05/10/2026
প্ৰায় ১০ বছৰীয়া পুলিচৰ চাকৰিজীৱনত মই বহু মৃতদেহ দেখিছোঁ। কিন্তু সময়ৰ লগে লগে বুজিছোঁ—মৃতদেহ দেখাটো যিমান কষ্টদায়ক, কেতিয়াবা জীৱিত মানুহৰ আচৰণ দেখাটো তাতোকৈ বেছি কষ্টদায়ক।
বহু আত্মহত্যাৰ ঘটনা দেখিছোঁ। মেজিষ্ট্ৰেট আৰু সাক্ষীৰ উপস্থিতিত ৰছীৰ পৰা মৃতদেহ নমাই আনিছোঁ। বহু পথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হোৱা মানুহক চিকিৎসালয়লৈ লৈ গৈছোঁ। পানীত ডুবি মৃত্যু হোৱা বহু মানুহৰ মৃতদেহো কঢ়িয়াই নিছোঁ।
কিন্তু এই সকলোবোৰৰ মাজত এটা কথা বাৰে বাৰে দেখিছোঁ—
প্ৰায় ৯৫ শতাংশ ঘটনাত মৃতদেহটো চুবলৈও আত্মীয়-স্বজনৰ মন নাযায়।
কেতিয়াবা ৰাতি কোনো মৃতদেহ ঘৰলৈ লৈ গ’লে পৰিয়ালৰ মানুহে কয়—
“ছাৰ, মৃতদেহটো ঘৰত নাৰাখিব... মৰ্গত ৰাখক।”
জীৱিত অৱস্থাত যিজন মানুহজন সেই ঘৰটোৰেই এজন সদস্য আছিল, মৃত্যুৰ পিছত সেই একেখন ঘৰতে তেওঁৰ মৃতদেহটোৰ বাবে ঠাই নোহোৱা হৈ যায়।
কিন্তু কেইদিনমান পিছত দৃশ্য সলনি হয়।
কোনে পাছবুক লৈ গ’ল?
কিমান টকাৰ বীমা আছে?
ইনচুৰেন্সৰ কাগজ ক’ত?
জমিৰ কাগজ-পত্ৰ ক’ত?
বেংকৰ একাউণ্টত কিমান টকা আছে?
মৃত মানুহজনৰ বাবে ঠাই নথকা ঘৰখনত তেওঁৰ টকা-পইচা আৰু সম্পত্তিৰ বাবে হঠাৎ বহুত মানুহৰ সময় হৈ যায়।
আৰু এটা কথা মই আৰু বেছি কষ্টৰে দেখিছোঁ।
পৰিয়ালৰ কোনো এজন সদস্য মানসিকভাৱে অসুস্থ হৈ পৰিলে, কেতিয়াবা নিজৰ মানুহবোৰেই তেওঁক “বোজা” বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ যত্ন ল’বলৈ অসুবিধা হয়। তেওঁৰ উপস্থিতি পৰিয়ালটোৰ বাবে সমস্যা যেন লাগে।
এদিন সেই মানুহজন ঘৰৰ পৰা ওলাই যায়...
কোনোবা অচিনাকি ঠাইত তেওঁক মৃত্যুয়ে আঁকোৱালি লয়...
আৰু যিজন মানুহৰ নিজৰ বুলি এটা পৰিয়াল আছিল, মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ মৃতদেহ চিনাক্ত কৰিবলৈও কেতিয়াবা কোনো আপোন মানুহ নাহে।
তেতিয়া পুলিচেই তেওঁৰ আপোন হৈ পৰে।
আমি তেওঁৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰোঁ।
আমি চিনাক্তকৰণৰ ব্যৱস্থা কৰোঁ।
আমি মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাৰ বাবে লৈ যাওঁ।
আমি আইনী প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ কৰোঁ।
আৰু শেষত, কেতিয়াবা কোনো আত্মীয় নথকাৰ মাজতো, সেই অচিনাকি মানুহজনৰ শেষ বিদায়ৰ ব্যৱস্থা কৰোঁ।
কিমান আচৰিত নহয়নে?
যিজন মানুহজনে জীৱনজুৰি কাৰোবাৰ বাবে পুত্ৰ, পিতৃ, ভাতৃ, স্বামী বা মাতৃ হৈ জীয়াই আছিল—মৃত্যুৰ পিছত কেতিয়াবা তেওঁৰ শেষ পৰিচয় হৈ পৰে কেৱল এটা “অচিনাক্ত মৃতদেহ”।
এই চাকৰিয়ে মোক এটা কঠিন সত্য শিকাইছে—
সম্পৰ্কবোৰ বহু সময়ত তেতিয়ালৈকে থাকে, যেতিয়ালৈকে আপুনি কাৰোবাৰ বাবে উপযোগী। আপুনি উপাৰ্জন কৰিব পাৰে, কাম কৰিব পাৰে, সহায় কৰিব পাৰে—তেতিয়ালৈকে আপোনাৰ মূল্য থাকে। কিন্তু যেতিয়া আপুনি দুৰ্বল হয়, অসুস্থ হয়, আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হয়—তেতিয়াই কেতিয়াবা মানুহবোৰৰ প্ৰকৃত ৰূপ দেখা যায়।
সেয়েহে জীৱনটো কেৱল আনক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ নষ্ট নকৰিব।
যিমান দিন জীয়াই আছে, নিজৰ ধৰণে জীয়াই থাকক।
নিজৰ সৰু এখন পৃথিৱী গঢ়ি তোলক।
যিসকলে সঁচাকৈ আপোনাৰ কাষত থাকে, তেওঁলোকক মূল্য দিয়ক।
কাৰোবাৰ বাবে পাৰিলে ভাল কাম কৰক।
কাকো ইচ্ছাকৃতভাৱে কষ্ট নিদিব।
আৰু নিজৰ সুখটোও পাহৰি নাযাব।
কাৰণ শেষ সময়ত হয়তো বহু মানুহ আপোনাৰ কাষত নাথাকিব।
কিন্তু অন্ততঃ আপুনি নিজকে ক’ব পাৰিব—
“মই মোৰ জীৱনটো আনৰ মন জিকিবলৈ নহয়, মৰ্যাদাৰে জীয়াই আছিলোঁ।”
জীৱনটো বহুত সৰু।
অহংকাৰ, অভিযোগ, ঘৃণা আৰু আনক সন্তুষ্ট কৰাৰ দৌৰত ইয়াক নষ্ট নকৰিব।
জীয়াই থাকক। নিজৰ দৰে থাকক। ভাল কাম কৰক। সুখী হওক।
কাৰণ মৃত্যুৰ পিছত আপোনাৰ লগত কোনো পাছবুক, বীমাৰ কাগজ বা সম্পত্তিৰ দলিল নাযাব।
শেষত লগত যাব কেৱল আপোনাৰ কৰ্ম আৰু মানুহৰ হৃদয়ত এৰি যোৱা আপোনাৰ স্মৃতি।
✍️ #যোৱা Triluchan Das
