Write-up, Assendelft (2026)

04/03/2022

Terwijl de warme stralen water mijn spieren doen ontspannen, dwalen mijn gedachten af naar de dag die voor me ligt. Wat ga ik wel doen. Wat ga ik niet doen. Totdat ik word getriggerd door een geluid. Zoals altijd probeer ik het te negeren. Er niet weer in te trappen enkel omdat ik onder do**he sta en alleen thuis ben. Maar het geluid wordt harder en ik kan niet anders dan hierop reageren. Ik doe de do**he uit en loop naar de trap. Terwijl ik dat doe, vraag ik me af waar ik ondertussen het lef vandaan haal om dit te doen. Mijn angst is altijd groot en toch zoek ik die confrontatie op. Enkel en alleen om niet overvallen te willen worden en een soort van eigen controle heb.

De voordeur is dicht en de kat ligt rustig te slapen. Weer dat geluid. Ik kijk naar boven en zie dat het raampje openstaat. Het geluid komt hard van buiten nu. Een heimachine ramt een heipaal elke keer met een knal verder de grond in. Maar ook binnen is er die knal. In mijn voorjaars enthousiasme hangen alle dekbedden buiten en staan ramen tegen elkaar open. Ventileren is er ingeramd de afgelopen 2 jaar tenslotte. En dus ontstaan er klapperende deuren als je die niet dicht doet. Wederom blijkt er niets aan de hand. Gauw ga ik weer die warme do**he onder.

Terug onder de do**he blijf ik me verbazen dat dit na al die jaren terugkomt. De angst als ik alleen onder de do**he sta en om dan te worden overvallen. Ontstaan na een inbraak waarbij ik niet eens thuis was en niet eens in dit huis plaats vond. De impact blijkt na ruim 25 jaar nog steeds aanwezig. De nachtmerries van toen, liggend in bed niet wakker kunnen worden en de deurklink naar beneden zien gaan. Verstijfd van angst in een droom waarbij ik niet kan schreeuwen of kan bewegen. Totdat ik wakker word. Elke dag opnieuw. Gelukkig is dat voorbij gegaan na een jaar. Maar toch is daar die impact er nog. Altijd bij het alleen thuis zijn en onder de do**he.

Toen Malin werd geboren nam ik haar mee in de wipper in de badkamer. Omdat ik haar niet alleen durfde te laten in haar kamer terwijl ik ging do**hen. De angst dat ik niets zou kunnen doen terwijl ze daar hulpeloos lag. Of erger nog; dat ze meegenomen zou worden. Het is bizar hoe je gedachten met je aan de haal kunnen gaan en je er zelfs door overvallen kunt worden. Ons brein. Een groot datacentrum waarin we kunnen verdwalen als in een doolhof. Niet alle hoeken en g*ten van kennen terwijl we het zelf zijn. Het grote filosofische vraagstuk.

Deze inbraak, die was echt niet zo heel spectaculair eng of gevaarlijk. Ik was tenslotte niet eens thuis. Maar de gevolgen blijken zoveel groter dan ooit gedacht. Terwijl ik me daar zelf dus niet altijd van bewust ben. De momenten overvallen me. Net zoals vandaag weer. Mijn gedachten gaan verder naar de oorlog die nu gaande is. Dat wat deze mensen meemaken. De constante angst. Dag en nacht. De geluiden van een luchtalarm, bommen en inslagen. Maar zeker ook de stilte. Schuilend ‘be prepared for the worst and just hope for the best’. Terwijl anderen het gevecht en de confrontatie juist aangaan.

Hoe gaan al deze mensen hiermee om. Vooral als het voorbij is. Wat we allemaal kunnen hopen dat dit gauw zal zijn. Het leven weer verder gaat. In hun datacentrum zal daar vaak genoeg kortsluiting of even geen sluiting zijn. Militaire, commando’s, veteranen. Ze komen allemaal terug van hun missie. Hebben het ergste meegemaakt, gezien en gehoord. Het is allemaal opgeslagen in hun datacentrum. Dat op tilt slaat terwijl ze dromen. Het opnieuw beleven alsof ze er daadwerkelijk weer zijn.

