17/02/2026
मुंबईच्या मरीन ड्राईव्हवर बसून 'सिद्धार्थ' तासनतास समुद्राकडे बघत असायचा. सिद्धार्थ हा एक साधा, मध्यमवर्गीय पण गुणी फोटोग्राफर होता. त्याचं 'अनन्या' वर जीवापाड प्रेम होतं. ३ वर्षांचं प्रेम.
अनन्या दिसायला सुंदर होती, पण तिची स्वप्नं खूप मोठी होती. तिला श्रीमंती हवी होती.
तीन वर्षांपूर्वी, अनन्याने सिद्धार्थला सांगितलं होतं:
"सिड, बाबांची तब्येत बरी नाहीये. मला फॅमिलीला सपोर्ट करण्यासाठी 'लंडन'ला जावं लागेल. तिथे जॉब मिळालाय. फक्त दोन वर्षे थांब. मी पैसे कमवून परत येईन आणि आपण लग्न करू. प्रॉमिस!"
सिद्धार्थ रडला होता, पण त्याने तिला अडवलं नाही.
तो म्हणाला, "तू जा अनू. मी तुझी वाट बघेन. तू परत आलीस की याच मरीन ड्राईव्हवर तुला प्रपोज करेन."
अनन्या निघून गेली.
सुरुवातीचे २ महिने तिने व्हिडिओ कॉल केले. मग हळूहळू मेसेजेस कमी झाले. आणि ६ महिन्यांनंतर तिचा नंबर 'कव्हरेज क्षेत्राच्या बाहेर' गेला.
सिद्धार्थने लाख प्रयत्न केले, पण संपर्क झाला नाही.
त्याला वाटलं, "तिचा फोन हरवला असेल, ती नक्कीच कॉन्टॅक्ट करेल."
तीन वर्षे उलटली.
सिद्धार्थने दुसरं कोणाकडे बघितलंही नाही. तो दर रविवारी मरीन ड्राईव्हवर त्याच कट्ट्यावर जाऊन बसत असे, जिथे ती शेवटची भेटली होती. त्याला खात्री होती की ती एक दिवस अचानक समोर येईल.
त्या दिवशी मुसळधार पाऊस होता.
सिद्धार्थ भिजत कट्ट्यावर बसला होता.
तेवढ्यात समोरच्या 'ट्रायडंट हॉटेल' (Trident Hotel) मधून एक 'मर्सिडीज' बाहेर पडली.
गर्दीमुळे गाडी ट्रॅफिकमध्ये थांबली.
सिद्धार्थची नजर त्या गाडीच्या खिडकीतून आत गेली.
आणि... त्याच्या हृदयाचा ठोका चुकला.
गाडीच्या मागच्या सीटवर 'अनन्या' बसली होती.
ती लंडनमध्ये नव्हती. ती इथेच होती.
पण ती एकटी नव्हती.
तिच्या मांडीवर एक २ वर्षांचा गोंडस मुलगा खेळत होता आणि बाजूला एक श्रीमंत, सुटाबुटातला माणूस (तिचा नवरा) तिचा हात पकडून हसत होता.
अनन्याच्या गळ्यात मंगळसूत्र होतं आणि भांगात सिंदूर.
सिद्धार्थला वाटलं भास होत असेल. तो वेड्यासारखा धावत गाडीजवळ गेला.
त्याने काचेवर टक-टक केली. "अनू? अनन्या?"
अनन्याने काच खाली केली.
तिने सिद्धार्थला बघितलं. पण तिच्या चेहऱ्यावर आनंद नव्हता, तर एक 'चीड' (Annoyance) होती.
सिद्धार्थ रडत म्हणाला, "अनू? तू कधी आलीस लंडनवरून? आणि हे... हे सगळं काय आहे?"
अनन्याने गाडीच्या एसीची हवा तोंडावर घेत थंडपणे उत्तर दिलं:
"सिड, प्लीज सीन क्रिएट नको करू. माझा नवरा बघतोय.
मी कधीच लंडनला गेले नव्हते रे.
बाबांनी माझं लग्न एका श्रीमंत बिझनेसमनशी ठरवलं होतं. मला गरिबीत राहायचं नव्हतं.
तुला सांगितलं असतं तर तू रडला असतास, सीन केला असतास. म्हणून मी खोटं सांगितलं की परदेशात जातेय.
जेणेकरून तू माझी वाट बघशील आणि हळूहळू विसरून जाशील.
सिड, प्रॅक्टिकल हो. प्रेमाने पोट भरत नाही. हा बघ माझा मुलगा, आम्ही खुश आहोत. तू पण मूव ऑन कर."
तिने काच वर चढवली.
सिद्धार्थ तिथेच पावसात उभा राहिला. गाडी निघून गेली.
गाडीच्या मागच्या काचेतून तो लहान मुलगा सिद्धार्थकडे बघून 'टाटा' करत होता.
सिद्धार्थला आज त्या पावसाच्या पाण्याचा स्पर्श जाणवत नव्हता.
कारण ज्या मुलीसाठी त्याने ३ वर्षे 'ब्रह्मचारी' म्हणून घालवली, ती मुलगी याच शहरात, १० किमी अंतरावर, दुसऱ्या कोणासोबत संसाराचा डाव मांडून बसली होती.
तिने लंडनचं खोटं तिकीट दाखवून, सिद्धार्थच्या आयुष्याचा लिलाव केला होता.
त्या दिवशी सिद्धार्थ मरीन ड्राईव्हवर रडला नाही. तो फक्त हसला. स्वतःच्या नशिबावर.
आणि त्याने खिशातली अंगठी (जी त्याने ३ वर्षांपासून सांभाळून ठेवली होती) समुद्रात भिरकावून दिली.
कोणासाठीही स्वतःचं आयुष्य थांबवू नका. जो माणूस तुम्हाला सोडून जायची कारणं शोधतो, तो कधीच तुमचा नसतो. प्रेम आंधळं असावं, पण वेडं नसावं. "मी तुझी वाट बघेन" हे वाक्य सिनेमात छान वाटतं, पण वास्तवात ते तुमच्या तारुण्याची राखरांगोळी करतं.
