https://www.facebook.com/595850720269384/

Rako, Phnom Penh canbodia, Phnom Penh (2026)

07/08/2026

ជំពូកទី3 សំរាប់រឿងខ្លី កូនឥតខាន់ស្លា
ស្តាប់រឿងពេញក្នុង Youtube
Link នៅក្នុង comment

29/07/2026

ជំពូកទី2 សំរាប់រឿងខ្លី កូនឥតខាន់ស្លា
ស្តាប់រឿងពេញក្នុង Youtube
Link នៅក្នុង comment

26/07/2026

ជំពូកទី១ សំរាប់រឿងខ្លី កូនឥតខាន់ស្លា
ស្តាប់រឿងពេញក្នុង Youtube
Link នៅក្នុង comment

25/07/2026

មាតិការ និង អារម្ភកថាសំរាប់រឿងខ្លី កូនឥតខាន់ស្លា
ស្តាប់រឿងពេញក្នុង Youtube
Link នៅក្នុង comment

24/07/2026

រឿងខ្លី «កូនឥតខាន់ស្លា» ជិតឈានជើងមកដល់ហើយ! រឿងរ៉ាវនៃតំណក់ទឹកភ្នែក ការតស៊ូ និងជ័យជម្នះនៃសេចក្តីល្អ ដែលនឹងមានទាំង អត្ថបទសម្រាប់អាន (Text) និង សម្លេងសម្រាប់ស្តាប់ (Audio) ដោយឥតគិតថ្លៃ!

📌 កុំភ្លេចចុច Like & Follow ទំព័រ Rako ដើម្បីកុំឱ្យរំលងរាល់ការអាប់ដេតថ្មីៗណា! 👍🔔

#កូនឥតខាន់ស្លា #រឿងខ្លី

23/07/2026

រឿង រ៉ូមេអូ និង ជូលីយ៉ែត៖ សោកនាដកម្មនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ (អង្កទី ៤)

សូមស្វាគមន៍ មកកាន់អង្កទី ៤... នៃសោកនាដកម្មនេះ។ ពេលនេះ... ពេលវេលា កំពុងតែដើរយ៉ាងលឿន... ឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីវិនាស។ ជូលីយ៉ែត... ត្រូវគ្រួសារបង្ខំ ឲ្យរៀបការជាមួយបុរស ដែលនាងមិនស្រឡាញ់។ នៅសល់ពេល... មិនដល់ ៤៨ ម៉ោងទៀតទេ! ហើយស្វាមីជាទីស្រឡាញ់របស់នាង... ក៏ត្រូវគេបណ្តេញចេញពីទីក្រុង បាត់ទៅហើយ។ នាង... គ្មានជម្រើសអ្វី ក្រៅពីប្រថុយជីវិតនោះទេ។

នៅឯវិហារសាសនា... លោកប៉ារីស បានមកជួបលោកឪពុកឡូរ៉េន ដើម្បីរៀបចំពិធីមង្គលការ... នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍។ ជួនជាពេលនោះ... ជូលីយ៉ែត ក៏បានដើរចូលមកដល់។ ប៉ារីស ស្វាគមន៍នាង ដោយក្តីត្រេកអរ... ដោយហៅនាងថា ជាភរិយារបស់លោក។ តែជូលីយ៉ែត... បានឆ្លើយតបវិញ យ៉ាងត្រជាក់ល្ហឹម... និងលាក់អត្ថន័យបញ្ឆិតបញ្ឆៀង... មិនឲ្យប៉ារីសចាប់កំហុសបាន។ បន្ទាប់ពីនិយាយគ្នាបន្តិចបន្តួច... ប៉ារីស ក៏សុំលាត្រឡប់ទៅវិញ... ដោយទុកឲ្យនាង នៅសារភាពបាប ជាមួយលោកឪពុក។

គ្រាន់តែប៉ារីស ដើរចេញផុតភ្លាម... ភាពរឹងមាំរបស់ជូលីយ៉ែត បានរលាយបាត់អស់។ នាងទាញកាំបិតស្នៀតចេញមក... រួចយំសោក អង្វរលោកឪពុកឡូរ៉េន... សូមកុំឲ្យលោកឪពុក ប្រាប់នាងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងឲ្យសោះ... លុះត្រាតែ លោកឪពុកអាចប្រាប់ពីវិធីដោះស្រាយ។ នាងបន្តថា... ប្រសិនបើប្រាជ្ញារបស់លោកឪពុក មិនអាចជួយនាងបានទេ... សូមអនុញ្ញាតឲ្យកាំបិតមួយនេះ... ជាអ្នកដោះស្រាយចុះ! ព្រោះនាង សុខចិត្តស្លាប់... ជាជាងក្បត់ស្វាមីរបស់ខ្លួន!

លោកឪពុកឡូរ៉េន ឃើញភាពក្លាហាន និងការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់នាង... ក៏សម្រេចចិត្ត លាតត្រដាងផែនការ ដ៏សែនគ្រោះថ្នាក់មួយ។ គាត់បានទាញយក ដបកែវតូចមួយ... ដែលមានផ្ទុកទឹកថ្នាំពណ៌ចម្លែក ចេញពីទូ... រួចប្រាប់ទៅជូលីយ៉ែតថា... បើនាងហ៊ានស្លាប់ ដើម្បីកុំឲ្យបានរៀបការជាមួយប៉ារីស... នោះនាង... ប្រាកដជាហ៊ានឆ្លងកាត់ សេចក្តីស្លាប់ក្លែងក្លាយ ជាមិនខាន។

លោកឪពុក... បានឲ្យថ្នាំនោះទៅនាង ដោយប្រាប់ថា នៅយប់ស្អែក... នាងត្រូវចូលដេកតែម្នាក់ឯង ហើយផឹកថ្នាំនេះ... ឲ្យអស់។ ពេលថ្នាំជ្រាបចូលក្នុងខ្លួន... ជីពចររបស់នាង នឹងឈប់លោត... ខ្លួនប្រាណ... នឹងត្រជាក់ស្រេប... ស្បែកដែលធ្លាប់តែក្រហមព្រឿងៗ នឹងប្រែជាស្លេកស្លាំង។ នាង... នឹងដេកសន្លប់ឈឹង... មើលទៅ ដូចជាមនុស្សស្លាប់យ៉ាងពិតប្រាកដ រយៈពេល ៤២ ម៉ោង... ទើបនាងភ្ញាក់មកវិញ... ដូចជាមនុស្ស ទើបតែងើបពីគេង។

លោកឪពុក ពន្យល់បន្តទៀតថា... ព្រឹកឡើង ពេលគ្រួសារមកដាស់... ពួកគេ នឹងគិតថានាងស្លាប់... ហើយនឹងយកសពនាង... ទៅតម្កល់នៅក្នុងផ្នូរថ្ម របស់ត្រកូលកាពូឡែត។ ក្នុងពេលនោះ... លោកឪពុក នឹងបញ្ជូនអ្នកនាំសារសម្ងាត់ ឲ្យយកសំបុត្រទៅប្រាប់រ៉ូមេអូ នៅឯទីក្រុង ម៉ាន់ទូវ៉ា។ រ៉ូមេអូ និងលោកឪពុក នឹងទៅចាំនាងនៅមុខផ្នូរ... ហើយពេលនាងភ្ញាក់ឡើង... អ្នកទាំងពីរ អាចលួចរត់គេចខ្លួន... ទៅរស់នៅទីក្រុង ម៉ាន់ទូវ៉ា ដោយសេរី ជារៀងរហូត។ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏មុតមាំ... ជូលីយ៉ែត មិនញញើតឡើយ។ នាងទទួលយកដបថ្នាំនោះ ដោយក្តីសង្ឃឹម... រួចប្រញាប់ ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

នៅឯភូមិគ្រឹះកាពូឡែត... អ្នកបម្រើ កំពុងតែមមាញឹករៀបចំពិធីមង្គលការ យ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេង។ ជូលីយ៉ែត បានដើរចូលមក... រួចលុតជង្គង់សំពះ សុំទោសឪពុករបស់នាង ចំពោះមុខម្តាយ និងមេដោះ។ នាងប្រាប់លោកពុកថា នាងសុំទោស ដែលរឹងរូស... នាងបានទៅវិហារ... ហើយបានដឹងពីកំហុសរបស់ខ្លួនឯងហើយ។ នាងសន្យាថា ចាប់ពីពេលនេះតទៅ... នឹងស្តាប់បង្គាប់លោកពុក... ហើយយល់ព្រមរៀបការ ជាមួយលោកប៉ារីស។