Fysiek zullen veel mensen deze oorlog overleven. Velen met een blijvende handicap. Maar hoe gaan al deze mensen dit ooit verwerken? Hoe groot is de mentale impact? Velen hebben een enorme veerkracht. Maar ook zij kunnen overvallen worden door hun eigen brein. Veroorzaakt door een brein dat niet verder gaat dan macht. Een brein waarin geen empathisch vermogen en liefde aan toegevoegd is in het verleden. Ik kan alleen maar hopen dat de liefde voor elkaar deze mensen letterlijk en figuurlijk op de been kan houden. Om zo het gruwelijke wat wij als mensen elkaar aan kunnen doen, in de grote verslavende lust naar geld en macht, boven te kunnen staan.

𝑶𝒏𝒆 𝒍𝒐𝒗𝒆, 𝒐𝒏𝒆 𝒃𝒍𝒐𝒐𝒅
𝑶𝒏𝒆 𝒍𝒊𝒇𝒆, 𝒚𝒐𝒖 𝒈𝒐𝒕 𝒕𝒐 𝒅𝒐 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒚𝒐𝒖 𝒔𝒉𝒐𝒖𝒍𝒅
𝑶𝒏𝒆 𝒍𝒊𝒇𝒆, 𝒘𝒊𝒕𝒉 𝒆𝒂𝒄𝒉 𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓
𝑺𝒊𝒔𝒕𝒆𝒓𝒔, 𝒃𝒓𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓𝒔 𝑶𝒏𝒆 𝒍𝒊𝒇𝒆 𝒃𝒖𝒕 𝒘𝒆'𝒓𝒆 𝒏𝒐𝒕 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒂𝒎𝒆
We 𝒈𝒆𝒕 𝒕𝒐 𝒄𝒂𝒓𝒓𝒚 𝒆𝒂𝒄𝒉 𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓, 𝒄𝒂𝒓𝒓𝒚 𝒆𝒂𝒄𝒉 𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓
𝑶𝒏𝒆
𝑶𝒏𝒆

03/12/2021

Het is donker, koud en het regent. Weer om in je nest te leggen. Maar ik moet nog even op weg. Prijs mezelf gelukkig met de luxe van stoelverwarming in de auto. Die ik ooit zwaar overbodige luxe heb genoemd. Nu kan je me er, naast m’n warme bed, bijna wakker voor maken.

Het is stil op straat met af en toe een bikkel van een hardloper die alles trotseert voor zijn doel. In de huizen branden lichten en in veel tuinen hangen de kerstlichtjes al. De lichtjes om vooral het duistere donker te verlichten. We hebben het meer nodig dan ooit.

‘𝘛𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘮𝘢𝘴 𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵𝘴
𝘓𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘶𝘱 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘦𝘦𝘵.
𝘋𝘰𝘸𝘯 𝘸𝘩𝘦𝘳𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘦𝘢 𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘪𝘵𝘺 𝘮𝘦𝘦𝘵’

De ruitenwissers glijden over de voorruit en de autobanden zoeven haast geruisloos over de straat. Mijn gedachten gaan naar mijn playlist en ik weet gelijk welk nummer ik juist nu wil horen. Al draai ik dit nummer met liefde ook in de zomer. Sterker nog; volgend jaar zomer live in Frankfurt. Mijn duimen zijn alvast begonnen met draaien dat het door kan gaan.

Het zijn maar een paar deuntjes op de piano maar het raakt me gelijk. De warmte van zijn stem die volgt en de aandacht die gelijk gaat naar het verhaal wat wordt verteld.

