https://www.facebook.com/112321328353682/

Amigos Bookshop, Yangon (2026)

13/08/2026

စိတ်ကူးချိုချို မိုးရာသီ စာအုပ်စျေးပွဲတော်မှာ ဘာစာအုပ်တွေ ဝယ်ဖြစ်ကြလဲ။

အိမ်မှာ မရောင်းဖြစ်သေးလို့ အပုံလိုက်ကြီးဖြစ်နေတဲ့ စာအုပ်တွေ ရှိပေမယ့်လည်း ကျွန်မက မဝယ်ရမနေနိုင်တာမို့ စာအုပ်အနည်းငယ်ဝယ်လိုက်ပါသေးတယ်။မရှိသေးတဲ့စာအုပ်တွေ ဝယ်ဖြစ်တာပါ။

ဘာစာအုပ်တွေ ဝယ်ဖြစ်ကြလဲဆိုတာ စပ်စုလို့ရအောင် ပြောပြပေးခဲ့ကြပါဦးနော်🤍

#စိတ်ကူးချိုချိုစျေးရောင်းပွဲ

12/08/2026

သွားစိုက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ဧည့်ခန်းအတွင်း...

“ဒင်းတော့လား...အိမ်ရောက်မှသိမယ်...ကြည့်ပါ့လား...၃ နာရီ လာခေါ်မယ်ဆိုပြီး ခု ၄ နာရီထိုးပြီ...မလာသေးဘူး...ဒီကောင်ကို ဒီလိုပဲ မယားနဲ့တွေ့လိုက်ရင်...ဆွေမျိုးသာမကဘူး...အမေပါမေ့တာပဲ...”

“လာမှာပေါ့ကွာ...အလုပ်ကိစ္စ မပြီးသေးလို့ထင်ပါရဲ့...မင့်မလည်း...ဒီဒေါသတွေကြောင့် ခက်နေတာပဲ...အိမ်ရောက်ရင်တော့ ဆူဆူပူပူ လုပ်မနေပါနဲ့ကွာ...မင့်ချွေးမကလက်တို့လိုက်ရင်...မင့်သား ပါသွားလိမ့်မနော်...သတိထား။ခုဆိုရင်...မင်းရောငါရော ဘာပူရသလဲ။သားက အိမ်ဦးခန်း တင်ကျွေးထားတယ်မဟုတ်လား...ဟော...မင်းသွားကိုက်တယ်ဆိုတာနဲ့ ဆေးတိုက်ကို ကားနဲ့လိုက်ပို့တယ်...ငွေလည်း ၅၀ ထွက်သွားပြီ။ဒီလိုလိမ္မာတဲ့သားကို ရှာစမ်းပါဦးကွာ...”

“ရှင်က ရှင့်သားဘက်က လိုက်ပြောနေတာကိုး ၃ နာရီလာခေါ်မယ်ဆိုပြီး...ခုကြည့်ပါလား...လေးနာရီခွဲပြီ...လာပစေ၊ဒီလောက် မယားကိုအရေးပေးတဲ့အကောင်ဆူပစ်လိုက်ဦးမယ်...”

အဘိုးကြီး တွေ၍ စဥ်းစားနေသည်။

“ဪ…ဟေ့ ငါ ခုမှ သတိရသကွာ...မနက်က လူတစ်ယောက်လာပြောတယ်။မေမေနေမကောင်းဘူးတဲ့။အဲဒါ ငါ ခဏသွားချည်ဦးမယ်နော်...မင်းလည်း ဒီကပဲစောင့်ပြီးမင့်သားလာခေါ်ရင် ပြန်လိုက်သွားပေတော့ ဟုတ်လား…”

“လာပြန်ပြီလားတစ်ယောက်...သားလာမခေါ်လို့ စိတ်တိုနေရတဲ့အထဲ ရှင်ကဘယ်သွားဦးမှာလဲ”

“မေမေ့ဆီကိုပါကွ...နေမကောင်းဘူးဆိုလို့...”

“ဘာလဲ...မယားထက်...မအေက ပိုပြီး မရေးကြီးသလား...သွား...သွား...ပြန်မလာနဲ့...”

“အေး…အေး…မင့်ချွေးမလည်း မင့်သားကို မင်းပြောသလိုများ ပြောနေလို့လာအခေါ် နောက်ကျနေတာများလားကွယ်ရို့...”

▪️သာဓု
(မင့်လိုပေါ့)

#သာဓု
#မင့်လိုပေါ့

11/08/2026

ကိုယ့်အိမ်နဲ့ဝေးမှ
အိမ်ဆိုတာရဲ့တန်ဖိုးကို သိလာရတယ်။
“Home is where the heart is”ဆိုတာ မှန်တယ်နော်...
နှလုံးသား ရှိတဲ့နေရာဟာ အိမ်ပဲတဲ့။

▪️ခင်ခင်ထူး
(ပန်းကြာဝတ်မှုန်စာအုပ်မှ)

#ခင်ခင်ထူး
#ပန်းကြာဝတ်မှုန်

10/08/2026

ကလောင်အစ သူရိယ(နေ) ပုံအခြေ(ဒေါင်း)
“ရွှေဥဒေါင်း” မည် ခံယူသည် တည့်။

ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်းဟာ ၁၉၁၅ ခုနှစ်၊နိုဝင်ဘာ ၈ ရက် (ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း မွေးတဲ့နှစ်) စရေးတဲ့ ရန်ကြီးအောင် ဝတ္ထုနဲ့ နောက်ထပ်ရေးတဲ့ ရတနာပုံဝတ္ထုတွေနဲ့ စာပေလောကထဲကို ဝင်ခဲ့တယ်။ဒီဝတ္ထုတွေကို စတင်ဖော်ပြခဲ့တဲ့ သူရိယမဂ္ဂဇင်းကို အစွဲထားပြီး “သူရိယ”(နေ)ရဲ့ အထိမ်း အမှတ် “ဒေါင်း” ကို အစွဲပြု “ရွှေဥဒေါင်း” ကလောင်အမည်ကို ယူခဲ့တာပါ။ဆရာကြီးဟာ ဘဝစုံ၊အတွေ့အကြုံ “ စုံ ” ဖို့ “အဆန်းအသစ် မြင်ချင် ကြားချင် ကြုံချင်တယ်” ဆိုတဲ့ သူ့စကားအတိုင်း လိုက်လံ ရှာဖွေ မှတ်သားထားခဲ့တာကြောင့် (အမှတ်အသားလည်း ကောင်းလွန်းတာကြောင့်) သူ့စာတွေဟာ လက်တွေ့ကျ အသက်ဝင်လေ့ရှိတယ်။အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုကြီးတွေကို နာနာ ဖတ်ထားခဲ့တာကြောင့်လည်း ဘာသာပြန်စာတွေရော၊မှီးရေးဝတ္တု တွေပါ အများကြီး ရေးသား ထားရစ်နိုင်ခဲ့သူပါ။ဘာသာရေး စာပေတွေကိုပါ (ကိုယ်တွေ့ကျင့်စဉ်နဲ့အတူ) ရေးနိုင်ခဲ့တာမို့ လူက “ စုံ ” သလို စာကိုလဲ “ စုံ ” အောင် ရေးနိုင်ခဲ့သူ၊သတင်းစာ ခေါင်းကြီးတွေရေးသူ၊ မဂ္ဂဇင်းအယ်ဒီတာ၊သတင်းစာ အယ်ဒီတာချုပ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သူပါ။ဖဆပလအစိုးရကို ဝေဖန်တဲ့ သတင်းစာခေါင်းကြီးတွေရေးလို့ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရတဲ့အပြင် သူ အယ်ဒီတာချုပ်လုပ်တဲ့ လူထုသတင်းစာတိုက်ကို စစ်တပ် မိုင်းခွဲဖျက်ဆီးတာလည်း ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသူပါ။စာပေဗိမာန်ဆု တွေကို “မျှော်တလင့်လင့်” ဘာသာပြန်စာအုပ်နဲ့ ၁၉၅၂ ခုနှစ်မှာ ဘာသာပြန်ဆု ရခဲ့သလို “သွေးစုပ်မြေဝတ္တု” နဲ့လည်း ၁၉၅၅ ခုနှစ်မှာ ဘာသာပြန်ဆု၊သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိ “တသက်တာမှတ်တမ်းနှင့် အတွေးအခေါ်များ” စာအုပ်နဲ့ ၁၉၆၁ ခုနှစ်မှာ သုတပဒေသာဆုလည်း ရခဲ့တယ်။သူ့ စာအုပ်ပေါင်းများစွာ ပုံနှိပ် ထုတ်ဝေခဲ့တယ်လို့ မှတ်တမ်းတွေက သိရတယ်။သူဟာ သမားရိုးကျ မိရိုးဖလာ လက်ခံ ယုံကြည်ထားကြတာတွေကိုတောင် ယုတ္တိယုတ္တာ မရှိရင် အကျိုးအကြောင်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ရဲသူ ဖြစ်ပါတယ်။

