CircleNews, Pune (2026)

21/02/2026

होळी २०२६: आयुष्यातील नकारात्मकता जाळून टाका.! होळीच्या अग्नीत अर्पण करा 'या' ८ गोष्टी होईल धनलाभ

होळीच्या पावन मुहूर्तावर आपल्या आयुष्यातील नकारात्मकता दूर करण्यासाठी आणि सुख-शांती मिळवण्यासाठी शास्त्रोक्त पद्धतीने काही गोष्टींचे दान किंवा त्याग करणे महत्त्वाचे मानले जाते. 'भांडण संपवा आणि होळीत टाका या ८ वस्तू' या विषयावर आधारित एक विशेष लेख खालीलप्रमाणे आहे:

होळी हा सण केवळ रंगांचा उत्सव नाही, तर तो 'वाईटावर चांगल्याचा विजय' साजरा करण्याचा दिवस आहे. ज्याप्रमाणे आपण लाकडे आणि कचरा एकत्र करून होळी पेटवतो, त्याचप्रमाणे आपल्या मनातील कचरा आणि नकारात्मक विचारही या अग्नीत जाळून भस्म करणे आवश्यक आहे.

जर तुम्हाला तुमच्या प्रगतीत अडथळे येत असतील किंवा घरात सतत अशांती असेल, तर या होळीला 'या' ८ गोष्टींचा त्याग करण्याचा संकल्प करा:

१. राग आणि द्वेष (Anger & Hatred)

मनात साठवलेला राग हा स्वतःलाच आतून जाळत असतो. या होळीला जुने सर्व राग-रुसवे सोडून द्या आणि मनातून कोणाबद्दलही असलेला द्वेष अग्नीला अर्पण करा.

२. जुनी भांडणे आणि कटुता

"भांडण संपवा!" हे केवळ वाक्य नसून आनंदी जीवनाचा मंत्र आहे. नात्यांमधील दुरावा संपवण्यासाठी पुढाकार घ्या. होळीचा सण जुन्या जखमा भरून काढण्यासाठी सर्वोत्तम असतो.

३. आळस (Laziness)

तुमच्या यशाच्या मार्गातील सर्वात मोठा शत्रू म्हणजे आळस. नवीन ऊर्जेने कामाला लागण्यासाठी स्वतःमधील आळस या होळीत जाळून टाका.

४. भीती आणि संशय

भविष्याबद्दलची भीती आणि स्वतःच्या क्षमतेवर असलेला संशय माणसाला मागे खेचतो. आत्मविश्वासाची नवी कास धरण्यासाठी भीतीचा त्याग करा.

५. वाईट सवयी

व्यसन, उशिरा उठणे किंवा वेळ वाया घालवणे अशा कोणत्याही वाईट सवयी ज्या तुमच्या आरोग्याला आणि प्रगतीला बाधक आहेत, त्या आजच सोडा.

६. अहंकार (Ego)

अहंकारामुळे माणसाला सत्याचे दर्शन होत नाही. होळीच्या पवित्र अग्नीसमोर नतमस्तक होऊन आपला 'मी' पणा सोडून द्या.

७. नकारात्मक विचार (Negative Thinking)

"मला हे जमणार नाही" किंवा "माझे नशीबच खराब आहे" असे विचार करणे थांबवा. सकारात्मकतेची नवी पहाट तुमच्या आयुष्यात येऊ द्या.

८. जुन्या टाकाऊ वस्तू

घरातील तुटलेल्या-फुटलेल्या वस्तू, बंद पडलेली घड्याळे किंवा फाटलेले कपडे नकारात्मक ऊर्जा आकर्षित करतात. होळीच्या निमित्ताने घर स्वच्छ करा आणि या वस्तूंची विल्हेवाट लावा.

होळीचा हा अग्नी केवळ लाकडांना जाळण्यासाठी नसून, आपल्यातील दोषांना जाळून चारित्र्य शुद्ध करण्यासाठी आहे. जेव्हा तुम्ही मनातून या ८ गोष्टी काढून टाकाल, तेव्हाच खऱ्या अर्थाने तुमच्या आयुष्यात सुखाचे रंग भरले जातील.

तुम्हा सर्वांना होळीच्या हार्दिक शुभेच्छा..!

