23/08/2026
আপোনালোক সকলোকে মোৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছা আৰু নমস্কাৰ জনাই আজি এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ত লক্ষ্মীনন্দা কৃষক উৎপাদক কোম্পানীৰ হৈ কিছু কথা আলোচনা কৰিবলৈ আগবাঢ়িছো।
আলোচ্য বিষয় হিচাপে লৈছোঁ -- কৃষিৰ ৰূপান্তৰ, মূল্য সংযোজন আৰু কৃষিভিত্তিক অৰ্থনীতিৰ শক্তিশালীকৰণ : এক আত্মনিৰ্ভৰ আৰু সমৃদ্ধ অসমৰ দিশে।
কৃষি কেৱল আমাৰ জীৱিকা নহয়; কৃষি আমাৰ সভ্যতা, আমাৰ সংস্কৃতি, আমাৰ গ্ৰাম্য অৰ্থনীতি, আমাৰ খাদ্য-নিৰাপত্তা আৰু আমাৰ সামাজিক জীৱনৰ অন্যতম মূল আধাৰ। অসমৰ মাটি, পানী, জলবায়ু, জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য আৰু কৃষকৰ পৰিশ্ৰমে আমাক এক অসাধাৰণ কৃষি-সম্ভাৱনা প্ৰদান কৰিছে। ধান, মাহজাতীয় শস্য, সৰিয়হ, শাক-পাচলি, ফল-মূল, মচলা, চাহ, পাট, বাঁহ, আদা, হালধি, জলকীয়া, আনাৰস, কমলা, কল, লেবু, সুগন্ধি আৰু ঔষধি উদ্ভিদ—এনে বহু কৃষিজাত সামগ্ৰীয়ে অসমৰ কৃষি অৰ্থনীতিক নতুন উচ্চতালৈ লৈ যাব পাৰে।
কিন্তু সম্ভাৱনা থাকিলেই উন্নয়ন স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে নাহে। সম্ভাৱনাক সম্পদত, সম্পদক উৎপাদনত, উৎপাদনক মূল্য সংযোজনত, মূল্য সংযোজনক উদ্যোগত, উদ্যোগক বজাৰত আৰু বজাৰক কৃষকৰ আয় বৃদ্ধিত পৰিণত কৰিব লাগিব। সেয়েহে আজিৰ কৃষিৰ লক্ষ্য কেৱল অধিক উৎপাদন কৰা নহয়; কম খৰচত উন্নত মানৰ উৎপাদন, উৎপাদনৰ পিছত ক্ষতি হ্ৰাস, মূল্য সংযোজন, প্ৰস্তুতকৰণ, ব্ৰেণ্ডিং, দেশীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰৰ সৈতে সংযোগ আৰু কৃষকৰ অধিক লাভ নিশ্চিত কৰাই হ’ব লাগিব।
আমাৰ কৃষি ব্যৱস্থাৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায় হ’ব লাগিব—“ক্ষেতিৰ পৰা বজাৰলৈ, বজাৰৰ পৰা বিশ্বলৈ”।
১. কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ ৰপ্তানি বৃদ্ধি : অসমৰ কৃষিৰ বাবে বিশ্ববজাৰৰ দুৱাৰ মুকলি কৰা
আজিৰ বিশ্ব এখন সংযুক্ত বজাৰ। কোনো এখন অঞ্চলত উৎপাদিত উৎকৃষ্ট কৃষিজাত সামগ্ৰী আন এখন দেশৰ গ্ৰাহকে ক্ৰয় কৰিব পাৰে। ইণ্টাৰনেট, আধুনিক পৰিবহণ, শীতল শৃংখল, উন্নত পেকেজিং আৰু ডিজিটেল বাণিজ্যৰ ফলত কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ বজাৰ এখন গাঁও বা এখন জিলাৰ মাজত সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাই।
অসমৰ কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ বাবে এই বিশ্বায়িত বজাৰ এক বৃহৎ সুযোগ।
আমাৰ আদা, হালধি, জলকীয়া, আনাৰস, নেমু, কমলা, বিভিন্ন ধৰণৰ চাউল, মচলা, জৈৱিক কৃষিজাত সামগ্ৰী, বাঁহজাত সামগ্ৰী আৰু অন্যান্য অনন্য কৃষিজাত উৎপাদনক যদি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানদণ্ড অনুসৰি প্ৰস্তুত, পৰিষ্কাৰ, পেকেজ আৰু ব্ৰেণ্ডিং কৰিব পাৰি, তেন্তে ইয়াৰ বাবে দেশ-বিদেশত যথেষ্ট বজাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰি।
ৰপ্তানি বৃদ্ধি কৰিবলৈ প্ৰথমে গুণগত মান নিশ্চিত কৰিব লাগিব। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত কেৱল “ভাল সামগ্ৰী” যথেষ্ট নহয়; সামগ্ৰীটো নিৰ্দিষ্ট মানদণ্ড পূৰণ কৰা, নিৰাপদ, পৰিষ্কাৰ, সঠিকভাৱে পেকেজ কৰা আৰু অনুসৰণযোগ্য হ’ব লাগিব। কৃষকৰ পথাৰত উৎপাদনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সংগ্ৰহ, সংৰক্ষণ, প্ৰস্তুতকৰণ আৰু ৰপ্তানি পৰ্যন্ত প্ৰতিটো পৰ্যায়ত গুণগত মান বজাই ৰাখিব লাগিব।
ইয়াৰ বাবে কৃষকক আধুনিক কৃষিপদ্ধতিৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ লগতে গুড এগ্ৰিকালচাৰেল প্ৰেকটিছ, মাটিৰ স্বাস্থ্য পৰীক্ষা, সঠিক সাৰ ব্যৱস্থাপনা, কীট-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণ, পানী ব্যৱস্থাপনা আৰু খাদ্য সুৰক্ষাৰ বিষয়ে জ্ঞান প্ৰদান কৰিব লাগিব।
ৰপ্তানিৰ বাবে আৰু এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হৈছে—ট্ৰেচেবিলিটি, অৰ্থাৎ সামগ্ৰীটো ক’ত, কোন কৃষকে, কেনেকৈ আৰু কেতিয়া উৎপাদন কৰিছে তাৰ তথ্য সংৰক্ষণ। ভৱিষ্যতৰ বিশ্ববজাৰত এই ব্যৱস্থাই অসমৰ কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ বিশ্বাসযোগ্যতা বৃদ্ধি কৰিব।