တွေးခေါ် သုံးသပ် ဆုံးဖြတ်ပြီးမှ စာတွေကို ရေးသားသူမို့ သူ့စာတွေထဲက အယူအဆတချို့ကို ဆရာကြီးကွယ်လွန်ခြင်း 52 နှစ်မြောက်မှာ ရောနှော ပေါင်းစပ် တင်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။

လူတယောက်အတွက် အကြောင်းကြီး ၄ ရပ်
————
ကျား မ မဟူ လူတယောက်ရဲ့ ဘဝတသက် ဆိုးကောင်းဖြစ်ရပ်တွေမှာ အကြောင်းကြီး ၄ ခု ရှိသတဲ့။ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်းက အခုလို ထင်ထင်ရှားရှား ရေးထားခဲ့တယ်။
၁။မိခင်ထံမှ ရရှိခဲ့သော အရည်အခြင်းများ။
၂။ဖခင်ထံမှ ဆက်ခံရရှိသည့် ကောင်းဆိုး အရည်အခြင်းများ။
၃။သတ္တဝါကိုယ်၌က ဘဝအစဉ်အဆက် လိုက်ပါလာသည့် ဝါသနာ ကောင်းဆိုးများ။
၄။ပတ်ဝန်းကျင်၏ ပြုပြင်မှုကြောင့် ဖြစ်ရသည့် ကောင်းဆိုး အချက်အလက်များ။
ဒီ ၄ ခုရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုဟာ ဖေသိန်း (ရွှေဥဒေါင်း) တည်းဟူသော သူတယောက် ဘဝတခု ဖြစ်လာတယ်လို့ ဆရာကြီးက ရေးခဲ့ပါတယ်။ရွှေဥဒေါင်း (အမည်ရင်း ဦးဖေသိန်းကို ၁၂၅၁ ခု၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၂ ရက် (ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၈၈၉ ခု၊အောက်တိုဘာ ၂၄ ရက်) ကြာသပတေးနေ့မှာ မန္တလေးမြို့ ဧချိုင့်(ဝါးတန်း) ရပ်မှာမွေးခဲ့တယ်။သီပေါမင်းလက်ထက် နန်တွင်း အမှုထမ်းတွေဖြစ်ကြတဲ့ ဦးဧရာနဲ့ ဒေါ်ရွှေတို့ရဲ့သား ဖြစ်တယ်။အဘိုးကတော့ မင်းတုန်းမင်းရဲ့ စားတော်ကဲကြီးပါ။သူဟာ ၁၃၃၅ ခုနှစ်၊ဝါခေါင်လဆန်း ၁၂ ရက် (ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၉၇၃ ခု၊ဩဂုတ်လ ၁ဝ ရက်)သောကြာနေ့ အသက် ၈၄ နှစ်မှာ ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်တယ်။

လိုသည်ထက်ပို ယဉ်ကျေးတဲ့ ဝေါဟာရတွေကို ရွံမုန်းသူ
—————
ရွှေဥဒေါင်းဟာ သာမန် အရပ်သုံး စကားတွေနဲ့ လူလူချင်း ပြောဆိုဆက်ဆံကြတာကို သဘောကျသူပါ။မိဘတွေက နန်းတွင်း လူတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ အထူးသဖြင့် နန်းတွင်းအခေါ်အဝေါ်တွေကို သူ မကြိုက်ပါ။ဆရာကြီးက ဒီလို ရေးခဲ့တယ်။
“ကျွန်ုပ်၏ မိခင်သည် နန်းတွင်းသူတယောက်ဖြစ်၍ အပျိုတော်များ၊ရွာစားမြို့စားများ၊အရှင်သခင်ကြီးများ၊အရာရှိ အရာခံများ၏ သားသမီးများ၊မင်းသမီး မင်းသား စသည့်တို့ကြား ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သည့်အလျှောက် ယဉ်ကျေးသော အပြောအဆိုများကို နားလည်သည်။သို့ရာတွင် ယဉ်ကျေးသည်ဆိုသော အပြောအဆို အခေါ်အဝေါ်များသည် ကျွန်ုပ်၏နားထဲသို့ မဝင်ပဲ တယောက်နှင့်တယောက် အလကား “ ညာ ” နေကြသည်ဟု ကလေးကတည်းက ထင်မိပါသည်။ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်နီးခြင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် စစ်ကဲတော်မင်းအား ကျေးကျွန်များက “ချဉ်ပေါင်ဟင်း၊ဟင်း၊ဟင်း ပါဘုရား”၊”ပုစွန်တုတ်ကြော် ဟော် ဟော် ဟော်ပါဘုရား”စသည်ဖြင့် သံရှည်ကြီးများဆွဲပြီး တင်လျှောက်ကြခြင်းမျိုးကိုသာမက စစ်ကဲတော်မင်းက “လူကလေး မောင်မောင်ကြီးရေ” “သမီးလေး ခင်ခင်လတ်ရေ” စသည့် ခေါ်သံများကို ကြားတိုင်း ကျွန်ုပ် ပြုံးမိ၍ အလောင်းမင်းတရားကြီး ဦးအောင်ဇေယျ၏ ဦးကြီး၊အရီး၊ဒွေးလေးများ နန်းတော်ထဲသို့ ပထမအကြိမ် ဝင်လာကြစဉ်က “ ဖိုးအောင်ဇေယျတယောက်ကော ဟရို့” ဟု ဝန်ကြီးများအား မေးကြသည်ဟု မိခင်က ပြောဖူးခြင်းကို ကြားရ၍ ကျွန်ုပ်ပီတိဖြစ်မိသည်။”
ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်းရဲ့ အလွန်အမင်း မဖြစ် ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ယဉ်ကျေးပြောဆိုကြသူတွေကို မကြိုက်တဲ့ သဘောထားပါ။သမ္မတကို သမ္မတကြီးလို့ ခေါ်နေကြတဲ့အတွက် သမ္မတလေး၊သမ္မတလတ်များ ရှိသေးသလိုမျိုး၊သံအမတ်ကို သံအမတ်ကြီး ခေါ်နေကြလို့ သံအမတ်လေး၊သံအမတ်လတ်တွေ ရှိနေသေးသလိုမျိုး ပြောနေကြပုံတွေပါပဲ။ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်းရဲ့ ပညာသင်ကြားခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ကြားဖြတ် ပြောပြပါမယ်။သူဟာ မန္တလေး ဗုဒ္ဓဘာသာ သီလရင်ကျောင်း၊မန္တလေး ဒက္ခိဏဝံတိုက်၊အေဘီအမ်ကျောင်းတွေမှာ တက်ခဲ့တယ်။၁၉ဝ၈ ခုနှစ်မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအောင်တယ်။မန္တလေး ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းနဲ့ အေဘီအမ်ကျောင်းတို့မှာ ကျောင်းဆရာ၊ရွှေဘိုအရေးပိုင်ရုံး၊သစ်တော ရုံးစာရေး၊မန္တလေးမြို့ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးနဲ့ သမဝါယမမင်းကြီးရုံး တောလိုက်စာရေးလုပ်ခဲ့တယ်။၁၉၁၄ ခုနှစ် အလုပ်က နုတ်ထွက်ပြီး ၁၉၁၅ ခုနှစ်မှာ စာစရေးတော့တယ်။သူ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းဘဝအတွေ့အကြုံတွေဟာ သူ့အတွက် စာရေးဖို့ ကုန်ကြမ်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်လို့ သူက ဆိုပါတယ်။တော်တော့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကုန်ကြမ်းများပါ။

