https://youtube.com/@msscopios?si=tWu-gXw4xTQMfYfo

Scorpio Novelist, Phnom Penh (2026)

25/05/2026

អ្នកចាស់ក៏មក អ្នកថ្មីក៏មក កៅទូកូនម៉ែ 😍☺️
រឿង បំណុលស្នេហ៏ចាស់ ភាគទី 16 💞💓

ពួកវាចាប់ផ្ដើមស្ទុះមកដណ្ដើមកាបូបពីកៅទូ។ កៅទូព្យាយាមតស៊ូការពារ របស់របរខ្លួនឯង ធ្វើឱ្យពួកវាកើតកំហឹង រួចក៏ចាប់ផ្ដើមវាយដំ និងធាក់ទៅលើកៅទូ យ៉ាងចាស់ដៃ។ កណ្ដាប់ដៃ និងជើងដែលបោកមកលើខ្លួន ប្រៀបដូចជាដុំថ្មធ្ងន់ៗ ធ្វើឱ្យកៅទូឈឺចាប់រហូតដល់ដកដង្ហើមស្ទើរមិនរួច។

«យកកាបូបវាឱ្យបាន! វាហ៊ានតែស្រែកយើងនឹងចាក់ហើយ!» ពួកវារៀប នឹងលើកកាំបិតចាក់កៅទូទៅហើយ...

«ឈប់ភ្លាម!!!» សំឡេងដ៏មាំ និងពោរពេញដោយកំហឹងបន្លឺឡើង។

លីវស៊ីង រត់ចូលមកយ៉ាងលឿន គេធាក់ម្នាក់ដែលកាន់កាំបិតនោះឱ្យខ្ទាតទៅម្ខាង រួចក៏វាយផ្ដួលក្មេងៗមួយក្រុមនោះឡើងទ្រោម តែខ្លួនគេក៏ត្រូវកណ្ដាប់ដៃរបស់ក្មេង នោះមួយដៃដែរ។ កំពុងតែប្រតាយប្រតប់គ្នា ក៏មានសន្តិសុខសាលាបាញ់ពឹលចូលមក ទើបពួកវាក៏ភ័យស្លន់ស្លោ រួចក៏នាំគ្នាដោះដៃរត់គេចខ្លួនបាត់អស់ក្នុងភាពងងឹត។

លីវស៊ីងមិនបានដេញតាមពួកវាទេ គេប្រញាប់បង្វែរខ្លួនមកលុតជង្គង់ក្បែរកៅទូដែល កំពុងដេកក្ដោបពោះទាំងការឈឺចាប់។

«កៅទូ! កៅទូ! លោកមិនអីទេមែនទេ?» ទឹកមុខរបស់លីវស៊ីងពេលនេះ បង្ហាញពីភាពបារម្ភដៃរបស់គេញ័រតិចៗពេលឃើញឈាមហូរចេញ ពីជ្រុងមាត់របស់ កៅទូ។

«លោក... មកទីនេះធ្វើអី?» កៅទូសួរទាំងសំឡេងខ្សាវៗ។

«កុំអាលនិយាយអី... មោះ ខ្ញុំជួយ!» លីវស៊ីងគ្រាហ៍កៅទូឱ្យក្រោកឈរយឺតៗ។ ដោយសារបន្ទប់ពេទ្យសាលានៅជិតបំផុត គេក៏សម្រេចចិត្តនាំកៅទូទៅទីនោះតែម្ដង់។

«នៅក្នុងបន្ទប់ពេទ្យសាលា»
ពន្លឺភ្លើងពណ៌សក្នុងបន្ទប់ពេទ្យធ្វើឱ្យកៅទូស្រឡះភ្នែកបន្តិច។ លីវស៊ីងដាក់ កៅទូឱ្យអង្គុយលើគ្រែ រួចគេក៏ទៅយកប្រអប់ថ្នាំមកលាងរបួសឱ្យកៅទូដោយផ្ទាល់ដៃ។
បន្ទប់ទាំងមូលស្ងាត់ជ្រងំ មានតែសំឡេងដង្ហើមរបស់មនុស្សពីរនាក់។ លីវស៊ីងយក សំឡីជ្រលក់ទឹកថ្នាំ រួចជូតទៅលើមុខរបួសត្រង់ជ្រុងមាត់កៅទូយ៉ាងថ្នមបំផុត ហាក់ ដូចជាខ្លាចថាបើគេប្រើកម្លាំងបន្តិច កៅទូនឹងបែកបាក់អញ្ចឹង។

«អូយ...» កៅទូក្រញាងខ្លួនបន្តិចដោយភាពក្រហាយ។
«សុំទោស... ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យស្រាលជាងនេះ» លីវស៊ីងនិយាយដោយសំឡេង ស្រទន់ រួចសម្លឹងចំភ្នែកកៅទូ «ខ្ញុំសុំទោសដែលមកយឺតបន្តិច។ បើខ្ញុំមិនត្រលប់មក យកឯកសារដែលភ្លេចនៅការិយាល័យវិញទេខ្ញុំមិនដឹងថាមានរឿងអីកើតឡើងលើ លោកខ្លះឡើយ»។

កៅទូសម្លឹងមើលមុខលីវស៊ីង។ ក្នុងពេលនេះ ភាពទន់ភ្លន់របស់លីវស៊ីងមិន មែនមើលទៅដូចជាការសម្ដែងឡើយ វាពិតជាធ្វើឱ្យបេះដូងដែលធ្លាប់តែរឹងមាំរបស់ កៅទូរង្គោះរង្គើបន្តិច។

«ហេតុអីលោកត្រលប់មកវិញ? មិនមែនព្រោះតែចង់បានដីនោះទេមែនទេ?» កៅទូសួរត្រង់ៗ។ លីវស៊ីងឈប់ដៃបន្តិច រួចដកដង្ហើមធំ៖

«កាលពីមុន... ប្រហែលជាមែន។ តែពេលនេះ ខ្ញុំដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ហើយថា របស់ដែលខ្ញុំខ្លាចបាត់បង់បំផុត វាមិនមែនជាដីឡើយ... តែវាគឺជាលោក កៅទូ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិសុំឱ្យលោកត្រលប់មកវិញភ្លាមៗទេ តែសុំត្រឹមឱ្យខ្ញុំបានថែរក្សា លោកក្នុងនាមជាអ្នកស្គាល់គ្នាក៏បានដែរ»។

កៅទូស្ងាត់មាត់ឈឹង គេមិនដឹងថាគួរជឿ ឬមិនជឿឡើយ។ ខណៈដែល លីវ ស៊ីង កំពុងលាងរបួសឱ្យយ៉ាងថ្នម កៅទូ បែរជាសម្លឹងមើលទៅជញ្ជាំងបន្ទប់ដោយ ខ្សែភ្នែកទទេស្អាត។ ភាពកក់ក្ដៅពីបាតដៃរបស់ លីវ ស៊ីង នៅពេលនេះ វាមិនបាន ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ល្អឡើងវិញឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាបែរជាដាស់តឿននូវការ ឈឺចាប់ដែលគេខំកប់ទុកជាច្រើនឆ្នាំ។

«លោកដឹងទេ...» កៅទូ បន្លឺឡើងដោយសំឡេងស្ងួតហួតហែង ធ្វើឱ្យ លីវស៊ីង បញ្ឈប់ដៃបន្តិច។

«កាលពី ២ ឆ្នាំមុននៅថ្ងៃដែលលោកចាកចេញទៅដោយបន្សល់ទុកត្រឹមសំបុត្រ លាមួយ ច្បាប់ដ៏ខ្លីបំផុតនោះ... លោកដឹងទេថាពិភពលោករបស់ខ្ញុំវាខ្ទេចខ្ទាំដល់ កម្រិតណា?»