আমাৰ লক্ষ্য হ’ব লাগে—কেৱল কেঁচা কৃষিজাত সামগ্ৰী বাহিৰলৈ পঠিওৱা নহয়; অসমতে মূল্য সংযোজন কৰি উচ্চ মূল্যৰ সামগ্ৰী হিচাপে ৰপ্তানি কৰা।
উদাহৰণস্বৰূপে, আদা কেঁচা অৱস্থাত বিক্ৰী কৰাৰ সলনি আদাৰ গুড়ি, আদাৰ পেষ্ট, শুকান আদা, আদাৰ চাহ বা অন্যান্য খাদ্য-প্ৰস্তুত সামগ্ৰী হিচাপে বজাৰত উলিয়াব পাৰি। হালধিক কেৱল কেঁচা ৰূপত বিক্ৰী কৰাৰ সলনি মানসম্পন্ন হালধিৰ গুড়ি বা খাদ্য-উপযোগী প্ৰস্তুত সামগ্ৰীত পৰিণত কৰিব পাৰি। আনাৰসৰ পৰা জুচ, জেম, শুকান ফল, কেণ্ডি আদি প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি।
এইদৰে “কেঁচা সামগ্ৰী ৰপ্তানি”ৰ পৰা “মূল্য সংযোজিত সামগ্ৰী ৰপ্তানি”লৈ যাত্ৰাই কৃষকৰ আয় বহুগুণে বৃদ্ধি কৰাৰ সম্ভাৱনা সৃষ্টি কৰিব।
২. আমদানিৰ বিকল্প সৃষ্টি : আত্মনিৰ্ভৰ কৃষি অৰ্থনীতিৰ দিশে
কৃষিক্ষেত্ৰত আমাৰ আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ লক্ষ্য হ’ব লাগে—যিবোৰ কৃষিজাত সামগ্ৰী বা কৃষিভিত্তিক খাদ্য সামগ্ৰীৰ বাবে আমি বাহিৰৰ ওপৰত অধিক নিৰ্ভৰশীল, সেইবোৰৰ দেশীয় উৎপাদন বৃদ্ধি কৰা।
আমদানিৰ বিকল্প সৃষ্টি মানে কেৱল বাহিৰৰ পৰা সামগ্ৰী নিকিনাই নহয়; ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে আমাৰ কৃষক, উদ্যোগী আৰু যুৱসমাজৰ বাবে নতুন উৎপাদন আৰু ব্যৱসায়িক সুযোগ সৃষ্টি কৰা।
অসমৰ জলবায়ু আৰু মাটিৰ বৈশিষ্ট্য অনুসৰি কোনবোৰ শস্য, ফল, শাক-পাচলি, মচলা আৰু অন্যান্য কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ উৎপাদন বৃদ্ধি কৰিব পাৰি, সেই বিষয়ে অঞ্চলভিত্তিক পৰিকল্পনা কৰিব লাগিব।
প্ৰথমে তথ্য-ভিত্তিকভাৱে নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিব—কোন সামগ্ৰীৰ চাহিদা বেছি, কোন সামগ্ৰীৰ বাবে বাহিৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব লাগে, অসমৰ কোন অঞ্চলত সেই সামগ্ৰী উৎপাদনৰ সম্ভাৱনা আছে আৰু কৃষকক লাভজনক মূল্য নিশ্চিত কৰি কেনেদৰে উৎপাদন বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।
ইয়াৰ বাবে কৃষি বিভাগ, কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়, গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান, উদ্যোগী, বজাৰ ব্যৱস্থা আৰু কৃষক সংগঠনৰ মাজত সমন্বয় অতি প্ৰয়োজনীয়।
আমদানিৰ বিকল্প সৃষ্টি কৰাৰ অৰ্থ হ’ল “বজাৰৰ চাহিদা অনুসৰি উৎপাদন”। কৃষকে উৎপাদন কৰাৰ পিছত বজাৰ বিচাৰি ফুৰাৰ পৰিৱৰ্তে বজাৰৰ চাহিদা, মূল্য আৰু গুণগত মানৰ তথ্য আগতীয়াকৈ কৃষকৰ ওচৰলৈ যাব লাগিব।
৩. মূল্য সংযোজন : কৃষকৰ উৎপাদনক অধিক মূল্যৱান সম্পদত পৰিণত কৰা
কৃষকৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সমস্যাসমূহৰ ভিতৰত এটা হৈছে—কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ কেঁচা ৰূপৰ মূল্য কম, কিন্তু সেই সামগ্ৰী প্ৰস্তুত, পেকেজ, ব্ৰেণ্ডিং আৰু বজাৰত বিক্ৰী কৰাৰ পিছত মূল্য বহুগুণ বৃদ্ধি পায়।
এই মূল্যৰ বৃহৎ অংশ যদি কৃষকৰ পৰিৱৰ্তে মধ্যস্বত্বভোগী বা আন স্তৰৰ ব্যৱসায়ীৰ হাতলৈ যায়, তেন্তে কৃষকৰ উৎপাদন বৃদ্ধি হ’লেও কৃষকৰ আয় সেই অনুপাতে বৃদ্ধি নাপায়।
সেয়েহে মূল্য সংযোজন কৃষিৰ ভৱিষ্যতৰ অন্যতম মূল স্তম্ভ।
ধানৰ পৰা কেৱল চাউল নহয়—চিৰা, মুড়ি, পিঠাগুৰি, বিভিন্ন খাদ্যসামগ্ৰী আদি উৎপাদন কৰিব পাৰি। ফল-মূলৰ পৰা জুচ, জেম, জেলী, স্কোৱাচ, শুকান ফল, কেণ্ডি আদি প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি। শাক-পাচলি শুকুৱাই সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি। মচলাৰ পৰা মানসম্পন্ন গুড়ি আৰু মিশ্ৰ মচলা প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি।
মূল্য সংযোজনৰ লগত জড়িত উদ্যোগসমূহ যদি উৎপাদন অঞ্চলৰ ওচৰত স্থাপন কৰা হয়, তেন্তে কৃষকৰ পৰিবহণ ব্যয় কমিব, শস্য চপোৱাৰ পিছৰ ক্ষতি হ্ৰাস পাব আৰু গ্ৰাম্য অঞ্চলতে কৰ্মসংস্থাপন সৃষ্টি হ’ব।
