Hitadara Channel

29/05/2026

ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရင် ကောင်းအောင် လုပ်ပါ
🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကောင်းအောင် နေရင်
သူများကို ကောင်းအောင်
လုပ်ပြီးသားဖြစ်တယ်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကောင်းအောင်
မနေတတ်သေးသရွေ့ သူများကို
ကောင်းအောင် လုပ်လို့ မရဘူး။

ဒါကို သဘောပေါက်စေချင်တာ။

ဒါကြောင့် ငါ့ကြောင့် သတ္တဝါတွေ
မဆင်းရဲပါစေနဲ့ ဆိုတဲ့ ကိစ္စသည်
သူ့ကို မဆင်းရဲအောင် တိုက်ရိုက် (Direct)
သွားလုပ်လို့ ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။

အပေါ်ယံတော့ ဖြစ်တာပေါ့ဗျာ၊
ငတ်နေရင် သွားပေးလို့ရတယ်၊
ဝတ်စရာ မရှိရင် ပေးလို့ရတယ်၊
စိတ်မချမ်းသာရင် ချမ်းသာအောင်
ဖေးမပြောလို့ ရတယ်၊ ဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ နက်နက်နဲနဲ ချမ်းသာအောင်တော့
ကိုယ်တိုင်က ကောင်းသွားမှ ဒီလူက
‘ဪ... ကောင်းရတာဟာ အင်မတန်
ကောင်းတာပဲ’ လို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်
အားကျလာတဲ့ အဆင့်မျိုး ရောက်ရင်
မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းတယ်၊ ဟုတ်လား။

ဒါကြောင့် ငါတည်းဟူသော
အကြောင်းကြောင့် သတ္တဝါတွေ
မဆင်းရဲပါစေနဲ့၊ မပင်ပန်းပါစေနဲ့ ဆိုတာကို
ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်
အရင် ကောင်းအောင် လုပ်ပါ။ ဟုတ်လား။

(သစ္စာရွှေစည်ဆရာတော်)
🙏🙏🙏🙏🙏

29/05/2026

(သတိမမူ ဂူမမြင် သေမင်း ) နောက်က ပါလျှက်ပင်

ခန္ဓာအိမ်ကို အိမ်အမြတ်မှတ်လို့၊ နေ့ရက်တိုင်းမှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေနဲ့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြတဲ့ ငါတို့တစ်တွေဟာ... **"ဝက်ခြံထဲက ဝက်ကြီး"** လိုပါပဲ။
အချိန်တန်ရင် သတ်ကွင်းထဲဆင်းရတော့မယ်ဆိုတာကို သတိမမူမိဘဲ၊ ရှေ့ကချပေးတဲ့ အစာခွက် လောကီစည်းစိမ်) ကို လုယက်စားသောက်ရင်း၊ ဘေးကအဖော်တွေနဲ့ ဆော့ကစားရင်း ပျော်မြူးနေကြတယ်။
မွေးဖွားခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သေခြင်းတရားဟာ အရိပ်လို ပါလာခဲ့ပြီ။
တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားတိုင်း သေမင်းရဲ့ အနားကို ခြေတစ်လှမ်း တိုးလို့သွားပြီ။
ဒါကို သိပါလျက်နဲ့ ငါတို့တွေ ဘာလို့ မေ့လျော့နေကြတာလဲ?
ငါ မသေသေးပါဘူး ဆိုတဲ့ အာယုမာန (အသက်ရှင်လိမ့်ဦးမယ်ဆိုတဲ့ မာန်)၊ "ငါ ကျန်းမာပါသေးတယ်" ဆိုတဲ့ အရောဂျမာန (မနာဖျားသေးဘူးဆိုတဲ့ မာန်) တွေက ငါတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘဝအတွက် ဆင်ခြင်ရန် ဓမ္မလက်ဆောင်
တကယ်တော့... သေမင်းရဲ့လက်ထဲကနေ ဘယ်အရာနဲ့မှ လာဘ်ထိုးလို့ မရပါဘူး။ အချိန်တန်လို့ ခေါ်သွားတဲ့အခါ -
ရှာဖွေထားတဲ့ စည်းစိမ်တွေလည်း ထားခဲ့ရမယ်။
ချစ်လှစွာသော သားသမီး ဇနီးခင်ပွန်းတွေလည်း ခွဲခွာခဲ့ရမယ်။
မြတ်နိုးလှစွာသော မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတောင်မှ မြေကြီးထဲ အရိုးစုအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ရမယ်။
သဗ္ဗေ သတ္တာ မရိဿန္တိ၊ မရဏန္တံ ဟိ ဇီဝိတံ။ သတ္တဝါမှန်သမျှ အားလုံး သေကြရမှာချည်းပါပဲ၊ အသက်ရှင်ခြင်းဟာ သေခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ရပါတယ်။

ဒါကြောင့်... မသေခင် စပ်ကြားမှာ ရရှိခဲလှတဲ့ "လူ့ဘဝ" လေးကို အချည်းနှီး မကုန်လွန်စေပါနဲ့။ အချိန်ရှိခိုက်မှာ **ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ တရားတွေကို လက်မလွှတ်တမ်း အားထုတ်ရင်း၊ သေမင်းရဲ့ အခေါ်ကို ရဲရဲဝံဝံ ရင်ဆိုင်နိုင်အောင် "အပ္ပမာဒ" ဆိုတဲ့ မမေ့မလျော့သော သတိတရားဖြင့် နေထိုင်ကြပါစို့။
🙏🙏🙏🙏🙏