21/02/2026

मकर राशी या घटना मार्च मध्ये तुमच्या आयुष्यात १००% घडणार म्हणजे घडणारच...

मार्च महिना मकर राशीच्या लोकांसाठी 'बदल आणि प्रगती' घेऊन येत आहे. शनीची साडेसाती आता शेवटच्या टप्प्यात असल्याने, तुमच्या कष्टाचे फळ मिळण्याची वेळ आली आहे.
मार्च महिन्यात तुमच्या आयुष्यात या महत्त्वाच्या घटना घडण्याची दाट शक्यता आहे:

१. आर्थिक लाभ आणि जुनी येणी
बऱ्याच काळापासून रखडलेले पैसे या महिन्यात तुम्हाला परत मिळू शकतात. जर तुम्ही कुठेतरी गुंतवणूक केली असेल, तर त्यातून चांगला परतावा मिळण्याचे संकेत आहेत. पैशांचे नियोजन अधिक शिस्तबद्ध होईल.

२. करिअरमध्ये नवीन संधी
तुमच्या कामाच्या ठिकाणी तुमच्या कष्टाची दखल घेतली जाईल.

नोकरी: बढती (Promotion) किंवा पगारात वाढ होण्याची शक्यता आहे.

व्यवसाय: नवीन भागीदारी किंवा नवीन प्रोजेक्ट्स हाती येतील.

३. कौटुंबिक आनंद आणि सुसंवाद
घरातील वातावरण सकारात्मक राहील. जर भावंडांसोबत काही मतभेद असतील, तर ते या महिन्यात मिटतील. घरासाठी एखादी मौल्यवान वस्तू किंवा वाहन खरेदी करण्याचे योग आहेत.

४. आत्मविश्वासात वाढ
गेल्या काही महिन्यांपासून असलेला मानसिक ताण कमी होईल. तुम्ही अधिक उत्साही राहाल आणि धाडसी निर्णय घ्यायला कचरणार नाही. समाजातील तुमचा मान-सन्मान वाढेल.

एक खास टीप: जरी ग्रहमान अनुकूल असले, तरी अतिउत्साहात येऊन कोणालाही कर्ज देऊ नका किंवा कोणताही कागद नीट वाचल्याशिवाय त्यावर स्वाक्षरी करू नका.

08/02/2026

“शेवटचं वचन”
ती रोज त्याच बसस्टॉपवर उभी असायची.
पांढरी ओढणी, डोळ्यात थोडीशी घाई… आणि ओठांवर हलकसं हसू. आदित्य रोज तिथून जाताना तिला पाहायचा.

पहिल्या दिवशी नजर भिडली. दुसऱ्या दिवशी हसू.
तिसऱ्या दिवशी संवाद. आणि हळूहळू त्या बसस्टॉपवर प्रेम थांबू लागलं. दोघे तासनतास बोलायचे. स्वप्नं, भीती, भविष्य… सगळं. आदित्य म्हणायचा, “मी काहीही झालं तरी तुला सोडणार नाही.” ती हसून उत्तर द्यायची,
“वचन दे… आयुष्यभराचं.”

एक दिवस ती आलीच नाही.
दुसरा दिवस. तिसरा दिवस. बसस्टॉप तसाच… पण ती नाही. आदित्य वेडा झाला.
तिचा नंबर बंद. घराचा पत्ता माहित नाही. एक आठवड्यानंतर त्याला एक लिफाफा मिळाला.
हात थरथरत होता आत एक पत्र होतं.

“आदित्य,
मला माहित होतं मी तुझ्यावर प्रेम करू नये.
पण मन ऐकत नाही ना मला कॅन्सर आहे.
डॉक्टरांनी वेळ कमी सांगितला आहे. मला तुझ्या डोळ्यांत वेदना पाहायच्या नव्हत्या. म्हणून दूर गेले.
पण एक गोष्ट लक्षात ठेव… या आयुष्यात कुणी तुझ्यावर खरं प्रेम केलं असेल, तर ती मीच होते.”

पत्राच्या शेवटी एक ओळ होती—
“वचन मोडलं… पण प्रेम नाही.”

आजही आदित्य त्या बसस्टॉपवर जातो. ती कधीच येत नाही. पण तिचं प्रेम आजही तिथेच थांबलय.