এই ক্ষেত্ৰত ক্ষুদ্ৰ, সৰু আৰু মজলীয়া কৃষিভিত্তিক উদ্যোগৰ বিকাশ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
প্ৰতিখন জিলাৰ নিজস্ব কৃষি সম্পদৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি “জিলা-ভিত্তিক কৃষি উদ্যোগ” গঢ়ি তুলিব পাৰি। কোনো জিলাত ফল প্ৰস্তুতকৰণ, কোনো জিলাত মচলা, কোনো অঞ্চলত ধান-ভিত্তিক উদ্যোগ, কোনো অঞ্চলত দুগ্ধ বা পশুপালনভিত্তিক উদ্যোগ, কোনো অঞ্চলত বাঁহ আৰু কৃষিজাত আঁহভিত্তিক উদ্যোগ গঢ়ি উঠিব পাৰে।
৪. শস্য চপোৱাৰ পাছৰ ব্যৱস্থাপনা : অপচয় ৰোধেই অতিৰিক্ত উৎপাদন
আমি বহু সময়ত কৃষিৰ উৎপাদন বৃদ্ধিৰ কথা কওঁ, কিন্তু উৎপাদনৰ পিছত কিমান সামগ্ৰী নষ্ট হয় সেই বিষয়টো সমান গুৰুত্বে বিবেচনা নকৰোঁ।
শস্য চপোৱাৰ পিছত সঠিকভাৱে শুকুওৱা, পৰিষ্কাৰ কৰা, বাছনি কৰা, গ্ৰেডিং, পেকেজিং, সংৰক্ষণ আৰু পৰিবহণৰ অভাৱত বহু কৃষিজাত সামগ্ৰী নষ্ট হয়। বিশেষকৈ ফল-মূল আৰু শাক-পাচলিৰ ক্ষেত্ৰত এই সমস্যা অধিক।
সেয়েহে Post-Harvest Management, অৰ্থাৎ শস্য চপোৱাৰ পাছৰ বৈজ্ঞানিক ব্যৱস্থাপনা, কৃষি উন্নয়নৰ এক অত্যাৱশ্যকীয় অংশ।
কৃষকক শস্য চপোৱাৰ সঠিক সময়, উপযুক্ত যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ, শুকুৱাই লোৱাৰ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতি, গ্ৰেডিং, পেকেজিং আৰু সংৰক্ষণৰ বিষয়ে প্ৰশিক্ষণ দিব লাগিব।
ইয়াৰ লগতে গাঁও বা কৃষি উৎপাদন অঞ্চলৰ ওচৰত আধুনিক গুদাম, শীতল ভঁৰাল, Cold Chain, Collection Centre, Sorting Centre আৰু Packaging Centre স্থাপন কৰিব লাগিব।
বিশেষকৈ শাক-পাচলি আৰু ফল-মূলৰ ক্ষেত্ৰত উৎপাদন আৰু বজাৰৰ মাজত শীতল শৃংখল সৃষ্টি কৰিব পাৰিলে কৃষকৰ লোকচান যথেষ্ট হ্ৰাস কৰিব পাৰি।
এটা কৃষিজাত সামগ্ৰী নষ্ট নোহোৱাকৈ বজাৰলৈ লৈ যাব পাৰিলেই সেয়া একপ্ৰকাৰৰ অতিৰিক্ত উৎপাদন। অৰ্থাৎ—
“উৎপাদন বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে অপচয় হ্ৰাস কৰাও উৎপাদন বৃদ্ধিৰ সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ।”
৫. খাদ্য সংসাধন : পথাৰৰ উৎপাদনৰ পৰা উদ্যোগলৈ
খাদ্য সংসাধন হৈছে কৃষি আৰু উদ্যোগৰ মাজৰ এক শক্তিশালী সেতু।
কৃষকৰ উৎপাদনক যদি খাদ্য সংসাধন উদ্যোগৰ সৈতে সংযোগ কৰা যায়, তেন্তে কৃষিৰ পৰা কেৱল কেঁচা সামগ্ৰী বিক্ৰীৰ আয় নহয়, উৎপাদন, সংসাধন, পেকেজিং, পৰিবহণ, বিপণন আৰু ৰপ্তানিৰ বিভিন্ন স্তৰত নতুন অৰ্থনৈতিক মূল্য সৃষ্টি হয়।
এই ক্ষেত্ৰত যুৱসমাজৰ বাবে অপৰিসীম সুযোগ আছে।
এজন যুৱকে নিজে কৃষি নকৰিলেও কৃষিজাত সামগ্ৰী সংগ্ৰহ, সংসাধন, পেকেজিং, ডিজিটেল বিপণন, ই-কমাৰ্চ, লজিষ্টিকছ, Cold Chain, খাদ্য পৰীক্ষণ বা কৃষি-প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত উদ্যোগ আৰম্ভ কৰিব পাৰে।
মহিলাসকলৰ আত্মসহায়ক গোটসমূহেও এই ক্ষেত্ৰত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে। গাঁওভিত্তিক ক্ষুদ্ৰ খাদ্য সংসাধন কেন্দ্ৰ গঢ়ি তুলি আচাৰ, মচলা, শুকান খাদ্য, বিভিন্ন পৰম্পৰাগত খাদ্য, ফলমূলৰ প্ৰস্তুত সামগ্ৰী আদি বজাৰত উলিয়াব পাৰি।
অসমৰ পৰম্পৰাগত খাদ্য আৰু কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ মাজতো এক বৃহৎ বাণিজ্যিক সম্ভাৱনা আছে। কিন্তু এই সম্ভাৱনাক ব্যৱসায়িক সফলতাত পৰিণত কৰিবলৈ পৰিষ্কাৰ-পরিচ্ছন্নতা, খাদ্য সুৰক্ষা, মানদণ্ড, পেকেজিং, ব্ৰেণ্ডিং আৰু বজাৰ ব্যৱস্থাপনাৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দিব লাগিব।
৬. বজাৰ সংযোগ : কৃষকৰ উৎপাদন আৰু গ্ৰাহকৰ মাজত শক্তিশালী সেতু
কৃষিৰ উন্নয়ন বজাৰৰ উন্নয়নৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত।
কৃষকে যদি উৎপাদন কৰে কিন্তু ন্যায্য বজাৰ নাপায়, তেন্তে উৎপাদন বৃদ্ধি স্থায়ী নহয়। সেয়েহে কৃষকক বজাৰৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষভাৱে সংযোগ কৰাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ইয়াৰ বাবে কৃষক উৎপাদক সংগঠন বা **Farmer Producer Organisation (FPO)**সমূহ শক্তিশালী কৰিব লাগিব। বহু ক্ষুদ্ৰ কৃষকে একেলগে উৎপাদন, সংগ্ৰহ, গ্ৰেডিং, পেকেজিং আৰু বিপণন কৰিলে তেওঁলোকৰ দৰ-কষাকষিৰ ক্ষমতা বৃদ্ধি পায়।
