Radio BvG

08/06/2026

Muziekske van de dag
2026-06-08
Scorpions
Hello Josephine
Hello Josephine is een single van de Britse muziekgroep The Scorpions, Het nummer is een cover van My girl Josephine geschreven door Fats Domino en Dave Bartholomew. Dat nummer is door meer dan dertig artiesten opgenomen, waarbij de titel soms verbasterd werd tot Josephine of Hello Josephine. De versie van The Scorpions haalde de Nederlandse en Belgische hitparades, niet de Britse

Addy Kleijngeld was de ontdekker en platenproducer van de ( van oorsprong Britse ) groep "The Scorpions", die zeer succesvol waren.Hun grootste hit was dit n...

07/06/2026

Vanmiddag om 14.00 uur een special over The Everly Brothers op www.radiobvg.nl

07/06/2026

Muziekske van de dag
2026-06-07
Blue Diamonds
Oh Carol
The Blue Diamonds was een Nederlands duo bestaande uit de broers Riem en Ruud de Wolff. De broers, van Nederlands-Indische afkomst, braken in 1960 door met de wereldwijde hit Ramona.
Riem (1943-2017) en Ruud (1941-2000) de Wolff kwamen in 1949 met hun ouders naar Nederland en woonden daar in Driebergen. Ze zongen in hun tienerjaren op schoolfeesten in bandjes als The String Extase Boys en The Cool Cats. Het repertoire bestond voornamelijk uit covers van The Everly Brothers, zo ook hun debuutsingle (Till) I kissed you. In 1960 stond hun uitvoering van de song Ramona (een liedje uit een film uit 1928) maandenlang in de hitlijsten, en ook in veel andere landen was het nummer een grote hit. Andere succesnummers uit die tijd waren onder andere Oh Carol en Little Ship

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

06/06/2026

Vanmiddag om 14.00 uur de top 40 van 4 juni 1966 op www.radiobvg.nl

06/06/2026

Muziekske van de dag
2026-06-06
Moody Blues
Ride my see saw
"Ride My See-Saw" is een nummer van de Britse band The Moody Blues. Het nummer verscheen op hun album In Search of the Lost Chord uit 1968. Op 12 oktober van dat jaar werd het nummer uitgebracht als de tweede en laatste single van het album.
"Ride My See-Saw" is geschreven door basgitarist John Lodge en geproduceerd door Tony Clarke. Het nummer wordt gezongen door Lodge, Ray Thomas, Justin Hayward en Mike Pinder. "Voices in the Sky", de voorgaande single, stond in de Verenigde Staten op de B-kant van deze single, terwijl in het Verenigd Koninkrijk de B-kant werd opgevuld met "A Simple Game". Het nummer bereikte plaats 42 in de Britse hitlijsten, terwijl in de Amerikaanse Billboard Hot 100 plaats 61 werd gehaald. In Canada kwam het tot plaats 33. Het behaalde het grootste succes in Nederland, waar het respectievelijk de zestiende en de twaalfde plaats in de Top 40 en de Parool Top 20 behaalde.
Een curieuze versie van het nummer is terug te vinden tijdens een uitzending van de Tom Jones Show uit 1968. Het nummer wordt dan voorafgegaan door het gedicht Departure dat het nummer ook voorafgaat op de elpee, maar zelden werd uitgevoerd tijdens concerten. Het nummer werd na release vrijwel tijdens alle tournees van de Moody Blues uitgevoerd. Wanneer Lodge in 2016/2017 een eigen tournee houdt, werd ook dit nummer weer opgenomen in de setlist en vastgelegd via Live from Birmingham – The 10.000 light years tour

from "In Search Of The Lost Chord"

