RedTown Tamil

05/06/2026

05/06/2026

மறுபடியும் இவங்களையே செலக்ட் பண்ணுவீங்களா?

| #கணவன்மனைவி | #வாழ்க்கைதுணை | #மக்கள்பதில் | #அடுத்தஜென்மம்

04/06/2026

03/06/2026

Punishment-ல கூட Fun 😂

பள்ளிக்காலத்தில் “Last Bench” students என்றால் ஒரு தனி vibe தான்! 🎒 அந்த பின்பக்க seat-ல அமர்ந்திருந்தவர்கள் எப்போதும் சிரிப்பு, சண்டை, குறும்பு எல்லாம் கலந்த கதைகளின் ஹீரோக்கள்.

அந்த bench-ல இருந்த friends எல்லாம் homework செய்யாமல், “Front Bench” புத்தகத்தை பார்த்து copy பண்ணுவது தான் வழக்கம். 📚 Master பிடித்துவிட்டால் funny punishments – “Class முழுக்க நின்று கொண்டிரு”, “கை மேலே தூக்கி 10 mins” அல்லது “பாடம் சொல்லி காட்டு” போன்ற சிரிப்பூட்டும் தண்டனைகள். அந்த punishments-ஐ கூட நாங்கள் comedy-ஆ enjoy பண்ணுவோம்.

Sports Day வந்தால், last bench gang தான் அதிக சத்தம் போடுவார்கள். ஓட்டப்பந்தயம், kabaddi, cricket – எதிலும் கலந்து, வெற்றி பெற்றால் “நாங்கள் தான் hero” என்று பெருமை. தோற்றாலும், “Next time sure win da” என்று சிரிப்புடன் celebrate பண்ணுவார்கள். 🏆

Teachers எப்போதும் “இந்த பின்பக்க மாணவர்கள் எதுவும் படிக்க மாட்டார்கள்” என்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் அந்த bench-ல தான் உண்மையான friendship, funny moments, pranks எல்லாம் இருந்தது.

பள்ளி முடிந்த பிறகு, அந்த bench-ல இருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு பாதையில் சென்றார்கள். ஒருவர் Engineer, ஒருவர் Doctor, ஒருவர் Businessman, இன்னொருவர் Teacher. சிலர் abroad போய் settle ஆனார்கள், சிலர் hometown-ல family-யுடன். ஆனால் அந்த bench-ல இருந்த friendship மட்டும் இன்னும் மனதில் உயிரோடு இருக்கிறது.

இப்போது நினைத்தால், அந்த punishments கூட எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது என்று சிரிப்பு வருகிறது. Homework copy பண்ணிய நினைவுகள், Sports Day சத்தங்கள், Teacher கண்டிப்பு—all mix together and give goosebumps. அந்த bench-ல இருந்த laughter தான் life-ல biggest treasure. ❤️

நீங்கள் school days-ல First Bench student-ஆ? அல்லது Last Bench gang-ஆ? 😉

03/06/2026

அந்த Summer — திரும்பவே வராத கோடை!

அந்த காலத்துல summer vacation-னா ஒரு தனி உலகம் தான்.

school last bell அடிச்சதும் bag தூக்கி எறிஞ்சோம், train ஏறினோம், பாட்டி வீடு வந்தோம் — அவ்வளவுதான், அடுத்த 45 நாளுக்கு யாரும் நம்மை கேக்கலை, யாரும் நம்மை தேடலை, உலகமே நம்முடையது.

காலையில் எழுந்திரிக்கவே மாட்டோம், பாட்டி வந்து "எழுந்திரி, வெயில் வந்துடுச்சு" னு சொல்வாங்க — அது கேட்டு திரும்பி படுப்போம், அவங்க மறுபடியும் வருவாங்க, கடைசியில் தலையில தண்ணி தெளிப்பாங்க, அப்புறம் எழுந்திரிப்போம்.

