Seun Theara

08/06/2026

ថ្ងៃច័ន្ទ ៨រោច ខែជេស្ឋ ឆ្នាំមមី អដ្ឋ​ស័ក ពុទ្ធសករាជ ២៥៧០ ត្រូវនឹង ថ្ងៃទី៨ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦

08/06/2026

ឧបោសថសីល

07/06/2026

(បិដក​៥២)​/[៣៩] ទុតិយពោធិសូត្រ
ខ្ញុំបានស្តាប់មកហើយយ៉ាងនេះ​​​​​​​។​​​ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ បានត្រាស់ដឹងជាដម្បូង ទ្រង់គង់នៅក្បែរ គល់ពោធិព្រឹក្ស ទៀបឆ្នេរ ស្ទឹងនេរញ្ជរា ក្នុងឧរុវេលាប្រទេស​​​​​​​។​​​ សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ដោយបល្ល័ង្គតែមួយ សោយវិមុត្តិសុខ អស់ ១ សប្តាហ៍​​​​​​​។​​​
លុះអំណើះសប្តាហ៍នោះហើយ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ចេញអំពីសមាធិនោះ ហើយទ្រង់រំពឹងក្នុងព្រះហ្ឫទ័យ ចំពោះ បដិច្ចសមុប្បាទធម៌ ជាបដិលោម គឺពិចារណាច្រាសឡើងអស់ មជ្ឈិមយាម នៃរាត្រី ដោយប្រពៃថា កាលបើបច្ច័យនេះមិនមាន ផលនេះក៏មិនមាន ផលនេះរមែងរលត់ទៅ ព្រោះរលត់ទៅនៃបច្ច័យនេះ គឺ៖
១. អវិជ្ជាយ ត្វេវ អសេសវិរាគនិរោធា សង្ខារនិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ សង្ខារ ព្រោះរលត់ អវិជ្ជា
២. សង្ខារនិរោធា វិញ្ញាណនិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ វិញ្ញាណ ព្រោះរលត់ សង្ខារ
៣. វិញ្ញាណនិរោធា នាមរូបនិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ នាមរូប ព្រោះរលត់ វិញ្ញាណ
៤. នាមរូបនិរោធា សឡាយតននិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ សឡាយតនៈ ព្រោះរលត់ នាមរូប
៥. សឡាយតននិរោធា ផស្សនិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ ផស្សៈ ព្រោះរលត់ សឡាយតនៈ
៦. ផស្សនិរោធា វេទនានិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ វេទនា ព្រោះរលត់ ផស្សៈ
៧. វេទនានិរោធា តណ្ហានិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ តណ្ហា ព្រោះរលត់ វេទនា
៨. តណ្ហានិរោធា ឧបាទាននិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ ឧបាទាន ព្រោះរលត់ តណ្ហា
៩. ឧបាទាននិរោធា ភវនិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ ភព ព្រោះរលត់ ឧបាទាន
១០. ភវនិរោធា ជាតិនិរោធោ៖ ការរលត់ទៅនៃ ជាតិ ព្រោះរលត់ ភព
១១. ជាតិនិរោធា ជរាមរណំ សោកបរិទេវទុក្ខទោមនស្សុបាយាសា និរុជ្ឈន្តិ៖ ជរាមរណៈ រលត់ទៅព្រម ព្រោះរលត់ ជាតិ សោកៈ បរិទេវៈ ទុក្ខ ទោមនស្ស ឧបាយាសៈ ក៏រមែងរលត់ ឯវមេតស្ស កេវលស្ស ទុក្ខក្ខន្ធស្ស និរោធោ ហោតិ​​​​​។ សេចក្តីរលត់នៃកងទុក្ខទាំងអស់នុ៎ះ តែងមានយ៉ាងនេះ​​​​​​​។​​​
លុះព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់សេចក្តីនុ៎ះហើយ ទើបទ្រង់បន្លឺនូវ ឧទាន នេះ ក្នុងវេលានោះថា៖
យទា ហវេ បាតុកភវន្តិ ធម្មា
អាតាបិនោ ឈាយតោ ព្រាហ្មណស្ស
អថស្ស កង្ខា វបយន្តិ សព្វា
យតោ ខយំ បច្ចយានំ អវេទិ​​​​​។
ធម៌ទាំងឡាយ រមែងប្រាកដដល់ព្រាហ្មណ៍ អ្នកមានព្យាយាមញ៉ាំងកិលេសឱ្យក្តៅ អ្នកដុតបង់កិលេស ក្នុងកាលណា សេចក្តីសង្ស័យទាំងឡាយទាំងពួងរបស់ព្រាហ្មណ៍នោះ រមែងអស់ទៅក្នុងកាលនោះ ព្រោះបានដឹងច្បាស់នូវព្រះនិព្វាន ជាទីអស់ទៅនៃបច្ច័យទាំងឡាយ​​​​​​​។​​​
ចប់ សូត្រទី ២​​​​​​​។

