14/09/2026
விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டிருந்த அக்கரைப்பற்று மாநகர சபையின் முன்னாள் மேயர் சக்கி அதாஉல்லா, பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார்.
கடந்த 09ஆம் திகதி அவர் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டிருந்த போதும், அந்தத் தகவல் அன்றைய தினம் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.
அவர் விளக்கமறியலில் அடைக்கப்பட்டமையை செய்தியாக்கியாக்கிய ஊடகங்கள், அவர் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டமையை பெரும்பாலும் செய்தியாக்கவில்லை.
செய்தியின் பண்பு அதுதான். இயல்புக்கு மாறான நிகழ்வுகள்தான் அநேகமாக செய்தியாக மாறும்.
இந்த நிலையில், தான் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதை செய்தியாக்கிய ஊடகங்களும் ஊடகவியலாளர்களும், பிணையில் வந்ததை ஏன் செய்தியாக்கவில்லை என்று கேட்டு, நேற்றைய தினம் தனது பேஸ்புக் பக்கத்தில் சக்கி ஒரு பதிவை எழுதியிருக்கிறார்.
ரஜினிகாந்த்-இன் ”நான் வந்துட்டேன்னு சொல்லு, திரும்பி வந்திட்டேன்னு சொல்லு” என்பதை நினைவுபடுத்தும் வகையில், சக்கியின் பதிவு ஆரம்பிக்கிறது.
அந்தப் பதிவை வாசியுங்கள். ’
🔴
நான் திரும்பி வந்துவிட்டேன்… ஆனால் சில கேள்விகள் இன்னும் உயிரோடு இருக்கின்றன.
கடந்த ஓகஸ்ட் 18ஆம் திகதி தொடக்கம் செப்டம்பர் 9ஆம் திகதி வரை, மட்டக்களப்பு சிறைச்சாலையின் சுவர்களுக்குள் ஒரு கைதியாக இருந்தேன்.
என்மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டு, பாலியல் குற்றச்சாட்டு.
நான் அந்தக் குற்றத்தை செய்யவில்லை என்பது எனது தெளிவான நிலைப்பாடு.
மேலும், என்னை அரசியலிலிருந்து பலவீனப்படுத்தவும், பழிவாங்கவும், என் நற்பெயரை களங்கப்படுத்தவும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பொய்யான குற்றச்சாட்டு மற்றும் முறைப்பாடு என நான் நம்புகிறேன்.
இந்த இரண்டு மாதங்கள் என்னை உடைத்துவிடும் என்று சிலர் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் என்னை அறிந்திருக்கவில்லை. சிறைச்சாலை எனக்கு ஒரு தண்டனையாக இருக்கவில்லை. அது ஒரு வாழ்க்கைப் பல்கலைக்கழகம். அங்கு நான் மனிதர்களைப் பார்த்தேன். மனிதர்களின் பலவீனங்களையும் பார்த்தேன்.
நம்பிக்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தையும் பார்த்தேன். அதிலும் முக்கியமாக சுதந்திரத்தின் மதிப்பை உணர்ந்தேன்.
ஆனால் இன்று சில கேள்விகளை கேட்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.
நான் கைது செய்யப்பட்டபோது, நாட்டின் முன்னணி ஊடகங்களில் ஒன்றான சக்தி TV உள்ளிட்ட ஊடகங்கள் இந்தச் செய்தியை முக்கியத்துவத்துடன் வெளியிட்டன.
சமூக ஊடகங்களில் சில செய்திப் பக்கங்களும் என்னைச் சுற்றி பரபரப்பை உருவாக்கின.
“விளக்கமறியல்…”
“14 நாட்கள்…”
“9 நாட்கள்…” என்று தலைப்புகள் ஓடின.
அப்போது ஒரு குற்றச்சாட்டு மட்டும் போதுமானதாக இருந்தது.
ஒரு மனிதனின் பெயரைச் சுற்றி சந்தேகம் உருவாக்குவதற்கு அது போதுமானதாக இருந்தது.
ஆனால் இன்று நான் வெளியே வந்துவிட்டேன்.
அப்போது செய்தியாக இருந்த நான், இன்று ஏன் செய்தியாக இல்லை? இதுதான் எனது கேள்வி.
