KletsMajoor

03/10/2026

Zo zagen de bushokjes er vroeger uit en bleven heel...

03/10/2026

Huilend en bijna onbeweeglijk werd Marc Anthony alleen in de sneeuw gevonden. Zijn voorp**t was zwaar geïnfecteerd en deed zoveel pijn dat hij nauwelijks nog kon bewegen. Hulpverleners brachten hem snel naar een dierenarts, in de hoop dat zijn p**t nog gered kon worden.
Wekenlang werd geprobeerd de infectie te behandelen. Toch bleek die inmiddels tot in het bot te zijn doorgedrongen en kon de p**t niet meer herstellen. Zijn verzorgers stonden daardoor voor een moeilijke beslissing: amputatie was noodzakelijk.
Na de operatie was Marc Anthony eindelijk verlost van de lichamelijke pijn waarmee hij had rondgelopen. Hij moest verder op drie poten, maar daarmee begon ook een volgende periode in zijn leven. Een eigen thuis had hij namelijk nog niet.
Maandenlang wachtte Marc Anthony in een kennel. In die tijd zag hij andere katten komen en weer vertrekken. Voor hem bleef die ene persoon die hem definitief mee naar huis wilde nemen voorlopig uit.
Dat veranderde toen iemand aanbood hem tijdelijk op te vangen. Marc Anthony hoefde daardoor niet langer uitsluitend in een kennel te verblijven en kreeg de kans om in een huiselijke omgeving verder vooruit te gaan.
Het plan was duidelijk: zijn pleegadres zou tijdelijk zijn. Ondertussen kon er worden gezocht naar iemand die Marc Anthony definitief wilde adopteren. Alleen liep dat uiteindelijk nét even anders.
Zijn pleeggezin raakte zo aan hem gehecht dat het oorspronkelijke plan van tafel ging. Een nieuwe adoptant zoeken was niet meer nodig. Marc Anthony mocht blijven op de plek die eigenlijk slechts een tussenstation had moeten zijn. Zijn tijdelijke thuis was zijn vaste thuis geworden.

03/10/2026

De hele winter zat er telkens hetzelfde kleine katje buiten voor het raam. Terwijl binnen een gezin met twee katten zijn gewone leven leidde, verscheen zij steeds opnieuw aan de andere kant van het glas en keek naar binnen.
Na verloop van tijd begon het gezin zich af te vragen of het katje eigenlijk wel ergens een thuis had. Haar terugkerende bezoekjes bleven niet onopgemerkt. Uiteindelijk besloten ze haar niet langer buiten te laten zitten en namen ze haar mee naar binnen.
Daarmee was ze alleen nog niet meteen volwaardig lid van het kattenhuishouden. Binnen woonden al twee katten en die moesten behoorlijk wennen aan het idee dat er ineens een nieuw zusje was. Daarom kreeg de nieuwkomer in het begin een eigen plek, apart van de andere twee.
De kennismaking werd rustig aangepakt. Geen plotselinge ontmoeting waarbij de drie katten het onderling maar moesten uitzoeken, maar stap voor stap. Langzaam kregen ze de gelegenheid om aan elkaar te wennen en elkaar beter te leren kennen.
Dat kostte tijd, maar gaandeweg vonden de drie hun draai. De afstand tussen de nieuwkomer en de twee katten die er al woonden werd steeds kleiner, totdat ze uiteindelijk samen konden leven.
Voor het kleine katje betekende dat een flinke verandering. Maandenlang was zij degene geweest die buiten voor het raam verscheen en naar het gezin binnen keek. Nu hoeft ze niet meer vanaf de andere kant van het glas toe te kijken.
Ze hoort inmiddels bij het gezin waar ze die winter steeds voor de deur stond. En ook met de twee katten die aanvankelijk aan haar aanwezigheid moesten wennen, is haar plek gevonden: de drie gedragen zich nu als broertjes en zusjes.