07/02/2026

“शेवटचा फोन”
रात्रीचे २:१७ वाजले होते. मोबाईलची स्क्रीन उजळली
“आई कॉल करत आहे…” आरव दचकला.इतक्या रात्री? त्याने फोन उचलला. “हो आई?” पलीकडून आवाज आला—हळू, थकलेला, पण तोच ओळखीचा मायेचा. “बाळा… झोपला नव्हतास का?” “नाही गं आई, काम होतं. तू बरी आहेस ना?” थोडा वेळ शांतता.

मग आई म्हणाली “आज तुझी खूप आठवण येत होती.”
आरव हलकंसं हसला. “आई, कालच तर बोललो होतो.”
आई हसली—त्या हसण्यात आयुष्याची थकवा होता.
“माय आहे रे… मन कधीच भरत नाही.”
थोड्या गप्पा झाल्या जेवणाबद्दल, तब्येतीबद्दल, लहानपणीच्या आठवणी.

आई म्हणाली “लहानपणी ताप आला की माझ्या पदरात तोंड लपवून झोपायचास आठवतय?” आरवचे डोळे पाणावले. “सगळं आठवतंय आई.” अचानक आई म्हणाली “आरव मी जर एक दिवस नसेन तर” “आई!”
आरव घाबरला. “असं बोलू नकोस.” आई शांतपणे म्हणाली “अरे वेड्या… प्रत्येकाला जायचंच असत.

पण एवढंच लक्षात ठेव मी नेहमी तुझ्यासोबत आहे.”फोन कट झाला. आरव थोडा वेळ मोबाईलकडे पाहत राहिला. मग झोपून गेला. सकाळी ६ वाजता दाराबाहेर गडबड झाली, फोन वाजला.

“आरव… आईची तब्येत रात्री अचानक खूप बिघडली
ती आपल्याला सोडून गेली” जग थांबल.
आरवचा हात थरथरला, मोबाईल खाली पडला.
त्याला आठवल रात्रीचे २:१७. आईचा आवाज.
आईचं हसू आईचं “मी नसेन तर…”
तो फोन तोच शेवटचा फोन होता.

आईला माहीत होत मुलाच्या आयुष्यातून जाण्याआधी,
तिला एकदा तरी “बाळा” म्हणायच होत.

07/02/2026

घाटातली सावली..
रात्रीचे सव्वा एक वाजले होते. खोपोली–पनवेलचा जुना रस्ता धुक्याच्या चादरीखाली गडप झाला होता.
आकाशातून पावसाच्या सुईसारख्या थेंबांचा मारा सुरू होता. समीर आपली काळी XUV हायवेवरून वेगात चालवत होता.

कॉर्पोरेटमध्ये मोठी पोस्ट, चेहऱ्यावर आत्मविश्वास — आणि मनात एक विचित्र अहंकार.
त्याचा ठाम समज होता: “पैसा आणि ताकद असेल तर सगळं विकत घेता येतं.” रेडिओ बंद होता. फक्त वायपरचा आवाज आणि इंजिनची गुरगुर.
तेवढ्यात, एका तीव्र वळणावर. हेडलाइट्सच्या प्रकाशात
एक स्त्री दिसली.

पांढऱ्या साडीमध्ये, भिजलेली, हात वर करून थांबायची खूण करत होती. रस्ता पूर्ण निर्मनुष्य. समीरने गाडी थांबवली. मनात विचार चमकून गेला — “इतक्या रात्री, इथे?” काच खाली सरकली. “कुठे जायचंय?” त्याने थोडक्यात विचारलं. ती जवळ आली. चेहरा शांत, पण डोळ्यांत खोल थकवा. आवाज हळू, पण ठाम.

“पुढच्या वळणापर्यंत सोडाल का? पावसात चालणं शक्य नाही.” गाडीत बसताच एक ओळखीचा, पण जड वास पसरला. जणू ओल्या मातीमध्ये मिसळलेला फुलांचा गंध. गाडी पुन्हा सुरू झाली.
समीर अधूनमधून तिच्याकडे पाहत होता.

ती खिडकीबाहेर बघत होती — न हलता, न बोलता.
“नाव काय तुमचं?” काहीतरी बोलावं म्हणून त्याने विचारलं. ती हळूच हसली. “नाव महत्त्वाचं नसतं… आठवण महत्त्वाची असते.” समीरला ते वाक्य विचित्र वाटल.

