14/07/2019
DAG 7 (14 juli 2019) Tour d’Encore
Vol wonderschone en minimalistische klanken begon de nationale feesdag quatorze juillet in stijl. Eindelijk heeft Caspar een video kunnen nemen van het gesnurk van Marcus. Dit heeft heeft bijgedragen aan de bewijsvoering van zijn overtuiging dat er toch echt iemand snurkt in de camper. Toen de confronterende video werd getoond, besefte Marcus dat zijn plaats in de pikorde moest zijn gedegradeerd.
Het was vandaag een heerlijke dag vol van zon, maar met een prettig fris briesje. Snel reden we naar een plek aan de kant van het parcours in de buurt van onze camping bij Saint-Bonnet-le Château. We vonden een geschikt kruispunt, waar we wilden staan. Eerst kregen we signalen van de mensen om ons heen dat we niet welkom waren met onze grote camper. We kregen ze niet gemakkelijk overtuigd dat onze komst hun toekomstige horizon voorgoed zou verbreden. Het leek hun eerder dat het voor voornauwing zou zorgen, nu hun uitzicht niet meer enkel wijdsheid garandeerde.
Snel pakten we onze spullen uit en Koen begon serenades te brengen aan mensen op straat. Meteen werd de kracht van muziek weer heel goed voelbaar. Zodra de prachtige klanken uit de viool kwamen ontstond gelijk de verbinding en samenhorigheid op straat. We hoorden er helemaal bij!
Vervolgens gingen we met z’n allen op het dak zitten om de mensen al een beetje in de stemming te brengen voor de grote belofte die op ons afgesneld kwam.
Koen stelde voor dat we met z’n allen op straat de Marseillaise konden zingen. Toen we de eerste noten inzette, begon iedereen met ons mee te zingen. Iedereen met een Franse vlag begon enthousiast te zwaaien op het ritme van de muziek. Dit was een gouden zet. Het feit dat drie Nederlandse jongens hier op straat het Franse volkslied kwamen brengen en alle mensen op straat met elkaar verbinden, toonde menigeen hierna grote vreugde en dankbaarheid.
Na het hartverwarmende applaus, zagen we dat de gendarmerie over het parcours op z’n motor kwam aanrijden. We wisten dat dit het signaal was, dat de kopgroep eraan kwam. Toen de motor ons passeerden maakten Marcus en Koen het geluid van de sirene van een politie. Het publiek vond het net zo hilarisch als wij. Door het enthousiasme vroeg Koen het publiek of ze nogmaals hun volkslied wilden zingen, maar toen bleek ons inschattingsvermogen toch niet meer op het niveau te zijn van toen we nog jong waren. Het publiek reageerde in gelijk koor: ‘NON!’
Snel maakten we het goed met een mooie Franse chanson van Jean Sablon, die we speciaal voor deze tour hadden laten bewerken.Toen de kopgroep langskwam wees één van de renners naar ons en gaf ons een glimlach. Hij liet duidelijk z’n waardering merken. Dit is waar we het voor doen! Doordat we elke dag langs het parcours staan, beginnen steeds meer mensen van de organisatie en dus ook de wielrenners ons te herkennen. We worden gewaardeerd en dat geeft een warm gevoel.
Voldaan pakken we alles in en snellen we naar de startplek van morgen. Hier in Saint-Flour is een groot dorpsfeest aan de gang en we voegen ons tussen de mensen. We hebben een perfecte camping midden in de stad gevonden, zodat we morgen slechts vijf minuten hoeven te lopen om bij de startplek te komen. We hopen erg dat we morgen wat wielrenners kunnen spreken. Nu lekker slapen zodat we onze laatste dag van de tour vol energie kunnen beginnen.