03/10/2026

Een jonge olifant van ongeveer 3 tot 4 jaar oud zat vast in een verlaten, open waterput. Toen omwonenden het dier ontdekten, was het kalf verzwakt en gewond. Zelf uit de put komen lukte niet meer.
Boswachters kwamen ter plaatse nadat zij over de situatie waren ingelicht. Daar kregen ze hulp van lokale bewoners en brandweerlieden. Zo ontstond een reddingsteam waarin verschillende mensen samenwerkten om het jonge dier uit zijn benarde positie te bevrijden.
Dat moest voorzichtig gebeuren. Het kalf had al verwondingen en mocht tijdens de reddingsactie niet verder gewond raken. Stap voor stap werkte het team eraan om de olifant veilig uit de open put te krijgen.
De redding lukte. Eenmaal boven werd het dier meteen onderzocht en behandeld door veterinair personeel. Het kreeg ter plaatse eerste hulp vanwege de verwondingen die waren vastgesteld.
Daarmee was de zorg voor het jonge dier nog niet voorbij. Na de reddingsactie werd het kalf overgebracht naar een speciaal opvangcentrum voor olifanten. Daar krijgt het verdere medische behandeling en verzorging en wordt zijn toestand nauwlettend gevolgd.
Voor deze ene redding waren uiteindelijk heel wat handen nodig: bewoners die het dier aantroffen, boswachters die in actie kwamen, brandweerlieden die hielpen bij de bevrijding en dierenartsen die zich daarna over het gewonde kalf ontfermden. Samen kregen ze de jonge olifant uit de put en naar een plek waar de verzorging kon worden voortgezet.

03/10/2026

Een strandjogger zag iets in het zand liggen dat daar duidelijk niet hoorde: een Afrikaanse pinguïn, met zijn kop naar beneden en nauwelijks in staat om te bewegen. In plaats van het dier zelf op te pakken, werd meteen hulp ingeschakeld van mensen die ervaring hebben met wilde dieren.
Dierenarts en vrijwillig wildredder Catherine kwam ter plaatse en schrok van wat ze aantrof. De pinguïn was zo lusteloos dat ze rekening hield met een slechte afloop. “Hij zag er echt niet goed uit,” vertelde Catherine. “Dus ik was een beetje bang.”
Met handschoenen en een handdoek bracht ze de vogel voorzichtig over naar een doos. Tijdens dat werk gebeurde er iets onverwachts: de pinguïn kreeg plotseling een korte opleving en begon meer energie te tonen. Voor Catherine was dat een hoopgevend teken. Misschien was behandeling toch mogelijk.
Bij een dierenkliniek werd de vogel uitgebreid onderzocht. Daar kwam gelukkig geen chronische aandoening aan het licht. Wel had hij een oppervlakkige wond aan zijn buik, vermoedelijk veroorzaakt door een beet van een zeehond. De verwonding was behandelbaar.
De pinguïn kreeg vocht en ijzer om weer op krachten te komen. Nadat zijn toestand was gestabiliseerd, ging hij naar een specialist voor verdere verzorging met antibiotica en ontstekingsremmers. Zodra hij voldoende was opgeknapt, werd hij vervolgens ondergebracht bij een gespecialiseerd opvangcentrum voor pinguïns.
Daar werd hij iedere dag sterker. Dat herstel is extra belangrijk omdat de Afrikaanse pinguïn er bijzonder slecht voor staat. De soort geldt als ernstig bedreigd en er leven nog maar ongeveer 8.000 broedparen in het wild. Overbevissing, klimaatverandering en verlies van leefgebied spelen allemaal een rol bij de sterke afname.
Catherine benadrukte daarom hoe belangrijk het is om deze dieren te beschermen en waar mogelijk te helpen. Eén verzwakte pinguïn lijkt misschien maar een klein onderdeel van een veel groter probleem, maar voor deze vogel betekende één oplettende strandjogger het verschil tussen hulp krijgen en alleen achterblijven.
Voorlopig blijft de pinguïn in de opvang totdat hij sterk genoeg is om zich weer in zijn natuurlijke omgeving te redden. Daarna wordt hij niet in zijn eentje vrijgelaten. Hij zal samen met een grotere groep andere geredde pinguïns terugkeren naar het wild, zodat de dieren gezamenlijk hun weg kunnen vervolgen.

03/10/2026

Audray wist dat de zwerfkat die ze al dagen eten gaf ergens kittens moest hebben. Ze zag de moederpoes op een dag bij een verlaten gebouw en besloot haar naar binnen te volgen. Dat bracht haar op een plek waar je niet snel een nest jonge katten verwacht.
In een verlaten openbaar toilet vond ze het hele nest. De kittens lagen bij elkaar verscholen achter een oude wc. Daarmee waren ze eindelijk gevonden, maar Audray was er nog niet: ook hun moeder moest veilig mee.
Ze stelde eerst de kittens veilig en probeerde daarna de moederpoes in een diervriendelijke vangkooi te krijgen. Het idee was om de kleintjes als lokmiddel te gebruiken, zodat hun moeder vanzelf naar hen toe zou komen. Alleen werkte dat niet zoals gehoopt.
Audray bedacht daarom iets anders. Ze legde haar telefoon in de vangkooi en speelde daarop het geluid van huilende kittens af. Vervolgens zat er weinig anders op dan wachten.
Na ongeveer dertig minuten kwam de moederpoes eindelijk de kooi binnen. Daarmee kon ook zij veilig worden meegenomen en was het gezin weer compleet: de moeder samen met alle kittens die achter die oude wc verstopt hadden gezeten.

