27/08/2026
ခြင်္သေ့က ကျားကို ဝံပုလွေဆယ်ကောင်၏ခေါင်းဆောင်အဖြစ်ခန့်လိုက်သည်။
ခြင်္သေ့က သူတို့အတွက် အသားတုံးဆယ့်တစ်ခု နေ့စဉ်ယူလာပေးသည်။ ကျားက ထိုအသားများကို မျှမျှတတခွဲဝေပေးသည်။
သူက အသားတုံးတစ်ခုကို သူ့အတွက်ယူထားပြီးနောက် ကျန်အသားတုံးဆယ်ခုကို ဝံပုလွေဆယ်ကောင်အား တစ်ကောင်လျှင်တစ်ခုကျ အရွယ်အစားတူခွဲဝေပေးသည်။
ဤသို့ဖြင့် နေ့ရက်များစွာကုန်လွန်သွားကြသည်။ ဝံပုလွေများက သူတို့၏မကျေနပ်မှုကို အချင်းချင်းတီးတိုးပြောလာကြသည်။
ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဆိုသည်။
"ကျားက ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့နဲ့ အသားခွဲတမ်းအတူတူရနေတာလဲ..."
အခြားဝံပုလွေတစ်ကောင်ကထောက်ခံသည်။
"အေးလေ... ဒီကောင်က ဘာတစ်ခုမှလည်းလုပ်တာမဟုတ်ဘူး... သူလုပ်တာဆိုလို့ ငါတို့ကိုအစာခွဲပေးတဲ့အလုပ်ပဲရှိတယ်..."
"ငါတို့ကဆယ်ကောင်ရှိတာ ဒီကောင်ကတစ်ကောင်တည်းပဲ... တကယ်လို့ ငါတို့သာသူ့ကိုမောင်းထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်
ဘယ်သူက အသားဘယ်လောက်ရသင့်တယ်ဆိုတာကို ငါတို့ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်လို့ရသွားမယ်..."
ကျားသည် သူတို့၏တီးတိုးစကားများကိုကြားသည်။ သို့သော် သူ၏ယခင်စည်းကမ်းချက်ကိုမပြောင်းလဲ။
အားလုံးအပေါ်တွင်မျှမျှတတဆက်ဆံနေသမျှ မည်သည့်ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်မှုမျိုးမှမပေါ်ပေါက်နိုင်ဟု သူယုံကြည်သည်။
သို့သော် တစ်နေ့တွင် ဝံပုလွေများကသူ့ကိုဝိုင်းလေတော့သည်။
ဝံပုလွေများထဲမှ သတ္တိအကောင်းဆုံးတစ်ကောင်ကပြောသည်။
"ငါတို့အတွက် ခေါင်းဆောင်မလိုတော့ဘူး... မင်းထွက်သွားတော့..."
ကျားသည် ဝံပုလွေဆယ်ကောင်နှင့်တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မရှိ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝံပုလွေအုပ်ကိုစွန့်ခွာသွားပြီးနောက် ခြင်္သေ့ထံသို့ပြန်သွားသည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် ဝံပုလွေများကိုအုပ်ချုပ်ရန်အတွက် ခြင်္သေ့က မြေခွေးကိုတာဝန်ပေးလိုက်သည်။
မြေခွေးသည်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် အသားတုံးဆယ့်တစ်ခုရသည်။
သူသည် ဝံပုလွေများကို သေသေချာချာဂရုစိုက်လေ့လာပြီးနောက်တွင် အသားတုံးသုံးခုကို သူ့အတွက်ဖယ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် ခွန်အားအကောင်းဆုံးဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို အသားတုံးနှစ်ခု အပိုပေးလိုက်သည်။
မြေခွေးကပြောသည်။
"အခုစပြီး မင်းဟာ ငါ့လက်ထောက်ဖြစ်သွားပြီ..."