05/06/2026

Muziekske van de dag
2026-06-05
Doors
Light my fire
Light My Fire is een rocknummer van de Amerikaanse band The Doors, in 1966 geschreven door de gitarist van de band Robby Krieger, maar met bijdragen van alle bandleden. Het is opgenomen in augustus 1966 en verschenen als laatste nummer op kant A van het debuutalbum The Doors op 4 januari 1967. Op 24 april dat jaar werd het nummer op single uitgebracht.
De plaat bereikte in thuisland de VS op 29 juli 1967 de nummer 1-positie in de Billboard Pop Singles hitlijst. In Canada werd de 2e positie bereikt, in Nieuw-Zeeland de 7e, Australië de 16e, Zuid-Afrika de 13e en in het Verenigd Koninkrijk de 49e positie in de UK Singles Chart.
In Nederland bereikte de plaat in augustus 1967 de 25e positie in de Nederlandse Top 40 op Radio Veronica. In de voorloper van de Hilversum 3 Top 30, werd de 27e positie behaald.
In België bereikte de plaat de 41e positie in de voirloper van de Vlaamse Ultratop 50 en Wallonië de "Ultratip".
Het nummer, 7:06 minuten lang op het album, geldt als een vroeg en typisch voorbeeld van psychedelische rock, met schier oneindige instrumentale solo's waarin invloeden uit Oosterse muziektradities en jazz aaneengeregen worden. Het leidmotief dat Ray Manzarek op zijn keyboard speelt, klinkt als een draaiorgel met een onverstoorbaar akkoordenschema. De sfeer die wordt opgeroepen is onpeilbaar en donker als de nacht, totdat het vuur wordt aangestoken.
De controversiële tekst veroorzaakte enig rumoer in het nette Amerika. Een beroemde anekdote verhaalt hoe televisiepresentator Ed Sullivan voorafgaand aan een optreden in de Ed Sullivan Show aan zanger Jim Morrison verzocht om de regel girl, we couldn't get much higher in het refrein te vervangen door girl, we couldn't get much better, hoewel dat het rijm geen goed zou doen. De associatie met de roes van drugs zou het Amerikaanse miljoenenpubliek te veel choqueren. Morrison ging akkoord, maar zong toch "higher". Het was een live-uitzending. The Doors hoefden nooit meer terug te komen. In de film The Doors van Oliver Stone uit 1991 kijkt Val Kilmer als Jim Morrison recht de camera in als hij het verboden woord zingt.
Light My Fire: My Life with The Doors is de titel die Ray Manzarek meegaf aan zijn memoires in 1998. Minder weergeven
https://youtu.be/cq8k-ZbsXDI?si=oAbiVFxxXGSa_wbG

04/06/2026

Muziekske van de dag
2026-06-04
Animals
I believe to my soul
The Animals is een Engelse rockband, opgericht in Newcastle upon Tyne in 1963.

De originele line-up van The Animals bestond uit de iconische frontman Eric Burdon, gitarist Hilton Valentine, basgitarist Chas Chandler, toetsenist Alan Price en drummer John Steel. Bekend om hun gruizige, bluesachtige geluid, balanceerden ze stoere, rockachtige popsingles tegen ritme-en-blues-georiënteerd albummateriaal, en maakten ze deel uit van de Britse invasie van de VS.

The Animals kregen bekendheid met hun kenmerkende nummer en transatlantische nummer één hitsingle "The House of the Rising Sun", en zetten dit succes voort met hits als "We Gotta Get Out of This Place", "It's My Life", " Breng me niet naar beneden", "Ik huil", "See See Rider" en "Laat me niet verkeerd begrepen worden". Ze ondergingen halverwege de jaren zestig talloze personeelswisselingen en leden onder een slecht zakelijk beheer, waardoor de oorspronkelijke incarnatie in 1966 uit elkaar ging. Burdon stelde vervolgens een grotendeels nieuwe line-up van muzikanten samen onder de naam Eric Burdon and the Animals; De sterk veranderde act verhuisde naar Californië en behaalde commercieel succes als een psychedelische en progressieve rockband met hits als "San Franciscan Nights", "When I Was Young" en "Sky Pilot" voordat ze aan het einde van het decennium uit elkaar gingen.

