https://t.me/Tradition8Intolerance8Militia

Tradition Intolerance Militia, Reggio nell Emilia (2026)

13/06/2026

Surrender Of Divinity (Official Hellbook) (Thailand)

English/Thai

Surrender of Divinity: The Black Fire Burning at the Edge of the World

For years I have listened to Surrender of Divinity on a visceral level. They are not simply a band, but a voice that resonates where thought meets the abyss.

Today I decided to write a reflection on what these demons represent to me personally, and on the impact they have had on the darkest and most radical underground scene.

Born in Thailand, Surrender of Divinity were never a band created to conquer stages, charts, or recognition.
Their existence represents instead an act of negation: a challenge thrown against spiritual, cultural, and musical conformity.
To speak about Surrender of Divinity is to speak about Black Metal in its most radical and uncompromising form. A form that does not seek consensus, but Hell itself.
Their name embodies a profound philosophical tension.
Surrender of Divinity does not suggest submission to the divine, but rather the opposite: the rejection of the very idea of divinity.
It is a deliberate, nihilistic, and Promethean act a denial of imposed transcendence.
Within their vision, humanity does not seek salvation but finds liberation through Satanism.
The band has always expressed a conceptual manifestation that I can define through Nietzsche's idea of the death of absolutes.
When every transcendent value collapses, only will remains.
Not a will of hope, but one of affirmation within darkness.

Musically, Surrender of Divinity represent the tradition of the most aggressive and sacrilegious Black Metal, and their discography stands as undeniable testimony.

Personally, I consider the following profanations essential listening for every fu***ng maniac devoted to the most violent forms of Black Metal, even though every release deserves attention:

- Oriental Hell Rhythmics (2001)
- Immolating the Son of the W***e (2003)
- Two Majesties: An Arrogant Alliance of Satan's Extreme Elite (2004)
- Manifest Blasphemy: The Abortion of the Immaculate Conception (2006)
- Sabbatical SiameseChristBeheading (2006)
- Angelslaying Christbeheading Black Fu***ng Metal (2013)
- Manifest Blasphemy in Nagoya (2015)

These sonic assaults against the Divine consolidated the band's name within the most visceral underground.
Across albums, EPs, and splits, their output has maintained a rare consistency: no commercial concessions, no forced modernization, no compromise with trends.
Every release is a sentence that celebrates Satan and his iconoclastic will.
I would define their Black Metal as a form of negative metaphysics, where every riff seems to erode ordinary reality, where music does not build but demolishes, where darkness illuminates.

Listening to Surrender of Divinity means standing before a fundamental question: what remains when every illusion has been burned away?
Their existence demonstrates that Black Metal does not belong to a geography, but to a condition of seriousness and dedication.
While many modern bands have transformed Black Metal into circus-like aesthetics or a stupidly mainstream language, Surrender of Divinity have maintained an extremely orthodox approach: blasphemy, darkness, spiritual warfare, and total devotion to the genre's most ferocious essence.

The true importance of Surrender of Divinity cannot be measured through sales or statistics, but through the experience of authentic underground culture, which does not function according to the pointless laws of the market.
Despite the tragic loss that struck the band in 2014, when a disturbed individual ended the life of Avaejee (vocalist/ bassist), and a key figure in the Thai extreme metal scene the band continued to keep the black flame burning.

In Asia, and particularly in Southeast Asia, Surrender of Divinity became one of the clearest demonstrations that extreme Black Metal can emerge and thrive anywhere.
They helped build a scene that remained in the shadows for years, offering a point of reference for generations of extreme musicians.
Their presence affirmed a fundamental principle: darkness has no nationality.

Surrender of Divinity represent the persistence of intransigence in an age dominated by simplification.
In a world constantly seeking approval, they embody refusal.
In a culture that rewards visibility, they remain faithful to the shadows.

In a scene that has often transformed rebellion into spectacle, they continue to evoke the dangerous and uncomfortable spirit of the origins.
The story of Surrender of Divinity demonstrates that the most authentic Black Metal is neither a matter of sound nor aesthetics.
It is an existential posture.
Their music reminds us that there are inner territories that modern society prefers to ignore: nothingness, chaos, death, and the dissolution of certainty.
And yet, precisely there, within the darkest regions of human experience, a paradoxical form of freedom may emerge.
For this reason, Surrender of Divinity occupy a special place within the global underground.
Not because they conquered the world, but because they chose not to belong to it.

Like a black flame that continues to burn far from all eyes, their art persists as testimony to an ancient truth: whoever gazes long enough into the abyss eventually discovers that the abyss is not merely destruction.

