26/08/2026
'Ken je dat? Dat je pas ’s nachts in bed het snedige antwoord bedenkt dat je die middag in een gesprek had willen geven?
Ik heb nu een nog ergere: weken nadat ik een goeie vraag kreeg, bedenk ik vandaag pas een zinvol antwoord.
‘Toen u jong was, was het vast veel moeilijker om uit de kast te komen, toch?’
Die vraag heb ik de afgelopen tijd een paar keer gehad van jonge qu**rs.
‘Nee,’ zei ik dan. ‘Volgens mij juist makkelijker.’
‘Waarom?’ vroegen ze dan, en dan mompelde ik iets over Madonna en hoe juist in de jaren 90 de voorhoede zo cool was. Aan de frons in het jonge voorhoofd tegenover me merkte ik dat het antwoord niet voldeed.
Pride is voorbij, de regenboogvlag kan weer gestreken en met een zakje lavendel erop in de kast. En pas nu, nu ik niet meer tegenover een verwachtingsvolle negentienjarige sta weet ik het antwoord. Het echte antwoord op die vraag.
‘Toen u jong was, was het vast veel moeilijker om uit de kast te komen, toch?’
‘Nee, juist makkelijker. En weet je waarom? Omdat de mensen die er moeilijk over deden toen niet cool waren. Omdat dat oude mensen waren, mensen die we achter zouden laten in de tijd, mensen die star vastzaten in een onverdraagzame versie van hun geloof. Maar de jongeren, de populairdere politici, de artiesten die ertoe deden, die waren er oké mee. Nu moet jouw generatie dealen met statistieken over dalende acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren. Met politici die tof doen over de rug van de q***r community, met politici die praten over ‘LGBTQ-waanzin’ en zelfs scholen op mogen richten die subsidie krijgen van de Nederlandse overheid. In de tijd dat ik uit de kast kwam, waren er politici die hun best deden om het burgerlijk huwelijk open te stellen voor paren van het gelijke geslacht. Toen waren er documentaires op televisie over hoe lastig het was als iemand geboren met de geslachtskenmerken van een man terwijl die voelde dat ze een vrouw was. Daarvan zeiden mensen dan: ‘Het zal je gebeuren. Lijkt me niet makkelijk’ en verder hielden ze er hun mond over want ze wisten: dit gaat niet over mij. Toen was de leider van de vrije wereld niet bezig met het demoniseren van transgender vrouwen. Toen nam het aantal fanatieke jonge gelovigen af, en niet toe. Toen was er geen manosphere die het patriarchaat een fitboy make-over gaf.’
Dat had ik moeten zeggen. En dan had de negentienjarige hopelijk geantwoord dat er ook wel goeie dingen zijn aan deze tijd, dat we nu een openlijk homoseksuele premier hebben met een bloedmooie, succesvolle aanstaande echtgenoot en daarna waren we gaan dansen op de nieuwe plaat van Madonna, want elke generatie heeft goddank haar eigen Madonna en meestal heet ze: Madonna.'
Claudia de Breij schrijft iedere week een column in de VARAgids, zoals deze uit editie 35-36. Nu te koop in de winkel.