ဖဆပလအစိုးရ လူရမ်းကားများမွေးပုံ
——————
မဲဆွယ်ကာလမှာ တချို့ပါတီ ဝန်းရံသူတွေဟာ သာမန်ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း မဲဆွယ်တာမျိုးမဟုတ်ပဲ လေးခွ၊တုတ်၊ဓား၊လက်နက်တွေ အသင့်ယူလာ၊ဆောင်လာကြပြီး ရန်စ တိုက်ခိုက်တာတွေ ရှိနေကြတဲ့ပုံစံမျိုးကို ဆရာကြီး ရွှေဉဒေါင်း မန္တလေးမှာ လူထုသတင်းစာ အယ်ဒီတာချုပ်လုပ်ချိန်ကလည်း ကြုံခဲ့ရပါတယ်။အဲ့ဒီအချိန် ၁၉၅၆ ခုနှစ်က မိုးညှင်းမြို့ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးညီလာခံပွဲကို ဖဆပလပါတီ ဝန်းရံလူတွေက နှောင့်ယှက်ခဲ့ပုံကို ဆရာကြီးက အခုလို ရေးခဲ့ပါတယ်။
“ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အခြင်းအရာတခု ဖော်ပြဦးမည်မှာ မိုးညှင်းမြို့ပေါ်ရှိ ဖဆပလ အဆွယ်အပွား လူရမ်းကား ကလေးများသည် ပွဲပျက်အောင် အနှောင့်အယှက် ပြုလုပ်ကြသေးသည်ဆိုရာ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးသမားများ၏ အအုပ်အ ထိန်း ကောင်းမှုကြောင့် သူတို့၏အကြံ မအောင်မြင်ပဲ ငြိမ်းချမ်းရေးအဖွဲ့ ဆိုသည့်အလိုက် ငြိမ်းချမ်းစွာနှင့်ပင် လက်စ သိမ်းနိုင်ခဲ့ကြပါပေသည်။ဖဆပလဟူသော အမည်ကို ဘယ်သူကမှည့်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ ထိုအချိန်တွင်ကား အနယ်နယ် အရပ်ရပ်၌ လူရမ်းကားများ သိမ်းသွင်းစုဆောင်းခြင်း အလုပ်တွင် “ နိုးတူး “ ခေါ်ထိုက်သည့် လူစုပေတကားဟု မှတ်တမ်း တင်ထိုက်ပါပေသည်။”
ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်းရဲ့ မှတ်တမ်းအရ ဖဆပလ အစိုးရလက်ထက် လူရမ်းကားကလေးတွေ စုဆောင်းထားခဲ့ပုံဟာ အခုခေတ် ရမ်းကားတဲ့ “ဘယ်ကမှန်းမသိသော လူအုပ်များ” ထွက်ပေါ်လာပုံမျိုးရဲ့ အစ ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ဆရာကြီး ရွှေဉဒေါင်း စာစုံ ရေးခဲ့ပုံကို ဖော်ပြပြီး ဖြစ်ပါတယ်။သူရိယမဂ္ဂဇင်းနဲ့ မန္တလေး လူထုသတင်းစာတို့မှာ ခေါင်းကြီးတွေလည်း ရေးခဲ့ရာမှာ သူ့ရဲ့ ထိမိတဲ့ ဝေဖန် ရေးသားချက်တွေနဲ့ လူထုသတင်းစာအပေါ်ကို အာဏာပိုင်တွေရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေကြောင့် လူထုသတင်းစာတိုက်ကို ဗုံးခွဲဖြိုဖျက်ခံခဲ့ရပါတယ်။ဒီအကြောင်းကို ရွှေဥဒေါင်းက အခုလို ရေးခဲ့ပါတယ်။
“လူထုသတင်းစာတိုက်ကို ဒိုင်းနမိုင်းခွဲခြင်း”
“၁၉၄၉ ခုနှစ်၊ဧပြီလ ၂၄ ရက်နေ့တွင် ဗမာ့တပ်မတော်က မန္တလေးမြို့၊ဂုံတန် ဆေးရိုးဝင်းအတွင်းရှိ လူထု သတင်းစာတိုက်ကို ဒိုင်းနမိုင်းဖြင့် ဖြိုခွဲလိုက်သည်။လူထုသတင်းစာ အလုပ်တိုက်မှာ ယခုကဲ့သို့ လက်ဆည်ကန် (ဗိုလ်ချုပ်လမ်းမကြီး)ပေါ်၌ မဟုတ်သေးဘဲ ဆေးရိုးဝင်းအတွင်း ဝါးတဲကြီးနှင့်ရှိသေးသည်။ကျွန်ုပ်သည် ထိုအချိန်တွင် ဝါးတဲကြီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်တွင် အိပ်ယာပေါ်၌ စာဖတ်လျှက်ရှိရာ ဒိုင်းနမိုက်များဖြင့် တဲကြီးထဲသို့ ဝင်သွားသော စစ်သားများကို မြင်လိုက်ရသည်။ဒိုင်းနမိုင်းခွဲသော်လည်း ကျွန်ုပ်အတွက် အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဆိုကာ စာဖတ်မြဲ တိုင်း ဖတ်နေသည်။ခနကြာသော် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ဖြစ်ပေါ်လာ၍ အမှိုက်သရိုက်များနှင့် ဖုံများ သည် ဖွင့်ထားသောအပေါက်မှ ပက်လက်လှန်ကာ စာဖတ်နေသောကျွန်ုပ်ထံသို့ ဝုန်းကနဲဝင်လာသည်နှင့် ငေါက်ကနဲ ထထိုင်လိုက်ရာ တိုက်အိုကြီး၏ နံရံများသည် ဆင်နားရွက် ခတ်သည့်နှယ် လှုပ်ခါနေခြင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။”
အခုလို သတင်းစာတိုက်ကို ဗုံးခွဲရုံမက သတင်းစာခေါင်းကြီးတွေ ရေးသားတာကို မကျေနပ်တဲ့အတွက် လူထုဦးလှနဲ့ ရွေဥဒေါင်း တို့ ၂ ယောက်ကို နန်းတွင်းရှိ စစ်တပ်က ခေါ်ယူကြိမ်းမောင်းခဲ့ပါသေးတယ်။

သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းနဲ့ ရွှေဥဒေါင်း
————-
ချောင်းဦးဆယ်ရွာက ပြောင်းဖူးသည် မယ်ညှာတို့များ ရှိပါသေးလား။(သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း)
ဆရာကြီးသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း ခေါ် ဆရာလွန်းနဲ့ သူ အတူ အလုပ်လုပ်ကိုင်ကြပြီး ဆရာလွန်းဆီက ပညာယူပုံကို ဆရာကြီး ရွေဥဒေါင်းက အခုလို ရေးထားခဲ့ပါတယ်။
“၁၉၁၇ ခုနှစ်၌ ကျွန်ုပ်နှင့်တွေ့စဉ်က ဆရာလွန်းသည် ၄၂ နှစ်မျှသာရှိသေး၍ သုံးလခန့် တစားပွဲတည်းထိုင်ကာ အလုပ်လုပ်ကြရသဖြင့် လျှင်မြန်စွာရင်းနှီးလာကြသည်တွင် ဆရာလွန်းသည် ဖိုးသူတော်ဦးမင်း၊လူဦးမင်း စသည့် စာဆိုတော်များ‌ရေးသော (ကာလသားကြိုက်) ခပ်ကြမ်းကြမ်းစာပေ အတိုအထွာများ ရွတ်ပြ၍ ကျွန်ုပ်ကလည်း ရေးမှတ်ယူလေ့ရှိသည်။ဆရာလွန်းဝှက်စာများကို ချူယူရာတွင် သူ့စာများ အလွတ်ကျက်ပြီး ပြန်ရွတ်ပြသည်။ရွတ်ပြသည်ကို ဆရာ အလွန်ပီတိဖြစ်ပုံရသည်။တခါက အတူခရီးသွားကြစဉ် ချောင်းဦးဘူတာ၌ ရပ်နားနေစဉ် “ချောင်းဦး ဆယ်ရွာက ပြောင်းဖူးသယ် မယ်ညှာတို့များ ရှိပါသေးလားဆရာရယ်။”လို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဆရာကြီး မျက်နှာ၌ အလွန်ကြည်နူးနှစ်သိမ့်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ကျွန်ုပ်အဖို့ ဆုလာဘ်ကြီး ရသကဲ့သို့ ထင်လိုက်မိပါသည်။”
ဆရာကြီးသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းနဲ့ ရွှေဥဒေါင်းတို့ဟာ အလွန်ရင်းနှီးပြီး စာပေအရေးတင်မက ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကိစ္စတွေမှာ လည်း အတူအလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။တဆက်တည်းပဲ ဆရာကျော် ခေါ် ပီမိုးနင်း၊နန်းတော်ရှေ့ဆရာတင်၊သော်တာဆွေ၊ဗန်းမော်တင်အောင်၊ဦးသုခ၊ဂဠုန်ဦးစော စသူ စသူတွေနဲ့ ဆက်စပ်ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းတွေ၊စိတ်ဝင်စားစရာတွေ တပုံကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။ဒီနေရာမှာ ရွှေဥဒေါင်းရဲ့ ထူးခြားချက် အနည်းငယ်ကိုပဲ ပြောပါတော့မယ်။

အထင်ကြီးခံထိုက်မှခံသော ရွှေဥဒေါင်း
——————
ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်းက ဒီအကြောင်း ကိစ္စကို အခုလို ရေးသားထားခဲ့ပါတယ်။
“များစွာသောသူတို့သည် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့်ပတ်သက်ပြီး နာမည်ကောင်းရဖို့ ကြိုးစားတတ်ကြသူများသာ ဖြစ်ကြပါလျှက် ကျွန်ုပ်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။တခါက ထမင်းစားဖိတ်သော လူငယ်တယောက်သည် ဟိုတယ်၌ ခေါ်သွင်း ကျွေးမွေးစဉ် ကျွန်ုပ်၏ ငါးပါးသီလတည်မြဲပုံကို ချီးမွမ်းပြောလေသည်။(ထိုလူငယ်သည် ကျွန်ုပ်အကြောင်း မသိရှာပေ။)ထိုအချိန်၌ ကျွန်ုပ်သည် ဘီယာသောက်ဖို့ စိတ်ကူး မရသော်လည်း ကျွန်ုပ်၌ မရှိသော အရည်အချင်းကို ချီးကျူးရာတွင် ဝမ်းထဲ၌ ယားကျိကျိဖြစ်လာသည်နှင့် ဘီယာတလုံးမှာယူ သောက်စားလိုက်သည်။”
ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်းဟာ အရက်ကိုသာမက မြင်းလောင်းပွဲ၊လေးကောင်ဂျင်တွေမက ဆေးခြောက်၊ကုတ်ကင်းအထိ စုံချင်သူ ဖြစ်တာကြောင့် သုံးစွဲခဲ့ဖူးတယ်။ဒါပေမဲ့ အလွန်အကျွံမဖြစ်ခဲ့ပါ။ဒီအကြောင်းတွေကိုလည်း သူက ဖွဲ့နွဲ့ရေးသားထားခဲ့ပြီးပါပြီ။သူ မြင်းစီးသမားကောင်းတယောက် ဖြစ်ခဲ့တာ၊လယ်ထွန်သင်ခဲ့ဖူးတာ၊လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ၊အမဲလိုက် လင့်စင် ထိုးပြီး ကျားသစ် ပစ်တာကို လေ့လာခဲ့ဖူးတာ၊လက်တွေ့ ဆင်ပစ်လိုက်သွားတာတွေ၊ဆေးကုန်သည်လုပ်တာ၊ဈေးဆိုင်ဖွင့် ရောင်းဖူးတဲ့အထိ စုံခဲ့သူဖြစ်ပါတယ်။တရုတ်ပြည် ငြိမ်းချမ်းရေးခရီး၊ရုရှားပြည်ခရီးတွေကိုလည်းသွားခဲ့ရာမှာ ခရီးစဉ် တလျှောက် အသေးစိတ်မှတ်ထားပြီး “ကိုယ်တွေ့တရုတ်ပြည်သစ်” စတဲ့ ခရီးသွားမှတ်တမ်းစာအုပ်တွေ ရေးခဲ့ပါတယ်။နောက်ဆုံးဖော်လိုတာက ဆရာကြီးရဲ့ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေအပေါ် ရိုသေအားထုတ်တဲ့အကြောင်းနဲ့ ဗုဒ္ဓစာပေတွေ ရေးသားခဲ့တဲ့ အကြောင်းပါ။

