12/01/2026
Corona-herinneringen: van winterweer naar je goede voornemens
Dat is de titel van mijn reflectie van gistermiddag toen we ons nog in een wit en glad landschap bevonden.
---
Vier afgezegde afspraken en lekker binnen werken, relaxed zo’n eerste werkweek. Want geen reistijd en zo min mogelijk naar de supermarkt. Déjà vu ervaring met de corona-tijd. Echter zonder mondkapjes-stress of 1,5 meter beperking. Wel eerst de auto sneeuwvrij maken en dan glibber de glibber van parkeerplaats naar de supermarkt. Tegelijk ook een gevoel van: we helpen elkaar hier doorheen. Samen duwen om een slippende auto uit een sneeuwheuvel te bevrijden. Elkaar wijzen op een heel gladde plek.
Niet alleen de praktische omstandigheden, ook de angst is herkenbaar. Toen voor een onbekend en gevaarlijk virus. Deze keer is de angst voor buitenlandse machten. Gevaarlijk en wel bekend. En daarom zo eng. Omdat we zien hoe ze tekeergaan. Inclusief onze oude bondgenoot Amerika, die ons dagelijks verbaast met acties en uitspraken waaruit machtsmisbruik spreekt. Zoals de ontvoering van het Venezolaanse presidentskoppel, het vermoorden van een onschuldige vrouw en het dreigement om andere landen te koloniseren.
Het wordt verdedigd als ‘het recht van de sterkste’ zie ook mijn vorige post (van 6 januari).
Dit zogenaamde recht is een tegennatuurlijk fenomeen. Namelijk veel negatieve, energie-vretende acties: eerst bewapenen en vechten, daarna een bezettende dictator resulterend in veel angst en trauma, extra overlevingsmaatregelen en opnieuw geweld in het verzet. Conclusie: een groot verlies van levens, geld, energie, natuur en infrastructuur.
De natuur is energiezuinig en circulair. Die doet, net zoals wij zelf, liever geen onnodige dingen. Wat wij wel willen is: mooie dingen maken of doen, andere mensen gelukkig maken en jezelf verder ontwikkelen. Zowel op het werk als in je privéleven.
Het doel is dus om gelukkig samen te (over)leven op planeet Aarde, en niet om elkaar angst aan te jagen. Als we het niet samen doen, gaat het niet lukken. Onderdrukking – het recht van de sterkste – op wat voor manier dan ook is een negatieve weg naar destructie en trauma. Geen duurzaam pad naar geluk.
Laten we met zijn allen stapjes zetten naar een positieve wereld vol geluk en liefde. Elkaar helpen waar mogelijk, en altijd de verbinding zoeken. Ook in elkaars angst of dit nu voor gladheid of voor oorlog is. Of voor een bureaucratische overheid of voor andere mensen.
Laten we het gesprek aangaan en echt naar elkaar luisteren. We zijn allemaal mens. Het echt naar elkaar luisteren en er samen uitkomen is gratis en niet ingewikkeld. Het zou zomaar een steunmaatregel kunnen zijn voor het beheersen van de nieuwe angst. En samenwerken lokaal, nationaal en internationaal het vaccin tegen oorlog. Om dat effectieve vaccin te ontwikkelen is een grote uitdaging. Maar persoonlijk goed voorleven is altijd mogelijk als eerste stap.
---
Ik wens je een fijne week!