29/05/2026

#ဒါန_သီလ_မေတ္တာ_ဝိပဿနာတို့၏အကျိုး
**************************************


၀၁။ တိရစ္ဆာန်(၁၀၀)ကို ပေးလှူခြင်းထက်
သီလ သမာဓိ ဉာဏ် ပညာ မရှိတဲ့
လူမိုက် လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ကို
ပေးခြင်း လှူခြင်းက သာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၀၂။ သီလ သမာဓိ ဉာဏ် ပညာ မရှိတဲ့
လူမိုက်(၁၀၀)ကို ပေးလှူခြင်းထက်
သောတာပန် ဖြစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို
ပေးခြင်း လှူခြင်းက သာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၀၃။ သောတာပန် (၁၀၀)ကို ပေးလှူခြင်းထက်
သကဒါဂါမ် ဖြစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို
ပေးခြင်း လှူခြင်းက သာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၀၄။ သကဒါဂါမ် (၁၀၀)ကို ပေးလှူခြင်းထက်
အနာဂါမ် ဖြစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို
ပေးခြင်း လှူခြင်းက သာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၀၅။ အနာဂါမ် (၁၀၀)ကို ပေးလှူခြင်းထက်
ရဟန္တာ ဖြစ်တဲ့ အရှင်မြတ် တစ်ပါးကို
ပေးခြင်း လှူခြင်းက သာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၀၆။ ရဟန္တာ (၁၀၀)ကို ပေးလှူခြင်းထက်
ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်တဲ့ အရှင်မြတ် တစ်ပါးကို
ပေးခြင်း လှူခြင်းက သာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၀၇။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ(၁၀၀)ကို ပေးလှူခြင်းထက်
အရဟံဂုဏ်၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဂုဏ်၊
ဝိဇ္ဇာစရဏသမ္ပန္နဂုဏ်၊ သုဂတဂုဏ်၊
လောကဝိဒူဂုဏ်၊ အနုတ္တရဂုဏ်၊
ပုရိသဒမ္မသာရထိဂုဏ်၊
သတ္ထာဒေဝမနုဿာနဂုဏ်၊
ဗုဒ္ဓဂုဏ်၊ ဘဂဝါဂုဏ်၊
ဂုဏ်တော်(၁၀)ပါးရှိတဲ့ မြတ်စွာဘုရားကို
ပေးခြင်း လှူခြင်းက သာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၀၈။ အရဟံဂုဏ်၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဂုဏ်၊
ဝိဇ္ဇာစရဏသမ္ပန္နဂုဏ်၊ သုဂတဂုဏ်၊
လောကဝိဒူဂုဏ်၊ အနုတ္တရဂုဏ်၊
ပုရိသဒမ္မသာရထိဂုဏ်၊
သတ္ထာဒေဝမနုဿာနဂုဏ်၊
ဗုဒ္ဓဂုဏ်၊ ဘဂဝါဂုဏ်၊ ဂုဏ်တော်(၁၀)ပါးရှိတဲ့
မြတ်စွာဘုရားကို ပေးခြင်း လှူခြင်းထက်

ငါတို့ ဆရာတော်၊ ငါတို့ ဦးဇင်း၊ ငါတို့ ဘုန်းကြီး၊
ငါတို့ ကိုးကွယ်တဲ့ ဆရာတော်၊
ငါတို့ လေးစားတဲ့ ဦးဇင်း၊
ငါတို့ ယုံကြည်တဲ့ ရဟန်း၊
ငါးတို့နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ကိုယ်တော်၊
ငါတို့နဲ့ အမျိုးတော်တဲ့ ဘုန်းကြီးဆိုပြီး
ပုဂ္ဂိုလ်စွဲမှု ဆရာစွဲမှု မထားဘဲ

ဘုရားအမှူးရှိတဲ့ ရဟန်း သံဃာကို ရည်မှန်း၍
အရပ်(၄)မျက်နှာမှ ကြွလာတဲ့
ရဟန်း သံဃာများကို ရည်မှန်း၍
ကျောင်းဆောက်ပြီး လှူ၍ ဖြစ်စေ
ကိုးကွယ် ဆည်းကပ် ယုံကြည်၍ဖြစ်စေ
ကြည်ညို၍ဖြစ်စေ ရိုသေလေးစား၍ဖြစ်စေ
ပေးခြင်း လှူခြင်းက သာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၀၉။ အထက်မှာ ပြခဲ့တဲ့ ဒါန(၈)မျိုးကို
ပေးခြင်း လှူခြင်းထက်
ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာ(၃)ပါးကို
ယုံကြည် ကိုးကွယ် ဆည်းကပ်ပြီး၍
(၅)ပါးသီလ၊ (၈)ပါးသီလ၊ (၉)ပါးသီလတို့ကို
စောင့်ထိန်းမှုသည် ပိုပြီးသာတယ်၊ အကျိုးရှိတယ်၊

၁၀။ (၅)ပါးသီလ၊ (၈)ပါးသီလ၊
(၉)ပါးသီလတို့ကို စောင့်ထိန်းမှုထက်
ငါ့မိတ်ဆွေ ငါ့ရန်သူ ခွဲခြားမှု မရှိဘဲ
ငါ့သား ငါ့ယောက်ျား၊
ငါ့သမီး ငါ့ဇနီး ခွဲခြားမှု မလုပ်ဘဲ
၃၁-ဘုံမှာတဲ့ သတ္တဝါတို့၏ အပေါ်မှာ
မေတ္တာပွားမှု မေတ္တာထားမှု ပြုလုပ်ခြင်းက
ပိုပြီးသာတယ်၊ ပိုပြီး အကျိုးရှိတယ်၊

၁၁။ မေတ္တာပွားခြင်း၊ မေတ္တာထားခြင်းထက်
မျက်စိ တစ်မှိတ်အတွင်း၊ လျှပ်စီး တစ်ချက်အတွင်း၊
လက်ဖျောက် တစ်ချက် တီးချိန်အတွင်းမှာ
ရုပ် နာမ်(၂)ပါး၊ ဓာတ်ကြီး(၄)ပါး၊ ခန္ဓာ(၅)ပါး၊
အာရုံ(၆)ပါး၊ အာယတန(၁၂)ပါး၊ ဓာတ်(၁၈)ပါး၊
ပဋ္ဌာန်းပစ္စည်း၊ ပဋိစ္စသမုပ္ပာဒ် အင်္ဂါတို့ကို
အနိစ္စ ဒုက္ခ အနတ္တ-ဟု ဝိပဿနာ ဉာဏ်ပညာနဲ့
ဆင်ခြင်မှု စဉ်းစားမှု အားထုတ်မှု လုပ်ခြင်းက
အသာဆုံး အမြတ်ဆုံး အကျိုးရှိဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။