မြေခွေးသည် အသံအကျယ်ဆုံးဝံပုလွေနှစ်ကောင်အတွက်လည်း အသားတုံးသုံးခုကိုခွဲဝေပေးလိုက်သည်။
"ငါ့အမိန့်ကို ကျန်တဲ့အကောင်တွေလိုက်နာအောင်လုပ်ဖို့ မင်းတို့နှစ်ကောင်ကို တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ..."
ထို့နောက်တွင်မှ ကျန်သောအသားတုံးများကို ကျန်ဝံပုလွေများထံသို့ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ဝံပုလွေများသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ဆူဆူညံညံဖြစ်လာကြတော့သည်။
"ဒါ လုံးဝမတရားဘူး... ကျားအုပ်ချုပ်တုန်းကဆိုရင် ကျုပ်တို့အားလုံးအတွက် ခွဲတမ်းညီတူညီမျှရတယ်..."
မြေခွေးကပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ကဘာဖြစ်လို့ သူ့ကိုမောင်းထုတ်လိုက်ကြတာလဲ..."
ဝံပုလွေများထံမှ အသံများတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဤသို့ဖြင့် မြေခွေးသည် ဝံပုလွေများကို ဆက်လက်အုပ်ချုပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝံပုလွေအချို့ကို ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်သည်။ အချို့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးသည်။
ကျန်ဝံပုလွေများကို နောက်တစ်ရက်တွင် အသားခွဲတမ်းပိုရမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။
ခွန်အားအကောင်းဆုံးဝံပုလွေများသည် သူတို့လက်ရှိရနေသော အခွင့်ထူးများကိုဆုံးရှုံးရမည်ကိုကြောက်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့က မြေခွေးကိုအကာအကွယ်ပေးကြလေသည်။ ခွန်အားနည်းသောဝံပုလွေများသည်် အားကောင်းသောဝံပုလွေများကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် စောဒကမတက်ရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြလေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ကျားက ခြင်္သေ့ကိုမေးကြည့်သည်။
"ကျွန်တော်က တရားမျှတမှုရှိအောင်ကြိုးစားခဲ့တာပဲ... ဘာဖြစ်လို့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကိုဆန့်ကျင်ကြတာလဲ...
အခုတော့ မြေခွေးက သူ့အတွက်အသားတုံးတွေအများကြီးယူနေတာတောင် သူတို့တွေက မြေခွေးရဲ့အောက်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ဘာသံမှမထွက်ဘဲနေနေကြတာလဲ..."
ခြင်္သေ့ကပြန်ဖြေသည်။
"မင်းက သူတို့ကို တရားမျှတမှုပေးလိုက်ရင် သူတို့ကအဲဒီတရားမျှတမှုကို တန်ဖိုးထားလိမ့်မယ်လို့မျှော်လင့်ထားတာကိုး...
ဒါပေမယ့် လူတွေ၊ တိရစ္ဆာန်တွေဟာ အချိန်ကြာလာတဲ့အခါမှာ အဲဒီတရားမျှတမှုဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုတဲ့ သူတို့ရဲ့ရပိုင်ခွင့်လို့ပဲမြင်လာတတ်ကြတယ်..."
"မြေခွေးကျတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."
"ဒီကောင်က ဝံပုလွေအနည်းစုကို အထူးအခွင့်အရေးတွေပေးတယ်၊ တခြားဝံပုလွေတွေကိုတော့ ကြောက်နေအောင်လုပ်ထားယ်၊
သူတို့အချင်းချင်း အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်အောင်လုပ်ပေးထားတယ်... အခုဆိုရင် ဝံပုလွေတွေဟာ သူတို့အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေရတာနဲ့တင် လုံးဝမအားကြတော့ဘူး...
သူတို့ရနေတဲ့ အခွင့်အရေးလေးတွေ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်နေကြတာနဲ့တင် မြေခွေးကို စိန်မခေါ်ရဲကြတော့ဘူး..."
ကျားသည် လေးလေးနက်နက်စဉ်းစားရင်း အသံတိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ခြင်္သေ့ကဆက်ပြောသည်။
"လောကကြီးမှာ တရားမျှတမှုရှိနေရုံနဲ့မပြီးသေးဘူး... တရားမျှတမှုရဲ့တန်ဖိုးကို တခြားသူတွေနားလည်လာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကိုလည်း မင်းသိထားဖို့လိုအပ်တယ်...