လုံနှမတန်းလန်းနှင့် ဥုံဖွမန်းသလို ဒုလ္လဘရဟန်းပြုကြသူများကို ဖူးမြော်ကန်တော့ခြင်းမပြုလိုပါ။ ။ (ရွှေဥဒေါင်း)
ရခဲစွာသော ရဟန်းဘဝကို ရပြီးခါမှ ၇ ရက်၊၁၀ ရက် “ဗျက်ကယ် ဗျက်ကယ်” အဓိပ္ပာယ်ရောက်သော ခေတ္တသာ ရဟန်းပြုတာကို ဆရာကြီးက သဘောမကျခဲ့ကြောင်း ရေးသားခဲ့ဘူးပါတယ်။သာသနာပြုရဟန်းတော်တွေဟာ ၇ ရက် အဓိဋ္ဌာန် စသည်ဖြင့် “မီးပွတ်ယောက်ျား၊မနားမနေ၊ကြိုးပမ်းစေ” ဆိုပြီး ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။သူ ရေးခဲ့တဲ့ ဘာသာရေးစာတွေထဲမှာ... “ဒိဋ္ဌေဒိဋ္ဌမတ္တံလက်တွေ့ကျင့်စဉ်စာအုပ်”၊”ဗုဒ္ဓဝါဒနှင့် အယူအဆရေးရာများစာအုပ်”၊”လောကုတ္တရာရေးရာ ဆွေးနွေးခန်းများ စာအုပ်”၊”ရုပ်ခွဲနမ်ခွဲနှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများစာအုပ်”နဲ့ “ဘာသာရေးခံယူချက်စာအုပ်”တွေ ပါဝင်ပါတယ်။သူဟာ တခြား အကြောင်းတွေစုံအောင် လေ့လာသလိုပဲ ဗုဒ္ဓတရားကိုလဲ လက်တွေ့အားထုတ်လေ့လာခဲ့တယ်။သူက ခုလို ရေးထားခဲ့တာပါ။
“တရားနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်လုပ်ခဲ့သမျှမှာ ငါ ရှာခြင်းအလုပ်နှင့် စိတ္တာနုပ္ပဿနာခေါ် မိမိ၏စိတ်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းတို့ ဖြစ်ခဲ့ရာ ရှင်ဉာဏုတ္တရလူထွက် ကိုဆန်းထွန်းက မာလုကျပုတ္တရအား ဗုဒ္ဓညွှန်ပြတော်မူခဲ့သည့် ဒိဌေဒိဌမတ္တံ ကျင့်စဉ်ကို ဖတ်ပြသဖြင့် ကြားနာလိုက်ရသည့်နေ့မှစ၍ ယင်းကျင့်စဉ်အရ အလေးပေးပြီး အားထုတ်ခဲ့ပါသည်။အဆိုပါ ကျင့်စဉ်အရ ကျွန်ုပ်အားထုတ်၍ မြင်တွေ့သမျှကို ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းတွင် ဆောင်းပါးများဖြင့် ဖော်ပြခဲ့ပြီး စာအုပ် ထုတ်ခဲ့ပါသည်။”
ကိုယ်တိုင် ဒိဌေဒိဌကျင့်ကြံကာ ဗုဒ္ဓဘာသာစာအုပ်တွေထုတ်ခဲ့တဲ့ ရွှေဥဒေါင်းက သာသနာပြုလုပ်ငန်းအတွက် နိုင်ငံတကာ သွားကြတဲ့ ဆရာတော်တွေဟာ စာတွေ့သာမက လက်တွေ့ပါ ဒိဌေဒိဌမတ္တံ ကျင့်ကြံအားထုတ်ကြရမယ်လို့လည်း ရေးသားခဲ့ပါတယ်။သူဟာ ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေလည်း ရေးသားခဲ့ပါတယ်။

စာဖတ်ခြင်း၊ဆွေးနွေးခြင်း၊စာရေးခြင်း ဒီသုံးခုကို မပြတ်လုပ်ဖို့ ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်းက မှာပါတယ်။သူကိုယ်တိုင် အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုကြီးတွေ၊မြန်မာစာအုပ်တွေ ဖတ်ခဲ့တာက စာရေးဆရာဖြစ်လာဖို့ အကြောင်း ဖြစ်တယ်လို့ သူကဆိုပါတယ်။လူ့သဘောတွေ လေ့လာပါ။ခရီးသွားပါ။”စုံ”အောင် လက်တွေ့လေ့လာပါ၊မှတ်သားပါ။စာတပုဒ်ဖြစ်အောင် ပြန်ရေးချပါ ဆိုတာတွေဟာ ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်းရဲ့ ဘဝတသက် အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ရင်းခဲ့တဲ့ အမှာစကားတွေပါပဲ။ရွှေဥဒေါင်းအကြောင်းရေးလျှင် ဆုံးနိုင်မယ်မထင်။သူ့စာတွေကို ပြန်ဖတ်မယ်ဆိုရင်တော့ မြန်မာ့ဗဟုသုတ၊ကမ္ဘာ့ဗဟုသုတ၊ကျန်းမာရေးအသိ၊အတွေးအခေါ်ကအစ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို ဒိဋ္ဌေဒိဋ္ဌမတ္တံ လက်တွေ့သိရမယ့်အထိ အကျိုးများမှာလို့ ယူဆပါတယ်။

▪️DVB ပါ ဆောင်းပါးရှင် မောင်တူး ရဲ့ ဆောင်းပါးကို ကွယ်လွန်ခြင်း ၅၃ နှစ်ပြည့်အမှတ်တရအနေနဲ့ ပြန်လည်ကူးယူဖော်ပြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

❗️ဆရာကြီး၏ မူရင်းဓာတ်ပုံပိုင်ရှင်အား လေးစားစွာဖြင့် credit ပေးပါသည်။

#ရွှေဥဒေါင်း

09/08/2026

အောင်ချိမ့် (သို့မဟုတ်)
အနုပညာကို ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်သူ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ကဗျာဆရာ အောင်ချိမ့်ကို ၁၉၄၈ ခုနှစ်မှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ သက်ရှိကဗျာဆရာလို့ အသိအမှတ်ပြုကြပါတယ်။

အောင်ချိမ့်ဟာ သုခမိန်လှိုင်(သိဒတ္တလှိုင်)၊ မောင်ချောနွယ်၊ ဖော်ဝေး အပါအဝင် အခြားသော ကဗျာ ဆရာများနဲ့ အတူ ရှေးဆန်တဲ့ ကာရန်ပါ အရေးအဖွဲ့များမှ ပိုမိုလွတ်လပ်တဲ့ ခေတ်ပေါ် မြန်မာကဗျာ အရွေ့ကို ဦးဆောင်ခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီ လွတ်လပ်မှုကို အောင်ချိမ့်ရဲ့ ကဗျာများထဲမှာ ထိတွေ့ခံစားနိုင်ပြီး၊ သူဟာ အနုပညာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အဆုံးစွန်အထိ လွတ်လပ်လိုစိတ်ရှိသူ၊ အနုပညာကို ဘာနဲ့ မှ မလဲနိုင်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ကို မြန်မာကဗျာလောကရဲ့ မာလွန်ဘရန်ဒို၊ ဂျိမ်းစ်ဒင်း လို့လည်း တင်စားကြပေမယ့် လုံလောက်ခြင်း မရှိပါ။

ကဗျာနဲ့ ပတ်သက်ရင် တော်လှန်ပုန်ကန်လိုစိတ် အမြဲရှိသူဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ ပြင်းရှတဲ့ ကဗျာတွေထဲမှာ မရိုးဖြောင့်တာ၊သရဲဘောကြောင်တာတွေကို တွေ့ရမည်မဟုတ်ပါ။ အောင်ချိမ့်ဟာ မြန်မာကဗျာ ဆရာများ အားလုံးက အတုယူ အားကျရတဲ့ ကဗျာဆရာတဦးဖြစ်ပြီး သင်သာ သူနဲ့ ဆုံခွင့်ရမယ် ဆိုရင် အဘယ်ကြောင့် အတုယူအားကျရတယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

မေး။ ။ ခင်ဗျား ကဗျာကို ဘယ်လိုစပြီးရေးခဲ့လဲ။

ဖြေ။ ။ ကျနော်လူငယ်ဘဝတုန်းက ထောင် ၁၅လချခံရတယ်။ ၃လ တိုက်ပိတ်ခံရတယ်။ တိုက်ပိတ်ခံရတုန်း စိတ်ကူးထဲမှာ ကဗျာတွေစရေးနေပြီ။ အဲ့ဒါက ကျနော်ကို ရှင်သန်နေဖို့ ကူညီပေးတယ်။ ကဗျာရေးခြင်းက စိတ်ကို ဖြန့်ကျက်ထားရသလို တည်ငြိမ်အောင်လည်းထားရတယ်။ကျနော်တို့လက်တကမ်းရှိနေတဲ့ ဘယ်အရာနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ကဗျာရေးတယ်။ပြီးရင် အလွတ်ကျက်ထားလိုက်တယ်။သံတစ်ချောင်းရရင်လည်း အိပ်တဲ့ဖျာပေါ်မှာ ရေးခြစ်နေတာပဲ။
တခါတလေဆို ရေးထားတဲ့အရာတွေက မှိန်လွန်းတော့ အလင်းရောင်ရမှပဲ ကြည့်လို့ရတယ်။ဒါမှမဟုတ်လည်း အုတ်တွေကြားထဲညပ်နေတဲ့ ကျောက်ခဲလေးတွေသုံးပြီးကြမ်းပြင်ပေါ်မှာရေးတာပဲ။ဒီလိုနည်းနဲ့ ကဗျာစရေးခဲ့တာပါ။