🙏🙏🙏🙏🙏

28/05/2026

28/05/2026

ကိုယ်သာပိုင်၍ အများမဆိုင်သည့် အပိုင်(၄)မျိုး

၁။ ဒါန
၂။ သီလ
၃။ သမာဓိ
၄။ဝိပဿနာ

အဲဒီ (၄)မျိုးက ကိုယ့်ကို အငိုတိတ်အောင်အပူငြိမ်းအောင် အကြောက်ပြေအောင်အနေရဲ
အောင် အသေရဲအောင်ဘဝကူး
စိတ်အေးရအောင် တာဝန်ယူမယ့်
ကိုယ်ပိုင်တရားတွေပဲဗျ

မိဘအရင်းကတောင် ဖြေရှင်းမပေးနိုင်တာကိုအဲဒီ(၄)မျိုးက အကုန်ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်...

( တိပိဋကဓရ ယောဆရာတော်ဘုရားကြီး )

🙏🙏🙏🙏🙏

28/05/2026

“ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်း”

ဘဝမှာ ကျေနပ်စရာတွေ့ရသလို မကျေနပ်စရာလည်း တွေ့ရမှာပါ။ ထိုအခါ သင် ဘယ်လို ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှာလဲ?

(၁) ကျေနပ်စရာ တွေ့သောအခါ စဉ်းစားလိုက်ပါ။ “ဪ . . . ဒီ ကျေနပ်စရာဟာ ယခုပေါ်လာပြီး . . . မကြာမီပျောက်သွားမယ့်အရာသာ ဖြစ်တယ်။ နိစ္စထာဝရ မဟုတ်လို့ ဝမ်းသာမနေနှင့်။”

(၂) မကျေနပ်စရာ တွေ့သောအခါ စဉ်းစားလိုက်ပါ။ “ဪ . . . ဒီ မကျေနပ်စရာဟာ ယခုပေါ်လာပြီး မကြာမီပျောက်ကွယ်သွားမယ့်အရာသာ ဖြစ်တယ်။ နိစ္စထာဝရ မဟုတ်လို့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေဖို့ မလိုဘူး။”

ဤကဲ့သို့ အမှန်အကန် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းဖြင့် လောဘ၊ ဒေါသ ဖြစ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။

- ပါချုပ်ဆရာတော်ဘုရားကြီး
🙏🙏🙏🙏🙏

28/05/2026

"တရားဓမ္မနဲ့ တည့်အောင်နေပါ"

ဒီဘဝ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ
အသက်အရွယ်ကြီးလာရင် ချို့ယွင်းလာပါတယ်..
လောကက လူတွေကို ကြည့်ပါ..
အသက်ကြီးလာရင် မကောင်းတဲ့စာရင်းတွေက များလာပြီ..

အဘိုးကြီး အဘွားကြီးတွေ ပြောကြတယ်လေ
မျက်စိက မကောင်းဘူးတဲ့ မျက်စိမှုန်တယ်..
မကောင်းတာက မျက်စိတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး..
နားကလည်း မကောင်းဘူးတဲ့ နားကလည်း မကောင်းဘူးတဲ့
ဒူးကလည်း မကောင်းဘူးတဲ့ မကောင်းတာတွေ များလာတယ်..
ဒိထက်ပိုများလာလို့ရှိရင် နှလုံးက မကောင်းဘူးတဲ့
ကျောက်ကပ်က မကောင်းဘူးတဲ့ အသည်းက မကောင်းဘူးတဲ့..
ကောင်းတာတွေ ကုန်သွားရင် သေရတော့တာပဲ..

ပြီးတော့ မတည့်တဲ့ စာရင်းတွေလည်းများလာတယ်..
အသက်ကြီးလာရင် ဝက်သားမတည့်ဘူးတဲ့
ဘာဖြစ်လို့လဲ သွေးတိုးရှိလို့..
သကြားမတဲ့ဘူးတဲ့ ဘာဖြစ်လို့တုန်း ဆီးချိုသွေးချိုရှိလို့..
ဒီလိုမတည့်တာတွေများလာရင်းနဲ့ပဲ
နောက်ဆုံး သုဿာန်ရောက်သွားတော့တာပဲ..

ကိုယ်ခန္ဓာမှာ
မကောင်းတာတွေကလည်း များလာတယ်..
မတည့်တာတွေကလည်း များလာတယ်..
ဒါက သံဝေဂဖြစ်စရာတွေပါ..
ငယ်ငယ်တုန်းကတော့
မတည့်တာဆိုတာမရှိဘူး အကုန်စားလို့ အဆင်ပြေတယ်..
မကောင်းတာဆိုလည်း မရှိဘူး အကုန်ကောင်းတယ်..
ဒီတော့ ဒီလိုဖြစ်လာတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သိရမှာပါ

ကျန်တာတွေက မကောင်းဘူး ကျန်တာတွေက မတည့်ဘူးဆိုရင်
တရားဓမ္မနဲ့တော့ တည့်အောင်နေရမယ်..
မျက်စိ မကောင်းချင်နေ
ခါး မကောင်းချင်နေ
နား မကောင်းချင်နေ
ကျောက်ကပ် မကောင်းချင်နေ
အသည်း မကောင်းချင်နေ
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကလေးကောင်းနေဖို့ လိုပါတယ်..