Thai

การสยบต่อความเป็นเทพ: เปลวเพลิงสีดำที่ลุกไหม้อยู่ ณ ขอบโลก

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ข้าพเจ้ารับฟัง Surrender of Divinity ในระดับที่ลึกเกินกว่าความรู้สึกธรรมดา พวกเขาไม่ใช่เพียงวงดนตรี แต่คือเสียงสะท้อนที่ก้องกังวาน ณ จุดซึ่งความคิดบรรจบกับห้วงเหวอันไร้ก้นบึ้ง

วันนี้ข้าพเจ้าตัดสินใจเขียนบทสะท้อนความคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ปีศาจเหล่านี้มีความหมายต่อข้าพเจ้าเป็นการส่วนตัว และเกี่ยวกับอิทธิพลที่พวกเขามีต่อฉากดนตรีอันมืดมนและสุดขั้วที่สุดของโลกใต้ดิน

Surrender of Divinity ถือกำเนิดขึ้นในประเทศไทย พวกเขาไม่เคยเป็นวงที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อพิชิตเวที ชาร์ตเพลง หรือการยอมรับจากสาธารณชน

การดำรงอยู่ของพวกเขาคือการกระทำแห่งการปฏิเสธ เป็นการท้าทายที่ถูกขว้างใส่ความสอดคล้องทางจิตวิญญาณ วัฒนธรรม และดนตรี

การพูดถึง Surrender of Divinity คือการพูดถึง Black Metal ในรูปแบบที่รุนแรงและไม่ประนีประนอมที่สุด รูปแบบที่ไม่ได้แสวงหาฉันทามติ แต่แสวงหานรกเอง

ชื่อของพวกเขาสะท้อนความตึงเครียดทางปรัชญาอันลึกซึ้ง

Surrender of Divinity มิได้สื่อถึงการยอมจำนนต่อความเป็นเทพ หากแต่หมายถึงสิ่งตรงกันข้าม นั่นคือการปฏิเสธแนวคิดเรื่องความเป็นเทพโดยสิ้นเชิง

มันคือการกระทำโดยเจตนา อันเปี่ยมด้วยลัทธินิฮิลิสม์และจิตวิญญาณแบบโพรมีธีอุส เป็นการปฏิเสธสภาวะเหนือโลกที่ถูกยัดเยียดให้มนุษย์

ภายในวิสัยทัศน์ของพวกเขา มนุษย์มิได้แสวงหาความรอด แต่กลับค้นพบอิสรภาพผ่านลัทธิซาตาน

วงดนตรีนี้ได้แสดงออกถึงแนวคิดที่ข้าพเจ้าสามารถอธิบายได้ผ่านแนวคิดเรื่อง “การตายของค่าสัมบูรณ์” ของ Nietzsche

เมื่อคุณค่าที่อยู่เหนือโลกทั้งปวงพังทลายลง สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงเจตจำนง

มิใช่เจตจำนงแห่งความหวัง แต่เป็นเจตจำนงแห่งการยืนยันตนท่ามกลางความมืด

ในทางดนตรี Surrender of Divinity คือผู้สืบทอดประเพณีของ Black Metal ที่ก้าวร้าวและลบหลู่ศาสนามากที่สุด และผลงานของพวกเขาคือหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้

โดยส่วนตัวแล้ว ข้าพเจ้ามองว่าผลงานต่อไปนี้คือสิ่งจำเป็นสำหรับผู้คลั่งไคล้ Black Metal สายรุนแรงทุกคน แม้ว่าทุกผลงานของพวกเขาจะสมควรได้รับความสนใจเช่นกัน

- Oriental Hell Rhythmics (2001)
- Immolating the Son of the W***e (2003)
- Two Majesties: An Arrogant Alliance of Satan's Extreme Elite (2004)
- Manifest Blasphemy: The Abortion of the Immaculate Conception (2006)
- Sabbatical SiameseChristBeheading (2006)
- Angelslaying Christbeheading Black Fu***ng Metal (2013)
- Manifest Blasphemy in Nagoya (2015)

การโจมตีทางเสียงอันเป็นการดูหมิ่นพระเจ้าเหล่านี้ได้สถาปนาชื่อของวงไว้ภายในโลกใต้ดินอันดิบเถื่อนที่สุด

ตลอดอัลบั้ม EP และ Split ต่าง ๆ ผลงานของพวกเขายังคงรักษาความสม่ำเสมอที่หาได้ยาก ไม่มีการประนีประนอมเชิงพาณิชย์ ไม่มีการปรับตัวตามสมัยอย่างฝืนธรรมชาติ และไม่มีการยอมจำนนต่อกระแสนิยม