কৃষকক বজাৰৰ দৈনিক মূল্য, চাহিদা, বতৰৰ তথ্য আৰু ক্ৰেতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা সম্পৰ্কে ডিজিটেল মাধ্যমেৰে তথ্য প্ৰদান কৰিব পাৰি।
ডিজিটেল প্লেটফৰ্ম, ই-কমাৰ্চ আৰু অনলাইন বিপণনে অসমৰ কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ বাবে নতুন বজাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। কিন্তু ডিজিটেল বজাৰৰ সুবিধা লাভ কৰিবলৈ কৃষক আৰু গ্ৰাম্য যুৱসমাজক ডিজিটেল দক্ষতা প্ৰদান কৰিব লাগিব।
আমাৰ লক্ষ্য হ’ব লাগে—
“কৃষক কেৱল উৎপাদক নহয়, তেওঁ বজাৰৰ সক্ৰিয় অংশীদাৰ।”
৭. কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ ব্ৰেণ্ডিং : অসমৰ পৰিচয়ক বজাৰৰ শক্তিত পৰিণত কৰা
আজিৰ বজাৰত সামগ্ৰীৰ গুণগত মানৰ লগতে ব্ৰেণ্ডৰ বিশ্বাসযোগ্যতা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ।
অসমৰ কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ এক স্বাভাৱিক ব্ৰেণ্ড মূল্য আছে। আমাৰ ভৌগোলিক পৰিচয়, পৰম্পৰাগত কৃষি-পদ্ধতি, জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য, অনন্য জলবায়ু আৰু কৃষকৰ পৰম্পৰাগত জ্ঞান—এই সকলোবোৰক ব্ৰেণ্ডিংৰ অংশ কৰিব পাৰি।
কিন্তু ব্ৰেণ্ডিং মানে কেৱল সুন্দৰ নাম বা আকৰ্ষণীয় পেকেট নহয়। ব্ৰেণ্ডিং মানে গুণগত মানৰ নিশ্চয়তা, একে মান বজাই ৰখা, গ্ৰাহকৰ বিশ্বাস আৰু বজাৰত পৃথক পৰিচয় সৃষ্টি কৰা।
“অসমৰ পৰা অহা” কথাটো যদি গুণগত মানৰ প্ৰতীকত পৰিণত কৰিব পাৰোঁ, তেন্তে অসমৰ কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ বাবে এক বৃহৎ বজাৰ সৃষ্টি হ’ব।
উৎপাদন অঞ্চল, কৃষকৰ পৰিচয়, উৎপাদনৰ পদ্ধতি, গুণগত মান আৰু সামগ্ৰীৰ বৈশিষ্ট্যৰ তথ্য QR Codeৰ জৰিয়তে গ্ৰাহকৰ ওচৰলৈ লৈ যাব পাৰি।
ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰা বা স্বকীয় বৈশিষ্ট্য থকা সামগ্ৰীৰ ব্ৰেণ্ডিং আৰু বিপণন অধিক শক্তিশালীভাৱে কৰিব পাৰি।
৮. কৃষিভিত্তিক উদ্যোগৰ বিকাশ : গাঁৱক উৎপাদন আৰু উদ্যোগৰ কেন্দ্ৰলৈ পৰিণত কৰা
আমাৰ গ্ৰাম্য অৰ্থনীতি শক্তিশালী নোহোৱাকৈ সামগ্ৰিক অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন সম্ভৱ নহয়।
গাঁৱৰ কৃষক যদি কেঁচা সামগ্ৰী উৎপাদন কৰে আৰু সেই সামগ্ৰী আন ঠাইলৈ গৈ সংসাধিত হয়, তেন্তে মূল্য সংযোজনৰ বৃহৎ অংশ গাঁৱৰ বাহিৰত সৃষ্টি হয়।
আমি এই ব্যৱস্থাৰ পৰিৱৰ্তন ঘটাব লাগিব।
“উৎপাদন য’ত, উদ্যোগো তাত”—এই নীতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৃষি উৎপাদন অঞ্চলৰ ওচৰত ক্ষুদ্ৰ খাদ্য সংসাধন উদ্যোগ, গুদাম, পেকেজিং কেন্দ্ৰ, Cold Storage আৰু Logistics Centre স্থাপন কৰিব পাৰি।
ইয়াৰ ফলত গাঁৱতে নতুন কৰ্মসংস্থাপন সৃষ্টি হ’ব। কৃষকৰ পৰিয়ালৰ যুৱক-যুৱতীসকলে কৃষিৰ লগতে কৃষিভিত্তিক উদ্যোগত কাম কৰাৰ সুযোগ পাব।
কৃষিভিত্তিক উদ্যোগৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰী সহায়, বেংক ঋণ, প্ৰশিক্ষণ, প্ৰযুক্তি, বিপণন সহায় আৰু উদ্যোগী বিকাশৰ সুবিধা সহজলভ্য কৰিব লাগিব।
একোটা সফল কৃষিভিত্তিক উদ্যোগে কেৱল এজন উদ্যোগীৰ জীৱন সলনি নকৰে; ই বহু কৃষক, শ্ৰমিক, পৰিবহণকাৰী, পেকেজিং কৰ্মী আৰু ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীৰ জীৱনত ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলায়।
৯. আধুনিক প্ৰযুক্তি : কৃষিৰ নতুন বিপ্লৱৰ মূল শক্তি
আগৰ কৃষি আৰু আজিৰ কৃষিৰ মাজত প্ৰধান পাৰ্থক্য সৃষ্টি কৰিব পৰা শক্তি হৈছে প্ৰযুক্তি।
ড্ৰোন, উপগ্ৰহ-ভিত্তিক তথ্য, মাটি পৰীক্ষা, আধুনিক সেচ ব্যৱস্থা, স্বয়ংক্ৰিয় কৃষি যন্ত্ৰ, উন্নত বীজ, কৃষি-এপ, কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা, ডাটা এনালিটিক্স, সেন্সৰ, Precision Agriculture—এই সকলোবোৰে কৃষিক অধিক দক্ষ, সাশ্ৰয়ী আৰু বৈজ্ঞানিক কৰি তুলিব পাৰে।