‘𝘞𝘩𝘦𝘯 𝘺𝘰𝘶'𝘳𝘦 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭 𝘸𝘢𝘪𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘧𝘰𝘳 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘯𝘰𝘸 𝘵𝘰 𝘧𝘢𝘭𝘭.
𝘋𝘰𝘦𝘴𝘯'𝘵 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘧𝘦𝘦𝘭 𝘭𝘪𝘬𝘦 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘮𝘢𝘴 𝘢𝘵 𝘢𝘭𝘭’

De auto vult zich volledig met de volle warme muziek en waar ik meestal de neiging heb om harder te gaan rijden als het donker is en stil, hou ik me in alle vrede aan de juiste snelheid. Het voelt haast surrealistisch als in een Netflix-film. De auto als schild tegen de gure buitenwereld. De wereld die ik misschien wel zo mis zoals ik deze als kind zag. Onbevangen, vol geloof en vertrouwen in dat wat er allemaal nog zou komen. Het is de magie die weg is. Het is die magie die ik mis.

En dit moment in de auto in het donker door de verlichte straten met deze muziek. Het is weer even magie. Ben even bij mezelf terug die ook al een tijd weg is. Misschien niet weg maar wel aan het veranderen is. In letterlijk en figuurlijk een overgang naar een andere fase. Van binnen is het minstens net zo warrig en onduidelijk als daarbuiten. Ook een vreemd soort verdeeldheid tussen een traan en een lach. En alles daartussen.
Zo staan de tranen in mijn ogen als er bij Ikea wordt omgeroepen dat het vermiste meisje weer terecht is. Zo plas ik bijna in mijn broek door foute teksten op Insta. Iets met Speld. Zo verwens ik iemand naar de andere zijde in het verkeer. Zo weet ik boven al niet meer wat ik daar ging doen. En dit kan allemaal in een uur.

Bij de manege wacht ik in mijn warme bubbel en geniet van haar blije gezicht als ze instapt. Ook zij was even in de magie van haar eigen bubbel tussen mens en dier. Het uur in de week waarin even niets anders is dan dat. De auto vult zich inmiddels niet alleen met voor de 4e keer dit nummer maar ook met de aardse geur van paarden. Voor de 5e keer ga ik op repeat terwijl ze erom moet lachen. Over de dijk rijden we terug naar huis. Gluren naar binnen bij de mensen die zichtbaar zijn in hun verlichte huiskamer.

Even voelt het alsof alles weer goed komt. Dat er weer geloof is en vertrouwen in wat gaat komen. Van binnen en van buiten. En anders stap ik elke avond in een warme auto voor mijn magische momentje. Om te resetten en op te laden.

‘𝘖𝘩, 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘮𝘢𝘴 𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵𝘴.
𝘓𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘶𝘱 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘦𝘦𝘵.
𝘓𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘶𝘱 𝘵𝘩𝘦 𝘧𝘪𝘳𝘦𝘸𝘰𝘳𝘬𝘴 𝘪𝘯 𝘮𝘦.
𝘔𝘢𝘺 𝘢𝘭𝘭 𝘺𝘰𝘶𝘳 𝘵𝘳𝘰𝘶𝘣𝘭𝘦𝘴 𝘴𝘰𝘰𝘯 𝘣𝘦 𝘨𝘰𝘯𝘦.
𝘛𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘮𝘢𝘴 𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵𝘴 𝘬𝘦𝘦𝘱 𝘴𝘩𝘪𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘰𝘯’

10/09/2021

9/11/2001 - 9/11/2021

Precies om 10.30 uur start de gids zijn tour. Een niet al te grote groep verzamelt zich om hem heen. We steken de weg over waar we een goede kijk hebben op het kerkje aan de overkant van de straat. Achter de kerk prijkt in de verte met een enorme hoogte de Tower of Freedom. De nieuwe WTC met het zonlicht weerkaatsend in de vele ramen.