ឮដូច្នេះ... លោកម្ចាស់កាពូឡែត រំភើបចិត្តយ៉ាងខ្លាំង! គាត់ត្រេកអរខ្លាំងពេក... រហូតដល់សម្រេចចិត្ត ប្តូរថ្ងៃរៀបការពីថ្ងៃព្រហស្បតិ៍... មកធ្វើនៅព្រឹកថ្ងៃពុធវិញ... គឺថ្ងៃស្អែកនេះតែម្តង! ការផ្លាស់ប្តូរថ្ងៃនេះ ធ្វើឲ្យពេលវេលានៃផែនការរបស់លោកឪពុកឡូរ៉េន... កាន់តែខ្លី... និងប្រថុយប្រថានបំផុត! ប៉ុន្តែ... ជូលីយ៉ែតមិនអាចប្រកែកបានទេ... នាង... ត្រូវតែដើរតាមផែនការ។

យប់... បានចូលមកដល់។ ជូលីយ៉ែត បានសុំឲ្យមេដោះ និងម្តាយ... ចេញពីបន្ទប់របស់នាង ដោយប្រាប់ថា នាងចង់នៅម្នាក់ឯង... ដើម្បីបួងសួងសុំសេចក្តីសុខ មុនថ្ងៃរៀបការ។ ពេលទ្វារបន្ទប់បិទជិត... នាង... ក៏នៅសល់តែម្នាក់ឯង... ជាមួយនឹងដបថ្នាំ នៅក្នុងដៃ។

ភាពភ័យខ្លាច... ចាប់ផ្តើមវាយលុកបេះដូងនាង។ នាងសម្លឹងមើលដបថ្នាំ... ហើយគិតក្នុងចិត្តថា... ចុះបើថ្នាំនេះ មិនមានប្រសិទ្ធភាព?... តើព្រឹកស្អែក នាងត្រូវតែរៀបការជាមួយប៉ារីសមែនទេ? នាងគិតភ្លាមថា... អត់ទេ! កាំបិតនេះ... នឹងជួយសង្គ្រោះនាង។ នាងដាក់កាំបិតនៅក្បែរខ្នើយ... រួចសង្ស័យបន្តថា... ចុះបើនេះ... ជាថ្នាំបំពុលពិតប្រាកដ ដែលលោកឪពុកចង់សម្លាប់នាងបំបាត់តម្រុយ... ព្រោះគាត់ខ្លាចមានទោស ដែលបានរៀបការឲ្យនាងជាមួយរ៉ូមេអូ? តែនាងប្រកែកនឹងចិត្តឯងវិញថា... គាត់ជាមនុស្សល្អ... គាត់មិនធ្វើដូច្នេះទេ។

នាងបន្តស្រមៃ... ដល់រឿងរន្ធត់ជាងនេះទៅទៀត... គឺចុះបើគិតថា នាងភ្ញាក់ឡើង... មុនពេលរ៉ូមេអូមកដល់? នៅក្នុងផ្នូរថ្ម ដ៏ងងឹតស្លុបនោះ... ខ្យល់ក៏គ្មានដកដង្ហើម... ជុំវិញខ្លួន... មានសុទ្ធតែគ្រោងឆ្អឹងដូនតា រាប់រយឆ្នាំ!... ហើយថែមទាំងមាន សាកសពរបស់បងទីបល់ ដែលទើបតែស្លាប់ថ្មីៗ... កំពុងតែរលួយទៀតផង! ភាពងងឹត... ក្លិនស្អុយរលួយ... និងភាពភ័យខ្លាច... ប្រាកដជាធ្វើឲ្យនាង ក្លាយជាមនុស្សឆ្កួត... លូកដៃទាញគ្រោងឆ្អឹងបុព្វបុរសមកលេង... ហើយយកឆ្អឹងនោះ មកវាយក្បាលខ្លួនឯង... រហូតដល់ស្លាប់មិនខាន!

ក្នុងពេលកំពុងស្រមើស្រមៃនោះ... នាង... ហាក់ដូចជាមើលឃើញខ្មោចរបស់ទីបល់ កំពុងតែដើរតាមរកសម្លាប់រ៉ូមេអូ។ ភាពភ័យរន្ធត់ ឡើងដល់កម្រិតកំពូល... ប៉ុន្តែ... ស្រមោលរបស់រ៉ូមេអូ នៅក្នុងបេះដូងរបស់នាង... មានកម្លាំង ខ្លាំងជាងសេចក្តីស្លាប់ទៅទៀត! នាងស្រែកហៅឈ្មោះ រ៉ូមេអូ!... រួចប្រាប់ថា... នេះ... គឺជាថ្នាំសម្រាប់អ្នក... នាងផឹកវា ដើម្បីអ្នក! នាងអកថ្នាំនោះចូលទៅក្នុងពោះ... រួចក៏ដួលសន្លប់នៅលើគ្រែ... ហាក់ដូចជាមនុស្សស្លាប់... យ៉ាងពិតប្រាកដ។

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ... ផ្ទះកាពូឡែត ពោរពេញដោយសំឡេងសើចក្អាកក្អាយ និងភាពមមាញឹក ក្នុងការចម្អិនម្ហូបអាហារសម្រាប់ពិធីមង្គលការ។ សំឡេងភ្លេងរបស់កូនកំលោះ ប៉ារីស ដែលដង្ហែមកទទួលកូនក្រមុំ បានបន្លឺឡើងពីចម្ងាយ។ លោកម្ចាស់កាពូឡែត បានប្រញាប់ប្រើមេដោះ ឲ្យទៅដាស់ជូលីយ៉ែត ឲ្យងើបរៀបចំខ្លួន។

មេដោះ... ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ទាំងមុខញញឹមញញែម រួចស្រែកហៅលេងសើចថា... ងើបឡើងកូនក្រមុំ!... ដេកឲ្យឆ្អែតទៅកូន... ព្រោះយប់នេះ... លោកប៉ារីស មិនឲ្យកូនឯង បានគេងស្រួលទេ! នាងសើចកក្អឹក... រួចដើរទៅបើកវាំងននគ្រែ... តែឃើញជូលីយ៉ែតនៅដេក... ក៏ហៅបន្តទៀត។ នាងចាប់អង្រួនជូលីយ៉ែត... ប៉ុន្តែ ខ្លួនរបស់ជូលីយ៉ែត រឹងកំព្រឹស... ហើយត្រជាក់ស្រេប ដូចទឹកកក!

មេដោះបើកភ្នែកធំៗ... មុខស្លេកស្លាំង រួចស្រែកឡើង... ដោយសម្លេងញាប់ញ័រ និងតក់ស្លុតបំផុត ឲ្យគេជួយ... ដោយប្រាប់ថា កូនស្រីរបស់នាងស្លាប់ហើយ!... ហើយនាង សូមស្លាប់ជំនួសជូលីយ៉ែត! ម្តាយរបស់នាងរត់ចូលមក... ឃើញកូនដេកស្លាប់ ក៏ទួញសោកបោកខ្លួន។ លោកឪពុកកាពូឡែត និង លោកប៉ារីស រត់ចូលមកដល់ជាបន្តបន្ទាប់។ ពិធីមង្គលការដ៏សប្បាយរីករាយ... បានប្រែក្លាយជា ពិធីបុណ្យសព ដ៏សែនសោកសៅ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

លោកកាពូឡែត បានពោលពាក្យ យ៉ាងកម្សត់ថា... សេចក្តីស្លាប់ បានរំលោភយកប្រពន្ធរបស់ប៉ារីស បាត់ទៅហើយ។ សេចក្តីស្លាប់... គឺជាកូនប្រសាររបស់លោក... ហើយសេចក្តីស្លាប់... ក៏ជាអ្នកស្នងមរតករបស់លោកដែរ។ ផ្កាដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតរបស់លោក... ត្រូវខ្យល់ត្រជាក់បោកបក់ រុះរោយបាត់ទៅហើយ។

មិនយូរប៉ុន្មាន... លោកឪពុកឡូរ៉េន បានដើរចូលមកដល់ ធ្វើពុតជាមិនដឹងរឿង។ គាត់បានប្រាប់គ្រួសារនេះ ឲ្យទប់អារម្មណ៍ និងប្រញាប់រៀបចំយកសពជូលីយ៉ែត ទៅតម្កល់នៅក្នុងផ្នូរថ្មរបស់ត្រកូលកាពូឡែត... ដោយស្លៀកពាក់ឈុតកូនក្រមុំឲ្យនាង។

អ្វីៗ... កំពុងតែដើរតាមផែនការរបស់លោកឪពុកឡូរ៉េនហើយ។ ជូលីយ៉ែត បានទៅដល់ផ្នូរថ្មដោយសុវត្ថិភាព... តែ... កំពុងរង់ចាំអ្នកនាំសារសម្ងាត់ យកដំណឹងនេះទៅប្រាប់រ៉ូមេអូ ឲ្យទាន់ពេលវេលា ប៉ុណ្ណោះ...។