ทุกผลงานเปรียบเสมือนคำประกาศที่เฉลิมฉลองซาตานและเจตจำนงอันทำลายรูปเคารพทั้งปวงของเขา

ข้าพเจ้าขอนิยาม Black Metal ของพวกเขาว่าเป็น “อภิปรัชญาเชิงลบ” ซึ่งทุกริฟฟ์ราวกับกำลังกัดกร่อนความเป็นจริงธรรมดา ดนตรีมิได้สร้าง แต่กลับทำลาย และความมืดกลับกลายเป็นสิ่งที่ส่องสว่าง

การฟัง Surrender of Divinity คือการยืนอยู่ต่อหน้าคำถามพื้นฐานข้อหนึ่ง

เมื่อภาพลวงตาทุกอย่างถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นแล้ว จะมีสิ่งใดหลงเหลืออยู่?

การดำรงอยู่ของพวกเขาแสดงให้เห็นว่า Black Metal มิได้เป็นของภูมิศาสตร์ใด หากแต่เป็นสภาวะแห่งความจริงจังและความอุทิศตน

ในขณะที่วงร่วมสมัยจำนวนมากได้เปลี่ยน Black Metal ให้กลายเป็นเพียงภาพลักษณ์แบบคณะละครสัตว์ หรือเป็นภาษากระแสหลักที่ไร้สาระ Surrender of Divinity ยังคงรักษาแนวทางอันเคร่งครัดที่สุดไว้เสมอ นั่นคือการลบหลู่ศาสนา ความมืด สงครามทางจิตวิญญาณ และความจงรักภักดีอย่างสมบูรณ์ต่อแก่นแท้อันดุร้ายที่สุดของแนวดนตรีนี้

ความสำคัญที่แท้จริงของ Surrender of Divinity ไม่อาจวัดได้ด้วยยอดขายหรือสถิติใด ๆ แต่ต้องวัดผ่านประสบการณ์ของวัฒนธรรมใต้ดินที่แท้จริง ซึ่งมิได้ดำเนินไปตามกฎเกณฑ์อันไร้ความหมายของตลาด

แม้จะเผชิญกับโศกนาฏกรรมในปี 2014 เมื่อบุคคลผู้มีสภาพจิตใจผิดปกติได้พรากชีวิตของ Avaejee นักร้องและมือเบส รวมถึงบุคคลสำคัญของวงการดนตรีสุดขั้วในประเทศไทย แต่วงก็ยังคงรักษาเปลวไฟสีดำให้ลุกไหม้ต่อไป

ในเอเชีย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ Surrender of Divinity ได้กลายเป็นหนึ่งในหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดว่า Black Metal สุดขั้วสามารถถือกำเนิดและเติบโตได้ทุกหนแห่ง

พวกเขามีส่วนช่วยสร้างฉากดนตรีที่เคยถูกซ่อนอยู่ในเงามืดมานานหลายปี และกลายเป็นจุดอ้างอิงให้กับนักดนตรีสายสุดขั้วหลายรุ่น

การดำรงอยู่ของพวกเขายืนยันหลักการสำคัญประการหนึ่งว่า

“ความมืดไม่มีสัญชาติ”

Surrender of Divinity คือภาพแทนของความไม่ประนีประนอมที่ยังคงดำรงอยู่ในยุคสมัยที่ถูกครอบงำด้วยความเรียบง่ายฉาบฉวย

ในโลกที่แสวงหาการยอมรับอยู่ตลอดเวลา พวกเขาคือการปฏิเสธ

ในวัฒนธรรมที่ให้รางวัลแก่การมองเห็น พวกเขายังคงซื่อสัตย์ต่อเงามืด

ในฉากดนตรีที่บ่อยครั้งเปลี่ยนการกบฏให้กลายเป็นการแสดง พวกเขายังคงปลุกเร้าจิตวิญญาณอันอันตรายและไม่น่าสบายใจของยุคกำเนิดไว้ได้

เรื่องราวของ Surrender of Divinity แสดงให้เห็นว่า Black Metal ที่แท้จริงมิใช่เรื่องของเสียงดนตรีหรือสุนทรียศาสตร์

แต่มันคือท่วงท่าของการดำรงอยู่

ดนตรีของพวกเขาเตือนเราว่ายังมีดินแดนภายในจิตใจมนุษย์ที่สังคมสมัยใหม่เลือกจะเพิกเฉยต่ออยู่เสมอ ได้แก่ ความว่างเปล่า ความโกลาหล ความตาย และการสลายตัวของความแน่นอน

