26/05/2026
කොටස් කීපයක කෙටිකතාවක්
01 සඳුන් මල් සුවඳ
"මේක අරන් හැමදෙයකින්ම නිදහස් වෙන්න.. මේ සල්ලි, මේ ලියකියවිලි, හැමදේම ඔයාගේ අනාගතේ වෙනුවෙන්.."
"මාමා.. ඇයි මෙහෙම..?"
පෙරදා රාත්‍රියේ ගෙදර ඇති වුණ විශාල ආරවුලෙන් පසු, නිශාලීට තම නිදන කාමරයෙන් පිටතට පවා පා තියන්න බයක් දැනුණා. තමන්ගේම අම්මා, නංගී, මස්සිනා හැමදෙනාම එකතු වී ඇයට විරුද්ධව කතා කරනකොට, බොරු චෝදනා නගනකොට, යුවතිය තනිවම කාමරයේ කොනකට වී හිර වුණා. හිතින් මුළුමනින්ම කඩා වැටිලා හිටිය ඇය, තමන්ගේ වේදනාකාරී අතීතය ගැනත්, අඳුරු අනාගතය ගැනත් හිත හිතා දවස ගෙව්වා.
එලෙස ඇඳ මත ගුලි වී, කඳුළු අතරේම වේලි වී ඉන්නකොට, එක පැත්තකින් එන මෘදු උණුසුම් අතක ස්පර්ශයක් ඇයට දැනුණා. හිස මුදුන සෙමින් පිරිමදින ඒ අතේ ආදර ස්පර්ශය හින්දා ඇය තිගැස්සී ඇස් ඇරියා. ඉදිරියේ පෙනුණේ ඇගේ ලෝකේම වුණ එකම කෙනා – මාමා සුරන්ජන්. මුළු පවුලේම එකම පුද්ගලයා ඔහු විතරයි, කවදාවත් ඇයව අත්හැරියේ නැති, ඇයට විරුද්ධ වුණේ නැති, හැම වෙලේම ඇය පැත්ත හිටිය එකම පුද්ගලයා.
හිත පුරා තිබුණ වේදනාවත්, තමන් ගැනම තිබුණ අනුකම්පාවත් එක්ක නිශාලී, සුරන්ජන් දෙස බලා අඩකඩන සිනහවක් පෑවා. ඒත් ඒ සිනහව පිටිපස සැඟවුණු වේදනාව මාමා හොඳටම දැනගෙන හිටියා. ඔහු සුසුමක් හෙලා, තම අතේ තිබුණ පොඩි කඩදාසි බෑගය ඇය දෙසට සෙමින් දිගු කළා.
"අසනීප නිසා නතර වෙලා තිබුණ මාස ගණනක පඩියත්, වෙනත් ලැබෙන්න තිබුණ මුදලත් අදම මගේ ගිණුමට ආවා නිශාලී.. මේ සල්ලි ටික අරන්, දැන් හරි මේ ගෙදරින්, මේ බැඳීම්වලින් මිදිලා යන්න දුවේ.. "
ඇයගේ ඇස්වල පිරුණ පුදුමයත්, විශ්වාස කරන්න බැරිකමත් දැක්ක සුරන්ජන්, ඇගේ අත් අල්ලාගෙන තව දුරටත් කතා කළා.
"මේ බෑගේ තියෙන්නේ සල්ලි විතරක් නෙවෙයි, ඔයාගේ අනාගතේ හදා ගන්න පුළුවන් හැම දොරක්ම අරින ලියකියවිලි ටිකකුත්. මේක අහම්බෙන් ලැබුණ අවස්ථාවක් නෙවෙයි, මම අවුරුදු ගාණක් පුරා හොඳට ඉතුරු කරපු, ඔයා වෙනුවෙන් තියපු දෙයක්. දැන් ඔයාට වෙලාව ඇවිත් තියෙන්නේ, ඔයාගේ ජීවිතේ ඔයාම හදා ගන්න. "
"ඒ.. මට.. මට මේ තරම් ලොකු දෙයක් කරන්න පුළුවන් වේවිද මාමා..? මම තනියම.."