நான் கைது செய்யப்பட்ட செய்தி முக்கியமானது என்றால், நான் வெளியே வந்த செய்தி ஏன் முக்கியமானதல்ல?
ஒரு மனிதனை குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் பொதுமக்கள் முன் நிறுத்துவது ஊடகப் பொறுப்பா?
அப்படியானால், அதே மனிதன் வெளியே வந்தபோது உண்மையின் மறுபக்கத்தை மக்களுக்கு தெரிவிப்பதும் அதே ஊடகப் பொறுப்பு அல்லவா?
அல்லது ஊடகங்களின் நீதி என்பது - ஒருவரை குற்றம் சாட்டும் வரையில் மட்டும்தானா?
நான் எந்த ஊடகத்திடமும் எனக்காக பரிதாபம் கேட்கவில்லை. எனக்காக செய்தி போடுங்கள் என்றும் கேட்கவில்லை.
நான் கேட்பது ஒரே ஒரு விஷயம் சமநிலை.
ஒரு குற்றச்சாட்டு வெளியிடப்பட்டால், குற்றச்சாட்டுக்குள்ளானவரின் நிலைப்பாடும் மக்களுக்கு தெரிய வேண்டும்.
அதுதான் ஊடக நெறிமுறை. அதுதான் ஜனநாயகம்.
அதுதான் ஒரு மனிதனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய குறைந்தபட்ச நீதி. என்னை அவமானப்படுத்த நினைத்தவர்கள் ஒருவேளை தற்காலிகமாக வெற்றி பெற்றிருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிட்டார்கள்.
அவமானம் ஒரு மனிதனை அழிப்பதில்லை.
அதை எப்படி எதிர்கொள்கிறான் என்பதுதான் அவனுடைய குணத்தை நிரூபிக்கிறது.
நான் மறைந்து கொள்ளப் போவதில்லை.
நான் பயந்து அரசியலை விட்டு விலகப் போவதில்லை.
நான் தலைகுனிந்து நடக்கப் போவதில்லை.
நான் இன்னும் இங்கேதான் இருக்கிறேன்.
இந்த வழக்கு தொடர்பாக எனக்கு இன்னும் நிறைய சொல்ல வேண்டியுள்ளது.
நான் அனுபவித்த சிறைச்சாலை வாழ்க்கையைப் பற்றியும், இந்த வழக்கு என்னை எவ்வாறு பாதித்தது என்பதையும், இந்த காலகட்டத்தில் நான் சந்தித்த மனிதர்களைப் பற்றியும், எனக்குத் தெரிந்த உண்மைகளையும் நேரம் வரும் போது ஒவ்வொன்றாகப் பேசுவேன்.
அப்போது யாரும் என்னிடம், “ஏன் இப்போது பேசுகிறீர்கள்?” என்று கேட்க வேண்டாம்.
நான் பேச வேண்டிய நேரத்தில் பேசுவேன்.
என்னை அழிக்க நினைத்தவர்களுக்கு நான் கோபத்துடன் பதில் சொல்லப் போவதில்லை.
என் வாழ்க்கையே பதிலாக இருக்கும்.
என்னைப் பற்றி பொய்யாக எழுதப்பட்ட ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும், என்னைப் பற்றி உருவாக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு தவறான புரிதலுக்கும்,
என்னை மௌனமாக்க நினைத்த ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும் காலம் பதில் சொல்லும்.
எனது நம்பிக்கை அல்லாஹ்வின் மீது. அல்லாஹ் போதுமானவன்.
அவனே உண்மையை அறிந்தவன். அவனே சிறந்த தீர்ப்பளிப்பவன். நான் இரண்டு மாதங்களை இழந்திருக்கலாம். ஆனால் அந்த இரண்டு மாதங்கள் எனக்கு ஒரு விஷயத்தை கற்றுக் கொடுத்துவிட்டன.
சிறைச்சாலையின் கதவுகள் ஒரு மனிதனின் உடலை மட்டுமே அடைக்க முடியும்.
உண்மையை அடைக்க முடியாது. நான் திரும்பி வந்துவிட்டேன். இன்னும் அமைதியாக. இன்னும் உறுதியாக. இன்னும் நம்பிக்கையுடன்.
🔴
முன்னாள் மேயரின் இந்தப் பதிவு பற்றி, நீங்கள் ஏதாவது சொல்ல நினைக்கிறீர்கள்??