កៅទូ ងាកមកសម្លឹងចំភ្នែក លីវ ស៊ីង ទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោង ប៉ុន្តែគ្មាន ដំណក់ទឹកភ្នែកណាមួយហូរធ្លាក់មកឡើយ៖

«ក្នុងពេលតែមួយ... ប៉ារបស់ខ្ញុំត្រូវចាញ់បោកគ្រួសារលោក រហូតដល់ថ្នាក គាត់សុខចិត្តចុះហត្ថលេខាលក់ដីភូមិកេរ្ត៏ដូនតាដែលគាត់ស្រឡាញ់បំផុតក្នុងតម្លៃថោក ដើម្បីតែចង់ជួយស្រោចស្រង់មុខជំនួញ។ គ្រួសារខ្ញុំត្រូវធ្លាក់ក្នុងភាពលំបាកឪពុកខ្ញុំត្រូវ ធ្លាក់ខ្លួនឈឺព្រោះតែវិប្បដិសារី... ហើយមនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំគិតថាជាទីបង្អែកតែមួយគត់ ជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់បំផុត បែរជាបាត់ខ្លួនឈឹង គ្មានសូម្បីតែការបកស្រាយ ឬពាក្យលួងលោមមួយម៉ាត់!»

លីវ ស៊ីង អោនមុខចុះទាំងអារម្មណ៍វិប្បដិសារីយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ៖ «ខ្ញុំ... ខ្ញុំសុំទោស កាលនោះខ្ញុំគ្មានជម្រើសឡើយ ប៉ារបស់ខ្ញុំបង្ខំឱ្យខ្ញុំចេញទៅក្រៅប្រទេសជាបន្ទាន់...»

«គ្មានជម្រើស ឬក៏លោកគ្រាន់តែយល់ថាដីមួយកន្លែងនោះ វាមានតម្លៃជាង បេះដូងរបស់ខ្ញុំ?» កៅទូ សើចចំអកឱ្យវាសនាខ្លួនឯងតិចៗ «លោកចាកចេញទៅទាំងដឹងច្បាស់ថា គ្រួសារខ្ញុំកំពុងតែរលំរលាយដោយ សារស្នាដៃប៉ារបស់លោក។ លោកទុកឱ្យខ្ញុំប្រឈមមុខនឹងបំណុល និងការឈឺចាប់ ម្នាក់ឯង។ ២ ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំខំសាងសង់កំពែងការពារខ្លួនឯងឡើងវិញ ខ្ញុំខំរស់ក្នុងភាព ត្រជាក់ស្រឹប ដើម្បីកុំឱ្យនរណាម្នាក់មកធ្វើបាបខ្ញុំបានទៀត...»
កៅទូ លើកដៃរុញដៃ លីវ ស៊ីង ចេញពីមុខរបស់គេយឺតៗ ប៉ុន្តែម៉ឺងម៉ាត់៖

«ហើយឥឡូវនេះ... លោកត្រលប់មកវិញ មកធ្វើជាអ្នកការពារ មកធ្វើជា មនុស្សល្អម្នាក់ដែលចង់ជួយលាងរបួសឱ្យខ្ញុំអញ្ចឹងឬ? លោកដឹងទេថា របួសដែលពួក ក្មេងស្ទាវវាវាយខ្ញុំអម្បាញ់មិញ វាមិនបានឈឺសូម្បីតែមួយភាគដប់ នៃរបួសដែលលោក បានបន្សល់ទុកឱ្យខ្ញុំកាលពី ២ ឆ្នាំមុនឡើយ»។

លីវស៊ីងស្ងាត់មាត់ឈឹងគេមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងមកចុកណែន ក្នុងបំពង់ក។ គេចង់លូកដៃទៅអោបកៅទូដើម្បីសុំទោស តែគេដឹងថាគេលែងមាន សិទ្ធិនោះទៀតហើយ។

«កៅទូ... ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំខុស។ ខ្ញុំដឹងថាពាក្យសុំទោសរាប់លានម៉ាត់ ក៏មិនអាច ប៉ះប៉ូវអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើដាក់លោកដែរ» លីវ ស៊ីង និយាយដោយសំឡេងញ័រៗ «តែលើកនេះ... ខ្ញុំត្រលប់មកវិញ គឺដើម្បីសងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យលោកវិញពិត មែន។ មិនមែនព្រោះតែដីមិនមែនព្រោះតែបញ្ជារបស់ប៉ា...គឺដើម្បីបេះដូងរបស់ ខ្ញុំផ្ទាល់»។

កៅទូ មិនតបត គេត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ រួចងាកទៅមើលទូរស័ព្ទដែលនៅតែ បន្តរោទ៍ឈ្មោះ "វិនឡាង" មិនឈប់។ គេមានអារម្មណ៍ថានឿយហត់បំផុត... នឿយហត់នឹងអតីតកាលដែលតាមលងបន្លាចនិងនឿយហត់នឹងបច្ចុប្បន្នកាលដែល ពោរពេញដោយសម្ពាធ។

ទូរស័ព្ទនៅតែបន្តរោទ៍រំពងពេញបន្ទប់ពេទ្យដែលស្ងាត់ជ្រងំ បង្ហាញឈ្មោះ "វិនឡាង"កាន់តែញឹកញាប់ទៅៗតែវាបែរជាបង្កើតនូវអារម្មណ៍ធុញថប់ជាខ្លាំងដល់ កៅទូ។ គេមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងការហៅចូលនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេព្យាយាម ទប់លំនឹងខ្លួនប្រាណដែលនៅឈឺខ្ទោក រួចក្រោកឈរឡើងបម្រុងនឹងដើរចេញពីបន្ទប់ នេះឱ្យឆាប់បំផុត។

«លោកគ្រូលីវ... បានហើយ! ខ្ញុំអរគុណហើយដែលជួយលាងរបួស តែយើង គ្មានរឿងអីត្រូវនិយាយគ្នាទៀតទេ» កៅទូ បន្លឺឡើងទាំងមិនងាកមើលមុខ លីវ ស៊ីង សូម្បីតែបន្តិច។

ប៉ុន្តែគ្រាន់តែបោះជំហានបានមួយជំហាន លីវ ស៊ីង ក៏ស្ទុះមកចាប់កដៃកៅទូ ជាប់ រួចទាញបង្ខំឱ្យងាកមករកគេវិញយ៉ាងខ្លាំង។

👉 ជួយ like&share អោយអេតមីនផងដើម្បីអានភាគបន្តណា៎ ☺️🤗

25/05/2026

អ្នកចាស់ក៏មក អ្នកថ្មីក៏មក កៅទូកូនម៉ែ 😍☺️
រឿង បំណុលស្នេហ៏ចាស់ ភាគទី 15 💞💓

«កៅទូ... ស្អែកនេះ ខ្ញុំបានរៀបចំឯកសារលុបចោលការរុះរើដីតំបន់ខាងជើង ខ្លះៗហើយ។ ខ្ញុំធ្វើបែបនេះ ព្រោះខ្ញុំចង់ឱ្យលោកដឹងថា ខ្ញុំខ្វល់ពីលោក នឹងដឹងខ្លួន ខុសពិតមែន។ ជួបគ្នាស្អែកនៅសាលា»។

