https://www.discogs.com/seller/sjouwjacques/profile

Vinyl and more, Trombonestraat 53, Almere-Stad (2026)

29/01/2021

Steven Wilson maakt het je verre van eenvoudig. Want er zit tegenwoordig een even bewonderenswaardige als welhaast irritante drive in hem om zijn muziek te vernieuwen. Op The Future Bites laat hij gitaren een minder prominente rol spelen en schuift hij de elektronica nadrukkelijk naar voren. Het roer om van progrock naar (dream)pop. Best wennen en even slikken.

De man die verantwoordelijk is voor wonderschone gitaarnummers als Drive Home (onder eigen naam) en Arriving Somewhere But Not Here (met zijn band Porcupine Tree) stoeit op zijn nieuwe soloalbum met stevige (pop- en disco)beats en allerlei soorten toetsen. Gelukkig blijven de melodieën, Wilsons handelsmerk, nagenoeg overeind. Aanstekelijk zijn King Ghost en Personal Shopper en ontroerend is de afsluitende track Count Of Unease, dat de meeste echo’s bevat van Wilsons eerdere solowerk: een prachtig opgebouwde, monumentale ballad met een schurende (‘valse’) synthesizer en een zacht tokkelende gitaar. Tegelijkertijd zoekt Wilson het middenveld van de popmuziek, vooral in 12 Things I Forgot, dat niet zou misstaan in het repertoire van zijn andere band Blackfield. Kort samengevat smelt hij op The Future Bites zijn solo- en bandwerk (behalve van Porcupine Tree en Blackfield ook van No-Man) samen en giet daar een elektronicasaus overheen. Makkelijk te verteren is dat dus niet. Het vergt enig doorzettingsvermogen om die genremix te doorgronden, om toegang te krijgen tot de diepere lagen, om er kortom achter te komen dat The Future Bites een uiterst vernuftige plaat is waarop ruimte is voor zowel oude invloeden als vernieuwing. Hier komt alles samen waar de muzikant Steven Wilson voor staat.

DOOR: HANS VAN DER MAAS ( Muziekkrant OOR)
28 JANUARI 2021

29/07/2020

In tijden van thuiszitten zetten we wel even een plaatje op
De klassieker

Dit album nadert de perfectie door de geniale samenvoeging van poëzie en muziek. De muziek en de woorden vullen elkaar perfect aan om de hele sfeer door te geven die dit album ademt. Een beter postmortem eerbetoon aan Jim Morrison bestaat niet! Op dit album hoor je eindelijk Jim Morrison zonder dat het verpakt is in, overigens goede, muziek. ps: Verwacht hiervan dus niet een album met alleen maar muziek. Het is Poëzie van Jim Morrison aan elkaar gedraaid met goede, maar relatief onbekende nummers van The Doors.

05/07/2020

Selah Sue gooit het weer over een geheel andere boeg met haar nieuwe EP Bedroom. Vijf jaar moesten de fans wachten op een muzikaal teken van leven. De Belgische singer-songwriter, Sanne Putseys, heeft zich namelijk de afgelopen tijd gericht op het stichten van een gezin. Bedroom lijkt een ode aan haar man en twee kinderen en druipt van het liefdesgeluk.

Dat Selah Sue een veelzijdige artiest is, blijkt uit de omslag die zij maakte met haar tweede album Reason (2015). Waar zij zich als akoestische zangeres met soul, ontpopte tot een ware popdiva. Met Bedroom laat de zangeres zich weer van een hele andere kant zien. De vijf dromerige en lieflijke nummers die ze heeft uitgebracht, zijn ideaal voor een zomerse zondag in de buitenlucht.

De EP opent met het nummer In A Heartbeat, wat doet denken aan een slaapliedje dat niet had misstaan in een romantische Disney film. Er wordt gespeeld met geluidseffecten van vogels en baby’s, toepasselijk voor haar huidige situatie. De Belgische verklaart dat ze het album heeft geschreven op de slaapkamer met haar zoontjes op het bed.

De track You heeft een fijne melodie en blijft daardoor in het hoofd hangen. De elektronische effecten en de aanstekelijke beat bieden de zoete teksten en zang een mooi evenwicht. Op You’re My Heart hoor je een speels gitaargeluid en kinderstemmen zingen. De aangename onderbreking introduceert hiermee het meest intense nummer van de plaat.