และกระนั้นเอง ภายในภูมิภาคอันมืดมนที่สุดของประสบการณ์มนุษย์ อิสรภาพในรูปแบบที่ย้อนแย้งอย่างลึกซึ้งอาจถือกำเนิดขึ้นได้

ด้วยเหตุนี้ Surrender of Divinity จึงครองสถานะพิเศษภายในโลกใต้ดินระดับสากล

ไม่ใช่เพราะพวกเขาพิชิตโลกได้

แต่เพราะพวกเขาเลือกที่จะไม่เป็นส่วนหนึ่งของมัน

ดั่งเปลวเพลิงสีดำที่ยังคงลุกไหม้อยู่ห่างไกลจากทุกสายตา ศิลปะของพวกเขายังคงดำรงอยู่ในฐานะพยานแห่งสัจธรรมโบราณข้อหนึ่ง

ผู้ใดก็ตามที่จ้องมองลงไปในห้วงเหวเป็นเวลานานพอ ย่อมค้นพบว่าแท้จริงแล้ว ห้วงเหวมิได้เป็นเพียงความพินาศเท่านั้น.

03/06/2026

Grimorium Verum: Acnorajacal (2010).

Hoy descendemos al hipogeo de Ecuador para dejarnos raptar por el álbum Acnorajacal (2010), de Grimorium Verum, una antigua banda de black metal del país sudamericano.

Publicado en 2010, la obra se compone únicamente de dos largas composiciones: Acnorajacal y El Templo del Rey, para un total de treinta y cuatro minutos de música.

El propio título hace referencia a una antigua leyenda de la ciudad de Ibarra, *La Caja Ronca*, escrita en este caso al revés como *Acnorajacal*, tal como ocurría en los grimorios medievales para invocar una palabra enigmática, una fórmula mágica o un sello.
En este sentido, el álbum se materializa a través del misterio: no narra una historia lineal, sino que construye un espacio iniciático.

Este grimorio musical se desarrolla mediante guitarras que elaboran riffs repetitivos con una función casi hipnótica, generando una sensación de trance. Más que impulsar una violencia inmediata, construyen un pasaje hacia el más allá.
En diversos momentos se percibe una concepción circular del tiempo musical. Los riffs regresan transformados, como símbolos rituales observados desde diferentes perspectivas. Este enfoque acerca el álbum a ciertas formas de black metal atmosférico, manteniendo al mismo tiempo una crudeza áspera y primitiva.

La batería alterna blast beats tradicionales con momentos más lentos y procesionales.
Su función no es simplemente rítmica, sino que marca el recorrido iniciático del oyente, convirtiéndose en una dimensión contemplativa y sagrada.

Mención especial merece la voz, que desempeña el papel de oficiante del ritual.
No está concebida para la comprensión inmediata de las letras, sino para la creación de una atmósfera. Los gritos propios del black metal, alternados con pasajes hablados, se convierten en una forma de lenguaje preracional.
Estos elementos introducen una dimensión casi litúrgica y popular, procedente de otra época, una memoria ancestral.

Haciendo un rápido análisis de las dos únicas composiciones:

Acnorajacal:

La pieza que da título al álbum, con más de veintidós minutos de duración, constituye el núcleo metafísico de la obra.
Puede interpretarse como una catábasis, un descenso a los estratos más profundos de la conciencia.
Su estructura extensa permite al grupo desarrollar un recorrido que avanza mediante apariciones y transformaciones.
No existe aquí la lógica de la canción tradicional; existe, más bien, la lógica del ritual.

El Templo del Rey:

Tras la larga inmersión de la pieza principal, “El Templo del Rey” adquiere el carácter de una segunda fase de la obra.
Si la primera composición representa el viaje hacia el caos primordial, la segunda parece simbolizar la construcción de un centro espiritual.
El templo no debe entenderse necesariamente en un sentido religioso convencional. En muchas tradiciones esotéricas, el templo representa la conciencia ordenada después del proceso de transformación.

La ilustración del álbum, cuidadosamente elaborada, abre la puerta al gran misterio de la vida: la muerte.
La muerte aparece aquí como fundamento de una concepción profundamente filosófica de la existencia.

*Acnorajacal* no es un disco destinado a quienes buscan inmediatez o agresión constante.
Es una obra que exige inmersión, paciencia y disposición para una escucha contemplativa.
Musicalmente, destaca por su capacidad de fusionar black metal, elementos rituales y sugerencias folclóricas.
Una obra que no pretende ser simplemente escuchada, sino atravesada.
Su fuerza no reside en la técnica ni en una innovación absoluta, sino en su capacidad para evocar un mundo simbólico y oscuro, profundamente arraigado en la tradición folclórica de Ecuador.