កៅទូ មើលសារនោះរួចក៏ដកដង្ហើមធំ។ គេចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា លីវស៊ីង កំពុងប្រើ "ភាពទន់ភ្លន់" មកវាយលុកបេះដូងគេម្ដងទៀត ដែលវាពិបាកនឹងទប់ទល់ ជាងការគំរាមកំហែងទៅទៀត។

នៅពេលរថយន្ត របស់វិនឡាងមកឈប់ងក់នៅមុខភូមិគ្រឹះ កៅទូនៅតែមាន អារម្មណ៍ថាវិលវល់មិនទាន់ស្រឡះពីលីវ ស៊ីង នៅឡើយ។ ភាពទន់ភ្លន់ដែលលីវ ស៊ីង បង្ហាញមកភ្លាមៗបែបនេះ វាមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យគេងឿងឆ្ងល់ទេ តែថែមទាំងបង្កើតជា សម្ពាធម្យ៉ាងក្នុងចិត្ត ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ ។

«លោកគ្រូ... ដល់ផ្ទះហើយ» សំឡេងរបស់វិនឡាងបន្លឺឡើងថ្នមៗ ធ្វើឱ្យកៅទូ ភ្ញាក់ព្រើត។

«បាទ... បាទ! អូ» កៅទូ ប្រញាប់បើកទ្វារចុះពីឡាន ទាំងព្យាយាមលាក់ទឹក មុខមិនឱ្យខុសប្លែក។

វិនឡាង សម្លឹងមើលតាមពីក្រោយខ្នងកៅទូទាំងកែវភ្នែកស្រពោន។ គេដឹង... គេដឹងច្បាស់ថាចិត្តរបស់កៅទូមិននៅនឹងខ្លួនឡើយចាប់តាំងពីឡានចេញពីសាលា មកម្លេះ។

«នៅក្នុងបន្ទប់តន្ត្រី»
សំឡេងព្យាណូដែលម៉ីម៉ីលេង បន្លឺឡើងខុសខ្ទង់ម្ដងហើយម្ដងទៀត ប៉ុន្តែកៅទូ ដែលអង្គុយនៅក្បែរនោះបែរជាអង្គុយធ្មឹងសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួចទាំងអារម្មណ៍ អណ្តែតអណ្តូង។

«លោកគ្រូកៅ! លោកគ្រូ!» ម៉ីម៉ី ឈប់លេង រួចយកដៃមកគ្រវីនៅមុខមុខ កៅទូ «លោកគ្រូកើតអីមែនទេ? ខ្ញុំលេងខុសតាំងពីដើមមេរៀនមកម្លេះ ហេតុអីលោក គ្រូមិនស្ដីឱ្យខ្ញុំអញ្ចឹង?»

កៅទូ ភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត រួចប្រញាប់សម្រួលឥរិយាបថ៖ «អូ! សុំទោសម៉ីម៉ីគ្រូគ្រាន់ តែរមាស់ភ្នែកបន្តិច។ មក...ចាប់ផ្ដើមម្ដងទៀតលោកគ្រូនឹងផ្ដោតអារម្មណ៍ឱ្យ មែនទែន»។

ក្នុងខណៈនោះ វិនឡាងដែលឈរលួចមើលនៅមាត់ទ្វារ បានដើរចូលមកក្នុង បន្ទប់យឺតៗ ក្នុងដៃមានកាន់ថាសទឹកក្រូចស្រស់ពីរកែវ។ គេដាក់ទឹកក្រូចចុះ រួចងាក ទៅប្រាប់ប្អូនស្រី៖

«ម៉ីម៉ី... ថ្ងៃនេះហ៊ាថាយើងសម្រាកប៉ុណ្ណឹងសិនទៅ។ លោកគ្រូកៅ ហាក់ដូចជា មិនសូវស្រួលខ្លួនទេ ចាំស្អែកចាំបន្តទៀតចុះ»។

«បាទ? ទេ... ខ្ញុំមិនអីទេ ខ្ញុំអាចបន្តបាន» កៅទូ ប្រកែកទាំងអេះអុញ។

«សម្រាកចុះលោកគ្រូ... ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យលោកគ្រូបង្ខំចិត្តធ្វើអ្វីដែលខ្លួនកំពុងតែ គ្មានអារម្មណ៍ធ្វើឡើយ» វិនឡាង និយាយដោយសំឡេងត្រជាក់តែបង្កប់ដោយភាព ឈឺចាប់។ គេងាកទៅប្រាប់ម៉ីម៉ីឱ្យចេញទៅក្រៅសិន រួចគេក៏ដើរមកឈរពីមុខកៅទូ។

«លោកគ្រូ... មនុស្សម្នាក់នោះ វាមានឥទ្ធិពលលើលោកគ្រូដល់ថ្នាក់ហ្នឹង ផងអី?» វិនឡាង សួរត្រង់ៗ ធ្វើឱ្យកៅទូអឹមអៀមរកពាក្យតបមិនឃើញ។

«គ្មានអីពាក់ព័ន្ធនឹងគេទេ...» កៅទូ បន្លឺឡើងដោយសំឡេងត្រជាក់ និងរឹងមាំ ខុសពីធម្មតា មុននឹងងាកមុខចេញពីការសម្លឹងរបស់វិនឡាង។

«ឬក៏ដោយសារតែ 'បេះដូង' ដែលលោកគ្រូកំពុងតែរង្គោះរង្គើដោយសារពាក្យ លួងលោមរបស់វា...» វិនឡាង មិនព្រមឈប់ គេអោនមុខមកកាន់តែជិត រហូតដល់ កៅទូអាចដឹងពីដង្ហើមដ៏ក្តៅគគុកដែលពោរពេញដោយភាពប្រច័ណ្ឌ។ កែវភ្នែកមុត ស្រួចរបស់អាល់ហ្វាម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាកំពុងព្យាយាមទម្លុះទម្លាយចូលទៅស្វែង រកការពិតក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់កៅទូ។ សម្ពាធដែលជះចេញពីខ្លួនវិនឡាង បានធ្វើឱ្យ កៅទូមានអារម្មណ៍ថប់ដង្ហើម។ គេមិនចូលចិត្តអារម្មណ៍បែបនេះឡើយ... អារម្មណ៍ ដែលជីវិតរបស់គេត្រូវស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រង ឬការទាយចិត្តពីសំណាក់បុរសដែល មានអំណាចម្នាក់ទៀត។

កៅទូ ងើបមុខឡើង រួចសម្លឹងចំភ្នែកវិនឡាងដោយភាពព្រងើយកន្តើយបំផុត ដែលជាខែលការពារខ្លួនចុងក្រោយរបស់គេ៖ «អ្នកប្រុសវិនឡាង... សូមឈប់ទាយ ចិត្តខ្ញុំតាមរបៀបដែលលោកកំពុងធ្វើនឹងទៅ។ អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងគិត វាមិនមែនជារឿង ស្នេហាផ្អែមល្ហែម ឬការរង្គោះរង្គើចិត្តព្រោះតែពាក្យលួងលោម របស់អ្នកណាម្នាក់ ឡើយ»។