De oorspronkelijke line-up van Burdon, Price, Chandler, Valentine en Steel werd herenigd voor een eenmalig benefietconcert in Newcastle in 1968. Later lanceerden ze korte comebacks in 1975 en 1983. Sindsdien hebben verschillende gedeeltelijke hergroeperingen van de leden uit het oorspronkelijke tijdperk plaatsgevonden. diverse namen. In totaal heeft de band 10 top-20 hits gehad in zowel de UK Singles Chart als de Amerikaanse Billboard Hot 100. De originele line-up van The Animals werd in 1994 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.

The Animals with Eric Burdon - a cover of Ray Charles's "I believe to my soul" from 1965. Available on many compilations.

03/06/2026

Muziekske van de dag
2026-06-03
Eric Clapton
Wonderful tonight
Wonderful Tonight is een nummer van de Britse zanger en gitarist Eric Clapton. Het nummer verscheen oorspronkelijk op zijn album Slowhand uit 1977. In november van dat jaar werd het nummer uitgebracht als de tweede single van het album.
Op 7 september 1976 schreef Clapton het nummer terwijl hij wacht op zijn vriendin Pattie Boyd die zichzelf klaarmaakt om naar een feest van Paul en Linda McCartney te gaan. Jaren nadat zij uit elkaar gingen, vertelde Boyd hierover: "Jarenlang knaagde het aan mij. Om Eric te hebben geïnspireerd, en George [Harrison] voor hem, het schrijven van zulke muziek was zo vleiend. "Wonderful Tonight" was de meest aangrijpende herinnering aan alles wat goed was in onze relatie, en toen het misging, was het een marteling om aan te horen." Later noemde zij haar autobiografie Wonderful Tonight: George Harrison, Eric Clapton, and Me naar het nummer. De vrouwelijke harmonieën op het nummer werden ingezongen door Marcella Detroit (destijds bekend als Marcy Levy) en Yvonne Elliman.
In de zomer van 1988 speelde Clapton tijdens de zeventigste verjaardag van Nelson Mandela als gastgitarist van Dire Straits. De groep kwam later het podium op als begeleidingsband tijdens "Wonderful Tonight". Naar aanleiding van dit optreden werd besloten om de liveversie van het nummer opnieuw op single uit te brengen.
In Nederland was deze liveversie op vrijdag 12 augustus 1988 Veronica Alarmschijf op Radio 3 en werd mede hierdoor een grote hit in de destijds twee hitlijsten op de nationale publieke popzender. De plaat bereikte de 3e positie in de Nederlandse Top 40 en de 2e positie in de Nationale Hitparade Top 100.
In België bereikte de plaat de 5e positie in de voorloper van de Vlaamse Ultratop 50 en de 6e positie in de Vlaamse Radio 2 Top 30