05/06/2026

(បិដក ៥២)/[៣៨] បឋមពោធិសូត្រ
ខ្ញុំបានស្តាប់មកហើយយ៉ាងនេះ​​​​​​​។​​​ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ បានត្រាស់ដឹងជាដម្បូង
ទ្រង់គង់នៅក្បែរ គល់ពោធិព្រឹក្ស ទៀបឆ្នេរ ស្ទឹងនេរញ្ជរា ក្នុងឧរុវេលាប្រទេស​​​​​​​។​​​
សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ដោយបល្ល័ង្គតែមួយ សោយវិមុត្តិសុខ
អស់ ១ សប្តាហ៍ (៧ ថ្ងៃ)​​​​​។​​​ លុះអំណើះសប្តាហ៍នោះហើយ ព្រះមានព្រះភាគ
ទ្រង់ចេញអំពីសមាធិនោះ ទ្រង់រំពឹងក្នុងព្រះហ្ឫទ័យចំពោះ បដិច្ចសមុប្បាទធម៌
ជាអនុលោម គឺពិចារណាបណ្តោយអស់រាត្រី បឋមយាម ដោយប្រពៃថា កាលបើបច្ច័យនេះមាន
ផលនេះក៏មាន ផលនេះរមែងកើតឡើង ព្រោះការកើតឡើងនៃបច្ច័យនេះ គឺ៖
១. អវិជ្ជាបច្ចយា សង្ខារា៖ សង្ខារទាំងឡាយកើតមានព្រោះ អវិជ្ជា
ជាបច្ច័យ
២. សង្ខារបច្ចយា វិញ្ញាណំ៖ វិញ្ញាណកើតមានព្រោះ សង្ខារ ជាបច្ច័យ
៣. វិញ្ញាណបច្ចយា នាមរូបំ៖ នាមរូបកើតមានព្រោះ វិញ្ញាណ ជាបច្ច័យ
៤. នាមរូបបច្ចយា សឡាយតនំ៖ សឡាយតនៈកើតមានព្រោះ នាមរូប ជាបច្ច័យ
៥. សឡាយតនបច្ចយា ផស្សោ៖ ផស្សៈកើតមានព្រោះ សឡាយតនៈ ជាបច្ច័យ
៦. ផស្សបច្ចយា វេទនា៖ វេទនាកើតមានព្រោះ ផស្សៈ ជាបច្ច័យ
៧. វេទនាបច្ចយា តណ្ហា៖ តណ្ហាកើតមានព្រោះ វេទនា ជាបច្ច័យ
៨. តណ្ហាបច្ចយា ឧបាទានំ៖ ឧបាទានកើតមានព្រោះ តណ្ហា ជាបច្ច័យ
៩. ឧបាទានបច្ចយា ភវោ៖ ភពកើតមានព្រោះ ឧបាទាន ជាបច្ច័យ
១០. ភវបច្ចយា ជាតិ៖ ជាតិកើតមានព្រោះ ភព ជាបច្ច័យ
១១. ជាតិបច្ចយា ជរាមរណំ សោកបរិទេវទុក្ខទោមនស្សុបាយាសា សម្ភវន្តិ៖ ជរាមរណៈ កើតមានព្រោះ ជាតិ ជាបច្ច័យ សោកៈ បរិទេវៈ ទុក្ខ ទោមនស្ស ឧបាយាសៈ ក៏រមែងកើតព្រម ឯវមេតស្សកេវលស្ស ទុក្ខក្ខន្ធស្ស សមុទយោ ហោតិ​​​​​។ ការកើតឡើងនៃកងទុក្ខទាំងអស់នោះ
រមែងមានយ៉ាងនេះឯង​​​​​​​។​​​
លុះព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់សេចក្តីនុ៎ះហើយ ទើបទ្រង់បន្លឺនូវ ឧទាន
នេះ ក្នុងវេលានោះថា៖
យទា ហវេ បាតុកភវន្តិ
ធម្មា
អាតាបិនោ ឈាយតោ
ព្រាហ្មណស្ស
អថស្ស កង្ខា វបយន្តិ
សព្វា
យតោ បជានាតិ សហេតុធម្មំ​​​​​។
ធម៌ទាំងឡាយ រមែងប្រាកដដល់ព្រាហ្មណ៍ អ្នកមានព្យាយាមញ៉ាំងកិលេសឱ្យក្តៅ
អ្នកដុតបង់នូវកិលេស ក្នុងកាលណា សេចក្តីសង្ស័យទាំងឡាយទាំងពួងរបស់ព្រាហ្មណ៍នោះ
រមែងអស់ទៅក្នុងកាលនោះ ព្រោះដឹងច្បាស់នូវធម៌ព្រមទាំងហេតុ​​​​​​​។​​​
ចប់ សូត្រទី ១​​​​​​​។