थोड्याच वेळात ती म्हणाली, “इथेच थांबवा.”
तो रस्ता स्मशानाकडे वळणारा होता. समीरने ब्रेक दाबला. ती उतरली… पण दोन पावलं पुढे जाऊन थांबली. मागे वळली. “तुम्हाला ओळखते मी,” ती शांतपणे म्हणाली. समीर हसला. “मला वाटत नाही—”
“पाच वर्षांपूर्वी,”

तिचा आवाज बदलला, “याच घाटात… एका पावसाळी रात्री तुम्ही गाडी थांबवली होती.” समीरच्या छातीत धडधड वाढली. ती जवळ आली. हेडलाइट्सच्या उजेडात तिचा चेहरा बदलत होता. त्वचा फिकट, डोळ्यांत खोल काळोख.

“मी विनवण्या केल्या होत्या,” ती म्हणाली.
“पण तुम्ही ऐकलं नाहीत. दुसऱ्या दिवशी वर्तमानपत्रात माझी बातमी एक ओळीत आली.” समीर मागे सरकला.
दार उघडायचा प्रयत्न केला , दार लॉक.
ती हसली. तो हास्य नव्हत
तो न्याय होता. “मी तुम्हाला स्पर्श करायला आले नाही,” ती म्हणाली. “मी तुम्हाला आठवण द्यायला आले.”
गाडी अचानक बंद पडली. लाईट्स विझल्या.
अंधार. आणि एक शेवटचा आवाज —
“भीती कशी वाटते, समजली का?”

दुसऱ्या दिवशी सकाळी समीरची गाडी घाटात सापडली.
तो सीटवर बसलेलाच होता. शरीरावर एकही जखम नव्हती. पण चेहरा जणू मृत्यूपूर्वी काहीतरी असह्य सत्य पाहिल्यासारखा. आणि ड्रायव्हर सीटजवळ ओल्या मातीने माखलेली एक पांढरी साडी.

शेवटचा विचार
रस्त्यावर एकटी दिसणारी प्रत्येक स्त्री “कमकुवत” नसते.
कधी कधी, तीच नियतीची सावली असते. जी उशिरा का होईना, पण योग्य दारावरच ठोठावते.

07/02/2026

निखिल आणि माया – न बोललेल्या वेदनेची कथा
निखिल आणि माया यांच्या लग्नाला दहा वर्षे झाली होती. सुरुवातीचं वेड, भांडणं, रुसवे-फुगवे… सगळं हळूहळू मागे पडलं होतं. आता आयुष्य म्हणजे ऑफिस, मुलांची शाळा, EMI, जबाबदाऱ्या आणि थकवा.
निखिल एका बँकेत सीनियर मॅनेजर होता. नीटनेटका, आत्मविश्वासू, लोकांमध्ये वावरणारा.

माया मात्र घर, स्वयंपाक, सासू-सासरे, मुलं… ह्याच चक्रात अडकली होती. पूर्वी कविता लिहिणारी, हसरी माया आता फारशी बोलतही नसे. तिच्या डोळ्यांखाली काळी वर्तुळं, चेहऱ्यावर कायमचा थकवा.
निखिलला हे सगळं ‘नॉर्मल’ वाटायचं.
“सगळ्या बायका अशाच होतात लग्नानंतर,” तो स्वतःला समजावायचा.

बँकेतच त्याची ओळख झाली — अनुष्काशी.
स्वतंत्र, स्पष्ट बोलणारी, कायम हसणारी. तिच्यासोबत कॉफी ब्रेक, लांबच्या चर्चा, उशिरापर्यंत ऑफिस… हळूहळू निखिल तिच्यात गुंतत गेला.
घरी मात्र माया शांत.

निखिल उशिरा आला तरी प्रश्न नाही. फोन न उचलला तरी संशय नाही. ती फक्त जेवण झाकून ठेवायची, आणि म्हणायची. “थकला असशील, आधी आंघोळ कर.”
निखिलला तिची ही शांतता खटकायची.