កៅទូក្រោកឈរឡើងយឺតៗដើរចេញពីកៅអីព្យាណូដើម្បីបង្កើតគម្លាត សុវត្ថិភាព៖

«កាលពី ២ ឆ្នាំមុន ខ្ញុំធ្លាប់បណ្តោយឱ្យអារម្មណ៍ដឹកមុខរហូតដល់បាត់បង់ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ លោកដឹងទេថា សភាពដែលត្រូវរស់នៅក្រោមស្រមោល និងសម្ពាធ របស់អ្នកដទៃ វារងកម្មប៉ុណ្ណា? ដូច្នេះ... កុំព្យាយាមសួររក 'បេះដូង' ពីខ្ញុំអី ព្រោះសូម្បី តែខ្លួនខ្ញុំ ក៏មិនទាន់ដឹងថាវាចង់បានអ្វីឱ្យប្រាកដដែរ»។

វិនឡាងឈរធ្មឹងគេមានអារម្មណ៍ថាដូចជាត្រូវទឹកត្រជាក់មួយធុងជះស្រពោន ពេញខ្លួន។ ភាពព្រងើយកន្តើយរបស់កៅទូ វាកាត់ផ្ដាច់រាល់ការព្យាយាមចូលទៅជិត របស់គេទាំងអស់។

«លោកគ្រូនិយាយបែបនេះ មានន័យថា... រាល់ការលះបង់ និងការព្យាយាម របស់ខ្ញុំកន្លងមក វាមិនមានតម្លៃសូម្បីតែបន្តិចសម្រាប់លោកគ្រូអញ្ចឹងឬ?» វិនឡាង សួរដោយសំឡេងខ្សាវៗ បង្កប់ដោយភាពឈឺចាប់។

«តម្លៃ... គឺលោកជាអ្នកកំណត់វាដោយខ្លួនឯង មិនមែនខ្ញុំទេ» កៅទូ តបទាំង ទឹកមុខស្មើ រួចចាប់ផ្ដើមប្រមូលសៀវភៅដាក់ចូលកាបូបបណ្ដើរ។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ ដែលចង់រស់នៅក្នុងជីវិតដ៏សាមញ្ញ និងស្ងប់ ស្ងាត់។ បើវត្តមានរបស់លោក ឬអ្នកណាផ្សេង នាំមកតែសម្ពាធ និងភាពមិនច្បាស់ លាស់ដល់ខ្ញុំ... ខ្ញុំសុខចិត្តដើរចេញពីអ្នកទាំងពីរ គឺវាល្អបំផុត»។

សម្ដីដាច់អហង្ការបស់កៅទូ ធ្វើឱ្យវិនឡាងយល់ច្បាស់ថា កំពែងក្នុងចិត្តរបស់ គ្រូម្នាក់នេះ មិនមែនងាយនឹងរំលាយដោយពាក្យផ្អែមល្ហែមឡើយ។ កៅទូមិនទាន់ ស្រឡាញ់គេទេ... ហើយកៅទូក៏មិនទាន់ចង់បើកចិត្តឱ្យអ្នកណាម្នាក់ដែរ ដរាបណា គេនៅតែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងមិនទាន់មានសុវត្ថិភាពពីអតីតកាល។

កៅទូ ដើរចេញពីបន្ទប់តន្ត្រីទៅដោយមិនងាកក្រោយ បន្សល់ទុកឱ្យវិនឡាង ឈរ នៅកណ្តាលភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដែលពោរពេញដោយភាពបរាជ័យ។ វិនឡាងដឹងថា បើគេនៅតែប្រើអំណាច និងសម្ពាធមកវាយលុក គេនឹងបាត់បង់កៅទូជារៀងរហូត។

នៅលើរថយន្តតាក់ស៊ីដែលកំពុងធ្វើដំណើរតម្រង់ទៅសាកលវិទ្យាល័យវិញ កៅទូអង្គុយផ្អែកក្បាលនឹងកញ្ចក់ឡានសម្លឹងមើលពន្លឺភ្លើងតាមដងផ្លូវដែលរត់កាត់ភ្នែកយឺតៗ។ ក្នុងចិត្តគេពេលនេះស្ងប់ស្ងាត់ខុសធម្មតា ប៉ុន្តែវាជាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលពោរ ពេញដោយភាពហត់នឿយ។ គេគិតដល់សម្ដីរបស់វិនឡាង និងវត្តមានរបស់លីវស៊ីង... អ្នកទាំងពីរហាក់ដូចជាកំពុងព្យាយាមដណ្ដើមគ្នាកាន់កាប់ជីវិតគេ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណា ម្នាក់សួរគេសូម្បីតែមួយម៉ាត់ថា តើគេចង់បានអ្វីឱ្យប្រាកដនោះទេ។

«យើងគ្រាន់តែចង់បានជីវិតសាមញ្ញម្នាក់ឯង... ហេតុអីក៏វាពិបាកម្ល៉េះ?» គេដកដង្ហើមធំតិចៗ។

«នៅចំណតរថយន្តក្នុងសាកលវិទ្យាល័យ»
ម៉ោងជិត ៩ យប់ទៅហើយ បរិយាកាសក្នុងសាលាស្ងាត់ជ្រងំ មានតែពន្លឺភ្លើង ផ្លូវពណ៌លឿងទុំដែលជះមកព្រឹលៗ។ កៅទូដើរសំដៅទៅរកឡានរបស់ខ្លួនដែល ចតនៅជ្រុងម្ខាងនៃ អាគារ។ ស្រាប់តែមានស្រមោលមនុស្ស ៤-៥ នាក់ ដើរចេញមក ស្ទាក់ផ្លូវគេ។

«ហេ៎! លោកគ្រូ... យប់ម្លេះទើបទៅផ្ទះ? មានលុយកាក់អីខ្លះទេ ចែកឱ្យពួកខ្ញុំ ចាយខ្លះមក!» ម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះដែលមើលទៅជាមេ និយាយទាំងសំឡេង ក្រអឺតក្រទម និងមានកាន់កាំបិតតូចមួយក្នុងដៃ។

«ពួកឯងចង់ធ្វើអី? ថយចេញទៅ!» កៅទូព្យាយាមរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និង បម្រុងនឹងដើរគេច តែត្រូវពួកវារុញឱ្យដួលទៅលើដី។

👉 ជួយ like&share អោយអេតមីនផងដើម្បីអានភាគបន្តណា៎ ☺️🤗

25/05/2026

ដល់វគ្គគេដណ្ដើមគ្នាហើយ អ្នកចាស់នឹងអ្នកថ្មី
រឿង បំណុលស្នេហ៏ចាស់ ភាគទី 14 💞

«ផែនការបិទបាំងក្រោមស្លាកស្នេហា...»
ការពិតទៅ ការត្រលប់មកវិញរបស់ លីវ ស៊ីង គឺមានបេសកកម្មសម្ងាត់មួយ ពីលោកប៉ារបស់គេ។ គ្រួសារលីវ កំពុងចង់បានប្លង់ដីតំបន់ខាងជើងយ៉ាងខ្លាំងដើម្បី ពង្រីកគម្រោងរមណីយដ្ឋានលំដាប់ពិភពលោក ហើយកៅទូ គឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ ដែលកាន់កាប់ឯកសារសម្ងាត់ និងសិទ្ធិសម្រេចលើដីដូនតានោះ។

«អាស៊ីង... ឯងត្រូវតែធ្វើឱ្យកៅទូចិត្តទន់ឱ្យបាន។ បើឯងមិនប្រើវិធី "ស្នេហា" ទេ យើងច្បាស់ជាមិនងាយបានដីនោះមកឡើយ»