21/07/2026

រឿង រ៉ូមេអូ និង ជូលីយ៉ែត៖ សោកនាដកម្មនៃសេចក្តីស្រឡាញ់

សូមស្វាគមន៍មកកាន់ចំណុចរបត់នៃសាច់រឿង... កាលពីប៉ុន្មានម៉ោងមុន សេចក្តីស្នេហាទើបតែបានរីកស្គុះស្គាយនៅក្នុងវិហារសាសនា ប៉ុន្តែពេលនេះ នៅតាមដងផ្លូវនៃទីក្រុងវ៉េរ៉ូណា កម្តៅថ្ងៃកំពុងតែឆាបឆេះយ៉ាងក្តៅហែង។ អាកាសធាតុក្តៅស្អុះស្អាប់នេះ ធ្វើឲ្យឈាមរបស់អ្នកទីក្រុងពុះកញ្ជ្រោល កំហឹងងាយនឹងផ្ទុះឡើងជាទីបំផុត។

បេនវ៉ូលីអូ និង មើស៊ូស៊ីអូ កំពុងដើរតាមផ្លូវ។ បេនវ៉ូលីអូដែលមានចរិតស្លូតបូត បានប្រាប់មិត្តភក្តិឲ្យប្រញាប់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ព្រោះគេឃើញមនុស្សរបស់ត្រកូលកាពូឡែតដើរពាសពេញផ្លូវ។ ប៉ុន្តែ មើស៊ូស៊ីអូ ជាមនុស្សមិនចេះខ្លាចអ្នកណា ក៏មិនព្រមទៅណា។

ភ្លាមៗនោះ ទីបល់ (Tybalt) ព្រមទាំងបក្ខពួក បានដើរសំដៅមករកពួកគេ។ ទីបល់កំពុងតែតាមស្វែងរកតាំងពីរព្រឹក គឺរកមុខរ៉ូមេអូ ដើម្បីសងសឹកនឹងរឿងកាលពីយប់មិញ។ រំពេចនោះ រ៉ូមេអូក៏បានដើរមកដល់ ទាំងទឹកមុខពោរពេញដោយស្នាមញញឹម ព្រោះគេទើបតែរៀបការរួចថ្មីៗ។
គ្រាន់តែឃើញរ៉ូមេអូភ្លាម ទីបល់បានស្រែកប្រមាថថា៖ "អាក្មេងពាល រ៉ូមេអូ! ឯងជាមនុស្សចង្រៃ!"

រ៉ូមេអូ ដែលពេលនេះចាត់ទុកទីបល់ជាបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្លួនដោយសារទើបតែរៀបការជាមួយជូលីយ៉ែត បានតបទៅវិញយ៉ាងទន់ភ្លន់ថា៖ "ទីបល់! ខ្ញុំមានហេតុផលដែលត្រូវស្រឡាញ់អ្នក ទោះបីជាអ្នកប្រមាថខ្ញុំយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សចង្រៃទេ។ សូមអ្នកទុកដាវចុះ ហើយយើងធ្វើជាបងប្អូននឹងគ្នាវិញ!"

ការសុំសន្តិភាពរបស់រ៉ូមេអូ ធ្វើឲ្យមើស៊ូស៊ីអូខឹងយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគិតថារ៉ូមេអូជាមនុស្សកំសាក។ ទ្រាំមិនបាន មើស៊ូស៊ីអូក៏ហូតដាវរបស់ខ្លួនចេញមក រួចស្ទុះទៅកាប់ទីបល់។ សំឡេងដាវប៉ះគ្នាបានបន្លឺឡើង។ រ៉ូមេអូភ័យស្លន់ស្លោ ក៏ស្ទុះរត់ចូលទៅកណ្តាល ដើម្បីយកខ្លួនបាំងឃាត់ពួកគេ។
ប៉ុន្តែ... ដោយសារតែការចូលទៅរារាំងរបស់រ៉ូមេអូ ទីបល់បានឆ្លៀតឱកាស ចាក់ទម្លុះក្រោមដើមដៃរបស់រ៉ូមេអូ ត្រូវចំចង្កេះរបស់មើស៊ូស៊ីអូពេញទំហឹង។ រួចហើយ ទីបល់ក៏រត់គេចខ្លួនបាត់។

មើស៊ូស៊ីអូ បានដួលដេកដង្ហើមចង្រិត។ មុនពេលដាច់ខ្យល់ស្លាប់ គេបានស្រែកដាក់បណ្តាសាទាំងការឈឺចាប់បំផុតថា៖ "បណ្តាសាធ្លាក់ទៅលើគ្រួសារទាំងពីររបស់ពួកឯង! កុំអីមានរឿងជម្លោះរបស់ពួកឯង ក៏អញមិនត្រូវស្លាប់ដូចសត្វឆ្កែបែបនេះដែរ!" និយាយចប់ គេក៏បិទភ្នែកជារៀងរហូត។

ឃើញមិត្តសម្លាញ់ស្លាប់ក្នុងថ្លុកឈាមដោយសារតែខ្លួន រ៉ូមេអូបានដកដង្ហើមធំ រួចងើបមុខឡើងសម្លឹងទៅលើមេឃ។ ភាពទន់ភ្លន់បានរលាយបាត់អស់ សល់តែភ្លើងកំហឹងសងសឹកប៉ុណ្ណោះ។ ពេលទីបល់ដើរត្រឡប់មកវិញ រ៉ូមេអូបានស្រែកដោយសម្លេងញាប់ញ័រថា៖ "ទីបល់! ព្រលឹងរបស់មើស៊ូស៊ីអូ កំពុងរង់ចាំនៅពីលើក្បាលយើង។ ត្រូវតែមានម្នាក់ក្នុងចំណោមយើង ទៅកំដរគេ!"
អ្នកទាំងពីរបានប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងសាហាវបំផុត។ ទីបំផុត... ដាវរបស់រ៉ូមេអូបានកាត់ផ្តាច់ជីវិតទីបល់។ សាកសពទីបល់បានដួលច្រងាងកណ្តាលផ្លូវ។

អ្នកស្រុកចាប់ផ្តើមផ្អើលឈូឆរ។ បេនវ៉ូលីអូបានស្រែកប្រាប់ឲ្យរ៉ូមេអូរត់គេចខ្លួន ព្រោះបើព្រះអង្គម្ចាស់មកដល់ គេប្រាកដជាត្រូវប្រហារជីវិត។ រ៉ូមេអូឧទានឡើងទាំងអស់សង្ឃឹមថា៖ "ឱ! ខ្ញុំក្លាយជាជនរងគ្រោះនៃព្រហ្មលិខិតហើយ!" រួចគេក៏រត់គេចខ្លួនបាត់ទៅ។
ព្រះអង្គម្ចាស់ (Prince Escalus) ព្រមទាំងមេគ្រួសារទាំងសងខាង បានមកដល់ទីតាំងកើតហេតុ។ ឃើញសាកសពទីបល់ និង មើស៊ូស៊ីអូ ព្រះអង្គម្ចាស់បានសម្រេចចិត្តយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បំផុត៖ "រ៉ូមេអូ ជាអ្នកសម្លាប់ទីបល់។ ដូច្នេះ យើងសូមប្រកាសបណ្តេញរ៉ូមេអូចេញពីទីក្រុងវ៉េរ៉ូណាជារៀងរហូត! ប្រសិនបើគេហ៊ានឈានជើងចូលទីក្រុងនេះម្តងទៀត គេនឹងត្រូវប្រហារជីវិតភ្លាមៗ!"

នៅឯបន្ទប់របស់ជូលីយ៉ែត នាងកំពុងតែទន្ទឹងរង់ចាំពេលយប់មកដល់ ដើម្បីឲ្យស្វាមីរបស់នាងលួចឡើងតាមខ្សែពួរមកជួបនាង។ នាងពោរពេញដោយសេចក្តីសុខ... រហូតទាល់តែ មេដោះ ដើរយំសោកចូលមក។
មេដោះយំផង ស្រែកផង ទម្រាំតែប្រាប់សាច់រឿងដឹងក្តី ធ្វើឲ្យជូលីយ៉ែតស្មានថារ៉ូមេអូស្លាប់។ តែពេលដឹងការពិតថា ទីបល់ស្លាប់ ហើយរ៉ូមេអូអ្នកសម្លាប់ និងត្រូវគេបណ្តេញចេញ ជូលីយ៉ែតហាក់ដូចជាត្រូវរន្ទះបាញ់ប្រហារកណ្តាលបេះដូង។

នាងមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់តាំងពីដើមទី។ ដំបូងនាងជេរប្រទេចរ៉ូមេអូថា៖ "មុខដូចទេវតា តែបេះដូងជាបិសាច! ហេតុអ្វីក៏ហ៊ានសម្លាប់បងប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ?" ប៉ុន្តែ ពេលមេដោះជេររ៉ូមេអូបន្ថែម ជូលីយ៉ែតក៏ប្រែជាការពារស្វាមីវិញភ្លាម៖ "បើគេមិនសម្លាប់ទីបល់ ទីបល់ក៏សម្លាប់គេដែរ ព្រោះគេការពារខ្លួន! ចុះហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវយំសងខាងដូច្នេះ? ពាក្យថា 'រ៉ូមេអូត្រូវគេបណ្តេញចេញ' វាឈឺចាប់ស្មើនឹងការស្លាប់របស់ទីបល់មួយម៉ឺនដង!"
នាងយំសោកសង្រេងសុំស្លាប់។ ឃើញដូច្នេះ មេដោះអាណិតពេក ក៏សន្យាថានឹងទៅលួចហៅរ៉ូមេអូមកជួបនាងជាលើកចុងក្រោយ នៅយប់នេះ។