ဒီစိတ်ကလေး ကောင်းနေအောင်
ဘုရားအပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ကာကာယုံကြည်တဲ့
သဒ္ဒါတရားလေး ကောင်းနေဖို့ လိုပါတယ်..
အဲဒီသဒ္ဒါတရားလေး ကောင်းနေလို့ရှိရင်
ခန္ဓာကြီးဆိုတာ အသက်ကြီးမှ သေသွားတဲ့သူက
မကောင်းလို့ ပစ်ရတယ်ဆိုပေမယ့်
အသက်ငယ်တဲ့သူကလည်း
ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကောင်းနေတုန်း ပစ်ထားခဲ့ရတာပါပဲ..

ဒီတော့ ကိုယ်သတိထားရမှာက
အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ဓာတ်ပဲ..
မြတ်စွာဘုရားဂုဏ်တော်တွေနဲ့ ထုံမွှမ်းပြီးနေထားတဲ့စိတ်ဟာ
ဘယ်တော့မှ အောက်ကိုမရောက်စေဘူး..

ကျေးဇူးတော်ရှင် ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော် ဒေါက်တာ အရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ

🙏🙏🙏🙏🙏

28/05/2026

လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ
မလျော့ဘဲနဲ့ ချမ်းသာစရာ
အကြောင်းမရှိဘူး...

လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟကို
လျှော့ချဖို့ ဘုန်းကြီးတို့
မကြိုးစားဘဲနဲ့ ဒုက္ခတွေ
လျော့နည်းသွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

(သစ္စာရွှေစည်ဆရာတော်)

🙏🙏🙏🙏🙏

28/05/2026

စိတ်ဆိုးတော့မယ်ဆိုရင်
================
စိတ်မချမ်းသာဘူးဆိုရင်၊ စိတ်ဆင်းရဲရင်၊ စိတ်ဆိုးရင်၊ဒေါသ၊သောက၊ဣဿာမစၧရိယစတဲ့
အကုသိုလ်တရားတွေ ၀င်လာရင် အကြောင်းရင်းကိုရှာပြီးဖျောက်ပါတဲ့။

မူလပဏ္ဏာသပါဠိတော် ၀ိတက္ကသဏ္ဌာနသုတ်မှာလာတဲ့ အကုသိုလ်ကိလေသာ၀င်ရင်ပယ်နည်းငါးနည်း
ထဲက တစ်ခုပါ။အကြောင်းရင်းကိုရှာပြီး ပယ်ပါတဲ့။

ဘယ်လိုရှာပြီး ပယ္မလဲ....?

၀ိတက္ကသဏ္ဌာနသုတ်မွာ စိတ်ဆိုးရင်၊စိတ်ညစ်ရင်၊စိမ်မချမ်းသာဘူးဆိုရင် အကြောင်းရင်းကို
ရှာဖွေပြီး ဖျောက်ပါလို့ ဟောကြားထား ပါတယ်။

ပထမေတာ့ အကြောင်းရင်းရှာပြီး ဖျောက်ပါဆိုတာကို သိပ်ပြီးသဘောမပေါက်ပါဘူး။ အဋ္ဌကထာပါ
တွဲကြည့်လိုက်မှ အဋ္ဌကထာက အကြောင်းရင်းရှာပုံကို ဝတၳုလေးထုတ်ပြပြီး ရှင်းပြပါတယ်။

ဝတၳုလေးက အားလုံးကြားဖူးတဲ့ ဝတၳုလေးပါ။
အတန်းကျောင်းဖတ်စာထဲမှာတောင် ပါခဲ့ဖူးပါတယ်။

ဥသျှစ်သီးမှည့် ကြွေကျတာကို မြေပြိုပါပြီဆိုပြီး ထွက်ပြေးတဲ့ ယုန်ရဲ့ဖြစ်စဉ်ပါ။
ယုန်ကပြေးတော့ ကျန်တဲ့တောတွင်းက သတ္တဝါတွေက လည်း မြေပြိုတယ်ဆိုပြီး
ယုန်နောက်ကလိုက်ပြေးကြတာပါ။ နောက်ဆုံး ဘုရားအလောင်းခြငေ်္သ့မင်းက
အကြောင်းရင်းရှာပြလိုက်မှ သတ္တဝါအားလုံး ချမ်းသာသွားတဲ့ ဝတၳုလေးပါ။

အဋ္ဌကထာဆရာက ဒီဝတၳုလေးကို ထုတ်ပြပြီး၊ဘုရားလောင်းခြငေ်္သ့မင်းက ဥသျှစ်သီးကြွေကျတာ၊
မြေပြိုတာမဟုတ်ဘူးလို့ အကြောင်းရင်းရှာပြီးဖျောက်ပေးသလို ပြဿနာဖြစ်လာရင်
အကြောင်းရင်းရှာဖျောက်ဖို့ ရှင်းပြထားပါတယ်။

အဋ္ဌကထာဆရာက ပုံဝတၳုလေးနဲ့ရှင်းပြလိုက်မှ ပိုသဘောပေါက်သွားတာပါ။

ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့လတ်တလော ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ရပ်ကလေးကိုပါ
တွဲပြီး ပြောပြပါရေစေဦး။ဟို...ရှေ့ပိုင်းလေးမှာ စာရေးသူက
စိတ်တွေ ဆိုးနေတာပါ။ ဒီစာမရေးခင်လေးကမှ စိတ်ဆိုးပြေသွားတာပါ။

ဘယ်သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာလဲဆိုတာတော့ နောက်မှပဲပြောရအောင်ပါ။

စာပေလောကမှာ တောင်းစာမူ နဲ့ ပို့စာမူ ဆိုတာရှိပါတယ်။တောင်းစာမူဆိုတာက အယ္ဒီတာက စာရေးဆရာကို
ကိုယ်တိုင် ကိုယ္က် လာတောင်းတာပါ။ တောင်းစာမူဖြစ်တဲ့အတွက် အယ္ဒီတာက
ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ ထည့်ပေးရမှာ ဖြစ်သလို မဂ္ဂဇင်းထွက်တဲ့အခါမှာလည်း စာရေးဆရာဆီကို
ကိုယ်တိုင် လာမပို့နိုင်ရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး ပို့ခိုင်းရမှာပါ။