សម្ដីរបស់លោកប៉ាគេនៅតែលាន់ឮជានិច្ច។ ដំបូងឡើយ លីវ ស៊ីង យល់ព្រម ធ្វើតាមដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ ព្រោះគេគិតថាវាគ្រាន់តែជាល្បែងសម្ដែងមួយ។ គេចូលមក ក្បែរកៅទូ ប្រើភាពថ្លៃថ្នូរនិងការយកចិត្តទុកដាក់ដែលគេធ្លាប់មានកាលពី ២ ឆ្នាំមុន ដើម្បីធ្វើឱ្យកៅទូជឿជាក់លើគេម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែអ្វីៗមិនងាយស្រួលដូចដែល គេគិតឡើយ ព្រោះវត្តមានរបស់ វិនឡាង។ លីវ ស៊ីង ចាប់ផ្ដើមសង្កេតឃើញថា វិនឡាង ស្រឡាញ់កៅទូដោយចិត្តស្មោះត្រង់បំផុត។ វិនឡាងមិនបានគិតពីផល ប្រយោជន៍ មិនបានគិតពីលុយកាក់ គេគិតតែពីចង់ឃើញស្នាមញញឹមរបស់កៅទូ និងចង់ការពារកៅទូឱ្យផុតពីទុក្ខកង្វល់។ រាល់ពេលដែល លីវ ស៊ីង ឃើញវិនឡាង សើចសប្បាយជាមួយកៅទូ ឬឃើញវិនឡាងការពារកៅទូយ៉ាងអង់អាច បេះដូង ដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ដូចទឹកកករបស់លីវ ស៊ីង ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា «ច្រណែន» យ៉ាងខ្លាំង។

«ហេតុអី... ហេតុអីបានជាកៅទូញញឹមដាក់វា? ហេតុអីក៏កៅទូមិនដែល មើលមកខ្ញុំដោយខ្សែភ្នែកកក់ក្ដៅបែបនេះទៀត?» លីវ ស៊ីង សួរខ្លួនឯងទាំងក្ដាប់ដៃ ណែន ខណៈឈរសម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរពីចម្ងាយ។

ពីការសម្ដែងដើម្បីផលប្រយោជន៍ លីវ ស៊ីង ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ចូលក្នុងអន្លង់ ស្នេហ៍ កៅទូម្ដងទៀតដោយមិនដឹងខ្លួន។ គេចាប់ផ្ដើមប្រច័ណ្ឌរាល់ពេលដែលកៅទូ និយាយពីវិនឡាង។ កំហឹងដែលកើតចេញពីភាពច្រណែន បានធ្វើឱ្យគេចាប់ផ្ដើមមាន ផែនការចង់ «ដណ្ដើម» កៅទូមកវិញ មិនមែនដើម្បីដីធ្លីតែមួយមុខទៀតទេ ប៉ុន្តែគឺ ដើម្បីចង់យកឈ្នះវិនឡាង និងចង់បានបេះដូងកៅទូមកគ្រប់គ្រងម្នាក់ឯង។

«ល្ងាចមួយ នៅសាកលវិទ្យាល័យ (ក្រោយកម្មវិធីខួបកំណើត)»

លីវ ស៊ីង ឈររង់ចាំកៅទូនៅកន្លែងចតឡាន។ ពេលឃើញកៅទូដើរចេញមក គេមិនបាននិយាយរឿងបំណុល ឬដីធ្លីដោយសម្ដីអាក្រក់ឡើយ តែគេបែរជានិយាយ ដោយសំឡេងស្រទន់៖

«កៅទូ... លោកដឹងទេថា ២ ឆ្នាំដែលខ្ញុំបាត់ទៅ ខ្ញុំនឹកលោកខ្លាំងប៉ុណ្ណា? ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើឱ្យលោកឈឺចាប់... តែលើកនេះ ខ្ញុំចង់កែខ្លួនឡើងវិញ។ កុំឱ្យមនុស្ស ដែលទើបតែស្គាល់លោកមិនបានប៉ុន្មានខែ មកបំបែកបំបាក់យើងអី»។

កៅទូ ឈប់ងក់ រួចសម្លឹងមើលលីវ ស៊ីង ទាំងចម្ងល់៖ «លោកគ្រូលីវ... កុំនិយាយរឿងដែលមិនអាចទៅរួចអី។ រឿងរបស់យើងវាចប់ហើយ»។

«វាមិនទាន់ចប់ទេ!» លីវ ស៊ីង ចាប់ដៃកៅទូ រួចសម្លឹងចំភ្នែក «ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យ លោកដឹងថា ខ្ញុំក៏អាចផ្ដល់ឱ្យលោកលើសពីអ្វីដែលអាសេដ្ឋីហាយសូរនោះមានទៅទៀត លោកកុំជឿលើសម្ដីផ្អែមល្ហែមរបស់ពួកអាល់ហ្វាអី... ពួកវាគ្រាន់តែចង់យកឈ្នះតែ ប៉ុណ្ណោះ...វិនឡាងទាំងមាន ទាំងសង្ហា ឋានៈគ្រួសារគេខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ លោកគិតថា គេអាចនឹងមកច្បាស់លាស់ជាមួយគ្រូបង្រៀនឋានៈទាបដូចជាពួកយើងដែរទេ?»។

ខណៈនោះ ឡានរបស់វិនឡាងក៏បើកចូលមកដល់ល្មម។ វិនឡាង ចុះពីលើ ឡាន ទាំងទឹកមុខមាំ រួចដើរសំដៅមកអ្នកទាំងពីរ។ លីវ ស៊ីង មិនត្រឹមតែមិនលែងដៃ កៅទូទេ តែគេបែរជាទាញកៅទូឱ្យមកជិតខ្លួនថែមទៀត រួចញញឹមឌឺដាក់វិនឡាង។ វិនឡាង បោះជំហានវែងៗចូលមកដល់ភ្លាម គេមិនបានប្រើកម្លាំងបាយទៅដណ្ដើម យកកៅទូ ដោយឆេវឆាវឡើយ ប៉ុន្តែគេបែរជាឈប់ឈរនៅចំពោះមុខអ្នកទាំងពីរ រួចសម្លឹងមើល ដៃ លីវ ស៊ីង ដែលកំពុងកាន់ដៃកៅទូដោយខ្សែភ្នែកត្រជាក់ស្រឹប។

«លែងដៃគេទៅ...» វិនឡាង និយាយដោយសំឡេងទាប តែបង្កប់ដោយ អំណាចដែលធ្វើឱ្យអ្នកនៅជុំវិញមានអារម្មណ៍ញាក់សាច់។ «លោកគ្រូកៅទូ មិន មែនជា 'មនុស្សរបស់លោក' ទៀតទេ លោកលីវ ស៊ីង។ គេជាមនុស្សមានសេរីភាព ហើយគេក៏មានសិទ្ធិជ្រើសរើសអ្នកដែលផ្ដល់តម្លៃឱ្យគេពិតប្រាកដដែរ»។

លីវ ស៊ីង ញញឹមចុងមាត់ មិនព្រមលែងដៃថែមទាំងរំកិលខ្លួនទៅកៀកកៅទូ ជាងមុន៖ «តម្លៃមែនទេ? លោកគិតថាការដែលលោកដើរតាមគេដូចកូនក្មេងបែបនេះ គឺជាការផ្ដល់តម្លៃអញ្ចឹងឬ? កៅទូត្រូវការពិតប្រាកដ គឺស្ថិរភាព និងអ្នកដែលយល់ ពីអតីតកាលរបស់គេ... ដែលលោកគ្មានថ្ងៃនឹងយល់!»