Always-Cosmo is een tweeledige track. Het eerste gedeelte geeft een melancholisch gevoel door de krachtige stem van de zangeres. Het is een prachtig nummer om keihard mee te blèren in tijden van liefdesverdriet- of geluk. Waarom precies het tweede gedeelte Cosmo aan dit nummer is toegevoegd, is voor mij onduidelijk, omdat het meer lijkt op een soort zweverige overgang naar de laatste track.

De EP sluit af met I Would Rather. Dit kalme nummer met achtergrondzang doet een beetje denken aan de soulmuziek van Alicia Keys, vanwege het zwoele stemgeluid. Harpgeluiden en hoge tonen zorgen weer voor het dromerige effect dat de gehele EP uitstraalt. Bedroom is een mooie weerspiegeling van de levensvreugde die Selah Sue ervaart met haar gezin.

21/06/2020

Prachtige plaat van David Sylvian. Soms is het met Sylvian's muziek naar mijn smaak iets te veel gedreutel en geneuzel (Gone To Earth) maar op Dead Bees On A Cake is de balans helemaal goed. Stevige nummers en ook wat rustiger werk worden prachtig afgewisseld. Muzikaal interessant, soms heel ritmisch en niet al te voor de hand liggend qua melodie en soms ook weer wat eenvoudiger. Na al die jaren (Dead Bees verscheen in 1999) nog steeds fijn om naar te luisteren.

24/05/2020

Finch (1974 – 1978) was een Nederlandse rockgroep, die internationale naam maakte en bleef maken, vele jaren na hun laatste concert op 14 november 1978 in het Congresgebouw van Den Haag.

Finch werd opgericht door gitarist Joop van Nimwegen, basgitarist Peter Vink en drummer Beer Klaasse. De eerste twee werkten eerder samen in Q65. Muzikaal leider was Joop van Nimwegen. Bij gebrek aan een goede zanger, werd besloten instrumentale symfonische rock te maken. Als toetsenist werd Paul Vink van de Swinging Soul Machine aangetrokken maar tijdens de repetities werd hij vervangen door Cleem Determeijer, destijds nog student aan het Rotterdams Conservatorium.

Het eerste album, Glory Of The Inner Force (geproduceerd door Roy Beltman), werd niet alleen in Nederland uitgebracht, maar ook in de Verenigde Staten door Atlantic. Het kreeg goede kritieken. Determeijer wilde zich echter concentreren op zijn pianostudie en werd daarom vervangen door Ad Wammes. Het tweede album, 'Beyond Expression', werd LP van de week bij Radio Veronica.

De band maakte een langzame doorbraak, met tours in Nederland, België en Duitsland als voorprogramma van de Jan Akkerman Band. De frequente veranderingen in de bezetting maakten het echter onmogelijk door te blijven gaan. Toen in 1978 ook Joop van Nimwegen wilde stoppen, ging de band uit elkaar. De drie albums blijven internationaal in de belangstelling bij liefhebbers van klassieke en progressieve rock.

07/04/2020

In deze tijd van het Corona virus komen er toch wat dingetje uit het verleden bovendrijven als je je oude rommel op zolder gaat opruimen.

In 2005 overleed een oude vriend van mij plotseling op 45 jarige leeftijd.

Tijdens het opruimen van de zolder kwam ik een oud fotoboek tegen met een nog jonge Martien.
Ik denk we gaan zijn naam maar eens googelen kijken wat dat oplevert
Nou heel veel kan ik je vertellen . Ik wist n.l niet dat hij in diverse Rotterdamse bandjes had gespeeld.
Nou maar even Discoggs raadplegen , en wat schetst mijn verbazing een volledig album
Ff verder zoeken en zowaar op Marktplaats staat er 1 te koop
Gelijk besteld , en wat blijkt de persoon 2e van rechts was de verkoper.
Martien staat trouwens helemaal rechts.

Is trouwens best wel een leuk plaatje

Blijft toch apart om zo weer iemand te leren kennen 15 jaar na z’n overlijden.

18/03/2020

Een debuutalbum kan bitterzoet zijn. Soms weet je dat pas achteraf, omdat het het enige album zal zijn. Soms weet je het al bij het uitkomen van het album, zoals het geval is bij Here’s the 101 On How To Disappear, het debuutalbum van Dakota. Voorlopig is dit melancholische werk ook het laatste werk van de band.