Foto: Andres Ledesma "collecionextrema"

31/05/2026

Interview: Genocidal Rites (U.S.A.)

Genocidal Rites (U.S.A.), the darkest and most primitive essence of extreme music, blending brutality and devastating oppression.
With a direct and uncompromising approach, the band presents itself as a raw and authentic force within the underground scene.

1-Be***al Keeper of the 9 Sepulchres, welcome to our Bunker.
Let's begin the apocalypse...
Genocidal Rites unleash a sound that is the result of a constant dialectic between primal impulse and conscious construction, a layer between chaos and control.
How did Genocidal Rites' identity emerge?

BK: Our identity emerged from a number of things. Taking the violent music we listen to and living in one of the most depressive and violent cities in the US and mashing it together. When you ingest chaos and violence at every turn you have to have a release for it. Myself and Death Crush had recently finished up another black metal project and we wanted to push our violence a level further. After returning to the now infamous Damaar EP and listening to the likes of Proclamation, Sarcofago, Black Witchery and a number of other bands we decided to descend further into hell.

2- Grand Proclamation of the Barbaric Hordes (2021), Exsanguination of the Gods (2023) e The Eternal Samhain (2023). Three EPs that cemented the band's name.
Are you satisfied with what you've achieved?

BK: Absolutely not. My hope is to push the identity of the band further into more extremity while still being able to craft a coherent blasphemous hymn.

3- Genocidal Upheaval of Subservient Abrahamic Law (2025). An album that personally reminded me of the wild era of Be***al Warlust. Compositionally, how do you balance chaos and instinct?

BK: That's a great question. The instinctual part comes from not overthinking the riffs. Left them come out naturally, I've never said to myself "that riff is to simple or too much". I write it and let it happen. The chaos comes afterwards. We incorporate harsh noise/power electronics, samples and a lot of effects on solos. I want people to feel uneasy, transported. We have collaborated with a power electronics artist live during our rituals.

4- Your dense, destructive sound perfectly embodies the message you mercilessly convey.
How important is production to your art?

BK: Honestly, I find it to be very important. I've been using the same recording studio for my bands/projects for over 20 years. The engineer/producer gives me free reign to try and push any bounds I want. He encourages the chaos. Some projects are better with a barebones style recording but Genocidal Rites is supposed to sound insane.

5- Genocidal Rites, like many other bands marching in the same direction, has a common denominator: a structure that manifests itself in chaos. Fast riffs, machine-gun drums, and abrasive vocals.
In your opinion, what are the elements that prevent an "entropic" cycle?

BK: I would say what really stops us from descending into total chaos is the fact that I have a have a love for actual song writing. Though I love simple but extreme riffs I want them to work together as well. The chaos must be contained within. I don't want our records to be listened to once and forgotten. It's so hard to stick out in this genre of music without being a complete clone of a legacy band. I don't want to sound identical to Blasphemy, I don't want to sound identical to Conqueror or Damaar or Beherit. I want to the influences to be there but contained our own style of magic.

6-Each of your releases is marked by artwork that leaves nothing to the imagination. Demons, blasphemy, and irreverence.
Is the visual aspect also important to you?

BK: Absolutely we play be***al black metal/war metal. I want you to see us as a band or see our album covers and know who we are and what we are about. Aesthetics is very important. Black metal has always been extreme in every way. We carry that torch.

7- Your lyrics are a frontal attack on the religious system, a collapse of dogma and a necessary dissolution of life.
Is there a philosophical dimension behind this vision?

BK: At one point we all had our own gods, billions of people under one moon and one sun but thousands of different gods, that meant a thousand different things to every one of us. Then tribes turned to societies that turned into kingdoms that turned into empires that turned into nations that have now turned into corporations. All of the old Gods have been killed off. Now we have the goat (Allah), now we have snake (Christ), now we have the rat (YHWH). We are being poisoned every day, mentally, physically spiritually. A true global holocaust is the only thing that can bring about the final genesis of man. If any survive, we will see a rebirth of man as man. Until then only NGAA is real, God of the heathens. Summoning the hordes of fiends that lay within the lands to the east.

8- In a genre often linked to extreme and provocative imagery, how do you relate to the concept of “limit”?

BK: I don't relate to it. I want our imagery to relay the feelings of the music. I want every one of us to be able to push the "limit" of our art in any way possible. Unfortunately, there are some that are doing it for shock value. They don't have any real feeling behind the art or the music. If you're playing black metal for scene points or acceptance or to shock your friends/family this scene isn't for you.

9- If you had to describe Genocidal Rites in non-musical terms, what would you say?