ပို့စာမူ ကေတာ့ စာရေးဆရာက အယ္ဒီတာဆီ သွားပို့တာပါ။ ဒီစာမူကိုတော့ အယ္ဒီတာက သုံးချင်သုံးမယ်၊
မသုံးချင်မသုံးဘူး။ သုံးလို့စာမူပါရင်လည်း စာရေးဆရာက မဂ္ဂဇင်းကို ကိုယ်တိုင်လာထုတ်ပေတော့။
ဒါ တောင်းစာမူ နဲ့ ပို့စာမူ ကွာခြားချက်ပါ။

တစ်လောဆီက မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်က စာရေးသူဆီ စာမူလာတောင်းပါတယ်။ အယ်ဒီတာချုပ်ကိုယ်တိုင်
လာတောင်းတာပါ။ ဒီတော့ ပေးလိုက်ပါတယ်။

ဟော...မဂ္ဂဇင်းထွက်လာတော့ စာရေးသူဆီ စာအုပ်လာမပို့ပါဘူး။ဒီတော့ စာရေးသူက
ထွက်ထွက်ချင်း လာမပို့ရကောင်းလားဆိုပြီး စိတ်တွေဆိုးနေတာပါ။

တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ စိတ်ဆိုးတယ်ဆိုပေမယ့် ရင်ထဲကပဲကြိတ်ဆိုးနေတာပါ။
အပြင်ကို ထြက္ဆိုးမျပပါဘူး။ အပြင်ထွက်ဆိုးပြတာ မဟုတ်တော့ ကိုယ်စိတ်ဆိုးမှန်း အပြင်က
လူတွေလည်း သိခွင့်မသာတော့ပါဘူး။

၄-၅ရက်လောက်ကြာတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလုပ်သူက ရောက်လာပြီး စာအုပ်လည်းကပ်ရင်း
ဦးဇင်းရယ်၊ ဦးဇင်း ဒကာကြီး ကဆေးရုံတက် လိုက်ရတယ်။ခွဲစိတ်မှုလည်းပြုလိုက်ရတယ်။ အဲဒါဆေးရုံပေါ်မှာ
ဦးဇင်းလေးကို စာအုပ်သွားပို့လိုက်ဦး။ ဦးဇင်းလေး စိတ်ဆိုးဦးမယ်လို့ တစ်ချိန်လုံးပြောနေတာ။
တပည့်တော်တို့ကလည်း ဦးဇင်းလေးစိတ်မဆိုးတတ်ပါဘူး။
မေတ္တာနဲ့ နေတဲ့ ဦးဇင်းလေးပါလို့တောင် ပြန်ပြောရတယ်ဘုရားလို့ ပြောပြပါတယ်။

တော်ပါသေးရဲ့ လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘုရားတလိုက်မိပါတယ်။
တကယ်လို့သာ မဂ္ဂဇင်းလာမပို့ရကောင်းလားဆိုပြီး၊
မဂ္ဂဇင်းတိုက်ကို ဖုန်းတွေဘာတွေ ဆက်ပြီးကောလိုက်မိရင်
ငါးပါးမှောက်တော့မှာပါ။ ကိုယ့်ကိုလည်း မဂ္ဂဖင်းတိုက်က
အထင်သေးသွားမှာပါ။

တော်တော့် တော်သေးပါတယ်။ စိတ်ဆိုးတယ်ဆိုပေမယ့်က အပြင်ထွက်မဆိုးဘဲ၊
ရင်ထဲမှာပဲ ကြိတ်ဆိုးနေတာဆိုတော့အမှတ်ရော့မသွားတော့ပါဘူး။

အကြောင်းရင်းသိလိုက်ရတော့ အလိုလို ခွင့်လွှတ်ပြီးသားဖြစ်သွားသလို၊ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင်
ပြန်စိတ်ဆိုးသွားမိပါတယ်။ အကြောင်းရင်းကို မစုံစမ်းဘဲ၊ကိုယ့်အထင်နဲ့ ကိုယ်တွေးပြီး သူတစ်ပါးကို စိတ်ဆိုးနေမိလို့ပါ။
ပြီးတော့ စိတ်ထဲကလည်း အလိုလို သူတို့ကိုပြန်အားနာနေမိပြန်ပါတယ်။ဖြစ်ပုံကအဲဒီလိုပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၀င်တစ်ယောက်ရဲ့ ပန်းတိုင်ဟာ နိဗ္ဗာန်ဆိုပေမယ့်၊နိဗ္ဗာန်မရသေးခင် ကြားကာလမှာ
နေနည်း၊တိုင်နည်း၊စားနည်း၊သောက်နည်း၊နောက်ဆုံး အနိမ့်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ရေအိမ်တက်နည်းအထိ မြတ်စွာဘုရားရှင်က
အသေးစိတ်ဟောပြပေးထားခဲ့ပါတယ်။လူတွေ မသိလို့ရယ်၊ မကျင့်သုံးလို့ရယ်ကြောင့်
စိတ္ဆိုးတာ၊ စိတ်ညစ်တာ၊စိတ်မချမ်းသာတာ၊ စိတ်ကောက်တာ၊ စိတ္နာတာ၊ စိတ္ပ်က္တာ
စသည်တွေဖြစ်နေရတာပါ။

မြတ်စွာဘုရားရှင်က ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လာရင် အကြောင်းရင်းရှာ ဖျောက်ပါလို့ဟောထားပေမယ့်
လူတော်တော်များများက ပြဿနာ ဖြစ်လာပြီဆိုရင်၊အကြောင်းရင်းရှာဖို့ထက် ပြဿနာကို ပြဿနာနဲ့ဖြေရှင်းဖို့ပဲ
အရင်စဉ်းစားလိုက်ကြတာပါ။ ဒီတော့ ပြဿနာပြီးရင် ပြဿနာပဲ
ဆက်ဖြစ် နေကြတော့တာပါ။ ပြဿနာဖြစ်ပြီဆိုရင် စိတ်ဆိုးမှု၊စိတ်ဆင်းရဲမှု၊စိတ်မချမ်းသာမှု၊
စိတ်ညစ်မှု စတဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကလည်း ၀င်လာတော့တာပါ။

