11/01/2026
Mijn wensen voor 2026
Elke ochtend zit ik vroeg in de kamer. Een kop thee in mijn handen, de radio nét hard genoeg om aanwezig te zijn zonder te storen.
Op een koude ochtend, ergens tussen het laatste nieuws en een net iets te vrolijk liedje, dwaalden mijn gedachten ineens af naar 2026. Het jaar voelt nog leeg. Onbeschreven.
Ik besloot drie wensen te doen. Geen grote, luidruchtige wensen. ik weet inmiddels dat die zelden echt uitkomen maar stille, persoonlijke wensen.
De eerste wens is tijd. Tijd voor koffie die warm mag blijven, voor gesprekken zonder klok, en voor dagen die niet al vol zijn voordat ze begonnen zijn.
De tweede wens is minder moeten en meer genieten. Meer lachen om kleine dingen, en dat mensen elkaar wat vaker het voordeel van de twijfel gunnen, zelfs wanneer ze het oneens zijn.
Mijn derde wens gaat over verbinding. Dat luisteren, écht luisteren, weer belangrijk wordt. Niet alleen naar de radio, maar vooral naar elkaar.
Terwijl ik luisterde naar de radio werd net een luisterliedje gedraaid.
Toen het liedje eindigde, zei de presentator “Maak er een mooie dag van.”
Ik glimlachte en dacht: misschien begint 2026 gewoon hier. Met luisteren. En met een paar goede wensen.