त्याला वाटायचं, हिला काहीच फरक पडत नाही का?
एक दिवस निखिलने ठरवलं — अनुष्कासोबत गोव्याला जायचं. घरी सांगितलं, “बँकेची ट्रेनिंग आहे.”
मायाने फक्त मान हलवली.
त्याचा कपड्यांचा बॅग भरताना तिने एक पेन आणि वही आत ठेवली. निखिलने विचारलं नाही. चार दिवसांनी निखिल घरी परतला. घरात शांतता होती. मुलं आजीच्या घरी होती. माया हॉलमध्ये बसली होती. फारच शांत. फारच फिकट. “माया, तब्येत ठीक आहे ना?” पहिल्यांदाच निखिलच्या आवाजात काळजी होती.

मायाने हसण्याचा प्रयत्न केला. “बस… आज तुला एक गोष्ट सांगायची होती.” तिने ड्रॉवरमधून काही रिपोर्ट्स काढले. Chronic Kidney Failure – Last Stage.
Dialysis started. Transplant required. निखिलचे पाय गळून गेले.

“हे… हे कधीपासून?” त्याचा आवाज थरथरत होता.
माया शांतपणे म्हणाली, “दोन वर्षांपासून.”
“मग तू मला का नाही सांगितलंस?” तो ओरडला.
मायाचे डोळे पाणावले.
“सांगणार होते… पण तू आधीच दूर जात होतास.
तुझ्या आयुष्यात मी ओझं बनू नये असं वाटलं.”
तिने त्याला ती वही दिली.
तीच, जी तिने बॅगेत ठेवली होती.
त्यात लिहिलेलं होतं —
“निखिल, आज तू गोव्याला गेलास. कदाचित प्रेमासाठी.
माझा राग नाही. डॉक्टरांनी सांगितलं — वेळ कमी आहे. डायलिसिस, वेदना, थकवा…

पण मला जास्त भीती होती ती तुझ्या चेहऱ्यावरची चिंता पाहायची. म्हणून मी गप्प राहिले.
माझ्या शांततेला दुर्लक्ष समजू नकोस.
ती माझी तयारी होती — तुझ्याविना जाण्याची.
जर माझ्यानंतर तू हसशील, प्रेम करशील, तर मला समाधान मिळेल.

फक्त एवढच लक्षात ठेव कधी तरी कोणीतरी तुला न बोलता समजून घेतलं होतं.” निखिल वही हातात धरून कोसळला. जिच्या शांततेला तो ‘उदासीनता’ समजत होता, ती बाई रोज मरणाशी लढत होती
आणि तरीही त्याच्या आनंदाचीच काळजी करत होती.
कधी कधी जोडीदाराचं गप्प राहणं म्हणजे प्रेम संपणं नसत.

तर ते स्वतःच्या वेदना गिळून दुसऱ्याला वाचवण असत,
उशीर झाला की प्रेम नाही हरवत माणस हरवतात.

07/02/2026

“लोक हसले… पण हा बाप इतिहास घडवून गेला!”

मुंबईतल्या एका मोठ्या सरकारी हॉस्पिटलमध्ये रात्री उशिराची वेळ होती. वॉर्डमध्ये शांतता होती. फक्त मशीनचे आवाज आणि पेशंटचे हलके करकरणे ऐकू येत होते.

रिसेप्शन काऊंटरवर अचानक एक ६५ वर्षांचा म्हातारा, 'गणपत काका', धापा टाकत आला.

त्याच्या अंगावर घामाने भिजलेला फाटका शर्ट, कमरेला जुना टॉवेल आणि पायात चिखल लागलेली चप्पल होती. तो दिवसभर भाजी विकणारा फेरीवाला होता.

तो काऊंटरवर उभ्या असलेल्या नर्सला म्हणाला,

"ताई... माझ्या नातीसाठी इंजेक्शन पाहिजे. डॉक्टरांनी लिहून दिलंय. लगेच द्या... ती खूप आजारी आहे."

नर्सने प्रिस्क्रिप्शन पाहिलं आणि म्हणाली,
"हे इंजेक्शन महाग आहे. पाच हजार रुपये लागतील."

हे ऐकताच गणपत काकांच्या चेहऱ्यावर काळजी पसरली. त्यांनी हळू आवाजात विचारलं,
"ताई... थोडं स्वस्त नाही का मिळणार?"