ငါ့ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ္တာပဲဆိုပြီး၊စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်တဲ့သူကိုမုန်း၊
မုန်းတော့ စိတ်ဆင်းရဲ၊ စိတ်ဆင်းရဲတော့ မုန်းနဲ့ စိတ်ဆင်းရဲကြော ၊
မုန်းကြောတွေ ရှည်နေတော့တာပါပဲ။ နောက်ဆုံးရလာဒ်ကတော့ ထပ်ဆင့်စိတ်ဆင်းရဲရတာပါပဲ။

စိတ်ဆင်းရဲသွားတော့ ကိုယ္က သူ့ကို မမြင်ချင်၊ သူက ကိုယ့်ကိုမမြင်ချင်နဲ့ ၊ သူတက်တဲ့ပွဲ ကိုယ်မတက်၊
ကိုယ်တက်တဲ့ပွဲ သူမတက်နဲ့ ရလာဒ်တွေကတော့ ကောင်းကွက်တစ်ကွက် မွကို မရှိတော့တာပါ။

ကိုယ့်ဘ၀ရဲ့ ဖြစ်ခဲ့သမျှ ဖြစ်စဉ်အားလုံးကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် အကြောင်းရင်းမရှာခဲ့မိလို့
မှားခဲ့တာတွေ အများကြီးပါ။

စာရေးသူဘ၀မှလည်း ကိုယ်ကအကြောင်းရင်းမရှာမိလို့စိတ်ဆိုးခဲ့ရတာတွေ အများကြီးရှိခဲ့ဖူးပါတတယ်။
တချို့ကိုတော့ ရင်ထဲကပဲစိတ်ဆိုးနေပြီး၊တချို့ကိုတော့ အပြင်ထွက်ပြီး စိတ်ဆိုးမိလိုက်ပါတယ်။

ရင်ထဲကပဲ စိတ်ဆိုးတဲ့အခါမျိုးမှာ ဘာပြဿနာမှမဖြစ်လိုက်ပေမယ့်၊ကိုယ်ပဲခံစားနေရပေမယ့်၊
အပြင်ထွက်ပြီး စိတ်ဆိုးပြလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ မိတ်ပျက်ကုန်တော့တာပါပဲ။

ဒီတော့ အပိုင်းသုံးပိုင်း ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။

ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လာတဲ့အခါ
အကြောင်းရင်းရှာဖျောက်ပစ်တာရယ်၊
ရင်ထဲမှာပဲ ကျိတ်စိတ်ဆိုးနေတာရယ်၊
အပြင်ထွက်ပြီး စိတ္ဆိုး ပြလိုက်တာရယ်ပါ။

အကြောင်းရင်းရှာပြီးဖျောက်တဲ့နည်းကို မကျင့်သုံးနိုင်သေးရင်တောင် စိတ်ဆိုးချင်သပ
ဆိုရင်လည်း ရင်ထဲမှာပဲ ဆိုးလိုက်ပါ။

ရင်ထဲမှာပဲ ဆိုးနေတာဆိုတော့ ပြဿနာရဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်ကပိုနေမြဲ၊ကျားနေမြဲဆက်နေပြီး
သူပြော လာတဲ့အတိုင်း ချော်လဲရာ ရောထိုင်လိုက်ရုံပါပဲ။ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဆိုးမှုက အပြင်ထွက်ပြီး ဆိုးပြထားတာ
မဟုတ်တော့ ကိုယ့်အတွက် သိက္ခာမကျတော့သလို မိတ်လည်းမပျက်တော့ပါဘူး။

တချို့ကျတော့ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လာရင် ၀ုန်းဒိုင်းဆိုပြီး ပေါက်ကွဲ ပစ်တတ်ကြပါတယ်။
အကြောင်းရင်းသိလိုက်ရတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ကာလတစ်ခုကြာသွားပြီး စိတ်အေးသွားတဲ့အခါကျမှ
ကိုယ်ပြုမူခဲ့တာတွေ ပြန်တွေးပြီး၊စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပြန်ရော။

တချို့ပြဿနာတွေဟာ ကာလတစ်ခုလောက်သည်းခံပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ပြေသွားတာများပါတယ်။
စိတ်ဆိုးတယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာလည်း ရက်ရှည် လရှည်၊နှစ်ချီပြီး ဘယ္သူမွ ဆိုးမနေနိုင်ပါဘူး။
ကာလလေးတစ်ခုလွန်မြောက်သွားရင် ပြေသွားကြတာများပါတယ်။

ဇာတ်တော်တွေ၊ သမိုင်းတွေ၊ ရာဇ၀င်တွေ ပြန်ကြည့်ရင်လည်း အကြောင်းရင်းမရှာမိလို့
ဆုံးရှုံးနစ်နာသွားရတဲ့ သာဓကေတြ အများကြီးပါ။

အေတြးထဲမွာ လတ်တလောပေါ်လာတာလေးက သရေခေတ္တရာ သမိုင်းလေးပါ။
သရေခေတ္တရာခေတ်ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့မင်းက ဒွတ္တပေါင်မင်းကြီး ပါ။ နောက်ဆုံးမင်းဆက်က
သုပညာမင်းပါ။သရေခေတ္တရာခေတ်ဟာ မင်းဆက်ပေါင်း(၂၅)ဆက် ရှိခဲ့ပါတယ်။

မင်းဆက် (၂၅)ဆက်ထဲက နောက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ သုပညာမင်း အကြောင်းပြောပြရအောင်ပါ။