កៅទូ ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ទើសទាល់ គេព្យាយាមរើដៃចេញពី លីវ ស៊ីង យឺតៗ៖ «លោកគ្រូលីវ... លែងខ្ញុំទៅ ខ្ញុំមានធុរៈត្រូវទៅជាមួយលោកវិនឡាងហើយ»។

នៅពេលឃើញកៅទូជ្រើសរើសវិនឡាងនៅចំពោះមុខបែបនេះ បេះដូងរបស់ លីវ ស៊ីង ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ឈឺខ្ទោកម្យ៉ាង។ ពីដំបូងគេគិតថាគេគ្រាន់តែមក "សម្ដែង" តាមបញ្ជាប៉ាដើម្បីយកដីធ្លីតែប៉ុណ្ណោះ តែពេលឃើញកៅទូព្យាយាមគេច ចេញពីគេទៅរកអ្នកផ្សេង ភាពច្រណែន និងការចង់គ្រប់គ្រងបានផ្ទុះឡើងក្នុងចិត្ត គេយ៉ាងខ្លាំង។

លីវ ស៊ីង លែងដៃកៅទូយឺតៗ រួចងាកទៅនិយាយជាមួយវិនឡាងទាំងខ្សែ ភ្នែកផ្ចាញ់ផ្ចាល៖ «ល្អណាស់... ចាំមើលចុះថា 'ចិត្តស្មោះ' របស់លោក អាចជួយកៅទូ ឱ្យចេញផុតពីសម្ពាធដែលគេកំពុងមានបានដែរឬអត់។ កៅទូ... ខ្ញុំនិងមិនបោះបង់ ឡើយ អ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើខុស កាលពី ២ ឆ្នាំមុន ខ្ញុំនឹងសងលោកវិញឱ្យគ្រប់និងល្អលើស មុនទៅទៀត»។

លីវ ស៊ីង ដើរចេញទៅកាន់ឡានរបស់គេវិញ ប៉ុន្តែមុននឹងឡើងឡាន គេបាន ក្រឡេកមើលអ្នកទាំងពីរម្ដងទៀតដោយកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយការតាំងចិត្ត ខ្ពស់។ គេលែងធ្វើរឿងនេះដើម្បីតែដីធ្លីទៀតហើយ តែគេចង់ឈ្នះចិត្តកៅទូមកវិញ ឱ្យបាន ទោះបីជាត្រូវប្រើវិធីណាក៏ដោយ។

«នៅក្នុងឡានរបស់វិនឡាង»
បរិយាកាសស្ងាត់ជ្រងំខុសពីធម្មតា។ វិនឡាង បើកឡានដោយទឹកមុខមាំ មិននិយាយស្ដីអ្វីទាំងអស់ រហូតដល់កៅទូទ្រាំមិនបានក៏បន្លឺឡើង៖ «លោក... លោកខឹង ខ្ញុំមែនទេ?»

វិនឡាង អូសឡានចូលចតនៅចិញ្ចើមផ្លូវដែលស្ងាត់ រួចងាកមកមើលកៅទូ ទាំងខ្សែភ្នែកឈឺចាប់លាយឡំនឹងការប្រច័ណ្ឌ៖ «ខ្ញុំមិនបានខឹងលោកគ្រូទេ... តែខ្ញុំ ខឹងខ្លួនឯងដែលមកដល់យឺត។ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តឱ្យវាប៉ះពាល់លោកគ្រូ ខ្ញុំមិនចូលចិត្ត ឱ្យវាប្រើខ្សែភ្នែកបែបនោះមើលមកលោកគ្រូ... ហើយអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចបំផុតគឺខ្លាចលោក គ្រូត្រលប់ទៅរកវាវិញ»។

កៅទូ ភាំងបន្តិច គេមិននឹកស្មានថា អាល់ហ្វាដែលក្រអើតក្រទមដូចជា វិនឡាង បែរជាបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយបែបនេះឡើយ។ គេលូកដៃទៅប៉ះស្មាវិនឡាង ថ្នមៗ ដោយមិននិយាយស្ដីអីតបតទាំងអស់ បានត្រឹមតែសម្លឹងមុខដោយខ្សែរភ្នែក ទន់ភ្លន់ទៅកាន់វិនឡាង។

វិនឡាង ចាប់ដៃកៅទូវិញយ៉ាងណែន៖ «លោកគ្រូត្រូវចាំណា... មិនថាវាប្រើ ល្បិចអី ឬព្យាយាមយកចិត្តលោកគ្រូដោយវិធីណា ក៏លោកគ្រូកុំជឿវាឱ្យសោះ។ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញឱ្យលោកគ្រូឃើញថា ស្នេហាដែលគ្មានលក្ខខណ្ឌគឺវាមានពិតប្រាកដ»។

ដូចរាល់ដង កៅទូក៏ព្រលែងដៃពីវិនឡាងវិញនឹងបែរខ្លួនមកអង្គុយត្រង់ដាក់ ខ្សែរក្រវ៉ាត់ដោយមិននិយាយស្ដី។ ខណៈនោះដែរ ទូរស័ព្ទរបស់កៅទូក៏រោទ៍ឡើង។ វាគឺជាសារពី លីវ ស៊ីង៖

👉 ជួយ like&share អោយអេតមីនផងដើម្បីអានភាគបន្តណា៎ ☺️🤗

24/05/2026

Qin Lang vs Xuange he’s absolutely green flag 🥰

24/05/2026

ប្រលោមលោកប្រភេទ BL រឿង "អាថ៌កំបាំងកូនបិសាច" ជាសាច់រឿងកែសម្រួល "Remark Version" ពីស្នាដៃនិពន្ធដំបូងរបស់អេតមីនគឺរឿង ".....

24/05/2026

បំណាច់លង់គេប៉ុននេះហើយ សូម្បីស្ករគ្រាប់ក៏ក្លិនដូចគេដែរ 🤭 លង់គេម៉ាទំហឹងម៉ងកូន ❤️‍🔥🥰

24/05/2026

បាត់ច្រើនថ្ងៃហើយ តោះមកតភាគទៀត
រឿង អាថ៌កំបាំងកូនបិសាច (Remake Version) ភាគទី 19 🔥

«ដាប៉ាវ៖ (ខ្សឹបសួរទាំងសង្ស័យ) «ស៊ួយស៊ួយ! ឯងកើតអីហ្នឹង? ម៉េចក៏មុខក្រហមដូចគេយកថ្នាំមកលាបចឹង? ហើយចុះរត់ចេញមកមុនយើងធ្វើអី?»

«ស៊ាវស៊ួយ៖ «គ្មាន... គ្មានអីទេ! ប្រហែលជាមកពីគ្រឿងស្រវឹងហ្នឹងហើយ...» (គេឆ្លើយទាំងអាក់អួល ដៃកាន់កែវទឹកសុទ្ធញ័រតិចៗ)

ចំណែកឯឆឹងយីវិញ គេមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ តែខ្សែភ្នែកដែលគេសម្លឹងមើលស៊ាវស៊ួយ គឺពោរពេញដោយភាពជាម្ចាស់ និងក្តីគ្រឺតខ្នាញ់។ គេលើកកែវស្រាឡើងក្រេបបន្តិច រួចលួចញញឹមដាក់ស៊ាវស៊ួយតាមរយៈកញ្ចក់តុ បង្កឱ្យស៊ាវស៊ួយកាន់តែអៀនចង់តែរត់ចូលទៅពួនក្នុងដីឱ្យបាត់ៗ។

គ្រប់គ្នានៅក្នុងតុចាប់ផ្ដើមសម្គាល់ឃើញភាពមិនធម្មតានេះ ជាពិសេសគឺ ជីឆឹង ដែលលួចញញឹមចុងមាត់ ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងតាំងពីដើមដល់ចប់។

«វិនឡាង៖ «អឺ... ត្រូវហើយ! ស្អែកនេះពួកឯងមានសម្ភាសន៍ មែនទេ?»

