29/01/2026
✨ රන්වන් වළල්ලක ලියැවුණු නොකී ප්රේමය✨
නගරයේ ඝෝෂාවෙන් බැහැරව පිහිටි ඒ කුඩා කෝපි හල ඇතුළේ තිබුණේ මන්දගාමී සංගීතයක් සහ නැවුම් කෝපි සුවඳකි. ජනේලය අසල වාඩි වී සිටි සඳාලි, ඇගේ ඇඟිලි තුඩු අතර පෑනක් කරකවමින් සිටියේ ඈතින් පෙනෙන මීදුම් සහිත කඳු දෙස බලාගෙනය. ඇගේ සිතුවිලි අතරේ සැරිසැරුවේ මීට වසර පහකට පෙර ඇයට අහිමි වූ ඒ සොඳුරු අතීතයයි.
හරියටම මීට වසර පහකට පෙර, මෙවැනිම සීතල සන්ධ්යාවක ඇගේ සමීපතම මිතුරා වූ ආර්යන් ඇයව හමුවීමට පැමිණියේය. ආර්යන් සහ සඳාලි අතර තිබුණේ මිත්රකමට වඩා එහා ගිය, නමුත් දෙදෙනාම වචනවලින් ප්රකාශ නොකළ ගැඹුරු බැඳීමකි. ආර්යන් නිහඬ චරිතයකි. ඔහු තම හැඟීම් ප්රකාශ කළේ වචනවලින් නොව, ඇය වෙනුවෙන් කරන කුඩා කැපකිරීම් සහ ඇය දෙස බලන ඒ කරුණාවන්ත දෑස්වලිනි.
එදා ඔවුන් සමුගැනීමට මොහොතකට පෙර, ආර්යන් තම සාක්කුවෙන් කුඩා වෙල්වට් පෙට්ටියක් ගෙන ඇය දෙසට දිගු කළේය. "මේක... මේක මගෙන් ඔයාට ලැබෙන පුංචි මතකයක්. මම හෙට රට යනවා සඳාලි. ඒත් මම එනකම් මේක ඔයාගේ අතේ තියාගන්න," ඔහු ඉතාමත් පහත් හඬින් කීවේය.
සඳාලි වෙවුලන දෑතින් ඒ පෙට්ටිය විවෘත කළාය. එහි තිබුණේ රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන, ඉතාමත් සරල නමුත් අතිශය සුන්දර බංගලයකි. එහි මතුපිට කුඩා ඉස්කුරුප්පු (Screws) හැඩයේ සලකුණු විය. ඇය එය අතට ගත් මොහොතේම එහි වූ සිසිලස ඇගේ මුළු සිරුර පුරාම දිව ගියේය.
"ඇයි මේ වගේ එකක්?" ඇය ඇසුවාය.
ආර්යන් සිනාසුණේය. "සඳාලි, මේ වළල්ලේ තියෙන ඒ සලකුණු දිහා බලන්න. ඒවා නිකම්ම මෝස්තර නෙවෙයි. ඒ හැම සලකුණක්ම එක එක 'පොරොන්දුවක්'. මම ඔයාට දෙන පොරොන්දුවක්. කාලය කෙතරම් වේගයෙන් ගෙවුණත්, අපි අතර තියෙන මේ බැඳීම මේ ලෝහය වගේම ශක්තිමත්. මේක ඇතුළේ ඔයාගේ අත වෙළාගන්නේ මගේ ආදරයයි. ඔයාට තනිවුණා කියලා හිතෙන හැම වෙලාවකම, මේ රන්වන් පහස දෙස බලන්න. මම කොහේ හිටියත්, මගේ හදවත ඔයා අසලම තියෙනවා කියලා ඒක ඔයාට මතක් කරාවි."
එදා ඇය එය පැළඳගත්තේ සදාකාලික පොරොන්දුවක් ලෙසිනි. ඉන්පසු වසර පහක් ගෙවී ගියේය. ආර්යන්ගෙන් කිසිදු පණිවිඩයක් නොවීය. නමුත් සඳාලි දිනක්වත් ඒ බංගලය තම අතින් ඉවත් කළේ නැත. රැකියාවේදී, ගමනේදී, නින්දේදී පවා එය ඇගේ මැණික් කටුව සිප ගනිමින් තිබුණි. එය ඇයට හුදෙක් ආභරණයක් නොවීය; එය ඇගේ ජීවිතය පවත්වාගෙන ගිය බලාපොරොත්තුව විය.
නැවතත් වර්තමානයට පැමිණි සඳාලිගේ දෑස්වලින් කඳුළු බිඳක් කම්මුල දිගේ රූරා වැටී බංගලය මත නතර විය. හදිසියේම කෝපි හලේ දොර විවෘත වන හඬ ඇසුණි. සීනුවේ හඬත් සමඟ හුරුපුරුදු සුවඳක් ඇගේ නාසයට වැදුණි. ඇය හිස ඔසවා බැලුවාය.
දොර අසල සිටගෙන සිටියේ කාලයත් සමඟ පරිණත වූ, නමුත් ඒ කරුණාවන්ත දෑස් එලෙසම තිබූ ආර්යන්ය! ඔහු ඇය අසලට පැමිණ, ඇගේ මේසය මත තිබූ ඇගේ අත දෙස බැලුවේය. එහි තවමත් දිදුලමින් තිබුණේ එදා ඔහු දුන් ඒ රන්වන් බංගලයයි.
"ඔයා තාමත් ඒක දාගෙන ඉන්නවා..."
ආර්යන්ගේ හඬ වෙවුලන්නට විය.
සඳාලි සිනාසුණාය. ඒ සිනහව තුළ වසර පහක වේදනාව මෙන්ම අසීමිත සතුටක් ද විය.
"ඔයා මට කිව්වනේ මේක 'නොකී පොරොන්දුවක්' කියලා. ඉතින් මම කොහොමද ඒ පොරොන්දුව අතහරින්නේ?
මට දැනුණා ආර්යන්... ඔයා මේ ලෝහය ඇතුළේ ඔයාගේ හදවත මගේ අතට බන්ඳලා තිබුණා කියලා."
ආර්යන් ඇගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තේය.
"සමහර බැඳීම් තියෙනවා සඳාලි, ඒවා කිසිම මරණයකටවත්, කිසිම දුරකටවත් වෙන් කරන්න බැහැ. මේ රන්වන් වළල්ලේ තියෙන රවුම වගේම, අපේ ආදරෙත් නිමාවක් නැති එකක්."
එදා සන්ධ්යාවේ හිරු බැස යද්දී, ඒ රන්වන් වළල්ල මීට පෙර කවදාවත් නොදුටු අයුරින් දීප්තිමත්ව බැබළුණි. එය හුදෙක් ආභරණයක් නොවීය. එය දෙහදක නොකියූ ප්රේමය සදාකාලිකවම එකට තබා ගත් රන්වන් සාක්ෂිය විය.