ကျနော်လွတ်လာတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စာအုပ်တွေ၊ စာရေးကိရိယာတွေအပြည့်ရှိတဲ့ အခန်းထဲ ပိတ်ပြီးနေတာပဲ။ အဲဒီ့အချိန်ကတည်းက စာရေးတာကို မရပ်ခဲ့တာ အခုတော့ အကျင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

မေး။ ။ခင်ဗျား နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသက် ၁၆နှစ်သားကတည်းက ထောင်ဒဏ် ၁နှစ်ခွဲကျခဲ့တာနော်။

ဖြေ။ ။အိမ်ခေါင်မိုးက မလုံရင်တော့ မိုးယိုမှာပဲ။ ကျနော် ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရတာ အများကြီးပါပဲ။ အဲဒီ့အကြောင်းတွေကို ရေးမပြချင်ဘူး။

မေး။ ။ထောင်ကလွတ်လာပြီးနောက် ကျောင်းဆက်တက်သေးလား။

ဖြေ။ ။ ကျနော်ဘယ်တုန်းကမှ ကျောင်းပညာရေးကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။အခုအချိန်ထိ ကျနော့်ဆီမှာ ဘွဲ့ လက်မှတ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ စာတွေ ကဗျာတွေ ဖတ်ခဲ့တာ။
ကျနော် နိုင်ငံရေးကို စိတ်ဝင်စားတယ်။ ၁၉၆၂ စစ်အစိုးရ အာဏာမသိမ်းခင်တုန်းကဆို ကျောင်းသားတွေဟာ သမဂ္ဂကို အလွယ်တကူဖွဲ့နိုင်တယ်။ကျနော့်အချိန်တော်တော်များများလည်း အဲဒီလို လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ကုန်နေခဲ့တာ။ ကျောင်းလည်း ခဏခဏပြောင်းရတယ်။ ကျနော်ရော ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေပါ တလကို ရက်၂၀လောက် ကျောင်းပျက်နေကြတာ။
ငယ်ငယ်လေးကတည်းက လောကရဲ့အရသာကို သိချင်ခဲ့တယ်။ ကျနော့်မှာ ပိုက်ဆံသိပ်မရှိဘူး။ ရှိသလောက်နဲ့ ရထား လက်မှတ်ဝယ်ပြီး မြို့ဆင်ခြေဖုံးနေရာတွေကို သွားတယ်။ အဲဒီ့နေရာက ဘဝတွေကို ခံစားကြည့်တယ်။ ကျနော်က ပျော်ရွှင်ခြင်းကိုပဲလိုချင်တာ။ဒါပေမယ့် စစ်တပ်အာဏာသိမ်းတော့ အရာအားလုံးက ကမောက်ကမတွေဖြစ်ကုန်ရော။ကျနော့် သူငယ်ချင်းတွေလည်း ပျော်ရွှင်ခွင့်မရတော့ဘူး။ကျနော်တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာရတယ်။ ညဘက်ဆို ဘုံဆိုင်မှာ ကဗျာအကြောင်း၊ နိုင်ငံရေးအကြောင်းပြောကြတယ်။ ကျနော်တို့မှာ ဘာအလုပ်မှမရှိဘူး။ အစိုးရဝန်ထမ်းတွေမှာပဲ အလုပ်ရှိတယ်။

မေး။ ။ စာပေစိစစ်ရေးလက်အောက်မှာ ကဗျာရေးခဲ့တဲ့အကြောင်းလေး ပြောပါဦး။

ဖြေ။ ။အာဏာရှင်စနစ်အောက်မှာ နေခဲ့ရတာကိုက ကဗျာဖြစ်နေပြီ။
စာပေစိစစ်ရေးကို ဘယ်လိုလှည့်ပတ်မလဲလို့ စဉ်းစားနိုင်ရင် ခင်ဗျား ကဗျာဆရာကောင်းဖြစ်ပြီ။ကျနော်တို့ တော်တော် များများက လိမ္မာပါးနပ်ပြီးသားပါ။စာပေစိစစ်ရေးကို လှည့်ပတ်နိုင်ပါတယ်။
အဲဒီ့အချိန်ကတည်းက ကဗျာတွေကို တရားမဝင်ထုတ်ဝေခဲ့တယ်။ အစိုးရပြောချင်တာကို ရေးဖို့၊ အစိုးရရဲ့အလိုအတိုင်း လိုက်ဖို့ကတော့ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူး။အဲဒီ့လိုရေးလို့ ဘာတန်ဖိုးရှိတာမှလည်း ဖန်တီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျနော့်အတွက်တော့ နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုဆိုတာ အစိုးရဘက်ကမဟုတ်ဘဲ အဖိနှိပ်ခံတွေဘက်ကနေ ရပ်တည်ခြင်းပါပဲ။

မေး။ ။စာပေစိစစ်ရေးမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အခုစာရေးရတာရော ဘယ်လိုနေလဲ။

ဖြေ။ ။ အခုကတော့ လွတ်လပ်သွားပါပြီ။ တားဆီးပိတ်ပင်မယ့်အရာတွေမရှိတော့ဘူး။ ခင်ဗျားဖန်တီးချင်တာကို ဖန်တီးလို့ရပြီ။ ပွင့်လင်းလွန်းလို့ ခင်ဗျားရဲ့ အနုပညာကို ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမယ်ဆိုတာတောင် မသိနိုင်တော့ဘူး။လူတိုင်းက စာကြောင်းလေး သုံး လေးကြောင်းလောက် ရေးလိုက်နိုင်ရင်ပဲ ကဗျာဆရာဖြစ်ပြီလို့ ထင်နေကြတာ။
ခေတ်ကလည်း အပြောင်းအလဲကာလဆိုတော့ စာပေရေးသားခွင့်က ပိုလွတ်လပ်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် အကျိုးဆက်အနေနဲ့ တာဝန်ခံမှုတော့ ပိုရှိလာတယ်။ခင်ဗျားရဲ့ ကဗျာတွေ တိုးတက်နေဖို့လည်း ခင်ဗျားမှာ တာဝန်ရှိတယ်။

မေး။ ။ခင်ဗျား စာကို ဘယ်လိုရေးသလဲ။

ဖြေ။ ။အရင်တုန်းက စာကိုနေ့တိုင်းရေးတယ်။ ဘယ်အချိန်ကဗျာရေးမယ်ဆိုတာမျိုး အချိန်သတ်မှတ်လို့ မရ ဘူးလေ။ ခေါင်းထဲမှာ ရေးမယ့်အကြောင်းအရာပေါ်လာရင် ချက်ချင်းချရေးတယ်။ ကျွန်တော်က ကဗျာရေးဖို့ဆို အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လို နေရာမျိုးကလွဲလို့ နေရာတော်တော်များများမှာ ကဗျာရေးနိုင်တယ်။ တခါတလေဆို ညတရေးနိုးမှာ တွေးမိတာတွေ ချရေးတတ်တယ်။
ထုတ်ဝေသူဆီ မပို့ခင် ကျနော့် ကဗျာတွေကို ပြန်ဖတ်တယ်။ အဲဒီ့ကနေ ကဗျာရေးနည်းကို ရှာတွေ့ နိုင်တယ်။ ကဗျာရေး နည်းကို စဉ်းစားနေလို့မရဘူး။ ရေးကြည့်မှရတာ။

မေး။ ။ခင်ဗျားက ကဗျာဆရာအဖြစ်ပဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတာနော်။