"අර ගන්න මේක.. මේ ඇතුළේ ඕනවටත් වඩා තියෙනවා. හොඳට හිතලා තීරණයක් ගන්න. අකිල් එක්ක තියෙන බැඳීම්වලින් නිදහස් වෙන්න වගේම, මේ ගෙදරිනුත් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන් වෙන්න. ආයෙ කවදාවත් මේ වගේ අවස්ථාවක් ඔයාට හම්බවෙන්නේ නැහැ දුවේ.. "
සුරන්ජන්ගේ අතින් මුදල් මිටියත්, ලියකියවිලි පොකුරත් අරගෙන නිශාලීගේ හිත විශාල වශයෙන් කැලඹුණා. එක පැත්තකින් පුදුමයක් – මෙච්චර ලොකු උදව්වක් මාමා කොහොම කළාද කියලා. ඒත් ඇත්තටම මේ සියල්ල පිටුපස තිබුණේ ඊයේ රාත්‍රියේ පවුලේ අය ඇයට කළ වරද, ඇයව පීඩාවට පත් කළ විදිහ. ඒ දේවල් හින්දාම සුරන්ජන් මේ තීරණේ අරගෙන තිබුණේ, තව දුරටත් ඇයව මේ පීඩාවේ තියාගන්න බැරි නිසා.
"තව දවසක් මේ ගෙදර ඉන්න එක ආරක්ෂා නැහැ නිශාලී. මම දන්නවා, එයාලා ඔයාට මොනවා කරන්නද සූදානම් වෙනවාද කියලා. ඉතින් මේ ලැබුණ අවස්ථාව හොඳට පාවිච්චි කරලා, ඔයාගේ ජීවිතේ අලුතෙන් පටන් ගන්න. "
නිශාලීගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලාගෙන ගියා. ඇය මාමා දෙස බලා හඬමින්ම ඇසුවා, "මාමා හිතන්නේ මම මේ ගෙදරින් යන්නම ඕනි කියලද..? මට මෙතන කිසිම කෙනෙක් නැහැ කියලද හිතන්නේ..? ඔයා විතරක් නේද මට ඉන්නේ..?"
සුරන්ජන් ඇගේ අත් දෙක තදින් අල්ලා ගත්තා. "ඔව් දුවේ, මම එහෙම හිතන්නේ. මොකද ඔයාගේ ජීවිතේට කවදාවත් මේ ගේ ඇතුළේ සතුටක් තිබුණේ නැහැනේ. අද වෙනකොට ඔයා නිදහස් – හැමෝගෙන්ම, හැම බැඳීමකින්ම. ඉතින් දැන් හරි ඔයාගේ ජීවිතේ ඔයා හොයා ගන්න, ඔයාගේ අනාගතේ ඔයා හදා ගන්න. "
"මාමේ.. ඔයාට මම ගොඩාක් ණයයි. මම කොහොමද මේ සියල්ලට ස්තූති කරන්නේ..? මට වචන නැහැ.. "
ඇය කඳුළු අතරින් සුරන්ජන්ව තුරුළු වුණා. මවුපියන් වගේම වගකීම් ඉටු කළේත්, අවශ්‍ය වෙලාවට පවා ආදරය කළේත් මාමා විතරයි. පවුලේ අනෙක් අයට වඩා ඔහු හැම වෙලාවෙම ඇය වෙනුවෙන් හිටියා. ඔහුගේ කැපකිරීම්, ආදරය, සෙනෙහස – ඒ හැම දෙයක්ම ඉදිරියේ ඇයට කතා කරන්න වචන නැති වුණා.
"අඬන්න එපා දුවේ.. උඹ මට මගේම දරුවෙක් වගේ. ලේ නෑකමක් නැති වුණාට, මගේ හිතින් උඹ මගේ පළවෙනි දරුවා. මට ඕනේ උඹ සතුටින්, හොඳින් ජීවත් වෙනවා දකින්න විතරයි. විකාර හිතන්නේ නැතුව, ඉස්සරහට යන්න පාරක් හොයා ගනින්. "
"මම දන්නේ නැහැ මාමේ, මොනවා කරන්නේ, කොහෙට යන්නේ කියලා.. මට හරිම බයයි.. තනියම කොහොමද..? "
නිශාලීගේ බය, අවිනිශ්චිතකම් දැක්ක සුරන්ජන්ට හිතේ වේදනාවක් ආවා. ඔහු ඇගේ උරහිස් අල්ලා තද කරගෙන, ඇගේ දෑස් දෙස බලා කිව්වා, "මෙතනින් පිටවෙන්න.. මෙතන කවුරුවත් උඹට නැහැ කියලා හිතාගෙන, අලුතින් ජීවිතේ පටන් ගනින්. එතකොට ජීවිතේට මොන ප්‍රශ්න ආවත් උඹට බය නැතුව, තනියම මුහුණ දෙන්න පුළුවන් වේවි. මේ ගෙදර ඉන්න කිසිම කෙනෙක් කවදාවත් උඹ වෙනුවෙන් හිටියේ නැහැ, ඉන්නෙත් නැහැ. "
"එහෙම නැහැ මාමේ.. " නිශාලී මෘදු සිනහවක් පෑවා. "කවුරු නැති වුණත්, කොහෙ හිටියත් මට ඔයා ඉන්නවා කියලා මම දන්නවා. ඒ විශ්වාසය විතරක් මට ඕනි තරම් ශක්තියක් දෙනවා. "
සුරන්ජන් පුදුම වෙලා ඇය දෙස බැලුවා. ඒත් ඊළඟ මොහොතේ ඔහුත් මෘදු සිනහවක් පෑවා. ඇත්ත තමයි, ඇයට ඔහු හැම වෙලාවෙම ඉන්නවා කියලා දැනුණ නම්, ඒම ප්‍රමාණවත් ශක්තියක්. ඔහු ඇයව නැවත වැලඳ ගත්තා.