De vier vrouwen zaten bij elkaar op het Conservatorium in Amsterdam en voelden nergens zo het vuur als samen in Dakota. Toch moet de band gedwongen stoppen: de psychische problemen van frontvrouw Lisa zorgen er in combinatie met de druk voor dat ze twee keer een overdosis medicatie neemt. Dakota besluit het debuutalbum Here’s the 101 On How To Disappear wel uit te brengen maar de rest staat even op pauze. Voor nu, maar misschien wel voor altijd.

ZWAARMOEDIG ALBUM

De titel van Dakota’s debuutalbum stond ironisch genoeg al vast voor de band besloot te stoppen. Here’s the 101 On How To Disappear doet een melancholische plaat vermoeden en dat is geen misleiding. Dromerige gitaren, sterke baslijnen en veel echo’s en effecten in de instrumenten, stemmen die op elkaar worden gebouwd met koortjes en tweede (en derde) zanglijnen zorgen voor de vaak zwaarmoedige sfeer op het album. Zwaarmoedig zonder duister te worden.

Tegelijk zorgen de echo’ende gitaarpartijen ook weer voor een zomers, Californisch gevoel, bijna alsof je naar een band uit de jaren zestig luistert maar dan met de opnamekwaliteit en invloeden van nu. Alsof Fleetwood Mac en The Cure in vier steengoede muzikanten en songwriters van kinderen hebben gekregen die in Californië zijn opgevoed en nu samen de band Dakota vormen.

Dakota is een band met vier technisch goede muzikanten en songwriters. Het is niet gek dat het deze artiesten de afgelopen tijd zo voor de wind ging – ze stonden in 2018 op Eurosonic/Noorderslag en werden wereldwijd opgepikt door verschillende media. Here’s the 101 On How To Disappear is zo’n plaat die je urenlang achter elkaar kan draaien omdat ze heel goed dezelfde sfeer weten vast te houden in de nummers. Er is op elk nummer steeds wat nieuws te horen.

22/02/2020

Krekels, onheilspellende klanken en de stem van Patti Smith heel dichtbij: ‘The killer road is waiting for you / Like a finger pointing in the night…’ Het is het indringende begin van dit album dat op opvallende wijze stilstaat bij de dood van Nico in de zomer van 1988.

Nadat Nico (Christa Päffgen) in 1967 de Velvet Underground had verlaten zou ze nog een zestal albums maken voordat ze op Ibiza aan een hersenbloeding overleed. De teksten op Nico’s albums lagen aan de basis van de indringende voordracht van Patti Smith op Killer Road. Voeg daarbij de donkere ambientklanken van het trio Soundwalk Collective (New York, Berlijn), een harmonium en de geluiden van de zee en krekels en het is bijna alsof je ooggetuige bent van de laatste levende uren van Nico op Ibiza.

Killer Road in deze vorm is het resultaat van een toevallige ontmoeting van Stephan Crasneanscki (Soundwalk Collective) en Patti Smith in een vliegtuig van Europa naar New York. Smith was in Tanger geweest waar ze het graf van Jean Genet had bezocht. Crasneanscki vertelde haar over een project dat hij op de planken had liggen. Een project over de laatste uren van Nico, haar dood en het geluid van krekels. De ontmoeting van Crasneanscki en Smith kreeg een vervolg in New York en Patti Smiths dochter en muzikante Jesse Paris raakte ook bij de opnamen betrokken.

Patti Smith was al lange tijd een fan van Nico’s manier van voordragen; half gezongen, half gesproken, temeer daar Smith zich altijd meer als dichteres dan als zangeres wilde profileren. Haar teksten, vrijwel overal gesproken of gefluisterd, in combinatie met de soundscapes van Soundwalk Collective, geven dit album zijn unieke en regelmatig onontkoombare kwaliteiten. We luisteren naar een innerlijke stem die soms intrigerende poëzie uitspreekt (zoals op Secret Side, een prachtige, donkere ambient/techno-trip) en die soms bijna bezwijkt onder vertwijfeling en angst.

Op de livetracks I Will Be Seven en Fearfully In Danger (het Killer Road-project werd in 2014 een aantal keer naar het podium gehaald) zingt Smith maar nog steeds klinkt haar voordracht ruw en kaal. Het monotone en beangstigende einde van laatstgenoemde track laat een diepe en verontrustende indruk achter. The Sphinx, terug te voeren op Nico’s album Desertshore (1970) is als de soundtrack van een nacht vol vertwijfeling en eenzaamheid, zwevend in een sluimertoestand.