ဖြေ – ကဗျာမရှိဘဲ ကျနော် မနေနိုင်ဘူး။ အသက်ရှုသလို ရေသောက်သလို ထမင်းစားသလိုပဲ ကဗျာက ကျနော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတခုပဲ။ကဗျာရေးဖို့ တကူးတက ကြိုးစားမနေရဘူး။ ကဗျာတွေကသာ သူ့အလိုလို ကျနော် ခေါင်းထဲကို ရောက်လာတာ။
အဲ့ဒါက ကံဆိုးတာလား ကံကောင်းတာလားတော့မသိဘူး။ ကျနော့်ရဲ့ ကြမ္မာပဲ။ ကျနော်အရင်ဘဝက ကဗျာဆရာဖြစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။ နောက်ဘဝလည်း ကဗျာဆရာပဲ ဖြစ်ချင်တယ်။

မေး – ဒီနေ့ခေတ်မျိုးဆက်သစ် ကဗျာဆရာတွေကို ဘာများပြောချင်လဲ။

ဖြေ – မင်းတို့ရဲ့ ကဗျာတွေ နေ့တိုင်းတိုးတက်နေရမယ်။ ရှိပြီးသားနဲ့ မကျေနပ်နဲ့။ မင်းတို့ ဖန်တီးထားတာထက် ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သိထားပါ။ ကဗျာတစ်ပုဒ်ပြီးတိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တိုးတက်အောင် ကြိုးစားပါ။

Petr Lom နှင့် ခင်အောင်အေး စီစဉ်မှုနဲ့ ကဗျာဆရာ ၁၇ဦးရဲ့ ရှိရင်းစွဲ အမြင်များကို မှတ်တမ်းတင် ထားတဲ့ “မြန်မာပုံပြင်စာအုပ်”မှ ကောက်နှုတ်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပါတယ်။

❗️ဆရာ၏မူရင်းဓာတ်ပုံပိုင်ရှင်အား လေးစားစွာဖြင့် credit ပေးပါသည်။

****************

၂၀၂၁ ဩဂုတ်လ ၉ ရက်နေ့က ကဗျာဆရာအောင်ချိမ့် ကွယ်လွန်ခဲ့တာ ဒီနှစ်မှာတော့ (၅)နှစ်ပြည့်ခဲ့ပါပြီ။

စာပေတစ်ရပ်လုံးအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ရပ်ပါ။လူကွယ်လွန်ခဲ့ပေမယ့် ဆရာ့ကဗျာတွေဟာ ယနေ့ထိတိုင် ရှင်သန်နေပြီး နောင်ချိန်ထိလည်း ဆက်လက်ရှင်နေဦးမယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ပါတယ်။

မြင့်မြတ်အေးချမ်းတဲ့ဘုံဘဝမှာ ရောက်ရှိခံစားနိုင်ပါစေ ဆရာ🕊️

#အောင်ချိမ့်ကွယ်လွန်ခြင်း၅နှစ်ပြည့်
#ဩဂုတ်လ၉ရက်

07/08/2026

"ခတ္တာပွင့်ချိန်”
===========

ကျွန်မခင်ပွန်း ဦးလှ ဆုံးသွားတာ ဒီနှစ် သြဂုတ်လဆိုရင် ၁၄ နှစ်ပြည့်ပါတော့မယ်။ သူ့ကို မေ့တယ် လို့ ကျွန်မအနေနဲ့ မရှိပေမယ့် ခတ္တာတွေ ပွင့်ပြီဆိုရင် ထူးထူးလည်လည် သူ့ကို သတိရတယ်။ ဦးလှက မနက်တစ်ကြိမ် ညတစ်ကြိမ် ဘုရားမှန်မှန်ရှိခိုးတဲ့လူပါ။ သူနဲ့ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ကျလို့ သူ မန္တလေး ပြောင်းလာတဲ့ အခါမှာတော့ သူ သယ်ယူရွှေ့ပြောင်းလာတဲ့ ပစ္စည်းထဲက ဘုရားကျောင်းဆောင်ကလေး တစ်ခုထဲမှာ ဒက္ခိဏသာခါ ဆင်းတုကလေးတစ်ဆူ ပါလာပါတယ်။

သူက ဒီဆင်းတုကလေးဟာ သူ့ကို ဆန်းကဖေး ဦးထွန်းရင် ရဲ့ အစ်ကို “ဦးလေးကြီး” လို့ အများက ခေါ်ကြတဲ့ ဦးတင်ပွက “ကိုလှ ကိုးကွယ်ဖို့ဆိုပြီး” ပေးထားတာတဲ့။ သူ မန္တလေးကို ပြောင်းရတာက ကြီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်း တစ်ဘက်နဲ့မို့ အကုန်မပြောင်းနိုင်သေးဘဲ ရန်ကုန်နေလိုက် မန္တလေးနေလိုက်ဖြစ်နေတော့ သူနဲ့အတူ မန္တလေး လိုက်ပြောင်းလာတဲ့ သူ့တပည့် ကိုကံရှိန်ကို ဦးလှက သူ့ဘုရားဆွမ်းတော် မပြတ်ကပ်ဖို့ တာ၀န်ပေးလိုက်သတဲ့။

သူ ဘုရားမှန်မှန်ရှိခိုးတဲ့အလေ့ကလည်း သူကျွန်မနဲ့ အိမ်ထောင် မကျခင် လူပျိုဘ၀ကတည်းက ဖြစ်တယ်လို့ ပန်းချီဆရာ ဦးအုန်းလွင်က ပြောပါတယ်။

ရန်ကုန်မှာ နေကြတော့ နံနက်တိုင်ရင် မုန့်ဟင်းခါးစားရအောင် ပန်းချီဆရာ ဦးအုန်းလွင်နဲ့ ဆရာဇ၀န ကိုသိန်းတို့က ကြီးပွားရေးတိုက် ကိုလှဆီလာကြရောတဲ့။ လာရင် ကိုလှက ဘုရားရှိခိုးလို့ မပြီးသေးဘူး။ အဲ့ဒီတော့ သူပြီးတဲ့အထိ အောင့်အည်းစောင့်ပြီးမှ မုန့်ဟင်းခါး စားကြရသတဲ့။

ကျွန်မတို့ မန္တလေးမှာ နေကြတော့လည်း ရတနာ သုံးပါးကို ကိုင်းရှိုင်းတာက ကျွန်မထက် လေးနက်လေတော့ သူစိတ်ချမ်းသာအောင် ဘုရားစင်မှာ ပန်းလှလှပပ လန်းလန်းဆန်းဆန်းရှိအောင် ကျွန်မက ဂရုစိုက်ပါတယ်။ ဘုရားပန်းတွေ သိပ်လှနေတဲ့ အခါဆိုရင် “ကောင်းတယ်ကွာ ၊ စိတ်ချမ်းသာတယ်” လို့ သူက ပြောတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာပန်းတင်ပါ ၊ ဘာပန်းမတင်ပါနဲ့ လို့ ပြောလေ့မရှိပါဘူး။

အဲ ခတ္တာပွင့်ကို ပန်းသည်ခေါင်းပေါ်မှာဖြစ်ဖြစ် မြင်လိုက်ရင်တော့ “ခတ္တာပွင့် ဘုရားတင်ကွာ” တဲ့လေ။

သူက “ခတ္တာပွင့်” လို့ပဲ ခေါ်တယ်။ ခတ္တာပန်း လို့ မခေါ်ဘူး။ ကျွန်မကိုလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ အခေါ်ခိုင်းတယ်။

ခတ္တာပွင့်က ကျွန်မတို့ဆီမှာ မတ်လကုန် ဧပြီလဆန်းရင် ပေါ်ပါပြီ။ ကျွန်မသမီးက ခတ္တာဥတွေ ရှာလာပြီး အိမ်က ပန်းအိုး တွေထဲမှာ စိုက်ထားတော့လည်း ရေလောင်းပေးပြီး နေပူတဲ့နေရာမှာ ရှိတဲ့ ပန်းအိုးထဲက ဥဟာ မတ်လဆန်းတယ် ဆိုရင် အဖူးကြီးတွေ ဘွားခနဲ ဥထဲက ထွက်လာပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ပွင့်တော့တာပဲ။