"ඇත්ත.. ඒත් මමත් නැති දවසක, උඹ තනියම හිටපු දවසක, උඹට සතුටින් ජීවත් වෙන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනේ. ඒකයි මට ඕනේ. ඉතින් අද දුක් වෙලා හරි, හෙට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් පාරක් අපි හොයා ගමු. "
"මම සතුටු වෙනකොට, මාත් එක්ක හිනා වෙන්න කවුරු නැතත් ඔයා ඉන්න ඕනි මාමේ.. කවදාවත් මාව අතහරින්න එපා.. "
නිශාලී සැනසුම් සුසුමක් හෙලා මාමාගේ පපුවට තුරුළු වුණා. සුරන්ජන්ගේ හිතේ තිබුණේත් එකම ආශාවක් – තම සහෝදරියගේ දුවව ආරක්ෂා කරගෙන, ඇගේ අනාගතේ ලස්සන කරන්න. දෙන්නාගේ හිත්වලම එකම පැතුමක් තිබුණා – කවදා හරි දවසක, සතුටින් හිනා වෙන දවසක් උදා වේවා කියලා.
සුරන්ජන් දුන්න මුදල් ප්‍රමාණය දැක්කම නිශාලීගේ ඇස් විශාල වුණා. ඇයට හිතාගෙන හිටියේ ලක්ෂ පහක් හයක් විතරයි කියලා. ඒත් මාමා ඇයට දීලා තිබුණේ ලක්ෂ පනහකටත් වඩා වැඩි මුදලක්. ඒකත් ඔහු කිසිම අඩු කිරීමක් නැතුව, තමන්ගේ අවශ්‍යතා පසෙක දාලා, අවුරුදු ගාණක් පුරා ඉතුරු කරපු, ඇය වෙනුවෙන්ම සූදානම් කරපු එකක්.
ඇය හොඳට හිතුවා. මේ මුදල් එක්ක තමන්ට මොනවද කරන්න පුළුවන්ද කියලා. හැම දෙයකටම කලින් සුරන්ජන් කියපු විදිහට, ඇය මේ ගෙදරින් පිටවෙන්නම ඕනි.
ඒ අනුව ඇය කොළඹ නගරයේ ජීවත් වෙන, අවුරුදු ගාණක සිටි හොඳම යෙහෙළියක් වන තාරණීට කතා කළා. තාරණී කිසිම පැකිලීමක් නැතුව, "එන්න නිශාලී, මගේ ගෙදර ඉන්න, ඕනි උදව්වක් මම කරන්නම් " කියලා ආදරෙන් කිව්වා. ඒ වචන අහපු නිශාලීට, කියා ගන්න බැරි තරම් සතුටක් දැනුණා.
ඇය ඒ සතුටින්ම, තම අම්මා සහ පවුලේ අනෙක් අයන් හම්බෙන්න ගියා. තව දුරටත් තමන් එයාලගේ ජීවිතවලට බරක් නොවන බව, ඉක්මනින්ම මේ ගෙදරින් පිටවෙන බව කියන්නයි ඇය ගියේ.
"අම්මා.. මම යනවා.. "
උදේ ආහාරය සූදානම් කරන අතරතුර හිටිය අම්මා – ප්‍රියංගා, අනෙක් අයත් එක්කම හැරිලා බැලුවා. පෙරදා රාත්‍රියේ ආරවුලෙන් පසු නිශාලී තාත්තා එක්ක කතා කළේ නැහැ. ඒත් අම්මා එක්ක කතා කරන්න ගියාම, පවුලේ හැමෝම ඇය දෙස බලාගෙන හිටියා.