25/05/2026

25/05/2026

២. "ការយល់ដឹងពីព្រះធម៌ គឺជាការយល់ដឹងពីជីវិត។" - ធម៌បង្រៀនយើងអំពីធម្មជាតិនៃជីវិត ដូចជា (អនិច្ចំ) ភាពមិនទៀងទាត់ ការកើតឡើង និងរលត់ទៅវិញ។ ការយល់ដឹងពីព្រះធម៌ ជួយយើងឱ្យយល់ពីជីវិតកាន់តែច្បាស់ និងរស់នៅដោយប្រាជ្ញា។

24/05/2026

[២២] រឿងនាងឧត្តរមាតុប្រេត ទី ១០
(បិដក.៥៦/ទំព័រ.៥៦)
ស្រីប្រេតដែលមានសម្បុរអាក្រក់ ឃើញគួរខ្លាច បានចូលទៅរកភិក្ខុនោះ (គឺព្រះកង្ខារេវតត្ថេរ) ដែលកំពុងសម្រាកនៅក្នុងវេលាថ្ងៃ អង្គុយនៅទៀបឆ្នេរទន្លេគង្គា សក់ទាំងឡាយនៃស្រីប្រេតនោះ វែងសំយុតចុះដរាបដល់ដី ស្រីប្រេតនោះ បិតបាំងខ្លួនប្រាណដោយសក់ទាំងឡាយ ហើយនិយាយទៅនឹងសមណៈដូច្នេះថា៖
"ចាប់ដើមតាំងអំពីខ្ញុំ ធ្វើមរណកាលមកបាន ៥៥ ឆ្នាំហើយ មិនដែលបានបរិភោគ ឬក្រេបផឹកនូវទឹកឡើយ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន សូមលោកឱ្យនូវទឹកដល់ខ្ញុំ ដើម្បីបានក្រេបផឹក ព្រោះសេចក្តីស្រេក​​​​​​​​​​​។"
(ព្រះកង្ខារេវត្តត្ថេតបថា) "ទន្លេគង្គានេះ មានទឹកត្រជាក់ហូរមកពីភ្នំហិមវន្ត នាងចូរកាន់យកនូវទឹកអំពីទន្លេគង្គានេះ ហើយក្រេបផឹកចុះ ហេតុអ្វីបានជានាងសូមទឹកនឹងយើង ដូច្នេះ​​​​​​​​​​​។"
(ស្រីប្រេតតបថា) "បពិត្រលោកដ៏ចំរើន បើខ្ញុំកាន់យកទឹក អំពីទន្លេគង្គាដោយខ្លួនឯង ទឹកនោះក៏ប្រែទៅជាឈាមដល់ខ្ញុំវិញ ព្រោះហេតុនោះបានជា ខ្ញុំសូមទឹកអំពីលោកម្ចាស់វិញ​​​​​​​​​​​។"
(ព្រះថេរៈសួរថា) "ចុះអំពើអាក្រក់ដែលនាងបានធ្វើហើយដោយកាយ វាចា ចិត្ត ដូចម្តេចខ្លះបានជាទឹកទន្លេគង្គា ប្រែទៅជាឈាមដល់នាង ព្រោះវិបាកនៃកម្មដូចម្តេច​​​​​​​​​​​។"
(ស្រីប្រេតរៀបរាប់ពីកម្មចាស់ថា) "បុត្តរបស់ខ្ញុំឈ្មោះឧត្តរៈ ជាឧបាសកអ្នកមានសទ្ធា កាលខ្ញុំមិនប្រាថ្នា (នឹងឱ្យទាន) បុត្តរបស់ខ្ញុំនោះឱ្យនូវចីវរ បិណ្ឌបាត គិលានប្បច្ច័យនិងសេនាសនប្បច្ច័យ ដល់សមណៈទាំងឡាយ​​​​​​​​​​​។
ខ្ញុំនោះត្រូវសេចក្តីកំណាញ់បៀតបៀន ក៏ជេរប្រទេចកូននោះថា កាលអញមិនប្រាថ្នានឹងឱ្យ ឯងបានឱ្យនូវចីវរ បិណ្ឌបាត គិលានប្បច្ច័យ និងសេនាសនប្បច្ច័យណា ដល់សមណៈទាំងឡាយ​​​​​​​​​​​។
ម្នាលឧត្តរៈ បច្ច័យមានចីវរជាដើមនុ៎ះ ចូរកើតទៅជាឈាម ដល់អ្នកឯង ក្នុងបរលោកចុះ ព្រោះវិបាកនៃកម្មនោះ បានជាទឹកក្នុងទន្លេគង្គាក្លាយទៅជាឈាមដល់ខ្ញុំ​​​​​​​​​​​។"
ចប់ រឿងនាងឧត្តរមាតុប្រេត ទី ១០​​​​​​​​​​​។

