13/06/2026
Omilladoiro – Santiago
Dag 17
Ik had even wat ruimte nodig voordat ik aan dit blog kon beginnen. Donderdag was een dag vol hoogte- en dieptepunten, een dag die eerst moest landen voordat ik er woorden aan kon geven.
Om 5.00 uur vertrok ik uit mijn hostel. In alle vroegte, met nog een laatste stuk van de Camino voor me. Om 6.40 uur stond ik op het plein van Santiago.
Wat een moment.
Er vloeiden toch wel wat tranen. Misschien van opluchting. Misschien van dankbaarheid. Misschien van alles tegelijk.
Nog maar even daarvoor liep ik door een pikkedonker bos. Dat vond ik best spannend. Maar inmiddels was de zon opgekomen en daar stond ik dan. Op het plein. Ik had het gehaald. 🙏🏼🍀
Ik zocht een rustig plekje op om mijn oma een plek te geven. Een bijzonder en emotioneel moment. Ik heb stilgestaan, herinnerd en losgelaten. Precies zoals ik had gehoopt.💫
Daarna liep ik door naar het Pelgrimskantoor. Dat ging pas om 9.00 uur open, dus er zat niets anders op dan wachten op mijn certificaat. Toen ik dat eindelijk in ontvangst mocht nemen, voelde het als de bekroning van alle stappen die ik de afgelopen weken had gezet.
Even later kreeg ik van een beveiliger de tip om naar de mis van 12.00 uur te gaan. Jerry en Marscha hadden me daar eerder ook al op gewezen. Dus sloot ik aan in de rij en wachtte ik geduldig tot ik naar binnen kon.
De dienst zelf vond ik niet heel bijzonder, maar het moment waarop de Botafumeiro door de kathedraal zwaaide was werkelijk prachtig. Wat een indrukwekkend gezicht. Een echt cadeautje om mee te mogen maken.🙏🏼
Na de dienst ontdekte ik dat ik mijn oplader in het hostel had laten liggen. Niet ideaal, want mijn telefoon was bijna leeg en ik moest nog naar het ophaalpunt voor de taxi navigeren. Gelukkig waren daar Jerry en Marscha, van wie ik even een powerbank mocht lenen.❤️
Tijdens het wachten liep ik een hostel binnen, vertelde mijn verhaal en vroeg of ik mijn telefoon mocht opladen. Tot mijn grote verbazing kreeg ik zomaar een oplader cadeau.
Hoe lief is dat?
Opnieuw werd ik geraakt door de behulpzaamheid van mensen. Ik was gered.
Met de taxi reisde ik vervolgens door naar Finisterre. Eenmaal aangekomen bij het hostel ben ik eerst even gaan liggen. Ik was tenslotte al sinds vijf uur wakker.
Later die middag besloot ik naar het einde van de wereld te lopen. Om het laatste steentje toe te vertrouwen aan de zee.
Drie kilometer klinkt misschien niet ver, maar het was nog een flinke klim.
En toen stond ik daar.
Bij kilometerpunt 0,00.
Wauw.
Ik zocht een rustig plekje op en merkte dat ik het bijna niet over mijn hart kon verkrijgen om het steentje in zee te gooien. Maar uiteindelijk heb ik het gedaan.
Afscheid nemen bestaat niet, zeggen ze. En toch voelde het weer een beetje als afscheid.
Nog lange tijd bleef ik naar de zee staren.
Gewoon kijken.💫
Gewoon voelen.💫
Uiteindelijk wandelde ik langzaam terug naar het hostel. Eigenlijk wilde ik nog wachten op de zonsondergang, op dat prachtige puntje van de wereld. Maar voor die dag was het genoeg geweest.
Dankjewel Jeany, W***y (mama), Lilian en Klaas voor het mogelijk maken van de laatste vier overnachtingen.
Ik ben zó dankbaar voor alle steun, liefde en betrokkenheid die ik tijdens deze reis heb mogen ontvangen.
Inmiddels ben ik aangekomen in Porto, waar ik de komende vier dagen in een hostel verblijf.
De komende dagen neem ik de tijd om alles te laten bezinken, de stad verder te verkennen en na te genieten van alles wat deze bijzondere reis mij heeft gebracht.
Maar jullie zijn nog niet van mij af.
Er volgen nog filmpjes, foto's en verhalen. En vanavond staat er iets leuks op de planning...
Wat precies?
Dat vertel ik later. 😉
Liefs, Meran ❤️🍀
