18/12/2025
Meneer Driessen: “U heeft een hartinfarct.”
Die woorden, van de ambulanceverpleegkundige in de ochtend van 23 september, hebben mijn wereld in één klap stilgezet. Het zijn ook de woorden, die als een echo door de rest van het jaar zijn blijven galmen.
En dan lig je daar, in een ambulance met gillende sirenes en felle zwaailichten. Buiten raast het leven door, maar vanbinnen voel je alleen maar angst. Je wéét dat dit menens is. Geen oefening… geen nachtmerrie. Nee, dit is echt!
In het ziekenhuis werd ik met spoed gedotterd en er werd een stent geplaatst om mijn verstopte kransslagader weer open te maken.
Daarna begon een periode, waarvan ik nooit had verwacht dat die zó zwaar zou zijn. Lopen lukte amper. Tien meter voelde als een marathon. Een boterham smeren? Te veel. Zelfs naar het toilet gaan was een uitputtingsslag. Het enige wat ik kon en moest doen was: rusten, rusten en nóg eens rusten.
Na weken van stilstand, en nog een tweede dotterbehandeling zes weken later, begon ik met de hartrevalidatie. Wat een strijd…
Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal. Het frustreerde me dat mijn hoofd vooruit wilde, maar mijn lichaam simpelweg “NEE” bleef zeggen.
Maar stapje voor stapje, met heel veel geduld en doorzettingsvermogen kwam er weer licht. Nu begin ik weer op de ‘oude ik’ te lijken. Ik heb mijn energie weer redelijk terug. Ik kan weer leven in plaats van óverleven.
En in al die zwaarte besef ik ook één ding: wat heb ik een geluk gehad.
Ik bén er nog. Ik leef. Ik ben, zoals ze zeggen, “alive and kicking” 💪🏻
En dat is mede dankzij de onvoorwaardelijke steun en liefde van mijn vrouw, dochters, familie en vrienden. Zonder hen had ik deze storm nooit kunnen doorstaan. Daar ben ik hen intens dankbaar voor.🙏
Lieve mensen:
Geniet deze feestdagen van elkaar, van de kleine dingen en vooral van het leven.
En boven alles: blijf gezond ♥️
Mooie feestdagen! 🎅🏻🎄🥂