នៅឯវិហារសាសនា លោកឪពុកឡូរ៉េនបានលាក់ខ្លួនរ៉ូមេអូ។ ពេលលឺសេចក្តីសម្រេចថា 'បណ្តេញចេញ' រ៉ូមេអូមិនបានត្រេកអរដែលរួចជីវិតទេ បែរជាដួលបោកខ្លួនយំសោកយ៉ាងខ្លាំង។ "បណ្តេញចេញ? វាជាពាក្យដ៏សែនឃោរឃៅជាងសេចក្តីស្លាប់ទៅទៀត! បើគ្មានជូលីយ៉ែត តើពិភពលោកនៅខាងក្រៅទីក្រុងវ៉េរ៉ូណា មានន័យអ្វីសម្រាប់ខ្ញុំ?" គេទាញកាំបិតរៀបនឹងចាក់សម្លាប់ខ្លួនឯង តែលោកឪពុកឡូរ៉េនទាញចេញទាន់។

លោកឪពុកស្តីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង៖ "ឈប់ឆ្កួតទៅ! តើឯងជាមនុស្សប្រុស ឬជាសត្វសាហាវ? ឯងចង់សម្លាប់ខ្លួនឯង ហើយសម្លាប់ប្រពន្ធឯងដែលរស់នៅដើម្បីតែឯងមែនទេ? ស្តាប់ខ្ញុំ! យប់នេះ ឯងទៅជួបនាងតាមការសន្យា។ លុះដល់រៀបភ្លឺ ឯងត្រូវតែរត់ទៅលាក់ខ្លួននៅទីក្រុង ម៉ាន់ទូវ៉ា (Mantua) សិន។ ចាំឲ្យស្ថានការណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ ខ្ញុំនឹងប្រកាសអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់អ្នកទាំងពីរជាសាធារណៈ សុំការលើកលែងទោសពីព្រះអង្គម្ចាស់ ហើយហៅឯងត្រឡប់មកវិញដោយកិត្តិយស! យល់ទេ?" ក្តីសង្ឃឹមបានរស់រានឡើងវិញបន្តិច រ៉ូមេអូក៏ប្រញាប់លួចទៅជួបប្រពន្ធ។

រាត្រីបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿន។ នៅលើរានហាល រ៉ូមេអូ និង ជូលីយ៉ែត បានចំណាយពេលយប់ដំបូង និងជាយប់ចុងក្រោយរបស់ពួកគេ។ សំឡេងសត្វចាបស្រែកយំប្រាប់ថាព្រះអាទិត្យរៀបនឹងរះហើយ។ ពួកគេអោបគ្នាទាំងទឹកភ្នែក មិនចង់បែកទាល់តែសោះ។
"ប្រញាប់ចុះទៅប្រុសថ្លៃ មុនពេលគេឃើញបង!" ជូលីយ៉ែតយំលា។ រ៉ូមេអូបានចុះតាមខ្សែពួរ រួចរត់គេចខ្លួនបាត់ស្រមោល។

មួយស្របក់ក្រោយមក ម្តាយរបស់ជូលីយ៉ែតបានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ ដោយស្មានថាកូនស្រីកំពុងយំសោកដោយសារការស្លាប់របស់ទីបល់។ ម្តាយបានប្រាប់ដំណឹងដែលគាត់គិតថា 'គួរឲ្យត្រេកអរ' ថា៖ "ដើម្បីបំបាត់ទុក្ខសោក កូនត្រូវតែរៀបការជាមួយលោកប៉ារីសដ៏សង្ហា នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ខាងមុខនេះ!"
ជូលីយ៉ែត បដិសេធដាច់អហង្ការ៖ "ខ្ញុំមិនរៀបការទេ! ទោះរៀប ក៏រៀបជាមួយរ៉ូមេអូជាសត្រូវនោះដែរ ជាជាងរៀបជាមួយប៉ារីស!"

លោកម្ចាស់កាពូឡែតជាឪពុក ដើរចូលមកលឺដូច្នេះ ក៏ផ្ទុះកំហឹងយ៉ាងកក្រើកផ្ទះ។ គាត់ជេរប្រទេចកូនស្រីមិនសំចៃមាត់៖
"នាងក្មេងរឹងរូស នាងកូនចង្រៃ! ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍នេះ ឯងត្រូវតែដើរទៅវិហាររៀបការជាមួយប៉ារីស! បើឯងមិនទៅទេ អញនឹងអូសសក់ឯងទៅ! ហើយបើឯងនៅតែបដិសេធទៀត អញនឹងកាត់កាល់ឯងចោល កុំមកហៅអញថាឪពុកទៀត ឯងចង់ទៅដេកតាមផ្លូវស្លាប់ក៏អញមិនខ្វល់ដែរ!" គាត់ដើរចេញទៅដោយកំហឹងក្រោធ។

ជូលីយ៉ែត ដួលយំសុំអង្វរម្តាយ តែម្តាយក៏ដើរចេញចោល។ នាងងាកទៅពឹងមេដោះ។ តែនឹកស្មានមិនដល់ មេដោះបែរជាប្រាប់នាងថា៖ "រ៉ូមេអូត្រូវគេបណ្តេញចេញហើយ គ្មានថ្ងៃវិលត្រឡប់ទេ។ លោកប៉ារីសជាមនុស្សសង្ហា ស័ក្តិសមនឹងនាងជាង អ្នកនាងគួរតែយល់ព្រមរៀបការជាមួយគេទៅ ព្រោះវាល្អជាងរ៉ូមេអូដែលនៅដូចជាស្លាប់។"

ប្រយោគនេះ បានកាត់ផ្តាច់ចំណងមនោសញ្ចេតនារបស់ជូលីយ៉ែតពីមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងផ្ទះ។ នាងបានដឹងថា ពេលនេះនាងនៅឯកកោរតែម្នាក់ឯង។ នាងបានបណ្តេញមេដោះឲ្យចេញពីបន្ទប់ ហើយសម្រេចចិត្តយ៉ាងដាច់ខាតថា៖
"ខ្ញុំនឹងទៅជួបលោកឪពុកឡូរ៉េន ដើម្បីរកវិធីដោះស្រាយ។ ប្រសិនបើគ្មានអ្នកណាអាចជួយខ្ញុំបានទេ ខ្ញុំមានតែកាំបិតមួយនេះហើយ ដែលជាអ្នកបញ្ចប់បញ្ហាទាំងអស់!"
ដោយទឹកមុខអង់អាច នាងដើរចេញពីផ្ទះ សំដៅទៅវិហារសាសនា។

19/07/2026

លទ្ធផលសម្រាប់ថ្ងៃនេះ ក្នុងកម្មវិធីប្រកួត SEA V-CUP លើកទី៦ វគ្គផ្តាច់ព្រ័ត្រ
កម្ពុជា 🇰🇭 ៣-២ ឥណ្ឌូនេស៊ី 🇮🇩

🗓 ថ្ងៃទី១៩ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៦ វេលាម៉ោង ១៦.៣០នាទី(ម៉ោងនៅកម្ពុជា)🏟 Candon City Arena, Philippines
វើក ជំរុញកីឡាបាល់ទះកម្ពុជាឱ្យល្បីរន្ទឺលើឆាកអន្តរជាតិ ✨

19/07/2026

រឿង រ៉ូមេអូ និង ជូលីយ៉ែត៖ សោកនាដកម្មនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ (2)

រាត្រីកាន់តែងងឹត ពិធីជប់លៀងបានបញ្ចប់ទៅហើយ ប៉ុន្តែបេះដូងរបស់រ៉ូមេអូវិញ មិនទាន់អាចស្ងប់បានឡើយ។ គេមិនអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបានទេ ព្រោះបេះដូងរបស់គេបានសល់ទុកនៅក្នុងភូមិគ្រឹះរបស់សត្រូវបាត់ទៅហើយ។

រ៉ូមេអូបានដើរចេញពីក្រុមមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួន។ បេនវ៉ូលីអូ និង មើស៊ូស៊ីអូ បានស្រែកហៅគេកាត់ភាពងងឹត តែរ៉ូមេអូមិនព្រមឆ្លើយតប។ គេបានសម្រេចចិត្តធ្វើរឿងមួយដ៏ឆ្កួតលីលា និងប្រថុយប្រថានបំផុត គឺការលួចផ្លោះរបងថ្មដ៏ខ្ពស់ ចូលទៅក្នុងសួនច្បារនៃភូមិគ្រឹះកាពូឡែត។ ប្រសិនបើឆ្មាំយាមចាប់បាន គេច្បាស់ជាត្រូវស្លាប់មិនខាន។ ប៉ុន្តែសម្រាប់រ៉ូមេអូ សេចក្តីស្លាប់មិនគួរឲ្យខ្លាច ស្មើនឹងការមិនបានឃើញមុខជូលីយ៉ែតម្តងទៀតនោះទេ។ គេបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងស្រមោលដើមឈើ ក្រោមភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃរាត្រី។