De lucht is net zo strak blauw als op die ene dag vertelt de gids. Net zulk rustig en mooi zonnig weer. Terwijl hij vertelt, kijk ik omhoog naar die immens grote toren. Vanachter een ander gebouw zie ik, weliswaar in de verte, een vliegtuig aankomen en zeker door de lens van mijn camera lijkt het alsof hij de Tower of Freedom gaat raken. Op dat moment komt vanuit de straat achter ons de brandweer aan met loeiende sirenes. Het geluid is immens en van dichtbij heel indrukwekkend.

Het is Tower Ladder One en zowel wij als de gids zijn even onder de indruk van het moment. “In these cases do not have any questions, be prepared for the worst, just hope for the best….” , aldus onze gids. Hij vertelt dat hij manager is geweest van het Observation Deck in Tower Two. Op 11 september was hij op dat moment toevallig niet in Tower Two aanwezig maar in het gebouw waar wij op dat moment met onze rug naar toe staan. Zijn werknemers waren wel op dat moment werkzaam in Tower Two dus hij was dan ook tijdens de aanslagen behoorlijk ongerust. Hoewel hij zelf ternauwernood aan het drama is ontsnapt, is hij op die bewuste dag een hoop mensen verloren waaronder een aantal van zijn werknemers. A life changing day.

Een van de meest indrukwekkende momenten vond hij dat de mensen zo uit paniek zelf de gebouwen uit sprongen. Het geluid van die vallende mensen zal hem altijd bij blijven als iets heel onwerkelijks. Uiteindelijk heeft hij die dag en de dagen erna als vrijwilliger geholpen in deze onwerkelijkheid. Ondanks dat dit verhaal bij ons bekend is en we vele beelden hebben gezien op televisie in documentaires en zeker het journaal, zijn we wederom enorm aangeslagen en komt het opnieuw binnen.

Stil geworden na dit verhaal en moment, vervolgen we onze weg door het kerkje heen waar de gids nog meer uitlegt over de gedenkplekken. De persoonlijke eigendommen, een brandweermanpak, de foto’s, het komt opnieuw enorm binnen. Het is stil maar soms hoor je een snif van iemand die het niet droog kan houden. St. Pauls Chapel blijkt als enige van alle gebouwen niet beschadigd te zijn in de omgeving van de Twin Towers. Geen raam is gebroken. Alleen de immense stofwolken hebben door de vele kieren van het kerkje de binnenkant weten te raken. Op een foto zien we in zo’n enorme stofwolk het torentje uitsteken. Het voelt werkelijk als een heilige plek.

Als we de achteruitgang nemen, komen we op een oude begraafplaats tussen minstens net zulke oude bomen. Bijzonder dat dit ook nog aanwezig is en eigenlijk rijmt het niet met de vele moderne wolkenkrabbers om ons heen. Skyscrapers zoals ze zelf zo mooi zeggen. Een groot deel van het terrein er achter is afgezet met hekken waar werklui bezig zijn met de heropbouw van diverse gebouwen. We lopen eromheen en komen in de rij voor het Memorial.

Eenmaal bij het Memorial ontstaat er een soort rust. Het oppervlak is enorm groot. Twee grote soort van fonteinen ter grootte van iedere voormalige Twin Tower zijn als gedenkteken gemaakt. De namen van alle overleden mensen staan geschreven in de randen ter nagedachtenis. Het water stroomt onder deze randen door naar beneden waarna het in een g*t verdwijnt.
De namen van alle overleden mensen staan geschreven in de randen ter nagedachtenis. De gids vertelt dat het in eerste instantie de bedoeling was dat mensen een briefje konden schrijven voor een slachtoffer als laatste groet en dit briefje onder de rand met namen te laten vallen en door het water te laten meenemen in het g*t in het midden. Echter zijn ze hier van teruggekomen daar het samen met de bladeren vermoedelijk voor te veel verstopping zou zorgen.

Het monument zal veel bezoekers uit de hele wereld een indrukwekkend herinnering geven.

9/11 ... We will never forget.....