மாமரம் பார்த்தோம் — cousins கூட்டம் கூட்டினோம், யாரு ஏறுவான்னு கண் பார்த்தோம், மெலிஞ்சவன் ஏறுவான், கீழே நிக்கிறவங்க கல் வீசுவோம், மாம்பழம் விழும், எல்லாரும் ஓடுவோம் — தோட்ட காவல்காரன் வருவான், நாங்க சிரிச்சுக்கிட்டே ஓடுவோம், அந்த ஓட்டத்துல ஒரு தனி சந்தோஷம் இருந்தது.

cricket-னா அது வேற level, pitch-ஐ நாங்களே தயார் பண்ணுவோம், wicket-க்கு செருப்பை வச்சோம், ball-ஐ யாரோட அம்மா பார்க்கலைன்னு பார்த்து அடிப்போம் — ஒரு six அடிச்சா அந்த ஊரே தெரியும்னு கத்துவோம், glass உடைஞ்சா ஒவ்வொருத்தனும் "நான் அடிக்கலை"னு சொல்வோம். யாரும் நம்பலை, எல்லாரும் ஓடுவோம்.

மாலையில் பாட்டி வீட்டுக்கு வருவோம், களைச்சிருப்போம், பசிக்கும் — பாட்டி அடுப்புல சமையல் பண்றாங்க, விறகு அடுப்பு சத்தம், புகை வாசம், ரசம் வாசம் எல்லாமே கலந்து வரும், அந்த வாசம் உலகத்துல வேற எங்கும் கிடைக்காது. "பசிக்குதா?" னு கேப்பாங்க, "ஆமா"னு சொல்வோம், "கொஞ்ச நேரம் ஆகும்" னு சொல்வாங்க — அந்த "கொஞ்ச நேரம்" காத்திருந்ததுல ஒரு இனிமை இருந்தது.

இரவு திண்ணையில் எல்லாரும் படுப்போம், வானம் பார்ப்போம், யாரோ கதை சொல்வாங்க, யாரோ தூங்கிடுவாங்க, யாரோ இன்னும் பேசிக்கிட்டே இருப்போம் — fan இல்லை, AC இல்லை, ஆனா தூக்கம் நன்னா வரும், காரணம் உடம்பு உழைச்சிருக்கும், மனசு சந்தோஷமா இருக்கும்.

இப்போ பிள்ளைங்க summer vacation-ல என்ன பண்றாங்க?

tablet-ல game, mobile-ல YouTube, AC room-ல உட்கார்ந்து — cousins பக்கத்துல இருந்தாலும் chat பண்றாங்க, மாமரம் இருந்தாலும் பார்க்கலை, பாட்டி சமையல் வாசம் வந்தாலும் Swiggy order பண்றாங்க.

அவங்களை திட்ட வரலை, அவங்க உலகம் அவங்களுக்கு, ஆனா நாங்க பாத்தது அவங்களுக்கு கிடைக்காது — மண் வாசம், மாம்பழம் திருடும் சந்தோஷம், பாட்டி கையால சாப்பிட்ட சுவை, திண்ணையில் தூங்கிய இரவு.

அந்த summer-ஐ யாரும் திரும்ப தர முடியாது, ஆனா நினைக்கும்போது இன்னும் குளிர்ச்சியா இருக்கு — அதுவே போதும்.

03/06/2026

Running — ஆனா எங்கே போறோம்னு தெரியலை

காலையில் alarm போகுது, 6:15.

snooze அடிக்கிறேன், 6:24-ல மறுபடியும் போகுது, எழுந்திரிக்கிறேன் — உடம்பு எழுந்திருக்கு, மனசு இன்னும் தூங்குது.

bathroom-ல கண்ணாடி பார்க்கிறேன், ஒரு நிமிஷம் சும்மா நிக்கிறேன் — யாரோ ஒருத்தன் பார்க்கிறான், கண்ணுக்கு கீழே கருவளையம், முகத்துல களைப்பு, ஆனா office போகணும், standup call 9:30-க்கு இருக்கு, TL message பண்ணிருக்கான் "today's update ready-ஆ?" னு — இரவு 11 மணிக்கி message பண்ணியிருக்கான், நான் பார்த்தேன், reply பண்ணலை, தூக்கமே வரலை.

office-ல எல்லாரும் சிரிக்கிறாங்க, "how are you?" கேக்கிறாங்க, "I'm good, you?" சொல்றோம் — அந்த conversation-ல உண்மை இல்லை, இரண்டு பேருக்கும் தெரியும், இரண்டு பேரும் சொல்றோம். அது ஒரு daily ritual, உண்மை பேசினா நேரமில்லை, கேக்கிறவனுக்கும் கேக்கிறது வழக்கம், சொல்றவனுக்கும் சொல்றது வழக்கம்.