Killer Road doet aan niemand concessies en kijkt met zijn kernachtige teksten en donkere avant-gardistische sferen de dood recht in het gezicht. Het is geen cover-album of eerbetoon maar laat op passende wijze de donkere nalatenschap van Nico herleven.

25/01/2020

De heruitgave lag bij de Media Markt .
Het origineel op vinyl is vrij aan de prijs op Discoggs , vandaar deze heruitgave

Hell Freezes Over is het tweede live album van de Amerikaanse countryrock band The Eagles. De groep had veel succes in de jaren zeventig, maar is in 1980 uit elkaar gegaan wegens onderlinge conflicten. In 1994 hebben de leden van de band samen weer een aantal concerten gegeven, waaruit dit album is ontstaan.

De titel van het album is afgeleid van een opmerking van drummer Don Henley, dat de groep pas weer bijeen zou komen, als de hel bevriest (een bekende Amerikaanse uitdrukking). Het album bevat vier nieuwe studioopnames en elf liveopnames, die in april 1994 zijn opgenomen voor een uitzending van MTV.Gitarist Glenn Frey zei met een knipoog tegen het publiek: “We never broke up. We just took a fourteen years of vacation”.

03/01/2020

De eerste 5 albums van Alquin verzameld in een cd box. Marks, The Mountain Queen, Nobody Can Wait Forever, Best Kept Secret en Alquin On Tour.
Aangevuld met een bonus cd met singles (A & B kanten) uit de periode 1971-1976 die niet op de albums staan.
De albums zijn voor het eerst in jaren weer beperkt verkrijgbaar op cd.
Ieder album is verpakt in een kartonnen hoesje (wallet) voorzien van het originele artwork. Het bijbehorende 12 pagina’s tellende boekje bevat vintage foto's en uitgebreide liner notes van Robert Haagsma.

Leverbaar bij o.a. Bol.com voor 27.99 euro

27/11/2019

Het danceduo Moloko is het resultaat van een strategisch geplaatste pick-up line die zangeres Roisin Murphy in 1994 op een party tegen producer Mark Brydon uitte. ‘Do You Like My Tight Sweater?’ was tevens de titel van hun briljante debuutcd (1995), waarop dance, funk en triphop gecombineerd werd met een uniek gevoel voor humor. Na de opvolger I Am Not A Doctor (1998) werd hun muziek steeds toegankelijker en ging steeds meer richting de hitgevoelige stijl van hun wereldhit Sing It Back. Na negen jaar is de relatie van de twee beëindigd maar gelukkig is de muzikale liefde nog niet bekoeld. Sterker nog, de scheiding heeft in de studio het beste uit hen boven gehaald. Mark wilde Roisins zang overstemmen, terwijl zij zijn muziek ging overschreeuwen. Vooral Brydon heeft zich enorm uitgesloofd om zich niet te laten kennen, want de muziek van Moloko heeft nooit zoveel diepgang gekend als nu. Massale uithalen van orkest, toetsen en blazers voeren Statues moeiteloos naar een hoogtepunt. Zelden is een scheiding zo goed uitgevallen.

09/11/2019

Enige jaren geleden formeerden een aantal grootheden uit de Noorse muziekscene (waaronder de briljante singer-songwriter Thomas Dybdahl)de band `the National Bank', en namen dit meesterwerkje op. Mooie popliedjes met een electronisch randje en de adembenemende stem van Dybdahl. Als je van gevoelige en subtiele muziek met diepgang houdt: blind kopen, krijg je geen spijt van!

Het tweede album van de Noorse band rondom Thomas Dybdahl is een enerverende rit vol funky, soulvolle en en jazzy indiepop, veelal lichtvoetig en swingend, maar niet ontdaan van een melancholische snik.

Zo goed als elk nummer baadt in een zwoel en weelderig tapijt van zachtmoedige melodie, pompende groove en hook na hook, al waagt The National Bank zich ook met verve aan kleine ballads. Neigend naar Radiohead - zónder ooit door te bijten en veelal in het straatje van Phoenix, Air of het latere Zita Swoon - zónder de Vlaamse gekte, is Come On Over to the Other Side een fraai staaltje hoogpolige knuffelrock en loungepop dat menig voorspel van een aalgladde soundtrack voorziet. Klaar om harten overal ter wereld sneller te doen kloppen én te verwarmen.

Vinyl and more

29/01/2021

29/07/2020

05/07/2020

21/06/2020

24/05/2020

07/04/2020

18/03/2020

22/02/2020

25/01/2020

03/01/2020

27/11/2019

09/11/2019

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type