"តើពន្លឺអ្វីដែលចាំងចេញពីបង្អួចនោះ? វាគឺជាទិសខាងកើត ហើយជូលីយ៉ែតគឺជាព្រះអាទិត្យ! ឱ ព្រះអាទិត្យដ៏ស្រស់ស្អាតអើយ សូមរះឡើងមក ហើយសម្លាប់ព្រះច័ន្ទដ៏ច្រណែននេះទៅ។"

ជូលីយ៉ែតបានដើរចេញមកឈរនៅលើរានហាល (Balcony) តែម្នាក់ឯង ដោយនាងដាក់ដៃកើយចង្កា សម្លឹងមើលទៅលំហអាកាស។ នាងមិនបានដឹងសោះថា មានមនុស្សប្រុសដែលនាងទើបតែលង់ស្នេហ៍ កំពុងលាក់ខ្លួនមើលនាងពីក្រោមនោះទេ។ ដោយស្មានថានៅទីនេះគ្មានអ្នកណា ជូលីយ៉ែតបានរអ៊ូរទាំប្រាប់រាត្រីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ អំពីការឈឺចាប់របស់នាង៖
"អូ៎ រ៉ូមេអូ! រ៉ូមេអូ! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកត្រូវឈ្មោះថារ៉ូមេអូ? សូមអ្នកបដិសេធឪពុករបស់អ្នក ហើយបោះបង់ឈ្មោះត្រកូលរបស់អ្នកចោលទៅ។ ឬមួយក៏ បើអ្នកមិនព្រមទេ សូមគ្រាន់តែស្បថថាអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងលែងធ្វើជាកូនរបស់ត្រកូលកាពូឡែតទៀតហើយ។ ឈ្មោះត្រកូលម៉ុងតាហ្គីវរបស់អ្នក គឺជាសត្រូវតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ។ តើអ្វីទៅជាឈ្មោះ? ផ្កាកុលាប ទោះបីជាយើងហៅវាថាអ្វីក៏ដោយ ក៏វានៅតែមានក្លិនក្រអូបដដែល។"

ឮសម្តីទាំងនេះ រ៉ូមេអូមិនអាចលាក់ខ្លួនបន្តទៀតបាន គេក៏បោះជំហានចេញពីស្រមោលងងឹត ហើយនិយាយខ្លាំងៗថា៖
"ខ្ញុំសូមយកពាក្យសម្តីរបស់អ្នកធ្វើជាសច្ចាប្រណិធាន! គ្រាន់តែអ្នកហៅខ្ញុំថា 'សង្សារ' ខ្ញុំនឹងប្តូរឈ្មោះថ្មី។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំលែងជារ៉ូមេអូទៀតហើយ!"

ជូលីយ៉ែត ភ្ញាក់ព្រើតយ៉ាងខ្លាំង ហើយភ័យផង៖ "តើនរណាជាអ្នកលួចលាក់ខ្លួនក្នុងភាពងងឹត ហើយមកលួចស្តាប់ការសម្ងាត់របស់ខ្ញុំ? តើអ្នកចូលមកទីនេះដោយរបៀបណា? របងនេះខ្ពស់ណាស់ ហើយបើបងប្អូនខ្ញុំឃើញអ្នក ពួកគេច្បាស់ជាសម្លាប់អ្នកចោលមិនខាន!"
រ៉ូមេអូញញឹម ហើយឆ្លើយតបដោយភាពក្លាហាន៖ "ខ្ញុំហោះរំលងរបងនេះ ដោយសារស្លាបនៃសេចក្តីស្រឡាញ់។ របងថ្មមិនអាចរារាំងសេចក្តីស្នេហាបានទេ! ខ្ញុំសុខចិត្តស្លាប់ដោយសារមុខដាវរបស់ពួកគេ ជាជាងរស់នៅដោយគ្មានក្តីស្រឡាញ់ពីអ្នក។"

នៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ស្រទន់ ពួកគេទាំងពីរបានសារភាពស្នេហ៍ដាក់គ្នាយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រ។ ជូលីយ៉ែត ដែលជាក្មេងស្រីវៃឆ្លាតនិងម៉ឺងម៉ាត់ បានប្រាប់រ៉ូមេអូថា៖
"បើក្តីស្រឡាញ់របស់អ្នកពិតជាបរិសុទ្ធ ហើយគោលបំណងរបស់អ្នកគឺចង់រៀបការ ព្រឹកស្អែក ម៉ោង ៩ ខ្ញុំនឹងបញ្ជូនអ្នកបម្រើម្នាក់ទៅជួបអ្នក។ សូមប្រាប់នាងថា តើយើងនឹងរៀបការនៅកន្លែងណា និង ម៉ោងប៉ុន្មាន។ ខ្ញុំនឹងប្រគល់វាសនាទាំងស្រុងរបស់ខ្ញុំទៅឲ្យអ្នក ហើយដើរតាមអ្នកទៅគ្រប់ទិសទីទូទាំងពិភពលោក។"
រ៉ូមេអូយល់ព្រមភ្លាមៗ។ អ្នកទាំងពីររៀបនឹងបែកគ្នាទៅហើយ តែចេះតែត្រឡប់មកនិយាយលាគ្នាម្តងហើយម្តងទៀត ព្រោះមិនដាច់អាល័យ... រហូតទាល់តែមេឃរៀបភ្លឺ។

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ ខណៈដែលទឹកសន្សើមមិនទាន់ស្ងួតពីស្លឹកឈើផង រ៉ូមេអូបានរត់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់វិហារសាសនា ដើម្បីជួប លោកឪពុក ឡូរ៉េន (Friar Laurence)។
លោកឪពុកកំពុងតែដើរបេះឱសថរុក្ខជាតិ។ គាត់ជាមនុស្សដែលមានប្រាជ្ញាជ្រៅជ្រះ និងយល់ដឹងច្រើនពីធម្មជាតិ។
ពេលរ៉ូមេអូប្រាប់ពីបំណងចង់រៀបការជាមួយជូលីយ៉ែត លោកឪពុកមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះទើបតែម្សិលមិញសោះ រ៉ូមេអូនៅយំសោកបោកខ្លួនដោយសាររ៉ូហ្សាលីនសោះ!
"ឱ ព្រះអើយ! ក្មេងកំលោះអើយ ស្នេហារបស់អ្នកឯង មិនមែនស្ថិតនៅក្នុងបេះដូងទេ តែវាស្ថិតនៅលើកែវភ្នែកតើ! ទឹកភ្នែកដែលឯងសម្រក់ព្រោះរ៉ូហ្សាលីន មិនទាន់ស្ងួតពីថ្ពាល់ឯងផង!" លោកឪពុកបន្ទោស។

ប៉ុន្តែ រ៉ូមេអូនៅតែទទូចអង្វរ។ លោកឪពុកឡូរ៉េន គិតមួយសន្ទុះ ក៏សម្លឹងឃើញឱកាសមាសមួយនៅក្នុងរឿងនេះ។ គាត់គិតថា អាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងកូនៗរបស់ត្រកូលទាំងពីរនេះ អាចជាផ្លូវតែមួយគត់ ដែលអាចជួយផ្សះផ្សាគំនុំបង្ហូរឈាមរវាងគ្រួសារម៉ុងតាហ្គីវ និង កាពូឡែត បាន។ ដូច្នេះ គាត់ក៏យល់ព្រមជួយរៀបការឲ្យពួកគេ។

ម៉ោង ៩ ព្រឹក ម៉ោងដែលបានសន្យា។ មេដោះរបស់ជូលីយ៉ែត បានដើរទៅរកទីផ្សារ ដើម្បីជួបរ៉ូមេអូ។ ពេលទៅដល់ នាងត្រូវបានមើស៊ូស៊ីអូ (មិត្តរបស់រ៉ូមេអូ) និយាយលេងសើចចំអកឡកឡឺយយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឲ្យនាងខឹងមុខក្រហម។ ប៉ុន្តែរ៉ូមេអូបានទាញនាងចេញមកក្រៅ រួចផ្តាំផ្ញើសារសម្ងាត់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់៖
"សូមប្រាប់ជូលីយ៉ែតឲ្យរកលេសសុំការអនុញ្ញាតចេញពីផ្ទះនៅរសៀលនេះ ដើម្បីទៅសារភាពបាបនៅវិហារលោកឪពុកឡូរ៉េន។ នៅទីនោះ ពួកយើងនឹងរៀបការ។"