deadline வருது, requirements மாறுது, "scope creep" னு manager சொல்றான், நாங்க இரவு உட்கார்றோம் — extra pay இல்லை, extra leave இல்லை, "good learning experience" னு சொல்றாங்க, நாங்க தலையாட்டுறோம். தலையாட்டுறோம் ஏன்னா வேற வழியில்லை, loan இருக்கு, EMI இருக்கு, rent இருக்கு — Bangalore-ல ஒரு BHK-க்கே 18,000 போகுது, சம்பளம் வந்த மூணே நாள்ல account காலியாகுது.

அம்மா call பண்றாங்க மாலையில், "எப்போ வருவே?" னு கேக்கிறாங்க — "project-ல busy-யா இருக்கேன் அம்மா, October-ல பார்க்கலாம்" னு சொல்றேன். October-லயும் அதே project, அதே excuse, அம்மா "சரி"னு சொல்றாங்க, அந்த "சரி"-ல ஒரு தனிமை இருக்கு, அது கேட்கும்போது உள்ளே ஏதோ குத்துது.

weekend வருது, படுக்கையிலேயே இருக்கேன் — rest எடுக்கணும்னு இல்லை, எழுந்திரிக்க energy இல்லை. friends கூப்பிடுறாங்க, "வா பார்க்கலாம்" னு சொல்றாங்க, "tired-ஆ இருக்கேன்" னு சொல்றேன், அதுவும் உண்மைதான், ஆனா tired என்றால் உடம்பு tired இல்லை — ஏதோ உள்ளுக்குள்ள tired.

ஒரு நாள் office pantry-ல தனியா நின்னேன், coffee குடிச்சேன், ஜன்னல் வழியா Bangalore traffic பார்த்தேன் — எல்லாரும் ஓடுறாங்க, auto, bike, car, bus, எல்லாமே ஓடுது, நானும் ஓடுறேன்.

ஆனா எங்கே போறோம்னு யாருக்கும் தெரியலை.

அன்னைக்கி இரவு அம்மாவுக்கு call பண்ணினேன், ஒன்னும் பேசலை, "என்னாச்சு?" னு கேட்டாங்க, "ஒன்னுமில்லை அம்மா, கேக்கணும்னு தோணுச்சு" னு சொன்னேன் — அவங்க பேசினாங்க, நான் கேட்டேன், என்னன்னு ஞாபகமில்லை, ஆனா அந்த voice கேட்கும்போது ஏதோ சரியாச்சு.

சம்பளம் வருது, EMI போகுது, project வருது, deadline போகுது, வருஷம் போகுது — ஆனா "நான் எப்படி இருக்கேன்?" னு கேக்க யாரும் இல்லாம போகுது.

அந்த கேள்விக்கு யாரோட பதிலோ காத்திருக்கோம், தினமும்.

03/06/2026

TASMAC Philosophy — நாலு பேர் உட்கார்ந்தோம், உண்மை பேசினோம்

நாலு பேரும் உட்கார்ந்தோம், யாரும் திட்டமிட்டு வரலை.

Kumar office-ல boss திட்டினான்னு வந்தான், Ravi பொண்ணு போயிட்டாளன்னு வந்தான், Senthil "சும்மா வந்தேன்"னு சொன்னான் — "சும்மா வந்தேன்" னு சொல்றவன் தான் மிகவும் கஷ்டத்துல இருப்பான், அது எங்களுக்கு தெரியும், அவனுக்கும் தெரியும், யாரும் கேட்கலை.

முதல் glass-ல யாரும் பேசலை, சும்மா வெளியே பார்த்தோம் — தெரு, auto, கடை விளக்கு, இரைச்சல், எல்லாமே இருந்தது, ஆனா நாங்க நான்கு பேரும் ஒரு தனி உலகத்துல இருந்தோம்.

இரண்டாவது glass-ல Kumar பேசினான், "யாரையாவது நம்பலாம்னு நினைக்கிறோம், நம்பிக்கை வச்சோம், கடைசியில் நாமதான் முட்டாள்" னு சொன்னான் — யாரும் பதில் சொல்லவில்லை, தலையாட்டினோம், அந்த தலையாட்டல் போதுமானது.