BK: Cacophonous. Catastrophic. A shifting of tectonic plates deep within the earth that will inevitably lead to seismic devastation. The future and the ending at the same time.

10- You're also involved in two projects called Serpent Speech and Pi***ng Contest.
Any news on that?

BK: No. Pi***ng Contest was an improv grind/death band where we literally went into the studio and write 20 plus songs in 2 nights. The drummer would throw out drums patterns and I would freestyle over top of it. That was a 2-night deal to never be repeated. Serpent Speech will not see anything in the foreseeable future either. The other 2 members of that band are in a large death metal band that keeps busy. We're still friends but I'm not sure if we'll ever revisit that band.

11- Future projects?

BK: I'm hoping to release a 4-song demo of a project I recorded a year and a half ago named, Demonomancia. Its straight up late 80s alcohol fueled Brazilian black metal worship. Holocausto, Sarcofago, Genocidio, Vulcano with some Von and early Beherit. I have another new project in the works that may fall more in the War noise category.

12- Be***al Keeper of the 9 Sepulchres, our interview has come to an end.
One last message for the Black Legion.

BK:Phase 2 has begun.

27/05/2026

Astaroth: Aullido Sepulcral (1987)

En el subsuelo más violento y olvidado de la Colombia de los años ochenta nació un sonido que no pertenecía simplemente al metal extremo: era una forma de testimonio existencial.

El EP Aullido Sepulcral de los colombianos Astaroth no fue solamente una grabación underground, sino un documento filosófico de decadencia, nihilismo y supervivencia.

Como es tristemente sabido, en Colombia, durante los años ochenta, el metal extremo era una respuesta concreta al colapso de la realidad.
Las ciudades estaban atravesadas por la guerra civil, el narcotráfico, la muerte cotidiana y la alienación social.
En ese contexto, el metal no representaba una evasión: representaba el reflejo directo del abismo.
Este EP nació precisamente de esa herida histórica junto al movimiento Ultra Metal.

Aullido Sepulcral posee una potencia metafísica que no encarna el grito del hombre vivo, sino la voz del mu**to que continúa hablando desde el subsuelo.
Esta importante obra se transforma en un ritual sonoro donde la muerte y el caos se convierten en lenguaje.

La música de Astaroth encarna la crudeza de la época, un embrión de lo que hoy sería llamado Black/Thrash.
La grabación primitiva, las guitarras que no buscan armonía sino crear corrosión. La batería no construye ritmo, sino que evoca colisión.
Y la voz no canta: maldice.
La imperfección como verdad.
Uno de los aspectos más revolucionarios de Aullido Sepulcral es su producción cruda. En una época en la que muchas bandas buscaban precisión técnica y limpieza sonora, Astaroth transformó el defecto en lenguaje artístico.

La ilustración gráfica se dirige hacia un satanismo que no debe interpretarse superficialmente como una provocación adolescente, sino como la negación del orden impuesto, el rechazo de la autoridad religiosa y la afirmación de la oscuridad interior.
En una sociedad profundamente católica y conservadora como la colombiana de aquella época, el uso de símbolos infernales era un acto radical de oposición cultural.

Desde un punto de vista filosófico, el EP puede interpretarse hoy como una celebración de la ruina, donde la redención es solo un vocablo religioso.
En el caos sonoro del EP se percibe una forma extrema de sinceridad artística (una cualidad hoy muy rara).
No existe ninguna construcción artificial de actitud o de mercado musical; al contrario, emerge la verdadera visión del lado oscuro de la existencia con brutalidad absoluta.

Por este motivo, Aullido Sepulcral permanece como uno de los testimonios más importantes del metal extremo latinoamericano: un grito proveniente no solo de la tumba, sino de la crisis misma de la civilización moderna.

24/05/2026

Kali Temple Project

Dalla oscuridad de Temple of Kalighat, la artista peruana Katiuzca Guerrero propone un álbum split entre Horda Impia e Impaler of Pest.

Una ilustración que aparece como un descenso visionario hacia el inconsciente: una composición densísima y apocalíptica, donde criaturas híbridas, cuerpos deformados, símbolos animalescos y fragmentos arquitectónicos conviven en un espacio sin paz.
La obra parece construida no para ser “observada” rápidamente, sino para ser atravesada como un sueño perturbador.

Desde el punto de vista artístico, el trazo remite a la tradición del grabado oscuro y del surrealismo visionario. Se perciben ecos de Hieronymus Bosch, especialmente en la proliferación de seres monstruosos y en la narración caótica del sufrimiento humano, pero también influencias de Francisco Goya en sus “Caprichos” más sombríos, donde el inconsciente engendra monstruos.