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူတွေဟာ ရုန်းကန်ကြိုးစားစရာမလိုပဲ နေ့စဉ်ပုံမှန်ရနေတဲ့အရာတွေကို အသိအမှတ်ပြု တန်ဖိုးထားဖို့ ခပ်မြန်မြန်ပဲ သတိမေ့သွားတတ်ကြတယ်...
ဝံပုလွေတွေဟာ တရားမျှတမှုရှိတဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးပြီးတော့မှ
သူတို့ကို ဘယ်လောက်ထိ တရားမျှတအောင်ဆက်ဆံခံခဲ့ရပါလားဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြရတာပဲ..."
သင်ခန်းစာ -
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရိုးသားမှုနှင့် တရားမျှတမှုများကို ရရှိခံစားနေသည့်အချိန်မျိုးတွင်
ထိုအရာများကို ကျေးဇူးတင် တန်ဖိုးထားရန်ပျက်ကွက်နေလေ့ရှိကြသည်။
တခါတရံတွင် လူများသည် ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် တရားမျှတမှု၏တန်ဖိုးကို ထိုအရာများအား
မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြပြီးသည့်နောက်တွင်မှ နားလည်သဘောပေါက်သွားကြလေ့ရှိပါသတည်း။
(Translated by )
The Lion put the Tiger in charge of ten wolves.
Every day, the Lion brought them eleven pieces of meat. The Tiger divided the food fairly: he kept one piece for himself and gave the other ten, all equal in size, to the wolves—one piece each.
Several days passed, and the wolves began to whisper among themselves in discontent.
“Why does the Tiger get as much as we do?” said one.
“He hardly does anything. All he does is hand out the food,” another agreed.
“There are ten of us and only one of him. If we drive him away, we can decide for ourselves who deserves how much.”
The Tiger heard their whispers, but he did not change his rules. He believed that as long as he treated everyone fairly, there would be no reason for rebellion.
But one day, the wolves surrounded him.
“We don’t need a leader anymore,” said the boldest among them. “Leave.”
The Tiger had no desire to fight ten wolves. He left the pack and returned to the Lion.
The next day, the Lion appointed the Fox to rule over the wolves.
The Fox received the same eleven pieces of meat.
She studied the wolves carefully, set aside three pieces for herself, then gave two more to the strongest wolf.
“From now on,” she said, “you are my deputy.”
She divided three more pieces between the two loudest wolves.
“You will be responsible for keeping order.”
Then she threw what remained to the others.
The wolves erupted in outrage.
“This is unfair! Under the Tiger, everyone received an equal share!”
The Fox smiled.
“Then why did you drive him away?”
The wolves fell silent.
And the Fox went on ruling them. Some she rewarded, others she punished, and still others she promised a larger share tomorrow. The strongest wolves were afraid of losing their privileges, so they protected her. The weaker ones were afraid of the strongest and kept quiet.
Some time later, the Tiger met the Lion and asked:
“I tried to be fair. Why did they rebel against me, yet remain silent under the Fox, even though she keeps more for herself?”
The Lion replied:
“You gave them fairness and assumed they would value it for its own sake. But people and animals alike often begin to treat fairness as something they are simply entitled to.”
“And the Fox?”
“She gave privileges to a few, fear to the others, and rivalry to them all. Now they are too busy fighting among themselves—and too afraid of losing even the little they have—to challenge her.”
The Tiger fell silent, deep in thought.
Then the Lion said:
“It is not enough to be fair. You must also know how to make others understand the value of fairness. For what people receive every day without having to struggle for it, they very quickly cease to notice.”
And only after losing a just leader did the wolves understand just how fair he had been.
Moral: We often fail to appreciate honesty and fairness while we still have them. Sometimes people understand the true value of a good and just order only after they have destroyed it with their own hands.