Ravi சொன்னான், "அவள் தப்பில்லை, நான் busy-ஆ இருந்தேன், அவளுக்கு நேரம் கொடுக்கலை, கடைசியில் அவள் வேற யாரோட நேரத்துல நடந்துட்டாள்" னு — அது கேட்கும்போது கஷ்டமா இருந்தது, ஆனா உண்மை என்று தெரிஞ்சது, யாரும் "அவள் தப்பு" னு சொல்லி comfort பண்ணலை, அது தான் friendship.

Senthil நிறைய நேரம் பேசலை, கடைசியில் சொன்னான், "வீட்டுல எல்லாரும் இருக்காங்க, ஆனா யாருகிட்டயும் பேச முடியலை, office-ல எல்லாரும் இருக்காங்க, ஆனா யாரும் கேக்கலை, இங்க வந்தா நீங்க கேக்கிறீங்க, அதுக்காக வந்தேன்" னு — அந்த வார்த்தை கேட்டு நான்கு பேரும் சும்மா இருந்தோம், அந்த silence-ல எல்லாமே இருந்தது.

நான் கேட்டேன், "நம்ம life-ல எத்தனை பேர் இருக்காங்க, ஆனா எத்தனை பேருகிட்ட உண்மையா பேசுறோம்?" னு — யாரும் பதில் சொல்லவில்லை, அந்த கேள்விக்கு பதில் தெரியும், சொல்ல வேண்டாம்னு தெரியும்.

வெளியே நிறைய friends இருக்காங்க — birthday-ல wish பண்றாங்க, photo-ல like போடுறாங்க, "கலக்குற"னு comment பண்றாங்க, ஆனா இரவு 11 மணிக்கி "வா பேசலாம்"னு சொன்னா வர மாட்டாங்க. அந்த வராதவங்கதான் நம்ம contacts-ல அதிகமா இருக்காங்க, வந்து உட்கார்றவங்க இந்த மூணு நான்கு பேர் மட்டுமே.

கடைசி glass போகும்போது Kumar சொன்னான், "நாளைக்கு எல்லாமே அதே மாதிரிதான் இருக்கும், boss அதே மாதிரி இருப்பான், life அதே மாதிரி இருக்கும், ஆனா இந்த இரவு நினைவுல இருக்கும்" னு — அது உண்மை, நாளைக்கு எதுவும் மாறாது, ஆனா இந்த இரவு ஏதோ ஒண்ணு கொடுத்தது, என்னன்னு சொல்ல தெரியலை, ஆனா லேசா இருந்தது.

எழுந்திரிக்கும்போது யாரும் "bye" சொல்லலை, சும்மா போனோம் — நெருங்கின நண்பர்களுக்கு bye தேவையில்லை, அடுத்த முறை பார்க்கும்போது இந்த இரவு நடுவுல இருக்கும், அவ்வளவுதான்.

இந்த உலகத்துல எல்லாத்தையும் தாங்கிக்கலாம், ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் கஷ்டம் — யாரும் கேக்காம போகும்போது.

இந்த மூணு நான்கு பேர் கேட்டாங்க, அது போதும்.

02/06/2026

முதல் சம்பளம் — அம்மா கண்ணுல கண்ணீர் வந்த நாள்**

சம்பளம் account-ல வந்த notification பார்த்தேன், phone கீழே வச்சேன், சும்மா உட்கார்ந்தேன்.

அழணும்னு இல்லை, ஆனா கண்ணீர் வந்தது.

அந்த ஒரு SMS-க்கு பின்னாடி எத்தனை வருஷங்கள் இருக்கு என்று யாருக்கும் தெரியாது — rejection mails இருக்கு, காலையில் போய் மாலையில் திரும்பி வந்த interviews இருக்கு, "இன்னும் ஆகலையா" னு யாரும் கேட்காம கேட்ட கண்களும் இருக்கு, அம்மா ஒன்னும் சொல்லாம சமையல் பண்ணிக்கிட்டே இருந்த நாட்களும் இருக்கு.