ងាកមកមើលឯភូមិគ្រឹះកាពូឡែតវិញ ជូលីយ៉ែតកំពុងតែដើរខ្វែងខ្វាត់ចុះឡើងៗ ក្នុងបន្ទប់ទាំងក្តីអន្ទះសា។ មេដោះទៅបាត់អស់រយៈពេល ៣ ម៉ោងហើយ។ [អ្នកនិទានរឿង ធ្វើសម្លេងអន្ទះសា]
ពេលមេដោះដើរចូលមកដល់ នាងហត់ដង្ហក់ ធ្វើពុតជាឈឺខ្នង ឈឺជើង មិនព្រមប្រាប់រឿងរ៉ូមេអូភ្លាមៗទេ ធ្វើឲ្យជូលីយ៉ែតស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ដោយសារការចង់ដឹង។
"អូយ... ឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំ! ទុកឲ្យខ្ញុំសម្រាកដកដង្ហើមសិនមក!" មេដោះត្អូញត្អែរ។
"ខ្ញុំសុខចិត្តឲ្យឆ្អឹងរបស់ខ្ញុំទៅអ្នក ចុះអ្នកប្រាប់រឿងរ៉ូមេអូមកខ្ញុំវិញមក! តើគេថាម៉េចខ្លះ?" ជូលីយ៉ែតអង្វរទាំងទឹកមុខគួរឲ្យអាណិត។
ទីបំផុត មេដោះក៏ប្រាប់ពីផែនការរៀបការ។ ជូលីយ៉ែតរំភើបចិត្តញាប់ញ័រ រួចប្រញាប់ប្រញាល់រៀបចំខ្លួន។

ពេលរសៀលឈានចូលមកដល់។ នៅក្នុងបន្ទប់សច្ចាប្រណិធានដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនៃវិហារសាសនា រ៉ូមេអូ និង ជូលីយ៉ែត បានជួបគ្នាវិញ។ ពួកគេសម្លឹងមើលមុខគ្នាដោយក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត។ រ៉ូមេអូហាក់ដូចជាមានក្តីសុខហួសប្រមាណ រហូតគេហ៊ាននិយាយពាក្យមួយឃ្លាថា៖ "ទោះបីជាសេចក្តីស្លាប់ដែលលេបត្របាក់ក្តីស្រឡាញ់ មកដល់នៅពេលនេះ ក៏ខ្ញុំមិនខ្លាចដែរ ឲ្យតែខ្ញុំអាចហៅនាងថាជាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ។"

លោកឪពុកឡូរ៉េន បានប្រទានពរដល់ពួកគេ ប៉ុន្តែគាត់ក៏បានផ្តល់នូវដំបូន្មានដែលប្រៀបដូចជាការព្យាករណ៍អនាគតដ៏គួរឲ្យខ្លាចមួយថា៖
"ក្តីរំភើបដែលឆេះយ៉ាងសន្ធោរសន្ធៅនេះ ច្រើនតែមានទីបញ្ចប់យ៉ាងសាហាវ... ប្រៀបដូចជាភ្លើង និង រំសេវ ដែលនៅពេលវាជួបគ្នា វាឆេះបំផ្លាញរលាយអស់។ សូមអ្នកទាំងពីរ ស្រឡាញ់គ្នាដោយសន្សឹមៗទើបវាបានយូរអង្វែង ការរត់លឿនពេក ក៏អាចដួលគ្រោះថ្នាក់ដូចជាការដើរយឺតពេកដែរ។"

បន្ទាប់មក លោកឪពុកបានដឹកដៃអ្នកទាំងពីរចូលទៅខាងក្នុង។ ថ្ងៃនេះ ពួកគេបានរៀបការក្លាយជាប្តីប្រពន្ធស្របច្បាប់ នៅចំពោះមុខព្រះ និងសាសនា។ អ្វីៗហាក់ដូចជាពោរពេញដោយសង្ឃឹម និង សេចក្តីសុខ។

ប៉ុន្តែ... នៅខាងក្រៅវិហារនោះវិញ កម្តៅនៃទីក្រុងវ៉េរ៉ូណាកំពុងតែកើនឡើង ហើយដាវជាច្រើនកំពុងតែត្រៀមហូតចេញពីស្រោមរួចជាស្រេច...។

18/07/2026

រឿង រ៉ូមេអូ និង ជូលីយ៉ែត៖ សោកនាដកម្មនៃសេចក្តីស្រឡាញ់

សូមស្វាគមន៍មកកាន់ទីក្រុងវ៉េរ៉ូណា (Verona) ដ៏ស្រស់បំព្រង... នៅទីនេះហើយ ដែលរឿងរ៉ាវរបស់យើងចាប់ផ្តើម។ ទីក្រុងនេះពោរពេញទៅដោយអគារសាងសង់ពីថ្មយ៉ាងប្រណិត ផ្លូវក្រាលគ្រួសដ៏ស្អាតបាត និងពន្លឺព្រះអាទិត្យនៃប្រទេសអ៊ីតាលីដែលចាំងចែងពេញផ្ទៃមេឃ។ ប៉ុន្តែ នៅពីក្រោមសម្រស់ដ៏ស្រស់ត្រកាលនេះ មានទន្លេឈាមដែលហូរលាក់កំបាំង។

មានគ្រួសារអភិជនដ៏មានអំណាចបំផុតចំនួនពីរ គឺគ្រួសារ ម៉ុងតាហ្គីវ (Montague) និង គ្រួសារ កាពូឡែត (Capulet)។ ពួកគេមានឋានៈស្មើគ្នា មានទ្រព្យសម្បត្តិស្មើគ្នា ហើយ... មានគំនុំសងសឹកនឹងគ្នាស្មើគ្នា។ គ្មាននរណាម្នាក់ចាំទេថា ជម្លោះនេះផ្តើមចេញពីរឿងអ្វីឲ្យប្រាកដ ព្រោះវាបានកើតឡើងជាច្រើនជំនាន់មកហើយ។ តែអ្វីដែលគេដឹងច្បាស់នោះគឺ ការស្អប់ខ្ពើមនេះបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ រហូតដល់សូម្បីតែអ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះ ក៏មិនអាចដើរកាត់មុខគ្នានៅតាមដងផ្លូវដោយមិនហូតដាវចេញមកកាប់ចាក់គ្នាដែរ។ ពីឈាមអ្នកចាស់ ធ្លាក់មកដល់ដៃក្មេងជំនាន់ក្រោយ។ ទីក្រុងវ៉េរ៉ូណាទាំងមូល ត្រូវរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចដោយសារតែភ្លើងគំនុំរបស់ត្រកូលទាំងពីរនេះ។

ថ្ងៃមួយ ក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែង ដែលធ្វើឲ្យឈាមមនុស្សឆាប់ពុះកញ្ជ្រោល អ្នកបម្រើពីរនាក់របស់ត្រកូលកាពូឡែត កំពុងដើរអួតអាងនៅតាមទីផ្សារ។ ពួកគេបានឃើញអ្នកបម្រើរបស់ត្រកូលម៉ុងតាហ្គីវដើរមកពីមុខ។ ដោយចង់បញ្ឆេះកំហឹង អ្នកបម្រើត្រកូលកាពូឡែតបានធ្វើកាយវិការខាំមេដៃ ដែលជាការប្រមាថមើលងាយយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនៅសម័យនោះ។

គ្រាន់តែឃើញភ្លាម ការជេរប្រមាថក៏ចាប់ផ្តើម ហើយដាវក៏ត្រូវហូតចេញពីស្រោម។ សំឡេងដែកប៉ះទង្គិចគ្នាបានបន្លឺឡើងកក្រើកពេញទីផ្សារ។ ប្រជាជនដែលកំពុងទិញឥវ៉ាន់ នាំគ្នារត់គេចខ្លួនបាតជើងសព្រាត។

បេនវ៉ូលីអូ (Benvolio) ដែលជាក្មួយប្រុសរបស់ម៉ុងតាហ្គីវ និងជាមនុស្សស្រឡាញ់សន្តិភាព បានរត់ចូលទៅកណ្តាលវង់ ដើម្បីឃាត់អ្នកទាំងនោះ។ "ឈប់! ពួកឯងឆ្កួតអស់ហើយឬ? ដាក់ដាវចុះភ្លាម!" គេស្រែកបញ្ជា។ ប៉ុន្តែនៅពេលនោះ ទីបល់ (Tybalt) ដែលជាក្មួយប្រុសរបស់កាពូឡែត ជាមនុស្សកោងកាច និងមានបេះដូងពោរពេញដោយភ្លើងកំហឹង បានដើរចូលមកដល់។ ទីបល់បានសើចចំអក រួចនិយាយថា៖ "ឯងកាន់ដាវ ហើយនិយាយពីសន្តិភាពឬ? អញស្អប់ពាក្យនេះ ដូចដែលអញស្អប់ពួកម៉ុងតាហ្គីវទាំងអស់អ៊ីចឹង!" និយាយចប់ ទីបល់ក៏ស្ទុះទៅកាប់បេនវ៉ូលីអូ។