नर्सने थोड्या चिडलेल्या आवाजात सांगितलं,
"हे लाइफ सेविंग इंजेक्शन आहे. पैसे असतील तर घ्या, नाहीतर बाजूला व्हा."

आजूबाजूचे लोक कुजबुजू लागले.

एक माणूस म्हणाला,
"असे लोक आधी पैसे नसताना हॉस्पिटलमध्ये का येतात?"

गणपत काकांनी काही उत्तर दिलं नाही. त्यांनी आपल्या खिशातून एक जुना कपड्याचा रुमाल काढला. त्यात ५०० आणि १०० च्या काही नोटा होत्या. ते पैसे मोजले... पण फक्त २३०० रुपये होते.

त्यांच्या डोळ्यात पाणी आलं.

ते हळू आवाजात म्हणाले,
"ताई... बाकीचे पैसे मी उद्या देतो. पण इंजेक्शन आत्ता द्या. माझी नात वाचवा."

नर्सने नकारार्थी मान हलवली.

तेव्हा बाजूला उभा असलेला एक तरुण डॉक्टर, 'डॉ. रोहन', हे सगळं पाहत होता. त्याने गणपत काकांना विचारलं,
"तुम्ही कोणासाठी घेताय हे इंजेक्शन?"

गणपत काकांनी सांगितलं,
"साहेब... माझी नात, सायली... तिचे आई-बाबा अपघातात गेले. मीच तिला वाढवलंय. तीच माझं सगळं आहे."

डॉक्टरने लगेच वॉर्डमध्ये जाऊन सायलीला पाहिलं.

सायली १० वर्षांची होती. तिच्या हाताला सलाईन लागलेलं होतं आणि ती बेशुद्ध होती. तिच्या उशाजवळ एक फाटकी शाळेची बॅग आणि आत नीट ठेवलेलं एक बक्षिसाचं प्रमाणपत्र होतं — "शाळेत पहिला क्रमांक".

डॉ. रोहनच्या डोळ्यात पाणी आलं.

तो बाहेर आला आणि नर्सला म्हणाला,
"हे इंजेक्शन लगेच द्या. पैसे मी भरतो."

गणपत काका घाबरले.
"नको साहेब... मी तुमचे पैसे कसे फेडू?"

डॉक्टर हसला आणि म्हणाला,
"तुम्ही आधीच फेडले आहेत."

गणपत काका गोंधळले.
"कसं काय?"

डॉक्टरने त्यांच्या हातात सायलीचं प्रमाणपत्र दिलं आणि म्हणाला,
"मी लहान असताना माझे आई-बाबा गेले होते. मला पण माझ्या आजोबांनी भाजी विकून शिकवलं. आज मी डॉक्टर आहे, ते त्यांच्या कष्टामुळे."

गणपत काकांच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.

डॉक्टर पुढे म्हणाला,
"आज मी तुमच्यात माझे आजोबा पाहिले. आणि सायलीमध्ये माझं बालपण."

इंजेक्शन दिलं गेलं. काही तासांनी सायलीने हळूच डोळे उघडले आणि म्हणाली,
"आजोबा…"

गणपत काकांनी तिचा हात घट्ट पकडला. त्यांच्या चेहऱ्यावर समाधान होतं.

त्या दिवशी हॉस्पिटलमध्ये फक्त एका मुलीचा जीव वाचला नाही, तर एका आजोबांच्या त्यागाचं मोलही जपलं गेलं.

मूल्य:
खरं प्रेम आणि त्याग हे पैशाने मोजता येत नाहीत. अनेक वेळा गरीब माणूस पैशाने गरीब असतो, पण मनाने तो जगातला सर्वात श्रीमंत असतो.

७० वर्षांचे शंकर बाबा आत आले.

मळलेला पांढरा सदरा, ठिगळं लावलेला. पायात तुटलेली चप्पल. उन्हात-पावसात काम करून काळी पडलेली, थरथरणारी हातं.
ते रोज मजुरी करून पोट भरणारे साधे कामगार होते.

दुकानात क्षणभर शांतता पसरली… आणि लगेच नाक मुरडणाऱ्या नजरा.