09/08/2021

De cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ is helaas afgelast.

Alle kleuren zijn inmiddels voorbij gekomen in de codes. Zowel van de landen als het weer. Zo wisselend als de stemming van een vrouw in de overgang of van een puber. Misschien wel gelijktijdig. En reken maar dat ik uit ervaring spreek. Van groen naar geel, van rood naar oranje en weer terug.

En zo vertrokken we wederom naar Frankrijk. Een geel land met verschillende departementen. Elke regio heel anders. Net als je Friesland niet kunt vergelijken met Limburg. Verschillend in landschap en verschillende mensen. Maar wel in hetzelfde land. Ontstaan omdat er ooit menselijk grenzen zijn getrokken. Dat gevoel had ik nou ik ook bij vertrek. Grenzen willen trekken. Tot hier en niet verder.

Anyway. We gingen naar een nieuw gedeelte in het gele land. Daar waar op de website de zon schijnt en het aantrekkelijk voor pubers en ouders eruit ziet. Zwembad, palmbomen, rosé, rust en lachende kinderen. Iets met inpakken, paspoorten regelen, vaccineren en 24 uur van te voren testen vooraf. BAM, in 11 uur rijden met ruim 1000 km asfalt vreten, zijn we er met 28 graden. Bloedheet. Stikheet. We zijn er. De laatste keer dat het zo warm was daar. Alleen vóór deze dag was het ook zo warm. Daarna niet meer.

Bretagne blijkt weer zo heel anders dan bijvoorbeeld de Vendée dat er maar een paar uur rijden onder ligt. De huizen zijn luxe in wit/crème met grijze daken en er wordt gebruik gemaakt van de rotsgesteente uit de omgeving. Het ziet er wat rijker maar ook saaier en fletser uit. De Vendée is meer mediterraans met de witte huisjes zonder verdieping, met blauwe luiken en oranje dakpannen. Maar hier hebben ze weer volop palmbomen en vooral een vet uitzicht over die grote plas water met bizarre getijden. Elke 6 uur verandert het uitzicht. Van een groenige bodem met gekantelde boten tot een grote zee met drijvende boten.

De geur van de zee is erg aanwezig. Gezonde jodium houdende lucht blijkt. Een zee vol kokkels, mosselen en krabben. Allemaal terug te vinden op de menukaarten van de restaurants. Ik kan alleen maar denken; lekker laten zwemmen. Of liggen want de getijden zijn hier echt bizar. In een paar uur tijd kan het 8 meter verschillen. De zee sluipt of van je weg of komt onverwacht ineens snel naar je toe. De pittoreske strandjes zijn als inhammen geslagen door de zee in het land. Met de eilandjes ervoor als een Expeditie Robinson locatie.
Idyllische doorkijkjes bij de prachtige huizen die uitkijken op die zee die altijd in samenspel is in magie met de aantrekking van de maan.

Voor de inwendige mens is er gelukkig ook hier een Super U waarbij de rakkers zich uren kunnen vermaken bij de afdeling ‘tig soorten toetjes’ en ik bij de afdeling, u raadt het al, de wijnen en overige dranksoorten. Rosé in overvloed die heerlijk smaakt tijdens het lezen van een boek vol literaire spanning in het zonnetje. Om even afstand te nemen van al die kleuren en hun codes. En ’s avonds bij een potjes familiair potje pesten in het rood en zwart. Met een joker als bommetje.

A bientot
à tout à l'heure
Au revoir
Santeé

22/06/2021

I have a dream….

Nou dan verkoop ik mijn iPad, iPhone en hoef ik de rest van mijn leven geen zakgeld meer. En we hoeven dan ook geen lessen meer te betalen dus dat gaat er ook nog eens af. Snel krijg ik een berekening onder mijn neus geschoven waaraan aan haar gezicht te zien, geen ontkomen meer aan is. Nog net niet een strak en volledig waterdicht getimmerd contract. Ik hoef alleen nog maar te tekenen.