Precision Agricultureৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে—যিমান প্ৰয়োজন সিমানেই পানী, সাৰ আৰু কৃষি-উপকৰণ ব্যৱহাৰ কৰা। ইয়াৰ ফলত উৎপাদন ব্যয় কমিব আৰু মাটিৰ স্বাস্থ্য সংৰক্ষণ হ’ব।
ড্ৰোনৰ সহায়ত বৃহৎ কৃষিভূমিৰ পৰ্যবেক্ষণ, শস্যৰ স্বাস্থ্য নিৰীক্ষণ আৰু নিৰ্দিষ্ট কৃষি-কাৰ্য সম্পন্ন কৰাৰ সুযোগ সৃষ্টি হৈছে। উপগ্ৰহ আৰু ডিজিটেল তথ্যৰ সহায়ত শস্যৰ অৱস্থা, বতৰ আৰু মাটিৰ বিভিন্ন বৈশিষ্ট্য বিশ্লেষণ কৰিব পাৰি।
কিন্তু প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ মানে কেৱল দামী যন্ত্ৰ কিনা নহয়। প্ৰযুক্তি কৃষকৰ বাবে সহজ, সুলভ, প্ৰয়োজনীয় আৰু ব্যৱহাৰযোগ্য হ’ব লাগিব।
সেয়েহে গাঁওভিত্তিক কৃষি যন্ত্ৰ ভাড়া কেন্দ্ৰ, Custom Hiring Centre আৰু কৃষি-প্ৰযুক্তি সেৱা কেন্দ্ৰ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।
১০. বৈজ্ঞানিক উন্নত কৃষিপদ্ধতি : উৎপাদনশীলতা আৰু স্থায়িত্বৰ সমন্বয়
ভৱিষ্যতৰ কৃষি কেৱল অধিক উৎপাদনশীল হ’লেই নহ’ব; ই পৰিবেশবান্ধৱ, জলবায়ু-সহনশীল আৰু দীৰ্ঘম্যাদীভাৱে স্থায়ী হ’ব লাগিব।
মাটিৰ স্বাস্থ্য সংৰক্ষণ, জৈৱিক পদাৰ্থ বৃদ্ধি, পানীৰ সঠিক ব্যৱহাৰ, সমন্বিত কীট-পতংগ ব্যৱস্থাপনা, শস্য বৈচিত্ৰ্য, ফচল পৰিৱৰ্তন, উন্নত বীজ আৰু বিজ্ঞানসন্মত সাৰ ব্যৱস্থাপনা—এইবোৰ কৃষিৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়।
জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ ফলত বানপানী, খৰাং, অতিবৃষ্টি, অস্বাভাৱিক উষ্ণতা বা অন্যান্য প্ৰাকৃতিক পৰিস্থিতিৰ প্ৰভাৱ কৃষিত পৰিছে। অসমৰ দৰে বানপ্ৰৱণ ৰাজ্যত জলবায়ু-সহনশীল কৃষিপদ্ধতিৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিব লাগিব।
বানপানীৰ সময়, পানী নিষ্কাশন, বীজ সংৰক্ষণ, শস্যৰ পৰিৱৰ্তন আৰু অঞ্চলভিত্তিক কৃষি পৰিকল্পনাৰ ওপৰত গৱেষণা বৃদ্ধি কৰিব লাগিব।
কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত সৃষ্টি হোৱা জ্ঞান পথাৰৰ কৃষকৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাটোৱেই হ’ব লাগিব আমাৰ অন্যতম লক্ষ্য।
১১. কৃষি গৱেষণা আৰু কৃষকৰ মাজত সেতু
গৱেষণাগাৰত নতুন প্ৰযুক্তি বা উন্নত জাত সৃষ্টি হ’লেই কাম শেষ নহয়। সেই প্ৰযুক্তি কৃষকৰ পথাৰত সফলভাৱে প্ৰয়োগ হ’লেহে গৱেষণাৰ প্ৰকৃত মূল্য সৃষ্টি হয়।
সেয়েহে কৃষি-বিজ্ঞানী আৰু কৃষকৰ মাজত নিয়মীয়া যোগাযোগৰ ব্যৱস্থা শক্তিশালী কৰিব লাগিব।
Lab to Land কাৰ্যসূচী অধিক শক্তিশালী কৰি কৃষকক নতুন প্ৰযুক্তিৰ প্ৰদৰ্শনীমূলক প্ৰয়োগ দেখুৱাব পাৰি। কৃষকৰ স্থানীয় অভিজ্ঞতাকো বিজ্ঞানীসকলে গুৰুত্ব দিব লাগিব।
কাৰণ কৃষক নিজেই মাটিৰ সৈতে জড়িত এক অভিজ্ঞ বিজ্ঞানী। তেওঁ বহু প্ৰজন্মৰ অভিজ্ঞতা, বতৰ, মাটি, পানী আৰু শস্যৰ আচৰণৰ বিষয়ে গভীৰ জ্ঞান বহন কৰে।
আধুনিক বিজ্ঞান আৰু পৰম্পৰাগত কৃষিজ্ঞানৰ সমন্বয়েই অধিক শক্তিশালী কৃষি ব্যৱস্থা সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
১২. কৃষকক উৎপাদকৰ পৰা উদ্যোগীলৈ ৰূপান্তৰ
আমাৰ কৃষকৰ পৰিচয় কেৱল “কৃষক”ত সীমাবদ্ধ নাথাকিব লাগে। কৃষক উৎপাদক, প্ৰস্তুতকাৰক, উদ্যোগী আৰু বজাৰৰ অংশীদাৰ হ’ব লাগিব।
এজন কৃষকে যদি ধান উৎপাদন কৰাৰ লগতে চাউল মিলৰ অংশীদাৰ হয়, পেকেজিং কৰে আৰু নিজা ব্ৰেণ্ডত বজাৰত বিক্ৰী কৰে, তেন্তে তেওঁ কেৱল উৎপাদনৰ মূল্য নহয়, মূল্য সংযোজনৰ অংশও লাভ কৰে।
একেদৰে ফল উৎপাদক কৃষকে যদি Fruit Processing Unitৰ সৈতে যুক্ত হয়, মচলা উৎপাদক কৃষকে যদি Spice Processing Unitৰ অংশীদাৰ হয়, তেন্তে কৃষিৰ লাভজনকতা বৃদ্ধি পাব।
এই ব্যৱস্থাৰ বাবে কৃষক সংগঠন, FPO, সমবায় আৰু আত্মসহায়ক গোটসমূহক অধিক শক্তিশালী কৰিব লাগিব।
১৩. যুৱসমাজ : কৃষিৰ নতুন উদ্যোগী শক্তি
কৃষিৰ ভৱিষ্যৎ যুৱসমাজৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত।
আজিৰ শিক্ষিত যুৱকে কৃষিক কেৱল পৰম্পৰাগত পেচা হিচাপে নেদেখি Agri-business হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।