«ឆឹងយី៖ (ងក់ក្បាល) «ត្រូវហើយ!»

«វិនឡាង៖ (ធ្វើមុខមាំ) «ល្អ! ស្អែកនេះយើងនឹងទៅលើកទឹកចិត្តពួកឯងដល់កន្លែងតែម្ដង។»

«ហ៊ួយ៉ុង៖ (សម្លឹងមើលទាំងហួសចិត្ត) «ការងារអីឯង? ទំនេរដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?»

«វិនឡាង៖ «អេ៎! ឮថាមានក្រុមតារាច្រើនណាស់ទៅចូលរួម ក្នុងនាមយើងជាមិត្តភក្តិ ទៅអបអរសាទរតិចតួចវាមិនខុសទេមែនទេ?»

ហ៊ួយ៉ុង និងឆឹងយី ពេបមាត់ជ្រេញនឹងឫកពារបស់វីនឡាងយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីចប់កម្មវិធី ពួកគេក៏បែកផ្លូវគ្នាទៅផ្ទះរៀងខ្លួន ដោយឆឹងយីជាអ្នកជូនស៊ាវស៊ួយត្រឡប់ទៅខនដូវិញ។

កាត់មកដល់តាមផ្លូវមកវិញ, ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងឡាន ធ្វើឱ្យស៊ាវស៊ួយកាន់តែអៀនកាលពីរឿងក្នុងបន្ទប់ទឹក។

«ឆឹងយី៖ «លោកកើតអី? ម៉េចក៏ស្ងាត់មាត់ឈឹងបែបនេះ?»

«ស៊ាវស៊ួយ៖ (ភ្ញាក់ព្រើត ឆ្លើយទាំងភ្នែកព្រឹសៗព្រោះជាតិស្រវឹង) «ហា៎? អូ... ខ្ញុំមិនអីទេ គ្រាន់តែដូចជាឈឺក្បាលតិចៗ។»

«ឆឹងយី៖ (លួចញញឹមដឹងទាន់) «ស្អែកយើងមានសម្ភាសន៍ ចាំខ្ញុំមកទទួលលោកពីព្រឹក។»

«ស៊ាវស៊ួយ៖ «មិនអីទេ... ខ្ញុំទៅខ្លួនឯងក៏បាន មិនបាច់ពិបាកលោកបើកឡានទៅមកទេ។»

«ឆឹងយី៖ «ឡានលោកនៅក្រុមហ៊ុនតើ លោកទៅក្រុមហ៊ុនបានយ៉ាងម៉េច?»

«ស៊ាវស៊ួយ៖ «ខ្ញុំឱ្យ ខេវិន ជូនទៅក៏បានដែរ។»

«ឆឹងយី៖ (ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយក្នុងសំឡេងបែបឌឺដងលាយប្រច័ណ្ឌ)

«អូ... ខ្ញុំភ្លេចថា លោកក៏មាន "បងប្រុសសង្ហា" នៅក្បែរខ្លួនម្នាក់ដែរតើ! ចុះលោក និងខេវិន ស្និទ្ធស្នាលគ្នាប៉ុណ្ណាទៅ?»

«ស៊ាវស៊ួយ៖ «ខេវិននៅជាមួយខ្ញុំតាំងពីតូច គេដូចជាបងប្រុសបង្កើតខ្ញុំអញ្ចឹង... នៅក្បែរខ្ញុំច្រើនជាងបងប្រុសបង្កើតខ្ញុំទៅទៀត។»

«ឆឹងយី៖ (ចាប់ផ្ដើមអូសក្រឡាសួរដើម្បីចង់ដឹងពីប្រវត្តិ) «ចុះបងប្រុសលោក? គេទៅណា?»

«ស៊ាវស៊ួយ៖ «គាត់រវល់ខ្លាំងណាស់ មិនសូវមានពេលមកលេងខ្ញុំទេ។ គាត់ត្រូវទទួលរ៉ាប់រងធុរកិច្ចគ្រួសារស្ទើរតែទាំងអស់ ហើយ...»

ស៊ាវស៊ួយ ស្រាប់តែភ្ញាក់ខ្លួនថាខ្លួនឯងនិយាយរឿងគ្រួសារច្រើនពេក ក៏ប្រញាប់បង្វែរដាន៖ «អឺ... ចឹងហើយទើបពួកយើងមិនសូវបានជួបគ្នា។ អេ៎! លោកឈប់ត្រង់ម៉ាតខាងមុខនេះចុះ ខ្ញុំចង់ទិញរបស់ប្រើប្រាស់បន្តិច ចាំបន្តិចទៀតខេវិនមកទទួលខ្ញុំនៅទីនេះហើយ។ អរគុណលោកដែលជូនមក។»

និយាយចប់ ស៊ាវស៊ួយប្រញាប់ចុះពីលើឡានភ្លាម បន្សល់ទុកឱ្យឆឹងយីសម្លឹងមើលតាមពីក្រោយទាំងងឿងឆ្ងល់ និងសង្ស័យកាន់តែខ្លាំងលើប្រវត្តិគ្រួសាររបស់ក្មេងម្នាក់នេះ។

ស៊ាវស៊ួយ អង្គុយចាំខេវិននៅខាងមុខម៉ាតទាំងអារម្មណ៍វិលវល់តិចៗ។ គេលើកភេសជ្ជៈមកក្រេបដើម្បីកុំឱ្យស្រវឹងពេក ប៉ុន្តែដោយសារតំបន់នោះរៀងស្ងាត់ ក៏មានបុរសស្រវឹងពីរនាក់ដើរសំដៅមករកគេទាំងបំណងមិនល្អ។

«ជនពាល៖ អីយ៉ា! ក្មេងម្នាក់នេះស្អាតម្ល៉េះ? មុខមាត់ដូចតារាអញ្ចឹង.. សុំលេខទូរស័ព្ទបន្តិចបានទេប្អូនប្រុស?» និយាយហើយប្រើដៃមកប៉ះស្មាស៊ាវស៊ួយ

«ស៊ាវស៊ួយ៖ (សម្លឹងមើលដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ស្រេប) «ចេញទៅ! កុំមករវល់នឹងខ្ញុំ!»

«ជនពាល៖ «អីយ៉ា... លេងខ្លួនបែបនេះ បងកាន់តែចូលចិត្ត!»
វានិយាយហើយក៏លើកដៃមកបំណងចង់ក្ដិចថ្ពាល់ស៊ាវស៊ួយ។ ប៉ុន្តែ! ស៊ាវស៊ួយគឺជាកូនម៉ាហ្វៀដែលធ្លាប់ហ្វឹកហាត់ការពារខ្លួន គេចាប់កាច់ដៃបុរសនោះយ៉ាងលឿន រហូតវាស្រែកលាន់ពេញកន្លែង។

«ជនពាល៖ «អូយយយ!!! ខ្លួនតូចសោះ ម៉េចក៏កម្លាំងដៃធ្ងន់យ៉ាងនេះ?»

«ស៊ាវស៊ួយ៖ «យើងប្រាប់ឱ្យចេញទៅ! កុំមករវល់នឹងយើង!»