Crdခြင်္သေ့က ကျားကို ဝံပုလွေဆယ်ကောင်၏ခေါင်းဆောင်အဖြစ်ခန့်လိုက်သည်။
ခြင်္သေ့က သူတို့အတွက် အသားတုံးဆယ့်တစ်ခု နေ့စဉ်ယူလာပေးသည်။ ကျားက ထိုအသားများကို မျှမျှတတခွဲဝေပေးသည်။
သူက အသားတုံးတစ်ခုကို သူ့အတွက်ယူထားပြီးနောက် ကျန်အသားတုံးဆယ်ခုကို ဝံပုလွေဆယ်ကောင်အား တစ်ကောင်လျှင်တစ်ခုကျ အရွယ်အစားတူခွဲဝေပေးသည်။
ဤသို့ဖြင့် နေ့ရက်များစွာကုန်လွန်သွားကြသည်။ ဝံပုလွေများက သူတို့၏မကျေနပ်မှုကို အချင်းချင်းတီးတိုးပြောလာကြသည်။
ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဆိုသည်။
"ကျားက ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့နဲ့ အသားခွဲတမ်းအတူတူရနေတာလဲ..."
အခြားဝံပုလွေတစ်ကောင်ကထောက်ခံသည်။
"အေးလေ... ဒီကောင်က ဘာတစ်ခုမှလည်းလုပ်တာမဟုတ်ဘူး... သူလုပ်တာဆိုလို့ ငါတို့ကိုအစာခွဲပေးတဲ့အလုပ်ပဲရှိတယ်..."
"ငါတို့ကဆယ်ကောင်ရှိတာ ဒီကောင်ကတစ်ကောင်တည်းပဲ... တကယ်လို့ ငါတို့သာသူ့ကိုမောင်းထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်
ဘယ်သူက အသားဘယ်လောက်ရသင့်တယ်ဆိုတာကို ငါတို့ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်လို့ရသွားမယ်..."
ကျားသည် သူတို့၏တီးတိုးစကားများကိုကြားသည်။ သို့သော် သူ၏ယခင်စည်းကမ်းချက်ကိုမပြောင်းလဲ။
အားလုံးအပေါ်တွင်မျှမျှတတဆက်ဆံနေသမျှ မည်သည့်ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်မှုမျိုးမှမပေါ်ပေါက်နိုင်ဟု သူယုံကြည်သည်။
သို့သော် တစ်နေ့တွင် ဝံပုလွေများကသူ့ကိုဝိုင်းလေတော့သည်။
ဝံပုလွေများထဲမှ သတ္တိအကောင်းဆုံးတစ်ကောင်ကပြောသည်။
"ငါတို့အတွက် ခေါင်းဆောင်မလိုတော့ဘူး... မင်းထွက်သွားတော့..."
ကျားသည် ဝံပုလွေဆယ်ကောင်နှင့်တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မရှိ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝံပုလွေအုပ်ကိုစွန့်ခွာသွားပြီးနောက် ခြင်္သေ့ထံသို့ပြန်သွားသည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် ဝံပုလွေများကိုအုပ်ချုပ်ရန်အတွက် ခြင်္သေ့က မြေခွေးကိုတာဝန်ပေးလိုက်သည်။
မြေခွေးသည်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် အသားတုံးဆယ့်တစ်ခုရသည်။
သူသည် ဝံပုလွေများကို သေသေချာချာဂရုစိုက်လေ့လာပြီးနောက်တွင် အသားတုံးသုံးခုကို သူ့အတွက်ဖယ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် ခွန်အားအကောင်းဆုံးဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို အသားတုံးနှစ်ခု အပိုပေးလိုက်သည်။
မြေခွေးကပြောသည်။
"အခုစပြီး မင်းဟာ ငါ့လက်ထောက်ဖြစ်သွားပြီ..."