ডিজিটেল বিপণন, কৃষি-প্ৰযুক্তি, ড্ৰোন সেৱা, কৃষি যন্ত্ৰ ভাড়া, খাদ্য সংসাধন, Cold Chain, কৃষি-লজিষ্টিকছ, জৈৱিক কৃষি, Nursery, Seed Production, Mushroom Production, Protected Cultivation, কৃষি পৰামৰ্শ সেৱা আদি বহু ক্ষেত্ৰত যুৱ উদ্যোগীৰ বাবে নতুন সুযোগ আছে।
যুৱক-যুৱতীসকলক কৃষি-উদ্যোগৰ প্ৰশিক্ষণ, ব্যৱসায়িক পৰিকল্পনা প্ৰস্তুতি, ঋণ, বিপণন আৰু প্ৰযুক্তিগত সহায় প্ৰদান কৰিব পাৰিলে কৃষিক্ষেত্ৰত এক নতুন উদ্যোগী বিপ্লৱ আৰম্ভ হ’ব।
১৪. মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ : কৃষি অৰ্থনীতিৰ অদৃশ্য শক্তিক দৃশ্যমান কৰা
অসমৰ গ্ৰাম্য অৰ্থনীতিত মহিলাসকলৰ ভূমিকা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ। বীজ সংৰক্ষণ, ৰোপণ, আগতীয়া কৃষি-কাৰ্য, পশুপালন, খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ, কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ সংৰক্ষণ আৰু বিক্ৰী—বহু ক্ষেত্ৰত মহিলাসকল সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত।
কিন্তু বহু ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকৰ এই শ্ৰমৰ অৰ্থনৈতিক মূল্য সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিফলিত নহয়।
মহিলা আত্মসহায়ক গোটসমূহক কৃষিভিত্তিক ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ সৈতে সংযোগ কৰিলে পৰিয়ালৰ আয় বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে গ্ৰাম্য অৰ্থনীতি অধিক শক্তিশালী হ’ব।
মহিলাৰ বাবে পৃথক প্ৰশিক্ষণ, পেকেজিং আৰু ব্ৰেণ্ডিং সহায়, ক্ষুদ্ৰ ঋণ, বজাৰ সংযোগ আৰু ডিজিটেল বিপণনৰ সুবিধা সৃষ্টি কৰিব লাগিব।
১৫. কৃষি আৰু পৰ্যটনৰ সংযোগ
অসমৰ কৃষিৰ সৈতে পৰ্যটনৰো এক সুন্দৰ সংযোগ সৃষ্টি কৰিব পাৰি।
চাহ বাগিচা, কৃষি-পৰ্যটন, গ্ৰাম্য পৰ্যটন, পৰম্পৰাগত খাদ্য, কৃষকৰ জীৱনধাৰা, স্থানীয় ফল-মূল, মচলা আৰু হস্তশিল্প—এই সকলোবোৰক একেলগে লৈ নতুন পৰ্যটন অভিজ্ঞতা সৃষ্টি কৰিব পাৰি।
কৃষিভিত্তিক পৰ্যটনে কৃষকক অতিৰিক্ত আয় প্ৰদান কৰাৰ লগতে অসমৰ কৃষি-সংস্কৃতিক বিশ্বৰ সন্মুখত পৰিচিত কৰিব পাৰে।
১৬. কৃষি আৰু পৰিৱেশ : উন্নয়নৰ সৈতে প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষা
কৃষিৰ উন্নয়ন আৰু পৰিৱেশ সংৰক্ষণ পৰস্পৰৰ বিৰোধী নহয়। বৰং সঠিক পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিলে দুয়োটাই একেলগে আগবাঢ়িব পাৰে।
মাটিৰ উৰ্বৰতা সংৰক্ষণ, পানী সংৰক্ষণ, জৈৱিক পদাৰ্থৰ ব্যৱহাৰ, কৃষি-বনায়ন, পৰিৱেশবান্ধৱ কৃষি-পদ্ধতি আৰু ৰাসায়নিক উপকৰণৰ বিজ্ঞানসন্মত ব্যৱহাৰে কৃষিৰ স্থায়িত্ব নিশ্চিত কৰিব পাৰে।
আমাৰ লক্ষ্য হ’ব লাগিব—আজিৰ কৃষকৰ আয় বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে উৰ্বৰ মাটি আৰু নিৰাপদ পৰিৱেশ এৰি যোৱা।
১৭. কৃষি তথ্যভিত্তিক হ’ব লাগিব
ভৱিষ্যতৰ কৃষিৰ আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ভিত্তি হৈছে Data-driven Agriculture।
কোন অঞ্চলত কোন শস্যৰ উৎপাদন কিমান, বজাৰত চাহিদা কিমান, মূল্যৰ গতিবিধি কেনেকুৱা, কোন অঞ্চলত কোন শস্য অধিক লাভজনক, বতৰৰ পৰিস্থিতি কেনেকুৱা—এই তথ্যসমূহ কৃষক আৰু নীতি-নিৰ্ধাৰকৰ ওচৰত থাকিব লাগিব।
তথ্যৰ ভিত্তিত কৃষি পৰিকল্পনা কৰিলে অতিউৎপাদন বা বজাৰবিহীন উৎপাদনৰ সমস্যা হ্ৰাস কৰিব পাৰি।
১৮. কৃষি অবকাঠামো : উন্নয়নৰ মৌলিক ভেটি
কৃষিৰ সকলো উন্নয়ন পৰিকল্পনাৰ বাবে উন্নত অবকাঠামো প্ৰয়োজন।
ভাল গ্ৰাম্য পথ, বিদ্যুৎ, সেচ, গুদাম, Cold Storage, Collection Centre, Processing Unit, Packaging Facility আৰু Digital Connectivity—এইবোৰ কৃষি অৰ্থনীতিৰ মৌলিক ভেটি।
উৎপাদিত সামগ্ৰী বজাৰলৈ সময়মতে যাব নোৱাৰিলে কৃষকৰ পৰিশ্ৰমৰ মূল্য হ্ৰাস পায়। সেয়েহে কৃষি অবকাঠামোক সামগ্ৰিক গ্ৰাম্য উন্নয়নৰ অংশ হিচাপে বিবেচনা কৰিব লাগিব।
১৯. কৃষকৰ আয় বৃদ্ধি : সকলো নীতিৰ কেন্দ্ৰবিন্দু
আমি যিমানেই আধুনিক প্ৰযুক্তি, ৰপ্তানি, ব্ৰেণ্ডিং বা খাদ্য সংসাধনৰ কথা নকওঁ কিয়, শেষত প্ৰশ্নটো হ’ল—কৃষকৰ আয় কিমান বৃদ্ধি হ’ল?