ទោះបីជាស៊ាវស៊ួយកាចយ៉ាងណា ក៏ដោយសារឥទ្ធិពលស្រាធ្វើឱ្យគេទន់ដៃជើងបន្តិច។ ជនពាលទាំងពីរនាក់ខឹងខ្លាំង ក៏ស្ទុះមកព្រួតគ្នាចាប់ស៊ាវស៊ួយ។ ស៊ាវស៊ួយព្យាយាមរើបម្រះ តែពួកវាមានមាឌធំមាំពេក។ ពួកវាបានវាយស៊ាវស៊ួយបីបួនដៃចំកណ្ដាលពោះ និងមុខ រហូតគេដួលទន់ខ្លួនទៅលើដី ស្ទើរតែបាត់បង់ស្មារតី។

ខណៈដែលពួកវាបំណងចាប់ស៊ាវស៊ួយលើកឡើងឡាន ស្រាប់តែឡានខ្មៅមួយគ្រឿងហ្វ្រាំងង៉ក់! ខេវិន ស្ទុះចុះពីលើឡានទាំងកំហឹងឆេះឆួល។ គេចូលទៅវាយបកជនពាលទាំងពីរនាក់នោះឡើងសន្លប់ឈាមពេញមុខក្នុងរយៈពេលមិនដល់មួយនាទីផង រួចងាកទៅបញ្ជាកូនចៅដែលតាមមកជាមួយ៖

«ខេវិន៖ «យកអាពីរនាក់នេះទៅចាត់ការ!!»
ខេវិន ប្រញាប់ស្ទុះទៅត្រកងស៊ាវស៊ួយដែលកំពុងសន្លប់៖ ខេវិន៖ «អ្នកប្រុសតូច! អ្នកប្រុសតូច! ដឹងខ្លួនឡើង!»

ឃើញស៊ាវស៊ួយមិនឆ្លើយតប និងមានរបួស ខេវិនមិនបង្អង់យូរឡើយ គេប្រញាប់លើកស៊ាវស៊ួយឡើងឡាន រួចបើកសំដៅទៅមន្ទីរពេទ្យភ្លាមៗ។

«នៅមន្ទីរពេទ្យ... »
វត្តមានរបស់ ចៅហ្វាយធំជាំង (ឪពុករបស់ស៊ាវស៊ួយ), ចូស៊ីង (បងប្រុស) និងគូដណ្ដឹងរបស់បងប្រុសគេ បានធ្វើឱ្យមន្ទីរពេទ្យទាំងមូលស្ងាត់ជ្រងំដោយភាពក្រែងញញើត។

«ចូស៊ីង៖ (សួរគ្រូពេទ្យទាំងទឹកមុខមាំ) «លោកគ្រូពេទ្យ! តើប្អូនប្រុសខ្ញុំយ៉ាងម៉េចហើយ?»

«ពេទ្យ៖ «បាទ! អ្នកជម្ងឺមិនមានអ្វីធ្ងន់ធ្ងរទេ គ្រាន់តែរបួសជាំខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ។ យើងបានថតស្កេនរួចរាល់អស់ហើយ មិនមានប៉ះពាល់ដល់ឆ្អឹង ឬ សរីរាង្គខាងក្នុងឡើយ។»

«ចូស៊ីង៖ (ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅក្នុងបន្ទប់) «តែខ្ញុំឃើញមានស្នាមជាំច្រើនកន្លែងណាស់! លោកពិនិត្យច្បាស់ហើយមែនទេ? បើប្អូនខ្ញុំមានបញ្ហាអ្វីតែបន្តិច... លោកដឹងហើយថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង!»

«ពេទ្យ៖ «បាទ... ច្បាស់ណាស់! អស់សេរ៉ូមដបនេះ អ្នកជម្ងឺអាចត្រឡប់ទៅសម្រាកនៅផ្ទះបានហើយ។ ខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតទៅវិញសិនហើយ។»

គ្រាន់តែគ្រូពេទ្យដើរចេញផុត លោកម្ចាស់ជាំង ដែលឈរស្ងៀមតាំងពីដើមមក ក៏បែរមកសម្លឹងមើល ខេវិន ដោយខ្សែភ្នែកត្រជាក់ស្រេប។

«លោកម្ចាស់ជាំង៖ «ខេវិន! ហេតុអីបានជាឯងបណ្ដោយឱ្យអាស៊ួយនៅម្នាក់ឯង?»

«ខេវិន៖ (អោនមុខទទួលកំហុស) «សុំទោសចៅហ្វាយធំ! គឺជាកំហុសរបស់ខ្ញុំដែលប្រហែស!»

«លោកម្ចាស់ជាំង៖ (សំឡេងធ្ងន់ៗបន្លឺឡើង) «យើងឱ្យឯងតាមមើលអាស៊ួយគ្រប់ជំហាន! ចុះហេតុអីបានជាលើកនេះ ឯងបណ្ដោយឱ្យវាទៅឈរនៅកន្លែងស្ងាត់ម្នាក់ឯងបែបហ្នឹង?»

«ខេវិន៖ «គឺ... ពេញមួយរសៀលនេះអ្នកប្រុសតូចត្រូវហាត់សម រួចក៏បន្តទៅជប់លៀងនៅបារ អាល់ហ្វា ជាមួយអ្នកប្រុសឆឹងយី។ ពេលត្រឡប់មកវិញ គឺអ្នកប្រុសឆឹងយីជាអ្នកជូនមក... តែសុខៗអ្នកប្រុសតូចក៏ទូរស័ព្ទមកឱ្យខ្ញុំទៅទទួលនៅម៉ាតក្បែរខនដូ។ ពេលខ្ញុំទៅដល់... គ្រប់យ៉ាងក៏បែបនេះទៅហើយ។»

«ចូស៊ីង៖ (លូកដៃមកឃាត់ឪពុក) «វាក៏ជាកំហុសរបស់ខ្ញុំដែរ ប៉ា, ខ្ញុំ បណ្ដោយឱ្យអាស៊ួយដើរតាមក្ដីស្រមៃពេក រហូតភ្លេចគិតពីសុវត្ថិភាព។ ស្អែកនេះ ខ្ញុំនឹងបន្ថែមមនុស្សតាមការពារគេឱ្យច្រើនជាងនេះ។»

«លោកម្ចាស់ជាំង៖ (ហួសចិត្ត) «នៅចង់ឱ្យមាន "ថ្ងៃក្រោយ" ទៀតមែនទេ? នេះសំណាងហើយដែលវាគ្រាន់តែជាពួកមនុស្សស្រវឹងធម្មតា ចុះបើវាជាពួកសត្រូវមកពីបក្សពួកផ្សេងវិញ? ឯងគិតថាអាស៊ួយអាចនៅមានជីវិតមកដេកក្នុងពេទ្យបែបនេះទេ?»

👉 ជួយ like&share ក្ដឹបផេកអេតមីនផងដើម្បីអានភាគបន្តណា៎ ☺️🤗

23/05/2026

អូខេ, សរុបមកមីបងអត់សម្រេច មកសម្រេចមីកាពៅចាស អរគុណជម្រាបលា បកកេស2ដង កាពៅឈ្នះ 😌🔥

23/05/2026

The ស្លន់ៗៗៗៗៗៗៗៗ 🤭🫣

Scorpio Novelist

25/05/2026

25/05/2026

25/05/2026

24/05/2026

24/05/2026

24/05/2026

24/05/2026

23/05/2026

23/05/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share