មិនយូរប៉ុន្មាន សូម្បីតែមេគ្រួសារចាស់ៗទាំងពីរក៏រត់ចេញពីផ្ទះ ទាំងកាន់ដាវចាស់ៗរបស់ពួកគេចូលមកវាយតប់គ្នាដែរ។ ទីក្រុងវ៉េរ៉ូណាក្លាយជាសមរភូមិ។ រហូតទាល់តែ ព្រះអង្គម្ចាស់នៃទីក្រុង (Prince Escalus) ជិះសេះផ្ទាល់ខ្លួនចូលមកដល់ ព្រមជាមួយកងទ័ពរាប់សិបនាក់ ទើបសង្គ្រាមនេះបញ្ឈប់។ ព្រះអង្គម្ចាស់មានបន្ទូលដោយកំហឹងក្រោធថា៖
"ពួកមនុស្សតិរច្ឆាន! ពួកឯងយកឈាមជនរួមជាតិមកលាងកំហឹងរបស់ឯងឬ? នេះជាលើកទីបីហើយ ដែលជម្លោះរបស់ពួកឯងធ្វើឲ្យទីក្រុងវ៉េរ៉ូណាចលាចល។ អញសុំប្រកាសជាដាច់ខាតចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ៖ បើនរណាម្នាក់ហ៊ានបង្ករឿងបង្ហូរឈាមគ្នាម្តងទៀត អ្នកនោះនឹងត្រូវកាត់ក្បាលជាសាធារណៈ!"
បន្ទាប់ពីការគំរាមនេះ គ្រប់គ្នាក៏បំបែកផ្លូវគ្នាទាំងក្តីគុំកួន។

ខណៈពេលដែលគ្រួសារកំពុងកាប់ចាក់គ្នា តើរ៉ូមេអូ (Romeo) ដែលជាកូនប្រុសទោលរបស់ម៉ុងតាហ្គីវនៅឯណា? រ៉ូមេអូមិនបានចូលរួមក្នុងជម្លោះនេះទេ។ បុរសវ័យក្មេងសង្ហាម្នាក់នេះ កំពុងតែលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រៃងងឹត ឆ្ងាយពីទីក្រុង ដើរសម្រក់ទឹកភ្នែកម្នាក់ឯង។ គេមានវិបត្តិផ្លូវចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

បេនវ៉ូលីអូ បានដើរទៅរករ៉ូមេអូ ហើយសួរដោយក្តីបារម្ភថា៖ "បងប្អូនខ្ញុំ តើមានរឿងអ្វីធ្វើឲ្យឯងសោកសៅម្ល៉េះ? ម៉េចក៏ដើរគេចមុខពីមនុស្សម្នាអ៊ីចឹង?"
រ៉ូមេអូដកដង្ហើមធំ រួចឆ្លើយថា៖ "ខ្ញុំ... ខ្ញុំកំពុងតែឈឺចាប់ដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់។ ខ្ញុំស្រឡាញ់នារីម្នាក់ឈ្មោះ រ៉ូហ្សាលីន (Rosaline)។ សម្រស់របស់នាងប្រៀបដូចជាទេពធីតា ប៉ុន្តែនាងបែរជាបដិសេធក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ នាងបានស្បថថានឹងរស់នៅនៅលីវអស់មួយជីវិត។ បេះដូងខ្ញុំបែកខ្ទេចអស់ហើយ បេនវ៉ូលីអូ។ ខ្ញុំលែងចង់រស់ទៀតហើយ។"
ទោះបីជាមិត្តភក្តិព្យាយាមលួងលោមយ៉ាងណា ក៏រ៉ូមេអូនៅតែមិនព្រមស្តាប់។ គេលិចលង់ក្នុងទុក្ខសោករបស់ខ្លួនឯង។

ងាកមកមើលខាងភូមិគ្រឹះត្រកូលកាពូឡែតវិញ លោកម្ចាស់កាពូឡែត កំពុងសន្ទនាជាមួយកំលោះសង្ហាម្នាក់ឈ្មោះ ប៉ារីស (Paris) ដែលជាសាច់ញាតិរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ទីក្រុងវ៉េរ៉ូណា។ ប៉ារីសបានមកសុំចូលស្តីដណ្តឹងកូនស្រីទោលរបស់កាពូឡែត គឺ ជូលីយ៉ែត (Juliet)។
កាពូឡែតឆ្លើយតបថា៖ "ប៉ារីស អើយ កូនស្រីខ្ញុំនៅក្មេងណាស់ នាងទើបតែអាយុ ១៤ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ នាងមិនទាន់ស្គាល់ពិភពលោកច្បាស់ទេ។ ប៉ុន្តែ... យប់នេះ គ្រួសារខ្ញុំមានរៀបចំពិធីជប់លៀងពាក់របាំងមុខដ៏ធំមួយ។ សូមអ្នកអញ្ជើញមកចូលរួមចុះ។ បើអ្នកអាចធ្វើឲ្យបេះដូងកូនស្រីខ្ញុំរលាយ ហើយនាងព្រមទទួលយកអ្នក ខ្ញុំក៏នឹងយល់ព្រមដូចគ្នា។"

លោកកាពូឡែត បានប្រគល់បញ្ជីឈ្មោះភ្ញៀវកិត្តិយសទៅឲ្យអ្នកបម្រើម្នាក់ ឲ្យដើរហៅភ្ញៀវ។ ប៉ុន្តែរឿងគួរឲ្យអស់សំណើចនោះគឺ អ្នកបម្រើម្នាក់នោះ អត់ចេះអក្សរទេ! គាត់ដើរតាមផ្លូវ ទាំងមិនដឹងថាត្រូវអានឈ្មោះអ្នកណាយ៉ាងម៉េច។ ជួនជាពេលនោះ រ៉ូមេអូ និង បេនវ៉ូលីអូ ដើរកាត់។ អ្នកបម្រើក៏ពឹងរ៉ូមេអូឲ្យជួយអានបញ្ជីឈ្មោះឲ្យ។
រ៉ូមេអូក្រឡេកមើលបញ្ជីឈ្មោះ ហើយស្រាប់តែភ្នែករបស់គេបើកធំៗ។ នៅក្នុងបញ្ជីនោះ មានឈ្មោះ រ៉ូហ្សាលីន ជាមនុស្សស្រីដែលគេលួចស្រឡាញ់!
បេនវ៉ូលីអូ ឃើញឱកាសល្អ ក៏បញ្ចុះបញ្ចូលរ៉ូមេអូថា៖ "ឯងឃើញទេ? រ៉ូហ្សាលីនទៅពិធីជប់លៀងរបស់កាពូឡែតយប់នេះ។ យើងត្រូវតែលួចបន្លំខ្លួនពាក់របាំងមុខចូលទៅទីនោះ! ពេលឯងបានឃើញស្រីស្អាតដទៃទៀតនៅក្នុងទីក្រុងវ៉េរ៉ូណា ឯងនឹងដឹងថា រ៉ូហ្សាលីនរបស់ឯង គ្រាន់តែជាសត្វក្អែក មិនមែនជាសត្វហង្សទេ។"
រ៉ូមេអូយល់ព្រមចូលរួម មិនមែនដើម្បីទៅរកមើលស្រីផ្សេងទេ គឺដើម្បីសម្លឹងមើលមុខរ៉ូហ្សាលីនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួន។

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ប្រណិតមួយ ជូលីយ៉ែត កំពុងនិយាយលេងជាមួយមេដោះ (Nurse) ដែលជាអ្នកមើលថែនាងតាំងពីនាងនៅជាទារក។ មេដោះជាស្ត្រីចំណាស់ដែលចូលចិត្តនិយាយច្រើន និយាយឡូឡា និងមានភាពកំប្លុកកំប្លែង។
ម្តាយរបស់ជូលីយ៉ែត (Lady Capulet) បានដើរចូលមក រួចសួរយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "ជូលីយ៉ែត កូនស្រីម្តាយ តើកូនយល់យ៉ាងណាចំពោះការរៀបការ?"
ជូលីយ៉ែតឆ្លើយយ៉ាងទន់ភ្លន់ថា៖ "វាជាកិត្តិយសមួយ ដែលកូនមិនទាន់បានគិតដល់នៅឡើយទេ អ្នកម្តាយ។"
ម្តាយរបស់នាងនិយាយបន្តថា៖ "ដល់ពេលត្រូវគិតហើយ! ក្មេងស្រីអភិជនជាច្រើននៅអាយុប៉ុនកូន សុទ្ធតែមានកូនពកមុខអស់ទៅហើយ។ យប់នេះ លោកប៉ារីសដ៏សង្ហានឹងមកក្នុងពិធីជប់លៀងរបស់យើង។ កូនត្រូវតែសម្លឹងមើលគេឲ្យបានច្បាស់ គេជាបុរសដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។"
ជូលីយ៉ែត ជាក្មេងស្រីស្តាប់បង្គាប់ បានត្រឹមតែងក់ក្បាលយល់ព្រមថានឹងសាកល្បងមើលចិត្តប៉ារីស ប៉ុន្តែនាងមិនបានសន្យាថានឹងស្រឡាញ់គេទេ។