Ze heeft een droom. En die droom moeten wij gaan waarmaken. Dus of we even we een paard willen kopen en die gaan stallen op de manege. Dan heeft zij haar eigen paard en de droom is werkelijkheid. Niet zomaar een paard, het is Fjordenpaard Daan en haar allergrootste liefde. Niet gek voor een 13-jarig paarden-staart-meisje. Ik geloof haar in een geschiedenis die zich voor mij herhaalt. Alles in mij voelt ditzelfde verlangen weer en ik laat me haast volledig meevoeren met haar droom. De droom die ooit de mijne was.

Maar ik ben geen 13 meer en de wereld ziet er nu anders uit sinds ik wakker ben uit deze droom. Uit deze droom dan want er waren er natuurlijk ooit nog veel meer. Want ja wat wilde ik graag moeder worden en de magie van een baby in je buik mogen ervaren. Deze droom werd er echter eentje met een dubbele wending met twee baby’s tegelijk in die buik. En ja, ik wilde juf worden. Andere kinderen leren over die prachtige letters, woorden en zinnen. Echt, ik heb het écht geprobeerd. Een tijdje tijdens de opleiding op de PABO maar het werd nog net geen nachtmerrie. Gymles aan 30 kleuters deden mij de das om en de droom viel in duigen. Maar ook een (kinder)boek schrijven stond altijd hoog in mijn idyllische droomwereld. Uren achter zo’n houten antieke bureau schrijvend met vulpennen en veren in inktpotjes dopend starend uit het raam over een boomgaard met bloeiende bloesems. Een nog lopende droom ben ik bang.

Dromen om er zo uit te zien als Sissi met mini taille en maxi jurk wonend in een kasteel met mijn keizer op het witte paard die ook nog op zijn knieën voor me gaat en me beschermt tegen al het kwaad. Een beschuitje eten met George Michael totaal niet wetende dat hij ergens anders trek in zou hebben. Maar ook wonen in Amerika op een boerderij met vooral veel dieren en in de appelboomgaard naast de appelbomen gewoon een geldboom zodat het leven ietwat makkelijker was. Dat de stress van de dag niet verder zou gaan dan of ik met de Ford Mustang of de Dodge Ram Van op pad zou gaan.

Vele dromen zijn echt uitgekomen terwijl andere juist gewoon de droom gelaten moesten worden. Dat dromen in de loop van de decennia veranderen, is me duidelijk als ik mijn droomverleden in duik. Steeds minder gaat het om materieel bezit maar om de tijd die er (nog) is om (samen) door te brengen. Maar ook dat je met veel wilskracht dromen kunt bereiken en dat het geen falen is als het niet gelukt is. Beter de droom verliezen dan nooit te hebben gehad. Dat dromen steeds dichterbij gaan staan en zoals bij ziek zijn je alleen nog maar kunt dromen dat het voorbij is en je weer in vrijheid kunt gaan en staan waar je wil.

Sommige dromen veranderen terwijl er een hoop hetzelfde blijven. Het gaat om dat wat er niet is, je toch wenst dat gaat gebeuren. Misschien leef ik wel (een deel) van een droom omdat ik het liefst zou willen dat het blijft zoals het nu is. Dat veranderingen door de voortdrijvende tijd, dromen wijzigen. Kan ik nu dromen van een lijf dat functioneert, kinderen die lekker in hun vel zitten en ik ze samen met hun vader kan/mag bijstaan op het pad dat komen gaat. Hun dromen mag bewonderen en ook zelfs zien uitkomen.

Droom ik zeker om met het gezin naar ons geliefde Amerika te gaan. Om de belachelijk mooie natuurparken te laten zien, te voelen en te beleven op campings in een camper, hysterisch Las Vegas te ervaren, de high lights van de concrete jungle New York te bezichtigen, vele miles door het wisselende landschap te rijden en een F1 race in Texas met Max als winnaar te zien.