El blanco y negro intensifica la sensación de grabado mental: no existe refugio cromático, solo contraste, carne y sombra.
Cada línea parece nerviosa y compulsiva, como si el dibujo hubiera nacido de un trance emocional.

La figura central es una criatura con cabeza animal y cuerpo humanoide (simbolismo clásico del Metal Extremo), que domina la composición como un sacerdote del caos o una divinidad arcaica.
El animal remite a símbolos ancestrales ligados al instinto, la sexualidad, la muerte y el poder primitivo.
A su alrededor se acumulan cuerpos, espíritus, deformaciones y rostros sufrientes: un universo saturado de deseo, miedo y disolución.

Psicológicamente, la obra parece hablar del inconsciente en su forma más cruda. No existe una separación clara entre lo humano y lo be***al, entre víctima y verdugo: todo se fusiona en una masa orgánica en constante mutación. Este tipo de imaginario suele asociarse con una búsqueda interior profunda, donde el artista enfrenta temas como la transformación espiritual a través del caos.
La saturación visual produce casi una sensación claustrofóbica: la mirada no encuentra puntos de descanso y el aparente desorden oculta una lógica simbólica más profunda.

También resulta interesante la presentación entre el dibujo y Katiuzca.
La postura cabeza inclinada hacia atrás, ojos cerrados, cuerpo abierto parece casi ritual, como si la obra fuese una extensión psíquica de la propia artista.

No se trata simplemente de un dibujo mostrado al espectador, sino de una ofrenda intrínseca, una manifestación identitaria.
El cuerpo humano real entra en diálogo con el caos dibujado, creando un fuerte contraste entre la presencia física y el universo mental.
En conjunto, esta arte inquieta comunica una forma de “belleza perturbadora”: repele y atrae simultáneamente.

Es una obra que no busca la armonía, sino el desorden emocional.

23/05/2026

Interview: Sepulchral Voices (Belgium)

1– Angel Reaper, welcome to our Bunker! The sound of Sepulchral Voices is uncompromising primordial violence—an ode to the old school.
Where does this creature and its identity come from?

A: Hail ! first of all, thank you for this opportunity to spreads some words
Sepulchral voices came to life in july 2012 when me, GP. Angel reaper, and Seb. Ironfist (guitar) decided to form a band influenced by the first wave of Black Metal despite the fact that we didn’t any skills with our respectives instrument. No skills but we were full of motivation to make music… like a burning fire who devour your entrails. 2 or 3 months after, Joholocaust joined the band as our drummer who, despite our lack of skills, was attracted by our motivation.

2– Your name, Sepulchral Voices, evokes images of death and burial.
Is it just aesthetics, or is there a deeper meaning?

A: The main reason that we decided to choose that name came from the song “Sepulchral Voice” who figure in the first EP of S***m “in the sign of evil” because it was our principal influence at this time. Our first songs like Black Land Maniac, Total Chaos or Speed Metal assault are basically copy paste because we wanted to reproduce with our limited skills this primitive raw energy of this cult EP.
But for sure, our music sound likes unholy voices coming from the deep of the grave so this is why we are Sepulchral Voices

3 – Your lyrics exalt the irreverence of this subversive genre.
For example, the album title *Defender of the Old* (2016).
How would you define the band’s philosophy?

A: Our main philosophy is to defend and spread the true unholy metal but not only in the music side… also in the attitude, the lyrics, the way to live. Now the metal scene, for the most part of it, is full of pu***es and posers who are only here to pretend and also, don’t forget thoses who are infiltrating the scene with their stinky political agenda. In more than 10 years of experience in the scene, i can tell you a lot about it and even give you names haha… naaaah, I’m not a bitch
But I can give you an exemple to make you understand… During the lockdown in Belgium, we wanted to organize a clandestine show and so, I started to ask some bands if they wanted to play but the answers were : “I’m afraid”, “And what if the police come ?”, “the building can collapse”. They sing about breaking the rules, be a warrior or a true metalhead but when it came to do what they are preaching in their lyrics in the real life, they disappear.
While the other were complaining because there was no concerts or because they couldn’t rehearse, we broke the rules to rehearse and compose an Ep in a garage.
An other example, it’s about Satanism… most of the band sing about praying satan and destroying the Christians but where are the jews or the muslims in their lyrics? because, it’s more easy, more safe… F**k it , GENOCIDE OF THE MONOTHEISTS !!

4 – *Defender of the Old* (2016) and *Evil Crusaders* (2020) are two albums where rawness, speed, and metallic noise reign supreme.
What are the essential elements of your art?