រាត្រីបានឈានចូលមកដល់។ ភូមិគ្រឹះកាពូឡែត ភ្លឺចិញ្ចាចដោយពន្លឺភ្លើងទានរាប់ពាន់ដើម។ សំឡេងតន្ត្រីយ៉ាងពីរោះរណ្តំបានបន្លឺឡើង។ មនុស្សម្នាស្លៀកពាក់យ៉ាងស្រស់ស្អាត ពាក់របាំងមុខចម្រុះពណ៌ កំពុងរាំកម្សាន្តយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។

រ៉ូមេអូ បេនវ៉ូលីអូ និង មើស៊ូស៊ីអូ (Mercutio) ជាមិត្តសម្លាញ់ម្នាក់ទៀត បានលួចចូលក្នុងពិធីនេះយ៉ាងរលូន ដោយសារតែមានរបាំងមុខបិទបាំង។
ខណៈដែលរ៉ូមេអូកំពុងឈរនៅជ្រុងម្ខាងនៃសាលរាំ ភ្នែករបស់គេបានរំពៃរកមើលរ៉ូហ្សាលីន... ប៉ុន្តែ ស្រាប់តែខ្សែភ្នែករបស់គេ បានទៅប៉ះនឹងនារីម្នាក់ទៀត។
នារីម្នាក់នោះ កំពុងរាំយ៉ាងទន់ភ្លន់។ នាងមានសម្រស់ស្អាតលើសពីការពណ៌នា ស្អាតរហូតដល់រ៉ូមេអូភ្លេចដង្ហើម ភ្លេចការឈឺចាប់ ភ្លេចរ៉ូហ្សាលីន ភ្លេចពិភពលោកទាំងមូល។
រ៉ូមេអូបានលាន់មាត់ឡើងដោយមិនដឹងខ្លួនថា៖
"អូ៎... នាងបង្រៀនភ្លើងគោមឲ្យចេះបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច។ សម្រស់របស់នាងប្រៀបដូចជាត្បូងពេជ្រនៅលើត្រចៀករបស់ជនជាតិអេត្យូពី ជាសម្រស់ដែលមិនសក្តិសមនឹងនៅលើផែនដីនេះទេ។ ពេលនាងឈរក្បែរស្រីដទៃ នាងប្រៀបដូចជាសត្វព្រាបពណ៌សដែលហើរនៅកណ្តាលហ្វូងសត្វក្អែក។ តើបេះដូងខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់ទេពីមុនមក? ទេ... គឺទើបតែយប់នេះទេ ដែលភ្នែកខ្ញុំបានឃើញសម្រស់ពិតប្រាកដ។"

តែសំណាងមិនល្អ សំឡេងរបស់រ៉ូមេអូ ត្រូវបាន ទីបល់ (Tybalt) ដែលកំពុងឈរក្បែរនោះស្តាប់ឮ។ ទីបល់ចំណាំសំឡេងនេះបានច្បាស់ណាស់! "នេះគឺជាសំឡេងរបស់អាក្មេងត្រកូលម៉ុងតាហ្គីវ! វាហ៊ានមកជាន់ផ្ទះយើង ដើម្បីមើលងាយយើង!" ទីបល់ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយប្រញាប់បញ្ជាឲ្យគេយកដាវមកឲ្យខ្លួន ដើម្បីទៅកាប់រ៉ូមេអូ។ ប៉ុន្តែ លោកកាពូឡែត ជាម្ចាស់ផ្ទះ បានចូលមកឃាត់ភ្លាមៗ។ "ទីបល់! បញ្ឈប់សកម្មភាពឯងភ្លាម! កុំបង្ករឿងនៅក្នុងផ្ទះអញ។ ទុកឲ្យគេនៅស្ងៀមទៅ គេមិនបានធ្វើអីខុសទេ។" ទីបល់ខឹងញ័រខ្លួន ដើរចេញទៅទាំងគំនុំសងសឹកក្នុងចិត្តយ៉ាងជ្រៅ។

នៅពេលនោះ រ៉ូមេអូបានដើរលួចចូលទៅជិតនារីដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ... គឺ ជូលីយ៉ែត។
គេបានលូកដៃទៅចាប់ដៃនាងយ៉ាងទន់ភ្លន់ ហើយនិយាយដោយសម្តីផ្អែមល្ហែមប្រៀបដូចជាអ្នកសូត្រធម៌កំពុងបួងសួងដល់ទេវតា៖
"ប្រសិនបើដៃដ៏កខ្វក់របស់ខ្ញុំ ធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់ដៃដ៏បរិសុទ្ធរបស់អ្នក ខ្ញុំសូមយកបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ ជាអ្នកធម្មយាត្រា ដើម្បីថើបលុបលាងកំហុសមួយនេះ។"
ជូលីយ៉ែត ដែលជាក្មេងស្រីមិនធ្លាប់ស្គាល់ស្នេហា ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍រំភើបញាប់ញ័រក្នុងបេះដូងយ៉ាងចម្លែក។ នាងតបវិញយ៉ាងឆ្លាតវៃថា៖
"អ្នកធម្មយាត្រា... ដៃរបស់អ្នកមិនកខ្វក់ទេ ការកាន់ដៃគ្នា ក៏ជាការថើបរបស់អ្នកធម្មយាត្រាដែរ។"
អ្នកទាំងពីរបានសម្លឹងមើលភ្នែកគ្នាយ៉ាងជ្រៅ... ហើយរ៉ូមេអូក៏បានឱនទៅថើបបបូរមាត់របស់ជូលីយ៉ែត។ ការថើបមួយនេះ គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃក្តីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យបំផុត ហើយក៏ជាការចាប់ផ្តើមនៃសោកនាដកម្មដ៏ឈឺចាប់បំផុតដែរ។

បន្ទាប់ពីថើបគ្នា មេដោះរបស់ជូលីយ៉ែតបានដើរមកកាត់ផ្តាច់ភាពផ្អែមល្ហែមនេះ ដោយប្រាប់ថា ម្តាយរបស់ជូលីយ៉ែតកំពុងហៅរក។ រ៉ូមេអូ ទើបតែឆ្លៀតឱកាសសួរមេដោះថា តើនារីម្នាក់នោះជាកូនអ្នកណា?
មេដោះឆ្លើយថា៖ "លោកអើយ! នាងគឺជាកូនស្រីទោលរបស់លោកម្ចាស់កាពូឡែត ម្ចាស់ផ្ទះនេះហើយ!"
ពាក្យនេះប្រៀបដូចជារន្ទះបាញ់ចំកណ្តាលបេះដូងរ៉ូមេអូ។ "នាងគឺជាកាពូឡែត? ជីវិតខ្ញុំពេលនេះ ត្រូវធ្លាក់ក្នុងកណ្តាប់ដៃសត្រូវហើយ។"

ចំណែកឯជូលីយ៉ែតវិញ ពេលរ៉ូមេអូដើរចេញទៅ នាងបានសួរមេដោះថា តើបុរសដែលទើបតែដើរចេញទៅនោះជាអ្នកណា? បើមេដោះប្រាប់ថាគេមានប្រពន្ធហើយ នោះផ្នូរខ្មោចនឹងក្លាយជាគ្រែរៀបការរបស់នាងជាមិនខាន។
មេដោះបានដើរទៅសួរគេ ហើយត្រឡប់មកវិញប្រាប់នាងថា៖ "គេឈ្មោះ រ៉ូមេអូ! ជាកូនប្រុសទោលរបស់ត្រកូលម៉ុងតាហ្គីវ ជាសត្រូវស៊ូពូជរបស់គ្រួសារយើង!"

ជូលីយ៉ែត ដកដង្ហើមធំ ទឹកភ្នែករលីងរលោង ហើយពោលពាក្យដ៏កម្សត់ថា៖
"សេចក្តីស្រឡាញ់តែមួយគត់របស់ខ្ញុំ កើតចេញពីសេចក្តីស្អប់តែមួយគត់របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំបានស្គាល់គេលឿនពេក ពេលដែលខ្ញុំមិនទាន់ដឹងថាគេជានរណា ហើយពេលខ្ញុំដឹងថាគេជានរណា វាហួសពេលទៅហើយ។ ស្នេហាដំបូងរបស់ខ្ញុំ គឺជាការចាប់ផ្តើមដ៏អាក្រក់បំផុត ព្រោះខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តស្រឡាញ់សត្រូវរបស់ខ្លួនឯង។"

ទីបញ្ចប់នៃអន្លង់ស្នេហ៍ បានធ្វើឲ្យពួកគេទាំងពីរធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្ទាក់នៃវាសនា។ ពិធីជប់លៀងបានបញ្ចប់ ប៉ុន្តែភ្លើងស្នេហ៍ និង ភ្លើងសង្គ្រាម ទើបតែចាប់ផ្តើមឆេះប៉ុណ្ណោះ។

Rako

07/08/2026

29/07/2026

26/07/2026

25/07/2026

24/07/2026

23/07/2026

21/07/2026

19/07/2026

19/07/2026

18/07/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Listing takedown request