#ចំណុចសំខាន់ៗដែលគួរកត់សម្គាល់៖
ផលនៃទុព្វាចា (សម្តីអាក្រក់)៖ ការជេរប្រទេចដាក់ទំនាយអ្នកដទៃ (សូម្បីកូនបង្កើតដែលធ្វើបុណ្យ) ឱ្យជួបនូវវត្ថុមិនស្អាត (ឈាម) ផលនោះនឹងត្រឡប់មកសោយខ្លួនឯងវិញយ៉ាងទារុណ​​​​​​​​​​។
សេចក្តីកំណាញ់ (មច្ឆរិយៈ)៖ ជាតួអកុសលដែលរារាំងចិត្តមិនឱ្យត្រេកអរក្នុងបុណ្យ និងធ្វើឱ្យជីវិតក្រោយស្លាប់ធ្លាក់ទៅក្នុងអបាយភូមិ​​​​​​​​​​។
រយៈពេលនៃទុក្ខវេទនា៖ ការអត់បាយអត់ទឹកអស់រយៈពេល ៥៥ ឆ្នាំ បង្ហាញពីទម្ងន់នៃកម្មដែលបានធ្វើចំពោះអ្នកមានសីល និងការរារាំងទាន​​​​​​​​​​។

20/05/2026

“He abused me, he struck me, he overpowered me, he robbed me.” Those who do not harbor such thoughts still their hatred.

16/05/2026

ផុដ្ឋស្ស លោកធម្មេហិ ​ចិត្តំ យស្ស ន កម្បតិ
អសោកំ វិរជំ ខេមំ ​ឯតម្មង្គលមុត្តមំ​​​​​​​។
ចិត្តនៃបុគ្គលណាដែលលោកធម៌ទាំងឡាយពាល់ត្រូវហើយ មិន​រំភើបញាប់ញ័រ ១ មិនមានសេចក្តីសោក ១ ធូលីគឺរាគៈទៅប្រាសហើយ ១ ជាចិត្តក្សេមក្សាន្ត ១ ទាំង ៤ នេះជាមង្គលដ៏ឧត្តម​​​​​​​។
ឯតាទិសានិ កត្វាន សព្វត្ថមបរាជិតា
សព្វត្ថ សោត្ថិំ គច្ឆន្តិ តន្តេសំ មង្គលមុត្តមន្តិ​​​​​​​។
ទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ធ្វើនូវមង្គលទាំងឡាយប្រាកដដូច្នេះហើយ ជាអ្នកមិនចាលចាញ់ក្នុងទីទាំងពួង តែងដល់នូវសិរីសួស្តីក្នុងទីទាំងពួង (ម្នាលទេវតា អ្នកចូរប្រកាន់ជឿថា) មង្គលទាំង ៣៨ ប្រការ មានកិរិយា មិនសេពគប់នូវបុគ្គលពាលជាដើមនោះ របស់ទេវតា និងមនុស្សទាំងអម្បាលនោះ ជាមង្គលដ៏ឧត្តម​​​។