27/04/2026
လက်ချောင်းကြားမှာ ညှပ်ထားတဲ့ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်၊ လေထဲမှာ စည်းချက်ကျကျ ပျံ့လွင့်သွားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေ...။ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်သလဲ။ ။
ဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှုတွေညှိတွယ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကိုမှ လူတွေက ဘာလို့ နမ်းဖို့ ဝန်လေးနေကြတာလဲ? ဆေးလိပ်နံ့ကြောင့်လား? ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီအငွေ့တွေကြားက နှုတ်ခမ်းတစ်စုံကို "နားမလည်နိုင်တဲ့အရာ" တစ်ခုလို မြင်နေကြလို့လား?
ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ဆေးလိပ်ကိုယ် ရှိုက်ဖွာရင်းနဲ့ပဲ တစ်ဖက်လူကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့က ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ နူးညံ့တယ်။ အဲ့ဒီလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်က ကိုယ့်နားကို တိုးကပ်လာတဲ့အခါ... ကိုယ့်ဘက်က ဘာလုပ်သင့်သလဲ? ဒီဆေးလိပ်ကိုပဲ လက်လွှတ်လိုက်ရမလား? နူးညံ့တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ ဒီအလေ့အထကိုအလဲအလှယ် လုပ်သင့်သလား?
တကယ်တော့ ဆေးလိပ်သောက်တယ်ဆိုတာ အကျင့်တစ်ခုတင် မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ အမှတ်အသားပဲ။
တစ်ခါတစ်လေတွေးမိတယ်။ ဒီစိမ်းလဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရင်ကော... ငါဟာ ငါ ဖြစ်နေပါဦးမလား?