Ach, het leven is misschien wel één grote droom inclusief de nachtmerries erin die niemand overslaan. Leef je droom, droom je leven. Maar vooral blijven dromen. De dromen van nu zijn weer anders dan die van vorig jaar en anders dan volgend jaar….

26/05/2021

Here,
we are just
all stars….

Sometime even
converse….

31/03/2021

De zon piept langs de randen van de rolgordijnen de slaapkamer binnen. Wakker worden uit jezelf door het licht is altijd beter dan van de wekker. Het voelt gelijk anders. Tegenovergesteld aan onheilspellend maar met dezelfde wakkere, alerte energie.

Buiten hoor ik het geluid van de eerste hoge drukspuiten en boormachines hun ruimte in de rust innemen. Mannen worden weer aan het werk gezet met elektrisch gereedschap terwijl de vrouwen de boel opleuken met kittige viooltjes.

Alhoewel de kreukels uit mijn verfrommelde slapende gezicht niet sneller wegtrekken, gaat het wakker worden mentaal verder wel sneller. Fysiek loop ik altijd mijn eigen zomertijd-uurtje achter. Met 48 lentes verder ervaar ik een mindere souplesse en dient de onderrug te worden los gemaakt met een Zonnegroet of Cobra om de dag niet krom te beginnen.

Eenmaal buiten is die speciale en vooral ondefinieerbare geur in de lucht. Net als de smaak van cola niet uit te leggen in specifieke woorden. Het ontwaken uit de bezinning en rust van de winter is aangebroken. En we zijn niet de enige die het merken. De f*cking pitchen op het dak is gelijk in zijn repeteerstand roekoe aan het verkondigen. Ieder voordeel heb ze nadeel blijkt maar weer.

Donker ouder groen maakt plaats voor fris fruitig sappig groen. Oude besjes worden letterlijk ingeruild voor jonge blaadjes. Naar boven rijkend om maar iedere glimp te kunnen opvangen van het goud uit de lucht voor verdere groei en bloei.

Lijkt het nou zo of lacht iedereen inclusief me, myself & I meer? Uit onze holen gekropen weer tijd voor een geïnteresseerd luchtig praatje in plaats van eenzijdig turen op een scherm. Die blauwe hemel en het stralende goud zorgen letterlijk voor meer warmte en verbinding.

Op de fiets is mijn bestemming er haast te vroeg met de muziek van Justin Timberlake in mijn oren. De verlichte energie lijkt eindeloos met mijn voeten op de trappers. Ideeën, inspiratie en zelfs jeugdigheid komen naar boven. Ben ik eigenlijk een halve oude bes op die stalen ros, voel ik me even een jong, pittig, levendig jong blaadje achter mijn zonnebril. Ach, daar plukt manlief dan toch ook weer zijn voordeel van. Dat dan weer wel.

Maar diezelfde natuur kan ook behoorlijk meedogenloos zijn. Lijkt alles liefelijk te gaan om de romantiek en het flirten in het voorjaar, gaat het er ook kneiterhard aan toe. De eenden, die er genetisch ook niks aan kunnen doen dat ze zo lelijk zijn, gaan achter elkaar aan met een kennelijke hoge, opgespaarde nood voor de manlijke exemplaren.

Van tijd nemen om jezelf überhaupt voor te stellen of in ieder geval daten, is er niet bij. De woerd grijpt zijn vrouwelijke soortgenoot bij de nek en gooit zijn volle gewicht boven op haar. Kansloos is ze in deze brute verkrachting out in the open naast het fietspad. Ik weet zeker als zij straks braaf op haar eitjes zit en zich met alle liefde ontfermt over haar kuikens, hij zich uit de voeten maakt op zoek naar een volgend jong blaadje.