မြေခွေးသည် အသံအကျယ်ဆုံးဝံပုလွေနှစ်ကောင်အတွက်လည်း အသားတုံးသုံးခုကိုခွဲဝေပေးလိုက်သည်။
"ငါ့အမိန့်ကို ကျန်တဲ့အကောင်တွေလိုက်နာအောင်လုပ်ဖို့ မင်းတို့နှစ်ကောင်ကို တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ..."
ထို့နောက်တွင်မှ ကျန်သောအသားတုံးများကို ကျန်ဝံပုလွေများထံသို့ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ဝံပုလွေများသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ဆူဆူညံညံဖြစ်လာကြတော့သည်။
"ဒါ လုံးဝမတရားဘူး... ကျားအုပ်ချုပ်တုန်းကဆိုရင် ကျုပ်တို့အားလုံးအတွက် ခွဲတမ်းညီတူညီမျှရတယ်..."
မြေခွေးကပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ကဘာဖြစ်လို့ သူ့ကိုမောင်းထုတ်လိုက်ကြတာလဲ..."
ဝံပုလွေများထံမှ အသံများတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဤသို့ဖြင့် မြေခွေးသည် ဝံပုလွေများကို ဆက်လက်အုပ်ချုပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝံပုလွေအချို့ကို ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်သည်။ အချို့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးသည်။
ကျန်ဝံပုလွေများကို နောက်တစ်ရက်တွင် အသားခွဲတမ်းပိုရမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။
ခွန်အားအကောင်းဆုံးဝံပုလွေများသည် သူတို့လက်ရှိရနေသော အခွင့်ထူးများကိုဆုံးရှုံးရမည်ကိုကြောက်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့က မြေခွေးကိုအကာအကွယ်ပေးကြလေသည်။ ခွန်အားနည်းသောဝံပုလွေများသည်် အားကောင်းသောဝံပုလွေများကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် စောဒကမတက်ရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြလေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ကျားက ခြင်္သေ့ကိုမေးကြည့်သည်။
"ကျွန်တော်က တရားမျှတမှုရှိအောင်ကြိုးစားခဲ့တာပဲ... ဘာဖြစ်လို့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကိုဆန့်ကျင်ကြတာလဲ...
အခုတော့ မြေခွေးက သူ့အတွက်အသားတုံးတွေအများကြီးယူနေတာတောင် သူတို့တွေက မြေခွေးရဲ့အောက်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ဘာသံမှမထွက်ဘဲနေနေကြတာလဲ..."
ခြင်္သေ့ကပြန်ဖြေသည်။
"မင်းက သူတို့ကို တရားမျှတမှုပေးလိုက်ရင် သူတို့ကအဲဒီတရားမျှတမှုကို တန်ဖိုးထားလိမ့်မယ်လို့မျှော်လင့်ထားတာကိုး...
ဒါပေမယ့် လူတွေ၊ တိရစ္ဆာန်တွေဟာ အချိန်ကြာလာတဲ့အခါမှာ အဲဒီတရားမျှတမှုဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုတဲ့ သူတို့ရဲ့ရပိုင်ခွင့်လို့ပဲမြင်လာတတ်ကြတယ်..."
"မြေခွေးကျတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."
"ဒီကောင်က ဝံပုလွေအနည်းစုကို အထူးအခွင့်အရေးတွေပေးတယ်၊ တခြားဝံပုလွေတွေကိုတော့ ကြောက်နေအောင်လုပ်ထားယ်၊
သူတို့အချင်းချင်း အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်အောင်လုပ်ပေးထားတယ်... အခုဆိုရင် ဝံပုလွေတွေဟာ သူတို့အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေရတာနဲ့တင် လုံးဝမအားကြတော့ဘူး...
သူတို့ရနေတဲ့ အခွင့်အရေးလေးတွေ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်နေကြတာနဲ့တင် မြေခွေးကို စိန်မခေါ်ရဲကြတော့ဘူး..."
ကျားသည် လေးလေးနက်နက်စဉ်းစားရင်း အသံတိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ခြင်္သေ့ကဆက်ပြောသည်။
"လောကကြီးမှာ တရားမျှတမှုရှိနေရုံနဲ့မပြီးသေးဘူး... တရားမျှတမှုရဲ့တန်ဖိုးကို တခြားသူတွေနားလည်လာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကိုလည်း မင်းသိထားဖို့လိုအပ်တယ်...