काऊंटरवर उभी असलेली सेल्सगर्ल त्यांच्याकडे बघून वैतागली.
शंकर बाबांनी खिशातून चुरगळलेली चिठ्ठी काढली आणि हळू आवाजात म्हणाले,

“ताई… मला ही लाल लिपस्टिक पाहिजे. चांगली… महागडी.”

दुकानात हशा उसळला.

“या वयात लिपस्टिक?”
“कोणासाठी नेतोय आजोबा?”
“शौक बघा म्हातारपणातले!”

शंकर बाबांनी मान खाली घातली.
अपमान सहन करत म्हणाले,
“मस्करी नका करू ताई… मला खूप गरज आहे.”

सेल्सगर्लने रागाने एक लिपस्टिक काऊंटरवर आपटली.
“तीन हजार रुपये. पैसे असतील तर घ्या.”

शंकर बाबांनी कापडी पिशवी उघडली.
१०-२०-५० च्या नोटा… भरपूर चिल्लर.
महिनाभर सिमेंटची पोती उचलून, अर्धा पगार बाजूला ठेवून जमवलेले पैसे.

हात थरथरत होते… पण डोळ्यांत निर्धार होता.

लोकांच्या नजरा, टोमणे, अपमान गिळून त्यांनी लिपस्टिक घेतली.
छातीशी धरली… आणि कुणाकडेही न पाहता बाहेर पडले.

हे सगळं पाहणारी अश्विनी नावाची पत्रकार त्यांच्या मागे गेली.

शहराबाहेरच्या झोपडपट्टीत, एका अंधाऱ्या खोलीत शंकर बाबा थांबले.

आत दृश्य बघून अश्विनी सुन्न झाली.

कोपऱ्यात बसलेली १८-१९ वर्षांची मुलगी… चेहरा ओढणीने झाकलेला… रडत होती.

शंकर बाबांनी ओढणी बाजूला केली…

अॅसिड अटॅकने विद्रूप झालेला चेहरा.

मुलगी रडत म्हणाली,
“बाबा… मला बघू नका. मी कुरूप आहे. मला जगायचं नाही.”

शंकर बाबांनी तिचे अश्रू पुसले.
खिशातून ती महागडी लिपस्टिक काढली.

“राधा… तुला आठवतंय? तू म्हणायचीस, हिरोईन व्हायचंय. लाल लिपस्टिक लावायची आहे.”

त्या खडबडीत हातांनी त्यांनी तिच्या जळालेल्या ओठांवर रंग लावला.

“लोक काय म्हणतात याचा विचार करू नकोस.
या बापासाठी तू आजही जगातली सगळ्यात सुंदर मुलगी आहेस.”

राधा आरशात नाही… बापाच्या डोळ्यात पाहून पहिल्यांदाच हसली.

खिडकीबाहेर उभी असलेली अश्विनी रडत होती.

ज्याला मॉलमध्ये लोकांनी चारित्र्यहीन म्हटलं,
तो बाप प्रत्यक्षात आपल्या मुलीचा तुटलेला आत्मविश्वास विकत घ्यायला आला होता.

ती आत गेली, शंकर बाबांचे पाय धरले.
“बाबा… माफ करा. जग डोळ्यांनी नाही, मनाने अंध आहे.”

शेवटचा संदेश:
सौंदर्य चेहऱ्यावर नसतं… ते बघणाऱ्या नजरेत असतं.
आणि बापाचं प्रेम हे असं सौंदर्य आहे,
ज्याला कधीही मेकअपची गरज पडत नाही.

02/02/2026

दादा आपल्यात नाहीत, यावर अजूनही विश्वास बसत नाहीये.
आता आम्ही दादांच्या रूपात वहिणीला पाहतो.

01/02/2026

वहिनी गुंगी गुडिया नाहीत, दादांच्या तालमीत घडलेल्या नेत्या...

01/02/2026

सुनेत्रा पवार उपमुख्यमंत्री – आनंदासोबत सावधतेची गरज. जरांगे पाटील यांचं वक्तव्य.

31/01/2026

१२ तारखेला घोषणा होणार होती, पण त्याआधीच मोठा आघात – शरद पवार

CircleNews

21/02/2026

21/02/2026

08/02/2026

07/02/2026

07/02/2026

07/02/2026

07/02/2026

02/02/2026

01/02/2026

01/02/2026

31/01/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category