မေမြို့ (ပြင်ဦးလွင်) ကတော့ ပန်းရောင် ခတ္တာပွင့်တွေ အများကြီး လာတာပဲ။ အဲ့ဒီခတ္တာတွေက တစ်ခိုင်မှာ အပွင့်လေးပွင့် ပွင့်လို့ သူ့ကို တချို့က “လေးကျွန်းစကြာ” တဲ့။ တချို့က “လေးပွင့် တစ်ခိုင်” တဲ့။ အဲ့ဒီခတ္တာပွင့်တွေက စိုက်ရတာ မဟုတ်ဘဲ အလေ့ကျပေါက်တာတွေကို ခူးပြီး ရောင်းတာမို့ ဈေးလည်းပေါပါတယ်။

ခတ္တာပွင့် အနီရဲရဲကြီးတွေ၊ အဖြူကြီးတွေ အကျားကြီးတွေ ကတော့ လူစိုက်တဲ့ ခတ္တာပန်းတွေမို့ ဈေးလည်းကြီးတယ်၊ ဘုရား ပန်းအိုးမှာလည်း ပန်းရောင်မျိုးထက် ပိုပြီးရက်ထားခံတယ်။ သူက အပွင့်ကြီးတွေလည်း ကြီးတယ်လေ။

ပြီးခဲ့တဲ့ ၄ ၊ ၅၊ ၁၀ နှစ်ကတော့ Easter Lily လို့ အင်္ဂလိပ်လိုခေါ်တဲ့ အဖြူပွင့်ကြီးတွေ ပေါ်လာပြန်တယ်။ ကျွန်မတို့ဆီကို မိုးကုတ်ကလာတာ ဖြစ်လို့ ကျွန်မတို့ပန်းသည်တွေက “မိုးကုတ်ခတ္တာ” လို့ ခေါ်ကြတယ်။ သူက အပွင့်ကတော့ ခတ္တာပွင့်ပုံစံပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အရိုးတွေ အရွက်တွေကရှည်ပြီး ခတ္တာတွေနဲ့ မတူလှဘူး။ သူက ပန်းထိုးထားရင် အပွင့်ရော အဖူးရော အငုံရော တဖြည်းဖြည်း ချင်း ပန်းအိုးထဲမှာပဲ ပွင့်လိုက်လာတာမို့ ပူပြင်းတဲ့ မန္တလေးမှာ တောင် ဆယ့်လေးငါးရက် အထိုးခံတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီခတ္တာပွင့်ကြီးတွေ ဘုရားအိုးမှာ ထိုးရတာ လန်းနေတာ ကြာကြာတွေ့ရတော့ ဘုရားရှိခိုးရင်းလည်း ဦးလှကို သတိရ ရတယ်။

ဦးလှက “ခတ္တာပန်းလို့ မခေါ်ပါနဲ့ကွ ၊ “ခတ္တာပွင့်” လို့ ခေါ် “ လို့ ကျွန်မကို ပြောတာ ဘာလို့လဲလို့ မေးတော့ ဒီအပွင့် ဘုရားတင်တော့ ခတ်ထားတာတွေ ပွင့်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းလို့ ကောင်းသတဲ့လေ။

သြော် -ဦးလှ၊ ဦးလှ။

ငယ်ကကျွမ်းတဲ့ ခင်ပွန်းသည်ရယ်…

ခုနေများ သူနဲ့ ကျွန်မ ဆက်သွယ်လို့ ရသေးတယ် ၊ ဆက်သွယ်နိုင်တယ် ဆိုရင်ဖြင့်-

“အဖေကြီးရေ - အဖေကြီး မရှိတော့ပေမယ့် ခတ္တာပွင့်တွေကို ကျွန်မ မပြတ်ဘုရားတင်ပါတယ်။ ခုလည်း ဘုရားတင်တုန်း ဆုတောင်းတုန်းပါပဲ” လို့ ပြောချင်လှပါတယ်။

▪️လူထုဒေါ်အမာ

********************

၂၀၂၆ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၇ ရက်နေ့မှာ ဆရာကြီးလူထုဦးလှ ကွယ်လွန်တာ (၄၄)နှစ်ရှိခဲ့ပါပြီ။

ဒီနေ့ဒီချိန်ထိ စာဖတ်ပြည်သူတစ်ရပ်လုံးက လူထုဇနီးမောင်နှံကို သတိရအောက်မေ့နေကြဆဲဖြစ်ပါတယ်။

❗️လူထုဇနီးမောင်နှံ၏ မူရင်းဓာတ်ပုံပိုင်ရှင်အား လေးစားစွာဖြင့် credit ပေးပါသည်။

#လူထုဒေါ်အမာ
#လူထုဦးလှ
#လူထုဇနီးမောင်နှံ

06/08/2026

မနက်ဖြန်ကျမှ စိတ်ညစ်ရမှာကို
မနက်ဖြန်ကျမှ စိတ်ညစ်မယ်။
သေခြင်းတရားကိုလဲ
အဲသလိုဘဲ ဖြစ်ချင်ပါတယ်။ ။

▪️အောင်ချိမ့်
(မနက်ဖြန်)

#အောင်ချိမ့်
#မနက်ဖြန်

05/08/2026

တာရာမင်းဝေ ကွယ်လွန်ခြင်း (၁၉)နှစ်ပြည့်
၅ ဩဂုတ် ၂၀၀၇

▪️တာရာမင်းဝေ
(၁၉၆၆ စက်တင်ဘာ ၁၃ - ၂၀၀၇ ဩဂုတ် ၅)

❗️မူရင်းဓာတ်ပုံပိုင်ရှင်အား လေးစားစွာဖြင့် credit ပေးပါသည်။

#တာရာမင်းဝေ

04/08/2026

နိဗ္ဗာန်မ၀င်မချင်း ဖြစ်ရာဘ၀မှာ ချစ်သူ ခင်သူတွေနဲ့
ဝေးကွာ ဆိတ်သုဉ်းတဲ့အဖြစ်မှ ကင်းရပါလို၏။

▪️တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်
(ချစ်သူ့အိမ်အမိုးနောက်မှာလပျောက်ခဲ့ခြင်း)

#တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်
#ချစ်သူ့အိမ်အမိုးနောက်မှာလပျောက်ခဲ့ခြင်း

03/08/2026

အိမ်ထောင်ရေးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မတွေးကြနဲ့။သေရေးရှင်ရေးလို သဘောထားပြီး လေးလေးစားစား ဝေဖန်သုံးသပ်ကြစေချင်တယ်။အိမ်ထောင်ဖက် တချက်မှားရင် တစ်သက်သွားရောပဲ။အဲဒါ ကျပ်ကျပ်သတိရှိကြစမ်းပါ။ပြီးတော့ ဣန္ဒြေသိက္ခာဆိုတာဟာလည်း ငွေပေးဝယ်ရတဲ့ ပစ္စည်းမဟုတ်ပါဘူး။ဣန္ဒြေရှိလေ လူရိုသေလေ၊သိက္ခာရှိလေ တန်ဖိုးတက်လေမို့ ဒီကျင့်ဝတ်ကိုတော့ လက်မလွှတ်ကြစေချင်ဘူး။

▪️သာဓု
(ချစ်ပဒေသာ)

#သာဓု
#ချစ်ပဒေသာ

Amigos Bookshop

13/08/2026

12/08/2026

11/08/2026

10/08/2026

09/08/2026

07/08/2026

06/08/2026

05/08/2026

04/08/2026

03/08/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request