நான் college முடிஞ்சு ஒன்னரை வருஷம் வேலை இல்லாம இருந்தேன், ஒன்னரை வருஷம் என்னன்னா — 18 மாசம், 540 நாள், ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் எழுந்திரிக்கும்போது ஒரே ஒரு கேள்வி, "இன்னைக்காவது வருமா" னு.

அப்பா ஒருநாளும் திட்டலை, ஆனா அப்பா silence பார்க்கும்போது திட்டு வாங்கினதை விட வலிக்கும். வீட்டு கஷ்டங்கள் தெரியும், கடன் தெரியும், அப்பா தினமும் காலையில் போய் மாலையில் களைத்து வருவாங்க — அந்த முகம் பார்க்கும்போது உள்ளே ஏதோ உடைஞ்சு போகும், ஆனா வெளியே காட்டிக்க மாட்டேன்.

அம்மா மட்டும் ஒவ்வொரு நாளும் "நாளைக்கு நல்லா ஆகும்" னு சொல்வாங்க, அந்த வார்த்தை நம்பலை, ஆனா அந்த வார்த்தை கேட்கணும்னு இருந்தது — அதுக்காகவே காலையில் எழுந்திரிச்சேன் சில நாள்.

offer letter வந்த நாள் அம்மாகிட்ட சொன்னேன், அவங்க "சரி" னு சொன்னாங்க, ஒன்னும் பண்ணலை, சத்தம் போடலை — ஆனா திரும்பி போய் சமையல் பண்ணும்போது அவங்க தோள் நடுங்குவதை பார்த்தேன், அழுகிறாங்க என்று தெரிஞ்சது, போய் கேட்கலை, அந்த நிமிஷம் அவங்களுக்கு சொந்தமானது.

முதல் நாள் office போகும்போது அம்மா வாசல்ல நின்னாங்க, "சாப்பிட்டு போ" னு சொன்னாங்க — தினமும் சொல்வாங்க, ஆனா அன்னைக்கி அந்த வார்த்தையில் வேற ஒரு நடுக்கம் இருந்தது, கண்கள் பின்னாடி பார்த்தன, நான் bus ஏறும் வரை நின்னாங்க என்று தெரியும்.

சம்பளம் வந்த அன்னைக்கி கடைக்கு போனேன், அம்மாவுக்கு ஒரு புடவை வாங்கினேன் — விலை பார்க்கலை, அதுவரை விலை பார்த்து வாங்கிய நான் அன்னைக்கி விலை பார்க்கலை, அந்த ஒரு நிமிஷம் ஒரு தனி சந்தோஷம்.

வீட்டுக்கு வந்து அம்மா கைல கொடுத்தேன், அவங்க பிரிச்சு பார்த்தாங்க, "இது வேண்டாம்டா, பணம் செலவு பண்ணாத" னு சொன்னாங்க — ஆனா அந்த புடவையை திரும்பி கொடுக்கலை, மடிச்சு வச்சாங்க, அன்னைக்கி இரவு அதை எடுத்து மடிப்பு பார்ப்பதை பார்த்தேன், யாருக்கும் தெரியாம.

அப்பா "நல்லா பண்ணே" னு சொன்னாங்க, அவ்வளவுதான், இரண்டே வார்த்தை — ஆனா அப்பா வாயிலிருந்து அந்த இரண்டு வார்த்தை கேக்க எத்தனை நாள் காத்திருந்தேன் என்று எனக்கு மட்டும் தெரியும்.

அன்னைக்கி இரவு சாப்பிடும்போது வீடு வேற மாதிரி இருந்தது, சாப்பாடு அதே சாப்பாடுதான், மேசை அதே மேசைதான், ஆனா எல்லாரும் கொஞ்சம் லேசா இருந்தாங்க — அந்த லேசான மனசுதான் நான் சம்பாதிச்சது, account-ல வந்த பணம் இல்லை.

முதல் சம்பளம் பணம் இல்லை — முதல் சம்பளம் அம்மா கண்ணுல வந்த கண்ணீர், அப்பா சொன்ன இரண்டு வார்த்தை, வீடு லேசான அந்த இரவு.

அந்த இரவை எந்த bank-லயும் save பண்ண முடியாது — ஆனா மனசுல என்றும் போகாது.