တစ်နေ့မှာ သုပညာမင်းဟာ ကမ်းယံပြည်မှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေလို့ စစ်ထွက်ခဲ့ရပါတယ်။
အင်အားကောင်းကောင်းနဲ့ တိုက်လိုက်တဲ့အတွက် စစ်နိုင်ပါတယ်။ဒါပေမယ့် သုပညာမင်းဟာ
အဲဒီ ကမ်းယံပြည်မှာပဲ နေနေလိုက်ပါတယ်။ စစ်သည် မှူးမတ်တွေကတော့ သရေခေတ္တရာကိုပဲ
ပြန်ချင်နေကြပါတယ်။ဘယ်လောက်အထိ နေနေလိုက်သလဲဆိုရင် . . .
သုံးနှစ် အထိတောင် နေနေလိုက်ပါတယ်။ သုံးနှစ်ပြည့်မှပဲ သရေခေတ္တရာပြည်ကို ပြန်ခဲ့ပါတယ်တဲ့။

သရေခေတ္တရာပြည် ပြန်ရောက်တော့ တိုင်းပြည်က အရင်လိုမဟုတ်တော့ပါဘူး။ မငြိမ်မသက်တွေ ဖြစ်နေပါပြီ။
ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ယောက်ဟာ အိမ်ရှေ့ထွက် စေကာ နဲ့ ဆန်ပြာနေပါတယ်။
ဆန်ပြာနေတုန်းမှာပဲ လေပွေကြီးတစ်ခု ဝှေ့တိုက်လိုက်ပြီး၊အမျိုးသမီးငယ်လေးရဲ့ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ စကောလည်း
လေပွေကြီးထဲကို လွင့်တက်ပြီး ပါသွားပါတယ်။

လေပွေနောက်ကို စေကာ ရုတ်တရက် လွင့်ပါသွားတော့ ငါ့စေကာ၊ငါ့စေကာ လို့အော်လည်းအော်၊
စကောနောက်ကိုလည်း ပြေးလိုက်သွားပါတယ်။

ငါ့စေကာ၊ ငါ့စေကာ ဆိုတဲ့အသံကြားတော့ ကျန်တဲ့အိမ်ထဲက လူတွေကပါ ထွက်ကြည့်ကြပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ထွက်ကြည့်တဲ့ လူတွေရဲ့နားထဲမှာ ဘယ်လိုကြားပြီး ဘယ်လိုနားလည်သွားသလဲဆိုတော့
ငစကောစစ်တပ်ကြီး ချီလာပြီ၊ငစကောစစ်တပ်ကြီး ချီလာပြီ လို့ကြားပြီး၊
နားကြားမှု လွဲသွားပါတယ်။

ဒီတော့ ပြည်သူပြည်သားတွေက ငစကောတပ်ကြီးကို ကြောက်လန့်ပြီး၊မိသားစုလိုက် ကိုယ္စီ
ထွက်ပြေးကြပါတော့သတဲ့။အပြင်မှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲနဲ့ ဆူညံနေတဲ့အချိန်မှာ သုပညာမင်းဟာလည်း
မကျန်းမမာဖြစ်နေတဲ့အချိန်ပါ။

နောက်ဆုံးတော့ သုပညာမင်းဟာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ အသံတွေကြောင့်ပဲ ထင်ပါတယ်။ နတ်ရွာစံသွားပါတယ်။

အဲဒီမှာတင် သရေခေတ္တရာပြည်ကြီး ပျက်စီးသွားရသလို၊သရေခေတ္တရာမင်းဆက်လည်း ပြတ်သွားရပါတော့တယ်။
ဒါကြောင့် မြို့ပြည်မင်းဆက်ပြတ်သွားတဲ့အတွက် သုပညာရဲ့နောက်မှာ နဂရဆိန္နဆိုတဲ့ အမည်ထပ်ဆက်ပြီး
သုပညာ နဂရဆိန္နမင်း လို့ နောက်ပိုင်းမှာ အမည်တွင်သွားတော့တယ်။နဂရ-ကမြို့ ၊ ဆိန္န-က
ပြတ်တောက်တယ် လို့ အဓိပ္ပာယ် ထွက်ပါတယ်။တကယ်တော့ ဘာငစကောစစ်တပ်ကြီးမှ ချီမလာခဲ့ပါဘူး။

ငါ့စေကာ ဆိုတဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်းဟာ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ပျက်စီးသွားရသလို မင်းဆက်လည်း
ပြတ်သွားခဲ့ရပါတယ်။

ဘာပဲပြောပြော စကားလေးတစ်ခွန်းဟာတိုင်းပြည်တစ်ပြည် နဲ့ မင်းဆက်တစ်ခုကို
ပြောင်းလွဲသွားနိုင်ခဲ့တာတော့ အမှန်ပါပဲ။

တကယ်လို့သာ အဲဒီအချိန်မှာ ငစကောစစ်တပ်ကြီး ချီလာတာမဟုတ်ဘူး။ စကောလွင့်သွားတာ ဆိုတဲ့
အကြောင်းရင်းကို ရှာပေးနိုင်တဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်ယောက်သာ ထွက်ပေါ်ခဲ့ရင် အခုလိုဖြစ်သွားရမှာ
မဟုတ်ဘူးလို့တောင် တွေးမိပါသေးတယ်။

ဒါပေမယ့် တရားသဘောနဲ့ ကြည့်ပြန်တော့လည်း ဖြစ်ချိန်တန်ရင်ဖြစ်ပြီး ၊ ပျက်ချိန်တန်ရင်ပျက်
သြားရတဲ့သေဘာပါ။

သက်ရှိသက်မဲ့ အရာအားလုံးဟာ တစ်နေ့သောအခါမှာ အကြောင်းတစ်စုံတစ်ခုနဲ့ ပျက်ဆီးကြရမှာပါ။
ဘာမှမတည်မြဲပါဘူး။