**I DON'T OWN ANYTHING, NO COPYRIGHT INTENDED**(C) All rights rese...

02/06/2026

Muziekske van de dag
2026-06-02
Motions
Tonight we'll be stoned
The Motions waren een Haagse Nederbietband, in 1964 opgericht door Henk Smitskamp (basgitaar), Robbie van Leeuwen (gitaar), Rudy Bennett (zang) en Sieb Warner (drums). De band werd in 1970 opgeheven.
The Motions kwamen eind 1964 voort uit Ritchie & the Ricochets, waarin Bennett en Van Leeuwen speelden. Die band maakte op 8 augustus 1964 deel uit van het voorprogramma van het legendarische optreden van The Rolling Stones in het Kurhaus in Scheveningen.
In het najaar van 1964 begonnen Van Leeuwen en Bennett samen met Smitskamp en Warner een nieuwe band, the Motions. De eerste single It's gone werd geschreven door Van Leeuwen en verscheen in december 1964. Zonder dat de verkoopcijfers daar aanleiding toe gaven, kwam het nummer dankzij onder meer Joost den Draaijer begin 1965 één week in de Veronica Top 40. Het stond die week op nummer 39. Daarmee waren The Motions de eerste Nederlandse beatgroep die in de hitparade belandde. Den Draaijer (Willem van Kooten) deed dat wel vaker, bij wijze van proefballon.
In 1965 volgde een eerste lp, Introduction to The Motions. Het album telde twaalf nummers, waarvan er elf door Van Leeuwen waren geschreven.
Met Wasted words (geïnspireerd door de protestsong) had de band in 1965 zijn eerste grote hit. Het blad Muziek Expres reikte aan Van Leeuwen een zilveren award uit voor de verkoop van 25.000 exemplaren. Daarna volgden de hits elkaar in 1966 in hoog tempo op: Why don't you take it, Every step I take en It's the same old song. Ook kwam er een tweede lp uit, Their own way.
Intussen had Rudy Bennett in 1967 een solosucces met How can we hang on to a dream. In mei haalde hij met Amy opnieuwde hitlijsten.
In september 1967 verscheen een derde Motions-lp in de Songbook-serie van het blad Teenbeat waarin ook albums van The Outsiders en Tee Set werden uitgebracht. Deze verzamelalbums bevatten songs, afgewisseld met korte interviews. In het geval van The Motions werden die afgenomen door Joost den Draaijer. De Motions-Songbook-lp begint met een introductie door Joost en het voorstellen van de bandleden: "Ik ben het, zei Rudy Bennett"; "Henk Smitskamp op zoek naar geluk"; "Mijn naam is Siebolt Warner"; "en ik ben Gerard Romeijn". Ook is de Engelse producer Peter L. Stirling nog te horen

This is a special recording of The Motions (with Rudy Bennett) with...

01/06/2026

Muziekske van de dag
2026-06-01
Petula Clark
This is my song
This is my song is een single uit 1967 van Petula Clark, gecomponeerd door Charlie Chaplin, gearrangeerd door Ernie Freeman en geproduceerd door Sonny Burke.
Het nummer is in 1966 geschreven door Charlie Chaplin voor de door hem geregisseerde film A Countess from Hong Kong. Hij wilde met de film en het lied de sfeer van de jaren dertig terugbrengen. Oorspronkelijk had hij de zanger Al Jolson als vertolker uitgezocht en hij was er maar moeilijk van te overtuigen dat die al in 1950 overleden was. Pas toen hem een foto van Jolsons grafsteen werd getoond, legde Chaplin zich bij de feiten neer. This is my song is in de film alleen instrumentaal te horen.
Petula Clark, die Chaplin kende doordat ze in Zwitserland een huis had dicht bij het zijne, was zijn volgende keus voor de vocale versie. Haar vaste arrangeur Tony Hatch vond het lied niet geschikt voor haar. Daarom is het arrangement gemaakt door Ernie Freeman. De productie was in handen van Sonny Burke en de instrumentale begeleiding werd verzorgd door The Wrecking Crew, een Amerikaanse groep sessiemuzikanten rond Hal Blaine.
Clark zelf had grote moeite met de gewild ouderwetse tekst, maar Chaplin weigerde daaraan iets te veranderen. Ze was bereid het nummer te zingen voor een album, maar toen platenmaatschappij Pye Records het als single wilde uitbrengen, probeerde ze dat te blokkeren. Het nummer werd toch uitgebracht en werd een wereldhit. Clark zong ook versies in het Frans (C'est ma chanson), Duits (Love, so heisst mein Song) en Italiaans (Cara felicità). In de versie voor de Verenigde Staten is het lied een minuut korter omdat de langzame introductie is weggelaten

This was a 1967 UK #1 hit for Petula.Music and a few images of Petula.The definitive version of a wonderful song written by Charlie Chaplin.