங்கு வெள்ளை உடை அணிந்து, நோயாளிகளுக்கு நம்பிக்கையுடன் மருந்து கொடுக்கும் அந்தப் பணியாளரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்குள் ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்படும். நாமும் இதுபோல ஒரு கடையை வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை என் மனதின் ஓரத்தில் விதையாக விழுந்தது.
ஆனால், நடுத்தரக் குடும்பத்து ஆசைகள் அவ்வளவு எளிதில் நிறைவேறுமா என்ன? பள்ளிப் படிப்பை முடித்ததும், பார்மஸி (D.Pharm) படிக்க வேண்டும் என்று வீட்டில் சொன்னேன். கல்விக்கட்டணம் கட்ட வழியில்லாத நிலை. என் கனவுக்காக அப்பா பலரிடம் கடன் வாங்கி என்னைச் சேர்த்தார். பகலில் கல்லூரி, மாலையில் ஒரு மருந்தகத்தில் உதவியாளர் வேலை என என் வாழ்க்கை சுழலத் தொடங்கியது.
மருந்தகத்தில் தரையைத் துடைப்பது, மருந்து அட்டைகளை அடுக்கி வைப்பது என எல்லா வேலைகளையும் தயக்கமில்லாமல் செய்தேன். ஒவ்வொரு மருந்தின் பெயரையும், அதன் பயன்பாட்டையும் ஒரு மாணவனாகக் கற்றுக்கொண்டேன். கல்லூரி முடித்து வெளியே வந்ததும், சொந்தக் கடை என்ற கனவை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினேன்.
ஆனால், முதலீடு என்ற மிகப்பெரிய மலை என் முன்னே நின்றது. வங்கிகளில் கடன் கேட்கச் சென்றபோது, "உங்களிடம் அடமானம் வைக்க என்ன இருக்கிறது?" என்று பல மேலாளர்கள் என்னை திருப்பி அனுப்பினார்கள். தெரிந்தவர்கள் மற்றும் உறவினர்கள், "நடுத்தரக் குடும்பத்துப் பையனுக்கு எதற்கு சொந்தத் தொழில் என்ற பேராசை? பேசாமல் எங்காவது வேலைக்குப் போய் கடனை அடைக்கிற வழியைப் பாரு" என்று ஏளனம் செய்தனர்.
அவர்களின் வார்த்தைகள் என்னை காயப்படுத்தினாலும், என் இலக்கை மாற்றவில்லை. என் வைராக்கியம் அதிகமானது. இரவும் பகலும் இரண்டு இடங்களில் வேலை செய்தேன். என் ஒவ்வொரு தேவைகளையும் சுருக்கிக் கொண்டு, சிறுகச் சிறுக பணத்தைச் சேமித்தேன். என் உழைப்பையும், தொழில் திட்டத்தையும் பார்த்த ஒரு வங்கி அதிகாரி, அரசுத் திட்டத்தின் கீழ் எனக்குக் கடன் வழங்க முன்வந்தார். அதுதான் என் வாழ்வின் திருப்புமுனை!
பல மாத தேடலுக்குப் பின் ஒரு சிறிய கடையை வாடகைக்கு எடுத்தேன். செலவைக் குறைக்க நானே கடைக்கு வர்ணம் பூசினேன், மர வேலைகளைச் செய்யும் தச்சருக்கு உதவியாளனாக இருந்து என் கடையை உருவாக்கினேன்.
இதோ! இன்று என் கடையின் திறப்பு விழா. என் அப்பா, அம்மா கைகளால் ரிப்பன் வெட்டி கடையைத் திறந்தபோது, அவர்கள் கண்களில் இருந்த பெருமிதத்தைப் பார்த்தேன். என்னை அவமானப்படுத்தியவர்கள் எல்லாம் இன்று எனக்குப் பூங்கொத்து கொடுத்து வாழ்த்துகிறார்கள்.
முதல் வாடிக்கையாளர் கடைக்குள் நுழைந்து மருந்து கேட்டபோது, என் பல வருட கஷ்டங்கள் எல்லாம் காற்றில் கரைந்து போனதை உணர்ந்தேன்.