ဘာမှမတည်မြဲလှတဲ့ တရားသဘောလေးကို ဆင်ခြင်ပြီး၊မပျက်ဆီးခင်လေးမှာ
အဓမ္မအမှုကို မပြုမိဖို့ဘဲအရေးကြီးပါတယ်။

ဖြစ်ခြင်း၊ပျက်ခြင်းတွေရဲ့ အကြောင်းတွေးမိရင် ဆိုးနေတဲ့စိတ်တောင် ဘယ်ရှာလို့ရှာရမှန်း မသိအောင်
ပျောက်သွားတတ်ပါတယ်။ တကယ်သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် မပျက်ဆီးခင်လေးမှာ စိတ်ဆိုးခြင်းကို ဘာဖြစ်လို့
အချိန်တစ်ခု လုပ်ပြီး ပေးနေရတော့မှာလဲလေ။ဘာပဲပြောပြော စိတ်ဆိုးတော့မယ်ဆိုရင် အကြောင်းရင်းကို ရှာကြည့်လိုက်ပါဦး။ မဆိုးရရင် မနေနိုင်တာကလွဲလို့ ဆိုရင်လည်း
ရင်ထဲမှာပဲ ဆိုးလိုက်ပါ။
🙏🙏🙏🙏🙏

28/05/2026

" သေခါနီးစိတ် အရေးကြီးပုံ "

မေး ။ ။ ငါးပါးသီလ လုံရင် နတ်ပြည်ရောက်မယ် ဆို‌တော့ ငါးပါးသီလ မလုံရင် အပါယ်ကျမယ် ဆိုတာသေချာပေါက် ပြောလို့ရပါသလား အရှင်ဘုရား။

ဖြေ ။ ။ ဒါနရဲ့အကျိုးနဲ့ သီလရဲ့အကျိုးက မတူဘူး။ သီလက လားရာဂတိ ကောင်းဖို့ တာဝန်ယူတယ်။ ဒါနက ရောက်ရာဘဝမှာ ချမ်းသာစေဖို့ တာဝန်ယူတယ်။

ဒါနရဲ့ သဘောတရားက တိရစ္ဆာန် ဖြစ်ရင်လည်းတိရစ္ဆာန်ဘဝမှာ အကျိုးပေးတယ်။ တချို့ ခွေးဖြစ်ရင်တောင် သူဌေးခွေး ဖြစ်တာလေ။ ခွေးဘဝ ရောက်တာတောင်မှ ကောင်းကောင်းနေရတယ်၊ ကောင်းကောင်းစားရတယ်။ လူဖြစ်ရင်လည်း လူချမ်းသာ၊ နတ်ဖြစ်ရင်လည်း နတ်ချမ်းသာ ဖြစ်မှာပေါ့။

သီလကျတော့ သူက ကောင်းရာသုဂတိကို ရောက်နိုင်တယ်။ သီလမရှိရင်တော့ အပါယ်ကျနိုင်တယ်ပေါ့နော်။ တစ်ခုရှိတာ ဒီဟာတွေက ကျိန်းသေပေါက်တော့ ပြောလို့မရဘူး။ သီလရှိရင် ကောင်းရာသုကတိရောက်မယ်၊ သီလမရှိရင် အပါယ်ရောက်နိုင်တယ် ဆိုတာက ယေဘုယျအားဖြင့်ပဲ ပြောလို့ရတာ။

သေခါနီးမှ ကောက်ကာငင်ကာ သီလထိန်းပြီး ဒါနတွေ အာရုံပြုနေမယ် ဆိုလို့ရှိရင်လည်း ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်နိုင်တာပဲလေ။ သေခါနီး သူ ဘာစိတ်နဲ့သေမလဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်တယ်။ ငရဲ သေချာပေါက် ကျမယ်လို့ ပြောနိုင်တာကတော့ ပဉ္စာနန္တရိယ ကံငါးပါးပဲ။ ကျန်တဲ့ ကံတွေကတော့ သေချာပေါက်ကျမယ် မပြောနိုင်ဘူး။ အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။

ဘုရားလက်ထက်တုန်းက သရဏ ဥပါသကာ ဆိုတဲ့ ဒကာကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ရတနာသုံးပါးကို အရမ်းကြည်ညိုတာ။ ဒါပေမယ့် ငါးပါးသီလတော့ မလုံဘူး၊ အမြဲ မူးရူးနေတာ။ သူသေသွားတဲ့ အခါကျတော့ အိမ်နီးနားချင်းတွေက အရမ်းသိချင်တယ်။ ဒီလူကြီး ဘယ်ရောက်သွားမလဲပေါ့နော်။ ဘုရား တရား သံဃာကို အလွန်ကြည်ညိုတဲ့ လူကြီး၊ ဒါပေမယ့် အရက်တွေ အမြဲမူးနေတဲ့ လူကြီးဆိုတော့ အားလုံးက ငရဲသွားမယ် မှန်းထားကြတာပေါ့နော်။

ဒါနဲ့ မြတ်စွာဘုရားကို မေးလျှောက်ကြည့်ကြတော့ ဘုရားက သေခါနီးမှာ သူသည် သီလကို ထိန်းသိမ်းသွားတဲ့အတွက် နတ်ပြည် ရောက်နေပါတယ်တဲ့။ အများက ငါးပါးသီလ မလုံဘူးလို့ မြင်နေကြပေမယ့် သေခါနီးမှာတော့ သူသည် သီလကို သေချာထိန်းပြီး သေသွားတာပါတဲ့။

ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ သေခါနီး အချိန်မှာသာ ကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ သေသွားနိုင်မယ် ဆိုရင် ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်နိုင်ပါတယ်။

သေခါနီး စိတ်ကောင်းထားနိုင်ရင် ကပ်လျက် တစ်ဘဝပဲ ကောင်းရာသုကတိ ရောက်မယ် ပြောတာနော်။ ဟို ငါးပါးသီလ မလုံခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်တွေက သံသရာမှာ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ပြန်အကျိုးပေးမှာပေါ့နော်။

🙏🙏🙏🙏🙏