সেয়েহে কৃষি উন্নয়নৰ প্ৰতিটো কাৰ্যসূচীৰ সফলতাৰ অন্যতম মানদণ্ড হ’ব লাগিব কৃষকৰ নিট আয়।
উৎপাদন ব্যয় কমাব লাগিব, উৎপাদনশীলতা বৃদ্ধি কৰিব লাগিব, শস্যৰ পিছত ক্ষতি কমাব লাগিব, মূল্য সংযোজন কৰিব লাগিব, বজাৰ সংযোগ উন্নত কৰিব লাগিব আৰু কৃষকক দৰ-কষাকষিৰ শক্তি দিব লাগিব।
কৃষক শক্তিশালী হ’লে গ্ৰাম্য বজাৰ শক্তিশালী হয়; গ্ৰাম্য বজাৰ শক্তিশালী হ’লে ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় বৃদ্ধি পায়; ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় বৃদ্ধি পালে কৰ্মসংস্থাপন বৃদ্ধি পায়; আৰু ইয়াৰ ফলত সমগ্ৰ ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতি শক্তিশালী হয়।
২০. “গাঁওৰ পৰা বিশ্বলৈ”—এক নতুন কৃষি দৃষ্টিভংগী
এতিয়া সময় আহিছে কৃষিক নতুন দৃষ্টিভংগীৰে চোৱাৰ।
এটা গাঁৱৰ কৃষক কেৱল নিজৰ গাঁৱৰ বজাৰৰ বাবে উৎপাদন নকৰে। তেওঁৰ উৎপাদন জিলা, ৰাজ্য, দেশ আৰু বিশ্ববজাৰৰ সৈতে সংযুক্ত হ’ব পাৰে।
এজন কৃষকে পথাৰত উৎপাদন কৰিব। FPO-ই সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰিব। Collection Centre-এ গ্ৰেডিং কৰিব। Processing Unit-এ মূল্য সংযোজন কৰিব। Packaging Unit-এ পেকেট কৰিব। Branding Team-এ পৰিচয় সৃষ্টি কৰিব। Digital Platform-এ বজাৰ বিচাৰিব। Logistics Network-এ সামগ্ৰী গ্ৰাহকৰ ওচৰলৈ লৈ যাব। আৰু শেষত কৃষকে উৎপাদনৰ অধিক মূল্য লাভ কৰিব।
এইটোৱেই হ’ল সমন্বিত কৃষি মূল্য শৃংখল।
২১. অসমৰ বাবে এক সম্ভাৱ্য কৃষি-ৰূপান্তৰৰ ৰোডমেপ
আগন্তুক দিনত অসমৰ কৃষি উন্নয়নৰ বাবে আমি কেইটামান স্পষ্ট লক্ষ্য স্থিৰ কৰিব পাৰোঁ।
প্ৰথমতে, অঞ্চলভিত্তিক Crop Mapping কৰি কোন অঞ্চলত কোন কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ বিশেষ সম্ভাৱনা আছে সেইটো নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিব।
দ্বিতীয়তে, প্ৰতিটো সম্ভাৱনাময় কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ বাবে Farm-to-Market Value Chain গঢ়ি তুলিব লাগিব।
তৃতীয়তে, কৃষক উৎপাদক সংগঠনসমূহক শক্তিশালী কৰি সমবায়ভিত্তিক উৎপাদন আৰু বিপণন বৃদ্ধি কৰিব লাগিব।
চতুৰ্থতে, উৎপাদন অঞ্চলৰ ওচৰত Post-Harvest Infrastructure স্থাপন কৰিব লাগিব।
পঞ্চমতে, ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া খাদ্য সংসাধন উদ্যোগক উৎসাহিত কৰিব লাগিব।
ষষ্ঠতে, কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ অসমীয়া/আঞ্চলিক ব্ৰেণ্ড শক্তিশালী কৰি দেশীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত প্ৰচাৰ কৰিব লাগিব।
সপ্তমতে, আধুনিক কৃষি-প্ৰযুক্তি কৃষকৰ বাবে সুলভ কৰি তুলিব লাগিব।
অষ্টমতে, কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়, বিজ্ঞানী, চৰকাৰ, উদ্যোগী, বেংক, FPO আৰু কৃষকৰ মাজত এক শক্তিশালী অংশীদাৰিত্ব গঢ়ি তুলিব লাগিব।
নৱমতে, যুৱসমাজ আৰু মহিলাক কৃষিভিত্তিক উদ্যোগৰ মুখ্য অংশীদাৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিব লাগিব।
দশমতে, কৃষিৰ প্ৰতিটো স্তৰত গুণগত মান, খাদ্য সুৰক্ষা আৰু পৰিৱেশ সংৰক্ষণক অগ্ৰাধিকাৰ দিব লাগিব।
২২. চৰকাৰ, কৃষক আৰু ব্যক্তিগত খণ্ডৰ যৌথ দায়িত্ব
কৃষিৰ ৰূপান্তৰ কেৱল চৰকাৰৰ দ্বাৰা সম্ভৱ নহয়। চৰকাৰৰ নীতি আৰু আন্তঃগাঁথনিৰ লগতে কৃষক, উদ্যোগী, বিজ্ঞানী, বেংক, বজাৰ ব্যৱস্থা আৰু সাধাৰণ গ্ৰাহকৰ ভূমিকাও আছে।
চৰকাৰে নীতি, আন্তঃগাঁথনি, প্ৰশিক্ষণ, প্ৰযুক্তি আৰু সহায় আগবঢ়াব।
কৃষকে আধুনিক পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰি গুণগত উৎপাদন কৰিব।
উদ্যোগীয়ে মূল্য সংযোজন আৰু বজাৰ সৃষ্টি কৰিব।
বিজ্ঞানীয়ে নতুন প্ৰযুক্তি আৰু সমাধান আগবঢ়াব।
বেংক আৰু বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠানে কৃষি উদ্যোগলৈ সহজ ঋণৰ পথ মুকলি কৰিব।
আৰু গ্ৰাহকে স্থানীয়, গুণগত আৰু নিৰাপদ কৃষিজাত সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰি স্থানীয় অৰ্থনীতিক শক্তিশালী কৰিব।
এই সকলো শক্তি একেলগে কাম কৰিলেহে কৃষিৰ প্ৰকৃত ৰূপান্তৰ সম্ভৱ।
২৩. কৃষিক সন্মান, কৃষকক মৰ্যাদা
কৃষকৰ উন্নয়ন মানে কেৱল তেওঁৰ আয় বৃদ্ধি নহয়; কৃষক পেচাটোৰ সামাজিক মৰ্যাদা বৃদ্ধি কৰাও সমান গুৰুত্বপূৰ্ণ।
যিজন কৃষকে আমাৰ খাদ্য উৎপাদন কৰে, তেওঁ আমাৰ অৰ্থনীতিৰ অন্যতম মূল স্তম্ভ। কৃষকক কেৱল সহায়ৰ গ্ৰাহক হিচাপে নহয়, অৰ্থনৈতিক অংশীদাৰ হিচাপে চাব লাগিব।
কৃষকৰ জ্ঞান, অভিজ্ঞতা আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ক্ষমতাক সন্মান কৰিব লাগিব।
