08/03/2026
ШЫНЫ ҚҰМЫРАДАҒЫ КҮРІШ ТҰЗАҒЫ
Бір тышқан күріш салынған шыны құмыраға түсіп кетеді. Ол үшін бұл — оңай олжа. Енді далада жүріп азық іздеудің қажеті жоқ. Тек жейді, ұйықтайды, қайта жейді, қайта ұйықтайды. Осылайша күн сайын бір нәрсені қайталай береді. Алғашында ол бір-ақ секіріп, құмырадан шығып кете алар еді. Құмыраның аузы жақын еді. Бірақ неге шықсын? Жанында дайын ас тұр.
Күндер өтеді. Күріш азая бастайды. Құмыра тереңдей түседі. Шығу қиындайды. Ол мұны байқайды, бірақ елемейді немесе «кейін» дейді. Бір күн тағы, бір күн тағы... Ақыры құмыра босап, күріш бітеді. Енді құмыраның аузы тым биік, одан өрмелеп шығу қиын. Сонда бәрін түсінеді, бірақ енді тым кеш еді. Жоғарыдағы жарыққа қарап, баяу өлім күтеді. Ол аштықтан емес, тастай алмаған жайлылықтан өледі. Міне, бұл — шыны құмырадағы күріш тұзағы.
Дәл осындай тұзақ біздің өмірімізде де бар: телефонды бір сағат, екі сағат, үш сағат бойы сырғыта беру... Бұл бізге ештеңе қоспайды. Керісінше, сонда өткен әр сәт бізді мақсатымыздан алыстатады. Аз ғана қимылмен істейтін осындай нәрселер бізге сыйлық сияқты сезіледі. Бірақ шын мәнінде, бұлар — тұзақ.
Бұл — арзан, еш күш жұмсамай алынған ләззат, тез өтіп кететін рахат. Бірақ оның өтеуі міндетті түрде келеді. Еңбексіз келген әрбір өткінші допамин — ертең өзің өріп, кейін аса алмай қалатын қабырғаңдағы бір кірпіш. Сен өзіңді жеңілдеп қалдым деп ойлайсың, ал шын мәнінде бірте-бірте батып бара жатасың. Сел келгенде — ал ол міндетті түрде келеді — «әттең, кезінде шығып кетуім керек еді» деп өкінетін, бірақ бәрі кеш екенін түсініп, қиналатын күйге түсесің.
«Өзіңнен Баста Әлем Өзгерсін» Кітабын алыңыз