A: Talking about “Defender of the old”, I would not say that is a bad album but it very mediocre for me… but I’m am the one who is responsible for that because I was excited about making an album and wanted to rush the things fast from the composition to the recording. The thing that annoy me the most is the songs that doesn’t fit together because the influences goes everywhere and nowhere in the same time.
“Evil Crusaders” is different and you can hear it… I didn’t do the same errors that I did before and there is why the quality of composition and production are better.
Work, dedication and also always try do get better is for me the essential elements of our art… this why Sepulchral Voices is still here after more than 10 years

5 – In an era where everything is accessible and immediate, your sound remains harsh, almost repellent.
What does this sound and this sense of belonging mean to you?

A: It’s part of our identity… I mean Sepulchral Voices since his beginning and until now was always meant to be aggressive and harsh. The only difference is the fact that with years, we gain more experience to compose better songs, we invested in better materials for a better sound quality and also not rushing the studio sessions like we did before.
I never understand the band who decided to suddenly turn their coat and play something different… you can add some other influences like we did with Evil crusaders when we decided to put more that south American “thrashblackdeath” influences but we still maintain the line.

6 – What are the biggest challenges for an underground band?

A: You know… when we started Sepulchral Voices, i was seeing the underground scene like a community, a place of sharing were every bands were supporting and helping each others to play shows etc… but it took me a short time to realize that I was totally wrong… the underground scene in Europe is snake pit where everyone is fake and selfish… like if you are not part of my group of friend, I will not give a s**t about what are you doing. I cannot tell you how much time and money I spent to support bands, labels and show promoters but in the end, nothing… Swarming into this snake pit is one of the challenge that you will have to face.
An other one that came to my mind is to remains active and maintain . Do you remember of this wave of german black/thrash bands from the 2010’s ? Tell me how many are still active today and still playing the same style ? Only a few because the others disaperead or changed their style to adapt themselves to the audience. About remain active, I could the same with Sepulchral Voices when I moved to Paraguay, you know, put an end to the band but I didn’t want to because i fought for during 10 years and on the other side, now with internet it’s more easy to work from the distance.
Last thing… in Europe, I think the scene is overcrowded so it’s difficult to get attention or finding shows so if you don’t have any contacts, if you don’t work with any bookers or else, it will be more difficult to get out of your rehearsal room… Back in time, we could play some shows because I had a fews contacts in my pocket but on the other side, I can show you a list of emails unanswered

7 – It’s 2026. What are the future directions for the band?

A: End of the 2025, we went to the studio to record 2 tracks (instruments were recorded in Belgium and the vocals in Paraguay) for a split who will be released this year… that’s all I can say for now
After that, we’ll see what coming… many peoples think that we are dead since I moved (despite the fact that I always said that the band will continue) but we are still here… the difference is that we are continuing as a studio band so let’s see what the future will bring us… an Ep ? I don’t know…

8– You are also the vocalist of Laran’s Daga, a very interesting Speed/Black metal project.
How did this horde come to life, and what are your plans?

A: I will speak for myself and not in the name of the band to explain where this project came from, personally.
There was a period, around 2017, with Sepulchral Voices we wanted to play something more heavy/speed metal oriented but we realized that it was not really US, it didn’t fit with the entity of band if you know what I mean. But the riffs still stayed in my memory.
Second, I’m fanatic of the two first record of the band Running Wild (gates of purgatory and Branded and exiled) and I wanted to make a band like this so with Seb Ironfist we started a project called Satan’s Sword and we recorded a song home studio with a drum machine but the difficulty came when we start ti find some musicians to play with us, we couldn’t find anyone … so we abandoned this project
So Laran’s daga is like those ideas, projects who could finally take form and our objective for 2026 is record an album so stay alert

9- Are you working on or creating other musical visions?

A: Since I moved to Paraguay in 2022, I’m deeply involved into the local scene with differents projects. I’m the vocalist of Laran’s Daga (Black/speed/heavy metal), Yetna Apmaskema and Uru Tau (Black Metal). I also play bass in Crywar (Thrash Metal), Unholy Be***al Attack and Repugnant Vomit (Be***al Black Death Metal) and maybe more to come haha The fact is that here in Paraguay, I feel more in phasis with the scene, with the metalheads so that’s why I have a lot of project here.

10– Angel Reaper, our interview has come to an end. Many thanks for your participation.
Close with one final message!!

A: 666

Tradition Intolerance Militia

13/06/2026

03/06/2026

31/05/2026

27/05/2026

24/05/2026

23/05/2026

Indirizzo

Telefono

Sito Web

Notifiche

Contatta L'azienda

Scelte rapide

Condividi

Digitare