"හොඳයි.. ඇත්තටම හොඳයි උඹ එහෙම හිතපු එක. අපි මේ පවුලේ ඉන්න තැන වැටිලා ඉන්නේ උඹේ නංගි විශාලිට කරදරයක් වේවි කියලා බයෙන්. උඹ මෙතන ඉන්න එකෙන් වෙන්නේ අපිටත්, එයාටත් කරදර වෙන එක. ඉතින් අපි කියන්න කලින්ම උඹ යන්න තීරණය කළ එක හොඳයි. "
ප්‍රියංගාගේ වචනවල ආදරයක්, දුකක් නැහැ – තිබුණේ සතුටක්, නිදහස් වුණ සතුටක් විතරයි.
නිශාලී හිනා වුණා – ඒ හිනාව ඇතුළේ කටුක සත්‍යයක් තිබුණා. "ඇත්තටම මටත් සතුටුයි අම්මා. ඔයාලා මාව එලවන්න කලින්, මටම යන්න පුළුවන් වුණ එක ගැන. කොහොම හරි හැමෝම සතුටින් ඉන්න. විශාලි හොඳට ඉන්නවා බලා ගනින්. "
සුරන්ජන් තමන්ට මුදල් දුන්න බව, තමන් පිටවෙන බව ප්‍රියංගා දැනගෙන හිටියා. ඇය දැනගෙන හිටියා නිශාලී මේ තීරණය අරන් යයි කියලා. ඒත් දුවක් යනකොට අම්මෙක්ගේ හිතේ තිබිය යුතු ආදරයක්, කනස්සල්ලක් ප්‍රියංගා ගාව තිබුණේ නැහැ. ඇයට ඕනි වෙලා තිබුණේ විශාලිගේ විවාහයට, ඇගේ ජීවිතයට කිසිම බාධාවක් නැතුව, නිශාලීව මේ ගෙදරින් පිටත් කර හරින්න විතරයි.
අම්මාගේ වචන, හැසිරීම නිශාලීගේ හිතේ තිබුණ තීරණේ තවත් ශක්තිමත් කළා. ඔහේ හිටිය හැමෝම බලාගෙන හිටියේ තමන් යනකම් විතරයි. කිසිම කෙනෙක් ඇය ගැන හිතුවේ නැහැ, ඇගේ අනාගතේ ගැන අහලා බැලුවේ නැහැ.
නිශාලී අවසන් වතාවට ඒ හැමෝම දෙස බැලුවා. හිනා වුණා – ඒ හිනාව අදහස් කළේ, මේ ගෙදරින්, මේ මිනිස්සුන්ගෙන් සම්පූර්ණ නිදහසක්.
"හොඳයි, එහෙනම් මම යන්නම්. ආයෙ හමුවෙන්න අවස්ථාවක් එනවා කියලා හිතෙන්නේ නැහැ. හැමෝටම ආයුබෝවන්.. "
ඇය කිසිම දෙයක් ආපසු හැරිලා බලන්නේ නැතුව, ගෙයින් පිටවුණා. හිතේ තිබුණේ එකම සතුටක් – සුරන්ජන් මාමා විතරක් තමන්ගේ හැම දෙයක්ම බව, මේ ලෝකේ තමන්ට ඉන්නේ ඔහු විතරයි කියලා.
"ඊයේ ප්‍රශ්නේ මොකද වුණේ..? කේස් එක විසඳුණාද..? "
උඩරට කඳුකර පෙදෙසේ තිබුණ ගෙවත්තක් මැද හිටියේ අකිල්. ඔහු ගැඹුරු කල්පනාවක. ඔහුගේ මිතුරා වන යොහන් ඔහු ළඟට ඇවිත් ඇහුවා. අකිල්ගේ මුහුණේ තිබුණ අඳුර, වේදනාව දැක්ක යොහන්ට තේරුණා ප්‍රශ්න තවම ඉවර නැහැ කියලා.
"ඔව්.. එයාලා කිව්ව විදිහට විසඳුණා කියන්න පුළුවන්.. " අකිල් අඳුරු හඬකින් කිව්වා.