Ondertussen is het genieten van dat wat er even is. Een cadeautje wat je niet kopen maar alleen op getrakteerd kan worden. Beetje mijmeren met het gezicht in het zonnetje. Denkend aan iets of juist niets. Plannen makend voor de vakantie in de zomer of filosofisch het dagelijkse leven onder de loep nemen. Met een biertje of wijntje binnen handbereik, proostend op de cirkel van dit leven.

Gevaar zit altijd in vanzelfsprekendheid. Naar het bos en strand gaan, andere mensen zien en ontmoeten, op visite gaan of samen uiteten. Gelukkig zit geluk in kleine dingen. Terwijl wij even stilstaan, groeit en bloeit de lente om ons.

Onze maakbaarheid valt stil terwijl Moeder Aarde de leefbaarheid juist door laat gaan.

De wereld draait om zichzelf en niet om ons....🌎💖

03/03/2021

Het is een zuignap en mijn aurakruiser maar wat blijft onze navelstreng toch sterk 💞

2013> Ware Liefde.

Ik kan het niet langer ontkennen. Sinds een tijdje is er een andere man in mijn leven. Een nieuwe liefde. Hij is anders dan de andere mannen die ik ooit heb ontmoet. Hij raakt me, ontroert me, maakt me blij en geeft me vooral het gevoel dat ik nodig ben zijn in zijn leven.

Met zijn lach van witte tanden en krullende mondhoeken maakt hij me slap. Ik kom niet meer uit mijn woorden en als ik ze wel vind, slik ik ze weer in. Zijn geur zou ik wel in een potje willen doen. Om hem te kunnen ruiken als hij niet bij me is. Hij ruikt het lekkerst van allemaal. Zeker als hij net ontwaakt uit een diepe slaap vol avontuurlijke dromen. Avonturen met mij natuurlijk.

Ik droom van hem. Samen hand in hand op het strand met onze voeten door het zand nat gemaakt door de kabbelende zee. We rennen achter elkaar en vallen stoeiend in elkaars armen. Wat hebben we het goed samen.

In de auto luister ik aandachtig naar zijn prachtige verhalen over wat hij allemaal heeft mee gemaakt in zijn leven. Hij laat mij de omgeving zien door andere ogen. Raakt niet uitgepraat over wat hij allemaal ziet en hoe blij we kunnen zijn met alles wat leeft en bloeit. Soms hebben we ook een woordenwisseling. Dat is dan niet gering. Allebei houden we vast aan onze sterke wil. Dan is het ook echt vuurwerk wat gelukkig altijd nog beter wordt goed gemaakt.

Op de bank kruipen we dicht tegen elkaar met een blik van vertedering. Het is weer goed tussen ons. Als we samen winkelen, show ik hem aan iedereen. Zijn ontvankelijke lach zorgt altijd al gauw voor een praatje. Velen met mij zijn onder de indruk van hem. Zijn prachtige lijf lijkt wel met de dag groter en sterker te worden. We zullen mekaar altijd beschermen. Het kan niet anders; dit is voor altijd. Tot de dood ons scheidt....

Julien

22/02/2021

Winter, spring, summer or fall...
All you just have to do is a call
And I’ll be there.
You’ve got a friend.

Nature....

15/02/2021

Het kwam ons zomaar aanwaaien.
Werd ons zo onder de voeten geschoven.
En glipt nu waterig van ons weg....

09/02/2021

Yo VIP, let's kick it
Ice, ice baby
Ice, ice baby

Alright stop, collaborate and listen
Ice is back with my brand new invention

Something grabs a hold of me tightly
Flow like a harpoon daily and nightly

Will it ever stop? Yo, I don't know
Turn off the lights, and I'll glow

Assendelft

07/02/2021

We all need magic in life.
But life is magic itself...
❄️

Write-up

04/03/2022

03/12/2021

10/09/2021

09/08/2021

22/06/2021

26/05/2021

31/03/2021

03/03/2021

22/02/2021

15/02/2021

09/02/2021

07/02/2021

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type