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူတွေဟာ ရုန်းကန်ကြိုးစားစရာမလိုပဲ နေ့စဉ်ပုံမှန်ရနေတဲ့အရာတွေကို အသိအမှတ်ပြု တန်ဖိုးထားဖို့ ခပ်မြန်မြန်ပဲ သတိမေ့သွားတတ်ကြတယ်...
ဝံပုလွေတွေဟာ တရားမျှတမှုရှိတဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးပြီးတော့မှ
သူတို့ကို ဘယ်လောက်ထိ တရားမျှတအောင်ဆက်ဆံခံခဲ့ရပါလားဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြရတာပဲ..."
သင်ခန်းစာ -
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရိုးသားမှုနှင့် တရားမျှတမှုများကို ရရှိခံစားနေသည့်အချိန်မျိုးတွင်
ထိုအရာများကို ကျေးဇူးတင် တန်ဖိုးထားရန်ပျက်ကွက်နေလေ့ရှိကြသည်။
တခါတရံတွင် လူများသည် ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် တရားမျှတမှု၏တန်ဖိုးကို ထိုအရာများအား
မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြပြီးသည့်နောက်တွင်မှ နားလည်သဘောပေါက်သွားကြလေ့ရှိပါသတည်း။
(Translated by )
The Lion put the Tiger in charge of ten wolves.
Every day, the Lion brought them eleven pieces of meat. The Tiger divided the food fairly: he kept one piece for himself and gave the other ten, all equal in size, to the wolves—one piece each.
Several days passed, and the wolves began to whisper among themselves in discontent.
“Why does the Tiger get as much as we do?” said one.
“He hardly does anything. All he does is hand out the food,” another agreed.
“There are ten of us and only one of him. If we drive him away, we can decide for ourselves who deserves how much.”
The Tiger heard their whispers, but he did not change his rules. He believed that as long as he treated everyone fairly, there would be no reason for rebellion.
But one day, the wolves surrounded him.
“We don’t need a leader anymore,” said the boldest among them. “Leave.”
The Tiger had no desire to fight ten wolves. He left the pack and returned to the Lion.
The next day, the Lion appointed the Fox to rule over the wolves.
The Fox received the same eleven pieces of meat.
She studied the wolves carefully, set aside three pieces for herself, then gave two more to the strongest wolf.
“From now on,” she said, “you are my deputy.”
She divided three more pieces between the two loudest wolves.
“You will be responsible for keeping order.”
Then she threw what remained to the others.
The wolves erupted in outrage.
“This is unfair! Under the Tiger, everyone received an equal share!”
The Fox smiled.
“Then why did you drive him away?”
The wolves fell silent.
And the Fox went on ruling them. Some she rewarded, others she punished, and still others she promised a larger share tomorrow. The strongest wolves were afraid of losing their privileges, so they protected her. The weaker ones were afraid of the strongest and kept quiet.
Some time later, the Tiger met the Lion and asked:
“I tried to be fair. Why did they rebel against me, yet remain silent under the Fox, even though she keeps more for herself?”
The Lion replied:
“You gave them fairness and assumed they would value it for its own sake. But people and animals alike often begin to treat fairness as something they are simply entitled to.”
“And the Fox?”
“She gave privileges to a few, fear to the others, and rivalry to them all. Now they are too busy fighting among themselves—and too afraid of losing even the little they have—to challenge her.”
The Tiger fell silent, deep in thought.
Then the Lion said:
“It is not enough to be fair. You must also know how to make others understand the value of fairness. For what people receive every day without having to struggle for it, they very quickly cease to notice.”
And only after losing a just leader did the wolves understand just how fair he had been.
Moral: We often fail to appreciate honesty and fairness while we still have them. Sometimes people understand the true value of a good and just order only after they have destroyed it with their own hands.
Crd