কৃষক যিমান শক্তিশালী হ’ব, আমাৰ খাদ্য-নিৰাপত্তা সিমানেই শক্তিশালী হ’ব; গ্ৰাম্য সমাজ সিমানেই সমৃদ্ধ হ’ব আৰু ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতি সিমানেই স্থিতিশীল হ’ব।
২৪. আত্মনিৰ্ভৰ অসমৰ স্বপ্ন আৰু কৃষিৰ ভূমিকা
আমি যদি আত্মনিৰ্ভৰ অসমৰ কথা কওঁ, তেন্তে কৃষিক কেন্দ্ৰত ৰাখিবই লাগিব।
আত্মনিৰ্ভৰতা মানে পৃথিৱীৰ পৰা নিজকে বিচ্ছিন্ন কৰা নহয়। আত্মনিৰ্ভৰতা মানে নিজৰ উৎপাদনশক্তিক শক্তিশালী কৰা, নিজৰ সম্পদৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰা, আমদানিৰ ওপৰত অতিৰিক্ত নিৰ্ভৰশীলতা কমোৱা আৰু বিশ্ববজাৰত প্ৰতিযোগিতা কৰিব পৰা সামগ্ৰী উৎপাদন কৰা।
অসমে কেৱল নিজৰ খাদ্যৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰা ৰাজ্য নহয়; অসমৰ কৃষি দেশৰ আন অঞ্চল আৰু বিশ্ববজাৰলৈ কৃষিজাত সামগ্ৰী যোগান ধৰিব পৰা শক্তিশালী কৃষি অৰ্থনীতিত পৰিণত হ’ব পাৰে।
২৫. আমাৰ সংকল্প
আহক, আজি আমি কেইটামান স্পষ্ট সংকল্প গ্ৰহণ কৰোঁ—
আমি কৃষিক কেৱল পৰম্পৰা হিচাপে নাচাম; কৃষিক আধুনিক অৰ্থনৈতিক শক্তি হিচাপে গঢ়ি তুলিম।
আমি কেৱল উৎপাদন বৃদ্ধি নকৰোঁ; উৎপাদনৰ গুণগত মান বৃদ্ধি কৰিম।
আমি কেৱল কেঁচা সামগ্ৰী বিক্ৰী নকৰোঁ; মূল্য সংযোজন কৰিম।
আমি শস্য চপোৱাৰ পিছৰ অপচয় হ্ৰাস কৰিম।
আমি খাদ্য সংসাধন উদ্যোগ গঢ়ি তুলিম।
আমি কৃষকক বজাৰৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষভাৱে সংযোগ কৰিম।
আমি অসমৰ কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ নিজস্ব ব্ৰেণ্ড সৃষ্টি কৰিম।
আমি কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ ৰপ্তানি বৃদ্ধি কৰিম।
আমি যিবোৰ সামগ্ৰীৰ বাবে বাহিৰৰ ওপৰত অধিক নিৰ্ভৰ কৰিব লাগে, সেইবোৰৰ দেশীয় উৎপাদন বৃদ্ধি কৰিম।
আমি আধুনিক প্ৰযুক্তি আৰু বৈজ্ঞানিক কৃষিপদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিম।
আমি যুৱসমাজক কৃষিৰ নতুন উদ্যোগী শক্তিলৈ পৰিণত কৰিম।
আমি মহিলাক কৃষি অৰ্থনীতিৰ সমান অংশীদাৰ কৰিম।
আমি কৃষি আৰু পৰিৱেশৰ মাজত সুস্থ সমন্বয় গঢ়ি তুলিম।
আৰু সকলোতকৈ ডাঙৰ কথা—কৃষকৰ আয়, মৰ্যাদা আৰু জীৱনমান উন্নত কৰিম।
সন্মানীয় ৰাইজ,
কৃষিৰ ভৱিষ্যৎ কেৱল পথাৰত নিৰ্ধাৰিত নহয়। কৃষিৰ ভৱিষ্যৎ নিৰ্ধাৰিত হয় গৱেষণাগাৰত, কৃষকৰ সিদ্ধান্তত, বজাৰত, উদ্যোগত, ডিজিটেল প্লেটফৰ্মত, চৰকাৰী নীতিত আৰু আমাৰ সামূহিক চিন্তাধাৰাত।
আজিৰ কৃষি যদি কাইলৈৰ অৰ্থনীতিৰ চালিকাশক্তি হ’ব লাগে, তেন্তে আমি কৃষিক উৎপাদন-কেন্দ্ৰিক ব্যৱস্থাৰ পৰা মূল্য-শৃংখল-কেন্দ্ৰিক ব্যৱস্থালৈ লৈ যাব লাগিব।
পথাৰৰ পৰা উৎপাদন, উৎপাদনৰ পৰা সংগ্ৰহ, সংগ্ৰহৰ পৰা সংৰক্ষণ, সংৰক্ষণৰ পৰা সংসাধন, সংসাধনৰ পৰা ব্ৰেণ্ডিং, ব্ৰেণ্ডিঙৰ পৰা বজাৰ, বজাৰৰ পৰা ৰপ্তানি—এই সম্পূৰ্ণ শৃংখলটো যদি আমি শক্তিশালী কৰিব পাৰোঁ, তেন্তে অসমৰ কৃষিৰ চেহেৰা সলনি হ’ব।
আমাৰ কৃষক কেৱল ধান বা শাক-পাচলি উৎপাদন কৰা ব্যক্তি হৈ নাথাকিব; তেওঁ হ’ব উদ্যোগী, ব্ৰেণ্ড-স্বত্বাধিকাৰী আৰু বিশ্ববজাৰৰ যোগানদাতা।
আমাৰ গাঁও কেৱল কৃষি উৎপাদনৰ স্থান হৈ নাথাকিব; গাঁও হ’ব উৎপাদন, সংসাধন, উদ্যোগ আৰু কৰ্মসংস্থাপনৰ কেন্দ্ৰ।
আমাৰ যুৱসমাজ কেৱল চাকৰি বিচৰা শক্তি হৈ নাথাকিব; তেওঁলোক হ’ব কৃষি-প্ৰযুক্তি, খাদ্য সংসাধন, বিপণন আৰু কৃষি-উদ্যোগৰ সৃষ্টিশীল উদ্যোক্তা।
আমাৰ মহিলাসকল কেৱল কৃষিৰ সহায়ক শক্তি হৈ নাথাকিব; তেওঁলোক হ’ব কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ আৰু গ্ৰাম্য অৰ্থনীতিৰ নেতৃত্বদাতা।
আৰু আমাৰ অসম কেৱল কৃষিজাত কেঁচা সামগ্ৰী উৎপাদন কৰা ৰাজ্য হৈ নাথাকিব; অসমে নিজা ব্ৰেণ্ড, নিজা মূল্য সংযোজন আৰু নিজা উদ্যোগৰ জৰিয়তে দেশৰ এখন শক্তিশালী কৃষি-উদ্যোগী ৰাজ্য হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিব।
সেয়েহে আহক, আমি একেলগে এটা নতুন কৃষি-দৰ্শন গ্ৰহণ কৰোঁ—
“অধিক উৎপাদন, কম অপচয়;
অধিক মূল্য সংযোজন, অধিক কৃষকৰ আয়;
অধিক প্ৰযুক্তি, অধিক উৎপাদনশীলতা;
অধিক বজাৰ সংযোগ, অধিক উদ্যোগ;
অধিক ৰপ্তানি, অধিক আত্মনিৰ্ভৰতা।”
আহক, অসমৰ মাটি, পানী, কৃষক আৰু প্ৰকৃতিৰ শক্তিক একেলগে লৈ আমি এনে এখন কৃষি অৰ্থনীতি গঢ়ি তোলোঁ, য’ত কৃষক সমৃদ্ধ, যুৱক-যুৱতী আত্মনিৰ্ভৰ, গাঁও উদ্যোগী, খাদ্য সুৰক্ষিত আৰু অসম বিশ্ববজাৰত গৌৰৱেৰে প্ৰতিষ্ঠিত।
পথাৰৰ পৰা বিশ্ববজাৰলৈ—
কৃষকৰ হাতৰ পৰিশ্ৰমৰ পৰা অসমৰ অৰ্থনৈতিক সমৃদ্ধিলৈ—এই হওক আমাৰ নতুন যাত্ৰা।
কৃষি কাৰ্য্যৰ বিকাশ হওঁক। জয় হিন্দ।।
CMO Assam Pijush Hazarika Bhupen Borah Department of Agriculture, Assam Lakhimpur District Agriculture