"එහෙනම් නිශාලී කොහෙද..? එයාව කොහෙද තියෙන්නේ දැන්..? "
මිතුරාගේ ප්‍රශ්නේ අකිල්ව තවත් කැලඹුවා. ඔහු සුසුමක් හෙලුවා. "එයා ගියා.. "
"ගියා..? කොහෙට..? ඇයි..? "
"එයා මාව අතහැරලා ගියා යොහන්.. " අකිල්ගේ හඬේ තිබුණේ වේදනාවක්, කෝපයක්. "මම එයා වෙනුවෙන් කොච්චර දේවල් කළාද? කොච්චර කැප කළාද? ඒත් අවසානේ එයා මාවම අතහැරියා. "
යොහන්ට කෝපයක් ආවා. නිශාලී කොච්චර දේවල් අකිල් වෙනුවෙන් ඉවසුවාද, කැප කළාද, නිහඬව හිටියාද කියලා යොහන් හොඳටම දැනගෙන හිටියා. ඒත් අකිල් ඒ කිසිම දෙයක් දැක්කේ නැහැ. දැන් නිශාලී පිටවෙලා, වෙන්වෙලා ඉන්න නිසා, අකිල් එයාට දොස් කියනවා.
"අකිල්, උඹ හිතන්නේ නිශාලී කවදාවත් උඹව අතහරින්න කියලාද..? එයා කොච්චර ආදරය කළාද උඹට..? "
"මොකද නැත්තේ..? " අකිල් කෝපයෙන් කෑගැසුවා. "එයා එදා මාත් එක්ක එන්න ආවේ නැහැනේ. එදාම එයා මාව අතහැරියා. දැන් මේ ගියෙත් ඒකටමයි. එයාට මාව අමතක කරන්න පුළුවන් වුණා, එයාගේ ජීවිතේ හදා ගන්න පුළුවන් වුණා.. "
"එහෙම නෙවෙයි අකිල්.. " යොහන් තව දුරටත් කතා කරන්න හැදුවා. "නිශාලී කවදාවත් උඹව අතහැරියේ නැහැ. උඹම තමයි එයාව ඈත් කළේ. උඹම තමයි එයාට වටිනාකමක් නොදුන්නේ. "
අකිල් කිසිම දෙයක් අහන්න සූදානම් නැහැ. ඔහු කෝපයෙන් කිව්වා, "මම දැනගෙන ඉන්නවා. එයා මාව අතහැරියා, මම එයාට කළ හැම දෙයක්ම අමතක කළා. දැන් එයා සතුටින් ඉන්නවා ඇති, මම විතරයි මේ විදිහට වේදනා විඳින්නේ.. "
යොහන් හිස සැලුවා. මිතුරාව තේරුම් ගන්න බැරි තරම් ඔහු අන්ධ වෙලා කියලා යොහන්ට තේරුණා. යොහන් ඇත්ත කියන්න සූදානම් වුණා – අතීතයේ සිදු වුණ සත්‍යය, අකිල් නොදැන හිටිය කතාව කියන්න. ඒත් ඒ මොහොතටම එහි ආ සුරන්ජන් මාමා දෙදෙනාගේම අවධානය ඇද ගත්තා.
"නිශාලී උඹව අතහැරියේ නැහැ අකිල්.. "
සුරන්ජන්ගේ හඬ බර වුණා. ඔහු දෙදෙනා දෙසට ඇවිත් කිව්වා, "එයා එදා ආවා.. උඹව හොයාගෙන ආවා. උඹව එක්කගෙන යන්න, උඹ ළඟ ඉන්න ආවා. කොච්චර හොයා හිටියාද? ඒත් එයා ආව තැන උඹ හිටියේ නැහැනේ.. උඹ වෙන තැනක හිටියානේ.. "
අකිල් ගල් වෙලා වගේ සුරන්ජන් දෙස බැලුවා. "මාමා.. මොනවාද ඔයා කියන්නේ..? මට කිසිම දෙයක් තේරෙන්නේ නැහැ.. "
"ඇත්ත කතාව මම කියන්නම් අකිල්.. " සුරන්ජන් ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා. "නිශාලී කිසිම දවසක උඹව අතහැරියේ නැහැ. උඹව අමතක කළේ නැහැ. උඹ නොදැන හිටිය දේවල් ගොඩාක් තියෙනවා. අද මම ඒ හැම දෙයක්ම කියන්නම්, උඹට ඇත්ත තේරුම් දෙන්නම්. උඹ විශ්වාස කරපු දේවල් කොච්චර වැරදිද කියලා උඹටම පෙන්නම්. "
අකිල්ගේ හිත විශාල වශයෙන් කැලඹුණා. තමන් දැනගෙන හිටියේ නැති, තමන් විශ්වාස කරපු දේවල් වැරදිද කියලා හිතාගෙන, ඔහු සුරන්ජන් දෙස බලා හිටියා – ඇත්ත කතාව අහන්න සූදානම්ව. හිත ඇතුළේ පොඩි බලාපොරොත්තුවකුත් ඇවිත් තිබුණා – තමන් හිතපු විදිහටම නිශාලී තමන්ව අතහැරියේ නැති නම් කියලා.