02/10/2026

Bentley kan kiezen uit genoeg kattenmandjes en kattenbomen, maar zijn favoriete slaapplek heeft vier poten noch een zacht kussen. Als hij echt lekker wil liggen, kiest hij voor Nick.
Dat was niet altijd vanzelfsprekend. Bentley was oorspronkelijk de kat van Nicks vrouw. Toen hij op een dag bij Nick begon te slapen, was dat voor Nick dan ook een duidelijk teken: Bentley had hem geaccepteerd. Vanaf dat moment werd Nick steeds vaker de plek waar de kat zich neerstreek.
Later kwam er nog een kat bij het gezin. Daarmee veranderde ook het tafereel op schoot. Eén kat die graag tegen Nick aankroop, groeide uit tot complete ‘kattenstapels’, waarbij de dieren samen hun plekje bij hem zochten. De beschikbare kattenbedden en bomen konden daar blijkbaar weinig aan veranderen.
Daarna veranderde het gezin opnieuw, ditmaal met de komst van een baby. Voor Bentley bleek dat geen reden om zijn vaste gewoonte op te geven. Zijn favoriete plek bleef dezelfde.
Zolang er bij Nick nog ergens ruimte is om tegen hem aan te kruipen, maakt Bentley daar graag gebruik van. Kattenmandjes, kattenbomen, een tweede kat en inmiddels zelfs een baby in huis: Nick blijft voor Bentley de plek waar hij het liefst neerploft.

02/10/2026

Liberty en Chance zaten zo dicht op elkaar gepropt dat de ruimte eigenlijk bedoeld leek voor kittens, niet voor twee volwassen katten. Het kleine speelhekje stond buiten bij een gesloten dierenkliniek. Daar werden de twee gevonden door een voorbijganger.
De katten waren op dat moment zo bang dat ze nauwelijks reageerden toen er hulp kwam. Ze werden vervolgens opgevangen door NatSavesCats, waar ze eerst vooral de tijd kregen om tot rust te komen en aan hun nieuwe omgeving te wennen.
Voor Liberty en Chance betekende de opvang ook dat hun gezondheid werd nagekeken. Beide katten zijn inmiddels door een dierenarts onderzocht en geholpen. Daarna kon het rustigere werk beginnen: niets forceren en de twee op hun eigen tempo laten wennen.
Daarbij blijkt inmiddels dat Liberty en Chance ieder hun eigen tempo hebben. Liberty begint voorzichtig wat meer uit haar schulp te kruipen. Na haar angstige start laat ze stap voor stap meer van zichzelf zien.
Chance heeft meer tijd nodig. Hij doet het nog rustig aan en krijgt daarvoor de ruimte. Waar Liberty voorzichtig vooruitgaat, blijft Chance voorlopig wat terughoudender.
Zo zijn de twee volwassen katten van een veel te kleine plek buiten een gesloten dierenkliniek terechtgekomen op een plek waar ze veilig zijn en niet meteen iets hoeven. Liberty zet inmiddels haar eerste voorzichtige stappen vooruit. Chance mag daar simpelweg wat langer over doen.

02/10/2026

Wat waren ze lekker!

Wie kent deze snoepjes nog?

02/10/2026

De puppy’s zouden nooit hoeven mee te maken wat hun moeder kort voor hun geboorte nog overkwam. Terwijl ze nog maar enkele dagen verwijderd was van de bevalling, werd de zwangere hond vastgeketend aan een boom gevonden.
Juist op dat moment had ze snel hulp nodig. Een redder maakte haar los en bracht haar naar een veilige plek. Daarmee veranderden haar omstandigheden nog vóór haar pups ter wereld kwamen.
Niet lang daarna begon de bevalling. Ditmaal lag de aanstaande moeder niet buiten aan een ketting, maar op een warme plek waar ze kon rusten. Er was voldoende eten en er waren mensen die over haar en haar pasgeboren kleintjes waakten.
Voor haar puppy’s betekende die redding dat hun leven onder heel andere omstandigheden begon dan die waarin hun moeder kort daarvoor was aangetroffen. Zij werden geboren op een beschutte plek, met verzorging en mensen in de buurt die naar het jonge gezin omkeken.
Hun moeder had de dagen aan de boom zelf nog meegemaakt. Haar pups hoefden die ervaring niet te delen. Tegen de tijd dat zij werden geboren, was de ketting verdwenen en was er een veilige plek voor het hele gezin.